Mostrando entradas con la etiqueta Anglaterra. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Anglaterra. Mostrar todas las entradas

lunes, 25 de abril de 2022

Land of the mad. Tierra de barrenaus 8x17

Entre la militancia mosical extrema, de qui nomás le fa goyo bell estilo concreto y fa d'ixo la suya identidat, definindo-se como heavy, punk u lo que siga, y la melomanía absoluta de qui ama toda manifestación mosical, soi en bell punto meyo. I hai estilos enteros que desconoixco u que simplament no m'agradan mica: lo flamenco u lo reggaeton, por eixemplo. Pero en ixe disco duro a on que guardo la mia biblioteca mosical i hai firme variedat. En totz los anyos que levo de programa he prebau de refleixar ixa diversidat, tot y que a sobén tiro de recursos facils y de bandas que sé que fan tanto goyo a l'audiencia como a yo. En iste programa me'n salgo una miqueta, d'ixe guion, y tos proposo un viache por Anglaterra de man de qualcuns d'os mios grupos favoritos d'ixe país.

 Lo viache empecipié a barruntar-lo buscando una sincusa pa fer sonar a Suede, una d'as collas sinyaleras d'o britpopo que con los suyos tres primers discos me facioron bailar y chilar las suyas cancions en los mios anyos d'adolescencia. Entre las influyencias clarismas de Suede ye lo Duque Blanco, un d'os angleses que mas ha feito cambiar lo mundo mosical, en la mía opinión a ran d'os Beatles. Y de vez, me pienso que Suede estió un d'os eixes d'o microverso mosical anglés d'os 90. Uns anyos a on que, a l'atro cabo de l'atlantico, sonaba l'estrapalucio grunge de Nirvana y toda la suya cheneración mosical. Totz ixos elementos amaneixen, d'una manera u atra, en iste programa.

I hai muitas mas mosicas, prou que sí. En deixé bell eixemplo en los temas d'empecipie y final d'o programa. En Anglaterra, como en qualsequier puesto, i hai firme calitre pa la mosica y lo que tos amuestro aquí no ye que un trocet chiquirrinet y bien personal. Lo viache puet seguir por atros camins, angleses tamién, pero bien diferents. Como soi encantau d'ixamplar lo mio universo mosical, seré encantadismo de replegar todas las vuestras propuestas. Entremistanto, tos convido a conoixer u remerar a iste zarpau de bandas que tantas vegadas he cantau y que aspero que tos faigan pasar una buena hora de temazos. God shave the queen!

Recuerda que puetz ascuitar totz los programas en Ivoox, Spotify y la web de Radio Topo.

Programa #124

 

viernes, 7 de agosto de 2015

Exiliadas. Tierra de barrenaus radio 1x05


No sé si haber viviu toda la mia vida en Zaragoza ye una suerte u una desgracia. Ye verdat que no he visto tanto mundo como atras, que no he viviu ixas experiencias tant fundas que te cambean por adintro, que soi bien niquitoso con o minchar u que me cuesta a-saber-lo pasar a muga d'o Coso. Ya no ye que siempre haiga viviu en Zaragoza, ye que as dos casas que he habitau son a 200 metros a una de l'atra. Pero ye lo que he esleixiu.

He quiesto vivir aquí, y siempre lo he conseguiu. Facilita las cosas no tener una vocación clara, ni ganas de fer una carrera profesional. Ir treballando de "lo que salga" y, porque no decir-lo, una mica de suerte, tamién aduyan. Pero o caso ye que tiengo a grandisma suerte de poder vivir an que quiero. 

Atras, muitas atras, han de marchar d'os suyos lugars. En a familia mia bi'n ha habiu casos. Mis pais, antes de naixer yo, y a mia chirmana, dende fa ya quantos anyos. Arredol de yo, son decenas as amigas que han habiu d'espipar, en busca de treballos millors, u simplament de treballo. Tot ixo ya pasaba antes de 2008, pero yera repuyal. Quasi, cosa de hippies, que quereban buscar aventuras u experiencias. Pero dende ixe anyo, a inmesa mayoría d'a chent que he visto marchar lo he feito porque no le'n quedaba atra.

Quan acusas a o poder d'haber creyau as condicions ta que haigamos de hopar, as respuestas son prepotents y toda una faltada a la intelichencia. Nos demandan que marchemos chent que puede esleixir-lo tot. Que puede tener casas en cada país, u dormir en hotels de luxo, entre que as chovens treballadoras han de pasar de tot pa trobar treballos en condicions penibles, entre que troban a faltar casa suya.

Pocas cosas me pareixen más inchustas que l'exilio. Haber de deixar casa tuya habría d'estar un castigo d'os piors d'o mundo, y no una cosa asumida con tanta normalidat. Cambiar ixa "normalidat" costará prou, pero caldrá ir ficando-lo con más importancia en os discursos d'as cuchas, que talment lo tiengan una mica ixublidau.

De tot isto charremos en o cinqueno Tierra de barrenaus radio, con tres compas que habioron de marchar. Dos d'ellas ya son tornadas, entre que l'atro contina en Manchester bien a la tisva de lo que pasa por aquí. 

T'atro programa me deixo l'exilio interior. Ixe que fació, fa y me pienso que continará fendo que muitas haigan de marchar d'os suyos lugars ent'as ciudatz, deixando un Aragón quasi vuedo y una Zaragoza rebutient. 

Ascuita-lo u descarga-te-lo aqui mesmo.




lunes, 22 de febrero de 2010

¿Qué ye pasando? (IV)

En a que, talment, será a zaguer d'ista serie d'articlos (1, 2 y 3) baixare t'o país y ta una d'as vesants d'a dreita: l'espanyolismo politico y cultural. L'espanyolismo ye trunfando en tot l'Estau espanyol como no lo heba feito dende o franquismo. Y más que por represión, que tamién bi'n ha, por una politica cultural muito encertada (ta ellas, ye de dar).

D'una man, tot lo que les puet fer mal, a escape s'encargan d'amarguinar-lo u ridiculizar-lo como deciba que fa o capitalismo global con toda ideya que siga diferent. Antimás o espanyolismo fa servir unatra estratechia más local: relacionar-lo tot con ETA. Ye o zaguer recurso, pero si cal siempre lo tienen astí. Quan pretoron a tremolar por ERC, de camín consiguioron relacionar-lo con a ETA y mesmo en Aragón fa tiempos facioron servir ixa estratechia con Chobenalla. Mesmo dende bell sector de l'aragonesismo rechional de cuchas, cal remerar. D'atra man, si bella cosa puet trunfar u estar identitaria d'atra nación de l'Estau espanyol, a escape s'asimila por Espanya y pasa a estar espanyola. Asinas, as nuestras quiestas amigas rufierteras pillan o catalán como una luenga espanyola quan quieren amanar a os espanyols moderaus de Catalunya, por eixemplo. Aquí, implen un cantar popular como a ixota, de espanyolismo por totz os cabos y, dica no fa guaire, meteban tot lo diccionario de l'aragonés en o d'a RAE, ta chustificar que l'aragonés no yera que una versión fura d'o castellano.

O nacionalismo espanyol ye muitismo más furo y fanatico que qualsiquier d'a resta de nacionalismos peninsulars (por clamar-les de bella traza). Nomás cal viyer como se carranyan quan prebas de viedar a tortura de toros, quan chilas u chiflas a lo suyo Rei y no digamos si charras publicament en una luenga que no siga lo castellano. A escape blincan y te remeran que ellas son as que dan os DNI's, que isto ye Espanya, que as espanyolas charran castellano, viyen futbol, torturan animals, son heterosexuals y que si no te fa goi, has de marchar d'Espanya. Con un autoritarismo y una soberbia que fa medrana. Y dimpués charran de respeto y tolerancia a qui s'endreza ta ellas en catalán.

Os enemigos d'atros nacionalismos por un regular son atros estaus d'o mundo. USA tien a meyo mundo, India a Pakistan. Francia a Anglaterra, Irlanda a Anglaterra (bueno, tot lo mundo odia a Anglaterra :-)) . ¿Quí ye l'enemigo de Espanya? Catalunya, Euskal Herria y qualsiquier que qüestione a ideya de l'Estau-nación espanyol. Y mesmo ixo lo asimilan, con un cenyo de ¡pobrichons, si ye que son fatos! La rematadera de l'asimilacionismo y sinyal prou vistero de ixa politica ye o titol d'o libro de Sánchez Dragó: "Y si habla mal de España, es español". Nian charrando mal d'Espanya, te dixan mandar-la a muyir fardachos. A trampa perfecta.

¿Porqué en zagueras ye trunfando l'espanyolismo politico y cultural? Ixo ya pende d'o país. En Catalunya, encara tien muitas dificultatz, a tamás d'o president que tienen. En Euskal Herria, han habiu de ilegalizar a parti d'o país ta ganar as eleccions y, con tot y con ixo, si bell diya remata a excusa d'ETA, ya viyeremos qué pasa. En Castilla simplament son espanyols. De Galiza, León, Asturies y atras, no'n se prou como ta dar razons. Valencia y Baleares comparten un d'os motivos con nusatras: haber estau parti d'a Corona aragonesa. En o suyo caso, pior encara pues antimás charran catalán en tot lo suyo territorio y bi ye oficial.

En Aragón bi ha dos razons principals. L'espanyolismo como anticatalanismo y o papel penible d'o nacionalismo aragonés. D'a primera poco cal decir. Si quiers fer una olimpiada que ye una barbaridat y que no la refirma dengún, mete a los catalans por meyo y ya tiens a meyo Aragón refirmando-la. ¿No bi ha conexions con l'Estau Francés por o Pirineu Aragonés? A culpa ye de una conspiración chodigo masonica entre catalans y vascos. Si Hitler hese muerto catalans en cuenta de chodigos, tot Aragón sería nazi. Una vegada que s'ha creyau l'enemigo catalán, os aragoneses ya nos hemos de chuntar, prou que sí, con qui enriste contra ixe enemigo: Espanya. Y ya tenemos a identidat espanyola ficada bien aintro. No porque tiengamos una cultura amanada a la espanyola, que no ye asinas, sino porque tenemos un enemigo común: Catalunya. Pero d'isto ya en charré prou.

Tocant a o nacionalismo politico aragonés, consiguió fer cosas muito buenas en muito poco tiempo y dimpués d'haber feito tan sobrebueno treballo, una grandisma parti estió esmicazada dica plegar en a situación actual. Dende una conciencia aragonesa amán de zero, consiguió que una luenga quasi esconoixida y dispreciada, pasa-se a estar nomás dispreciada. Que nos intresasenos , estudiasenos y conoixesenos a nuestra historia. Que se recuperasen tradicions y mosicas. Que un partiu politico que se define como nacionalista aragonés y que en as ordinacions suyas aparix o dreito d'autodeterminación d'Aragón estase a tercer fuerza d'o parlamento...

CHA consiguió buena cosa de votos nacionals sin nacionalizar a las votants. Y asinas le fue dimpués. Pasada de moda a menaza trasvasista (a menaza continará, a tamás de no estar de moda, mientres siga o modelo actual d'explotación d'os recursos naturals), as votants s'estimón más de tornar a la espanyolidat, viache prou facil ta qui nunca no salió d'ella. Porque a más gran parti d'as votants de CHA yeran y son espanyols u aragoneses rechionals (1). Y mesmo muitas, anticatalanistas, que como he dito, creigo que ye quasi lo mesmo que estar espanyolista. A oportunidat de aprofitar o concello de Zaragoza y os nueu diputaus ta aragonesizar Aragón se cacegó en refirmando Expos, urbanismos escrontrolaus, forachitando independentistas y disidents d'o partiu y coseguindo que muita chent reblase ta cutio d'esfender l'aragonesismo político. Hue CHA ye quasi un recosiro, un repui, que luita por tener un prestichio que tresbatió fa masiau tiempo y por razons tan graus que le costará muitismo de recuperar si bella vez lo fa.

BIC, un movimiento social naixiu en que CHA agonizaba, ye fendo cosas muito intresants. O treballo ye firme y a monico, encara que masiau a monico, va arroclando a cada diya más chent. Con tot y con ixo, ye de dar que tien atros problemas. Por agora no dixa d'estar marguinal y no tien guaire presencia en a sociedat. Os meyos de comunicación prou que no quieren ni charrar-ne. Ye dificil de trobar bella aragonesa que sisquiá conoixca a suya existencia. Difuera de Zaragoza, antimás, a suya implantación ye quasi anecdotica. Asperemos que ixe debandito treballo consiga bell diya fer fruitos.(continará?)

(1) Patricia Gabancho, en "El preu de ser catalans", aplicaba a definición "catalans rechionals" a qui se sentiban catalán como una parti d'estar espanyol. L'he ampro a definición d'aquí entaban pues me parix prou util ta definir a muitos d'os que, administrativament, son aragoneses.

jueves, 4 de febrero de 2010

Ampraus 038

A tamás d’a fredor que encara fa, febrero prencipia calient y plen de reivindicacions y luitas. En estar de semivacanzas mesmo podré ir ta beluna d’as convocatorias que pencho contino, asinas que contaremos un más...

Montañas: Cuan cuasi fa una anyada d’o conciertazo Buena Chen en esfensa d’a val de Castanesa, a nuestra quiesta D.Ch.A. torna a contrimostrar que todas ixas mesas de negociación que monta de cabo ta cuan, no son que paripés. Fa un trango entaban en a tramitación d’a enampladura d’a estación Aramón-Sarllé estricallando a Val de Castanesa. A respuesta d’as ecolochistas ye estada a salida d’a mesa, como ye de dar. Toda a información la tenetz en a web d’a Plataforma en Esfensa d’as Montanyas d’Aragón. Antimás o venient 23 de febrero a las 19:30 ferán una charrada informativa en o Centro Joaquín Roncal de Zaragoza. A convocatoria aquí.

4F: O sabado se ferá en Zaragoza una concentración de refirme a los encausaus d’o proceso d’o 4F de Barcelona. A las 18 en a Plaza d'a Diputación Provincial. Como encara bi ha chent que duda d’as torturas policials, u que crei en o sistema churidico-policial espanyol (y catalán en iste caso), dixo penchau un video an que podetz viyer en boca de un d’os engarcholaus, Rodrigo Lanza, os detalles de tot lo caso. Impresionant a impunidat d’a policia, a farsa de tot lo sistema chudicial y a desinformación de toda a prensa, que no diz ni pon. Ta más info, o blog d'o caso.





La lucha por la verdad es la lucha por la libertad from mongui attacks on Vimeo.

Conciertos solidarios: De concierto en concierto tot lo mes. O primer, iste mesmo sabado, poco dimpués d’a concentración, a las 20, en a Multiusos. Decihueito collas tanyerán ta replegar diners t’o tierratremo d’Haiti. Bi ha de tot. Dende China Chana dica o canso de Joaquín Carbonell, pasando por Comando Cucaracha, Lurte u Il Cuesco (nueva colla de Oscar Algarabel, ex-cantaire de Berzas). Asinas que tendremos una sobrebuena nuei solidaria de borina y mosica. O listau d'as collas nomás lo he trobau en iste vinclo. Dos cabos de semana dimpués torna o festival Buena Chen que ya anuncié fa bels diyas. Tamién bi habrá actividatz de maitins en a Plaza San Bruno, dende as 11. A web ya ye presta de tot y bi podetz trobar muitisma información.

Mariano Constante nos ha deixau ista semana. No lo viyé personalment que una vegada en una charrada que fació fa muitas anyadas en a Facultat de Filosofía y Letras. En un salón d'actos a rebutir de chent. Muitas nos habiemos de posar en as escaleras porque no se i culliba. Mariano nos recentó toda a suya vida antis, mientres y dimpués d'o suyo pasar por o campo de Mauthausen. M'impresionó a dignidat que teneba y a capacidat de transmitir-nos perfectament tot lo que i heba viviu. M'enteré por Purnas d'a muerte suya. Dende Tierra de Barrenaus D.E.P Mariano Constante.

Videos Dos videos más que pencho. O primer, amprau d'o blog enchufe (muito pincho, por cierto), aloixau en SinDominio.net se diz Para cuenta con os ciclistas y ye bien curioso. No tos digo más, pero viyetz-lo. Ye d'una campanya d'o concello de Londra. O segundo, me lo dixó un anonimo como comentario en un articlo, asinas que tamién lo pencho y le'n agradeixco. En istos diyas que charramos y luitamos por Castanesa u Chaves no cal ixublidar atrás luitas como ye la de Mularroya.

Para cuenta con as bicis


Aición contra l'entibo de Mularroya

domingo, 30 de agosto de 2009

Ampraus 031

Ya biyetz que cada diya soi más chandro. Agora he librau ixo de microbarrenaus, una traza de penchar microposts con fateretas que baiga escribindo en os pocos ratetz libres que tiengo.

Sindicalismo: U uchetismo, millor dito. As trazas que fa serbir, a lo menos en Aragón UGT, ya las conoixemos todas. En o blog de Salud, Rebeldía y Cerveza fría, han trigau con muita razón una sobrebuena biñeta de Vergara y una canta de Transfer sobre o tema.

Catalanofobia: Purnas contina con o suyo treballo periodistico (d’o bueno) y alporta datos y documentos (ixo que se suposa que han de fer as periodistas) sobre El Torricó, lugar catalanofablan d’Aragón. As esbergoñadas d’o PAR continan espardindo as suyas mentiras y paranoias que, a pur de repetir-las, muita chent las crei sin mica cretica.

Más paranoicos: Entre os que biyen a ERC por tots os cabos y os d’o sexo, bi ha muitos paranoicos por o mundo. Seguntes informa Publico, bi ha polemica en a perfida Albión por as fruitetas ixas d’o dibuxo d’alto. Son de uns lamins ta ninos, y bel ment-puerca diz que son buquindo como crapas y mesmo fendo trios. Sin parolas. Ye berdat que, en dezir-lo ya no puetz que biyer-les dando-le, pero y si ye asinas, que?. As pobras ninetas podrían prenzipiar a chuntar mazanas y peras y... (Jibo! Ixo me remera a bellas declarazions de una conzellera de Madrit...). Cuanto tiempo libre tienen belunas...

Espiello: Habemus nuebo numer d’Espiello, a millor rebista en aragonés que diz Bubón. Y en ye. En iste numer i aparix, entre atros muitos buenos contenius, una entrebista con Ruben Ramos, sobrebuen escritor y ganador dos begadas d’o Arnal Cavero. Asinas que, si encara no la tenetz ya sotz pasando-tos por Nogara a mercar-la. Antimás tos i podretz informar sobre os curso en bels diyas que ya se prenzipiarán a parar.
Bideos: Ta rematar pencho contino dos bideos. La un, me lo imbió Arale y cuento que lo abretz bisto ya muitas pos ye espardindo-se por o rete asabelo y mesmo lo han penchau en bels blogs aragoneses, como Tiempo de Desidias. Se diz Operación Pandemia y ye una d’ixas teorías conspiratorias que, ta yo, tienen muitisma credibilidat. L’atro ye menos traszendent. Ta qui tenemos mixín, de seguras que tos ferá muitismo goi. Poca chent a sabiu parar cuenta y dibuixar tan bien as fateretas que fan os mixins de cutio, como o tal Simon. Ye o zaguer bideo de Simon’s cat y si no etz bisto os anteriors tos recomiendo asabelo de biyer-los antis con antis






viernes, 4 de mayo de 2007

Malos tiempos ta la perfida Albión

En una charrada que estié l'atro diya nos deziban que parixeba que as encuestas eleutorals en a Republica d'Irlanda feban que o Sinn Fein podeba serbir como alguaza en o Parlamento irlandés. Chusto a l'atro'l diya me rebellaba con atra encuesta eleutoral, en iste caso sobre Escozia. Astí, en as monezipals, os botos t'o SNP (Scottish National Party, Pàrtaidh Nàiseanta na h-Alba en gaelico escozés u partiu nazional escozés en aragonés) puyan asabelo. Mesmo podrían conseguir a mayoría en o Parlamento Escozés. O suyo programa ye esclatero, en caso de ganar as eleuzions pantearían un referendum por a independenzia d'o país cara ta 2010.

Parixe que o poder anglés, que ya leba cayendo cuasi un sieglo, contina enta abaxo y, puestar que, en bente añadas os zaguers repuis d'o suyo imperio, os más amanaus y más fazils de controlar, enzeten a la fin un nuebo camín d'independenzia. Caldrá beyer como menan ista situazión os nuebos mainates de WestMinster. Toz os imperios s'esboldregan bella begada y, l'anglés, a tamás d'aber estau un d'os más grans en a Istoria ni ye lo que yera ni será lo que agora en ye.

Os irlandeses y os escozeses son pueblos argüellosos que han sabiu no xublidar o suyo esmo coleutibo y que, a penar de sieglos d'ocupazión nunca no son estaus asimilaus, como tantos atros pueblos d'o mundo. No sé como será l'ambién en as carreras de Londra u d'atros costaus d'Anglaterra, pero de seguras que no se fa tantismo estrapaluzio como se'n fa en l'Estau español cada begada que belún fabla d'a independenzia. Tanto en Irlanda como en Escozia bi ha dos partius grans que pueden fablar-ne y no i pasa cosa. Manimenos aquí nomás Batasuna y ERC (con a boca bien chiqueta) gosan fablar de traza platera d'a independenzia. Y no parixe que denguno d'os dos baiga a tener mayoría en os suyos parlamentos en un plazo curto u meyo (encara que tornasen a legalizar a Batasuna).

Sisquiá en l'Estau español (y en Aragón) bella begada se pueda charrar de tot de una traza normal y sin os aparateros de siempre fendo creyer a toz (u cuasi) que o mundo s'acotola si un Estau se trestalla.