jueves, 12 de marzo de 2026

Zaragoza photocall

Diz que las luengas son una manera de veyer lo mundo. Tiengo bella obcheción a ixe mantra, pero lo que ye cierto de tot ye que cómo charramos refleixa, a sobén de manera inconscient, la envista que cadaún tien d’o suyo entorno. Las parolas que femos servir, las frases que construyimos, los diminutivos que trigamos, lo lexico que en disposamos… todas ixas eleccions dicen tanto de quí somos y cómo pensamos. En o luengache escrito podemos amagar seguntes qué ideyas que nos queremos que se conoixcan. Manimenos, en a espontaneidat d’a luenga parlada, ye a on que lo nuestro ser no se puet entutar y amaneix l’augua clara.

Podría pensar que estió un lapsus linguae, pero me temo que, encara hue, la nuestra quiesta y bofa alcaldesa no vei res de malo cuan dició que l’edificio de Correus «no ye lo que vienen a veyer los turistas» como argumento pa espaldar-lo. En menos de diez parolas Natalia resume la suya ideya de ciudat: Zaragoza photocall.

Chueca arribó a la politica procedent d’o mundo d’a publicidat. Estió a saber-los anyos de Directora de Marketing d’Imaginarium, la interpresa de chuguetes que fació la gatatumba en 2024 y agora, cuento que en parte por una prebable deformación profesional, aplica ixa experiencia suya a lo gubierno d’una ciudat. Zaragoza ye un producto que cal vender y pa ixo se i fa por cada día. Lucetas, floretas y escenarios pa los selfies. Que vienga la turistada a una ciudat que nunca no’n ha viviu, d’o turismo. Que sirva la Immortal pa emplir de likes lo suyo perfil y fer que bel día entre en a pugna por bel Menisterio.

La declaración la fació en o marco d’a polemica por que s’espaldase l’edificio de Correus d’o Portillo. Las obras pa fer-lo dispareixer devantoron las protestas de vecindau, asociacions en defensa d’o patrimonio como Apudepa y atras organizacions. Ya d’antes se veniba avisando d’o zancocho que suposaba esvoldregar tot un referent de l’arquitectura brutalista en a nuestra ciudat.

A Natalia Chueca no le fa goyo l’edificio. Puet estar que a tu que leyes isto tampoco. Que no le veigaz la polideza ni mica valura artistica. Tien razón que la chent no se i fa fotos, ixo ye de dar. Ni los d’aquí, encara que nusatros a l’alcaldesa le tiengamos igual. Pero ye que todas ixas consideracions son de raso irrelevants. Lo patrimonio arquitectonico y artistico en cheneral, igual como tot lo patrimonio —lo natural y lo lingüistico tamién— no son cuestions de que faiga bonico en as fotos u de que la cazurralla dominguera le faiga aprecio. La conservación d’a nuestra cultura y identidat no ye un concurso de popularidat. Prou que dengún no se fa fotos con as penchinchas, que cualsequier cabo d’o poliu Pirineu recibe prous mas visitas que no lo Barranco d’as Almunias, pero ixo no significa que tienga menos valura. Atra cosa ye que no tiengas los conoiximientos pa entender-la.

Igual como la mayoría d’a población, igual como Natalia, soi prou ignorant cuanto a afers arquitectonicos. En sé lo chusto. Sé si un edificio me pareixe bonico u no pas. Pero no tiengo ni ideya d’a relevancia que pueda tener. Tasament sabría encaixar la mayoría de construccions en un estilo u periodo historico. Manimenos, me guardo muito de sentenciar que calga espaldar lo que siga por lo mío concieto. Muito menos por lo concieto d’a chent que vienga a visitar la ciudat a on que vivo.

L’edificio de Correus ye patrimonio arquitectonico zaragozano independientement de cuántos turistas viengan, de cuántas fotos se le faigan, de si le fa goyo u no a l’alcaldesa u a la mayoría d’as ciudadanas. Las modas van y vienen. Los criterios esteticos cambean terne que terne. Que les ne digan a los parisiens de cabo d’o XIX cuan viyoron aquel zarrio de fierros devantar-se en o Campo de Marte. Por ixo, entre atras razons, la conservación d’o patrimonio ye una cuestión tecnica que, tot y que prou que podamos opinar, ha d’estar en mans d’as personas expertas.

Zaragoza, pa Chueca, ye nomás un escenario pa las visitants. Rai qui vivimos (en) la ciudat. Vites muertas, norias esmarchinadas, foodtrucks a bando y parques zarraus. Entrepuces a la cincomarzada y a chuntar-se en a carrera a fer una lifareta. Zaragoza pa las foranas con cauquerré, pa lo turismo relichioso, pa las influencers raixosas. La nuestra historia, cada carrera y edificio, la identidat manya... a lo servicio de l’instagrameyo. La pixorrotera pilarista a l’endrecho d’a estatua a lo Chusticia, que se forchó en Averly, como filosofía de ciudat. Lo baturrismo debant d’a nuestra rebelión. Las flors podrindo-se baixo la uellada d’o mozo Chuanet que se fa cruces.

Y entremistanto, la noria (no) chira.

martes, 24 de febrero de 2026

Treballar, ¿pa qué? 3. Vida furtada

Empecipié ista serie de posts con unas declaracions de Yolanda Díaz sobre la identidat laboral. Astí aclariba que treballamos pa vivir y no pas de revés. Lo siguié con un articlo sobre lo teatret que a sobén nos toca de fer, sobre tot en oficinas, porque la chornada ye de cuaranta horas tot y que la fayena pueda fer-se en muito menos tiempo. I feba referencia, en toz dos, a la nueva lechilación archentina, que implementa condicions draconianas pa las treballadoras d’ixe país. Y hue me devanto con unatra noticia sobre un posible futuro laboral que, si no nos ne guardamos, nos tocará de patir.

La protagonista ye una zagala d’Estaus Unius de vintiún anyos, una treballadora de banca que fichó una interpresa de fusions y adquisicions. Kathryn, que asinas se diz, teneba diagnosticada ansiedat y fació un achuste con os suyos chefes: le respetarían nueu horas de descanso pa dormir-ne ueito a truca d’estar disponible las atras quince d’o día, toda la semana, de luns a domingo. Bella semana dimpués de l’achuste la interpresa miró de fer-la fuera porque les pareixeba que ixa disponibilidat no’n yera prou. La cosa acabó en chuicio y s’ha resuelto con un acuerdo economico. 

Diz que ye cutiano en ixe sector, lo d’a banca, disponibilidat 24/7 y chornadas eternas. A los mainates no les pareixeba prou que «nomás» fuese quince horas disponible cada día. Ye decir que vivise pa treballar, sin sisquiá poder dormir como cal. Que ixo s'haiga normalizau, que siga debatible, ye la mayor victoria d'o capitalismo. 

En l’atro cabo d’a escala laboral, a on que no se gana garra chanflonada, i ye lo cambreramen. Manimenos, las exichencias horarias son parellanas y la patronal mesmo se’n fa argüellosa. Remeremos cómo normalizaba José Luis Yzuel, president d’os hostelers, las 12 horas con aquella chanza cunyada de «toda la vida en hostelería, meya chornada: de doce a doce». En o mesmo negocio, Jordi Cruz, presentador de Master Chef en Perro TV, defendeba que fer catorce horas d’una tongada yera «cualcosa bonica».

Con referents asinas, la consecuencia lochica de veyer la vida (la d'otri, no pas la de qui lechisla) como una serie de chornadas a l’arreu, sin garra atra actividat que minchar y dormir lo chusto pa enganchar a l’atro’l día, ye la debantdita lechislación archentina, la d’as doce horas de chornada laboral con que aquel Secretario de treballo se preguntaba ¿pa qué querebanos fer-ne menos? U la manca de regulación laboral d’os yankees que por cada día va a mas.

Las personas que viven pa treballar y no l’han eslechiu son arrienda. En agricultura y hostelería las cuaranta horas semanals son minoritarias. Las condicions laborals en ixos sectors y en muitas interpresas d’atros, se pasan por l’arco d’o triunfo toda la lechislación laboral. La inspección laboral no adube. Los chueces y la mayoría d’os politicos protechen lo sistema. Nomás cal veyer como trató Azcón a FCC dimpués de que Zaragoza en Común y Cubero deixasen visteras las malas practicas d’a interpresa y les fotesen bella pinyora.

Ixa semiesclavitut que, de feito, ya se permite por istas tierras, quieren levar-la a toda la clase treballadora. Vulcar los pocos controls que i hai. Tener-nos ocupaus tot lo día, que no podamos vivir y muito menos organizar-nos. Y no ye cualcosa que yo barrunte porque soi un chenial analista politico. Lo dicen claro y raso. No fa tanto d’aquella declaración d’Abascal en Libertad Digital: «Quiero que los espanyols sepan que si podemos fer-lo en solitario somos disposaus a fer las cosas punto por agulla como las son fendo en Estaus Unius y como las son fendo en Archentina». Avisadas somos.

martes, 17 de febrero de 2026

Treballar ¿pa qué? 2: La historia d'os americanos

En o post d’ahiere, lo Secretario de Treballo archentino se preguntaba pa qué querebanos treballar menos, sin trobar-le sentiu ni utilidat a las nuestras actividaz extralaborals. Pero ¿cuántas vegadas nos hemos preguntau qué hostias febanos en o treballo?

Empecipiaré con una chanada, que ixo gosa fer goyo. 

En as practicas de FP, que como cuasi todas no teneba mica a veyer con lo que hebanos aprendiu los dos anyos d’antes, un d’os treballos que estié fendo por bel mes yera montar u modificar ordinadors. Nos veniban palets de maquinas, les cambiabanos u anyadibanos components, talment instalabanos bel software y los re-empaquetabanos con destín a qué me sé yo a ón. Por un regular tenebanos fayena arrienda. Pocos días febanos menos de diez horas de chornada, chentabanos en o treballo y acababanos escamallaus. Pero de cabo ta cuan, no entraba material. Ixos días febanos fayenas de control u, si l'encargau no heba veniu, montabanos corridas de traspaleta por la nau u nos posabanos en bella caixa y simplament charrutiabanos dica que arribase bel mandau. Un d’ixos días vinioron «los americans», que cuento que serían los que pagaban aquello. No tenebanos mica fayena a fer. L’encargau, que se foteba horas y horas chugando a lo solitario de l’ordinador, yera que no sabeba qué fer. Le caleba impresionar a «los americans» y a lo parient que le heba colocau en ixe puesto. Asinas que nos dició de desfer un d’os palets que hebanos montau lo día d’antes y que, mientras «los americans» feban la gambadeta por la nuestra parte, metesenos y quitasenos bel component de l’ordinador que tenesenos debant. Estió poco rato. Bels vinte minutos a on que l’encargau explicaba, con o suyo anglés de academia barateta de finals d’os novanta, cómo treballabanos y a on que me vagó de montar y desmontar cuantas vegadas los dos discos duros d’un servidor entre risetas y complicidat de toda la plantilla.

Ixe momento l’he remerau un ciento de vegadas dimpués en a mía vida laboral. En toz los treballos que he teniu i hai momentos que «vienen los americanos», ye decir, que no tiens fayena, ni brenca ni meya, pero que has de fer como que sí porque ye mal visto reconoixer que no i hai treballo. Porque encargaus y chefes no pueden aguantar que te descanses u t'adediques a las cosas tuyas en horario laboral cuan no i hai labor que fer. 

Pende muito d’as caracteristicas d’o puesto, ye claro, pero ixe fenomeno ye bien común. La pandemia, que obligó a tanta chent a teletreballar, sin que los chefes podesen cusirar la fayena, deixó claro pa muitas que los quefers en que ocupamos ueito horas, a sobén se pueden ventilar en muito menos tiempo. Que sin controls, la mayoría de treballadoras no nomás cumplimos, sino que lo femos mas contentas y en menos tiempo.

¿Cuántas rutinas absurdas? ¿Cuántas reunions que podrían haber-se solucionau con un mail? ¿Cuánta papelamenta sin sentiu? ¿Cuántas horas de mover mouses, de emplir caixetas d'excel pa vuedar-las dimpués, de scrollear pdfs fendo como si los leyeses? ¿Cuántas horas malfurriadas nomás pa que lo caporal se sienta realizau?

«¿Qué conyo foi aquí?» ye cualcosa que m’he preguntau a saber-las vegadas. Calentar siellas ye un d’os quefers que mantiene la chornada laboral en ixas malditas cuaranta horas que muitos treballos no amenistan. Asinas que la mía pregunta pa lo carnuz archentino sería «treballar cuaranta horas semanals, ¿pa qué? Enganchar a las nosecuantas d’o maitín ¿pa fer qué? ¿Pa que nos veigan los americanos?».

lunes, 16 de febrero de 2026

Treballar ¿pa qué?

Habe si fa u no fa un anyo, Yolanda Díaz fació una rueda de prensa sobre la desconexión dichital. Astí, con un tono prou —talment masiau— pedagochico aclariba «No vivimos pa treballar. Treballamos pa vivir». Pareixería tan evident que no caldría explicar-lo, pero ya sabemos que no ye asinas. Anyadiba dimpués una reflexión que me pareixe bien interesant:

«Lo treballo (...) nos define tanto (...) que nos definimos a traviés d’a nuestra profesión: yo soi avogada, vustés son periodistas. Cuan, lochicament, lo important son as nuestras vidas. No’n ye lo tiempo que ocupamos en una actividat profesional».

No puedo estar-ie mas d’acuerdo. Pero me temo que ixo no ye tan cheneralizable como nos faría goyo.

D’o ciento de napas d’identidat que tenemos todas, la laboral no deixa d’estar-ne una, y de bien important. No pas en o caso mío, por eixemplo. A la pregunta «¿qué yes?» nunca no respondería, de manera espontania, «administrativo». Ni sisquiera «inchenier», que ye la titulación academia que tiengo. La mía profesión, en no tener mica vocación, nunca no m’ha definiu. Pero sí a muitas personas. A la fin pasamos la mayor parte d’o día en a nuestra fayena y ixo nos influye queramos u no.

Regular que en conoixez, de chent que se define a traviés d’o treballo suyo. Mesmo puet estar que sigaz una d’ixas personas, que la suya identidat principal ye la suya profesión. Y ixo no ye malo per sé. Lo topico diz que qui treballa en lo que le fa goyo, ye como si no treballase. Pero mesmo lo mas apasionau por la suya fayena, lo mas vocacional, tendrá días que no le agane, que siga murria u malauda u cansa y que, manimenos, no le quede atra que enganchar pa pagar las facturas.

Atro caso son qui, vocacionals u no pas, acaban tan adictas a lo suyo treballo, tan alienadas, que se torna la suya vida. Las suyas relacions socials chiran arredol d’a oficina, la suya conversa no conoixe atro tema, tot lo que pasa dillá d’a chornada laboral no tien mica importancia. Talment porque a pur d’horas no conciben atra manera de vivir. Talment porque l’alternativa, la suya vida no laboral, ye mesmo pior. Lo caso ye que la suya identidat ye nomás la laboral. Son avogadas u periodistas, en l’eixemplo d’a ministra, y nomás ixo.

Que cadaún viva la suya identidat como quiera. Por misteriosos que se me faigan los mecanismos, no he d’entender-los, nomás respetar-los. De vez, caldría que ixo se fese de revés y que se respetase y protechese legalment a la mayoría amplisma de chent que no tenemos la nuestra identidat laboral como principal u que dreitament, no’n tenemos, d’ixa identidat. Los que treballamos pa vivir y nomás pa vivir. Y no queremos adedicar-le-ie ni un solo minuto mas d’o que calga pa la nuestra supervivencia.

En l’atro cabo de Yolanda Díaz, tanto cheograficament como politica, i ye Julio Cordero, lo Secretario de Treballo d’o gubierno archentino. En rueda de prensa sobre la nueva lechislación laboral que meteba midas esclavistas se preguntaba:

«Vusté quier treballar menos ¿pa qué? ¿pa ir difuera a fer qué?»

U ye un actor de pistón u planteyaba la pregunta, en veras, como un enigma indescifrable. Se feba cruces de que cualcún podese tener una vida difuera d’o treballo. Descansar-se, tener vida cultural u familiar, relacions socials… ¡conye, mesmo consumir pa seguir fendo chirar la maquinaria capitalista que le ha levau ta ixe puesto!: tot ixo no entra en o suyo tozuel de fanatico d’a superstición neoliberal.

Si no fuese porque tien responsabilidaz, porque ixe pensamiento joderá la vida de millons d’archentinas, porque aquí tenemos chent que opina lo mesmo con posibilidaz de gubernar (u gubernando), sentiría pena. Pena de que cualcún pueda tener lo cerebro tan esmarchinau, tan incapable de veyer las realidaz a lo suyo arredol, d’empatizar con a immensa mayoría de personas que nomás treballamos pa vivir.

U talment sí que siga un buen actor y l’entienda perfectament y se toque las bolas tot lo día y no siga adicto a lo treballo y lo que quier, precisament, ye que la resta treballemos d’estrela a estrela pa mantener lo suyo status.

jueves, 12 de febrero de 2026

Las batallas que luitar

I hai un debat, eterno como tantos atros en a izquierda politica, sobre participar u no en foros «hostils» y de qué manera. ¿Cal ir t’as mesas d’opinión d’Ana Rosas, Ferreras y furrufalla asinas? ¿Mantenemos la cuenta en Twitter, propiedat d’un faixista, rebutient d’os suyos compis y con un algoritmo que les favoreixe? ¿Debatimos con o facherío en campo favorable a els? ¿U mesmo en os favorables a nusatras? ¿A ón metemos la muga de facherío? ¿Nomás a los faixistas declaraus u tamién a los entutaus? Y mesmo con chent de cuchas, ¿cal que compartan punto por agulla los nuestros postulaus sobre feminismo, autodeterminación d’os pueblos u Latinoamerica, por eixemplo?

La zaguera estió la negativa de l’escritor David Uclés d’asistir a un foro organizau por Pérez-Reverte a on que yera una d’as pocas voces antifaixistas. No he seguiu guaire la noticia ni conoixco a Uclés. Sí pas a Pérez-Reverte, de qui mesmo he teniu la mala suerte d’haber leyiu bel libro y cuantas columnas periodisticas propagandisticas. Cuan un dilema se presienta debant de yo, goso preguntar-me qué faría. Y yo, si fuese Uclés, hese feito lo mesmo.

Si ye ixo lo que cal fer u no ye atra cuestión. Trobo razons de peso en qui defiende que la izquierda y l’antifaixismo ha d’ocupar cualsequier puesto que pueda emplir, que si no l’ocupan atros discursos y perdemos. Y tamién en trobo, de buenas razons, en qui diz que no cal malfurriar fuerzas, en que ye una perda de tiempo y enerchías, en que ye una trampa pa chustificar-se a si mesmos como plurals cuan no en son, cuan ixos escenarios son caceras d’o royo y son disenyaus pa que no podamos ganar. No viengo a resolver la cuestión ni sisquiá a posicionar-me con uns u atros.

Barrunto que no se puet fer una cheneralización, que cada escenario ye diferent. Y no me refiero nomás a l’escenario fisico —lo plató d’Antena 3, la Universidat de Pinsec u l’Asembleya de Vecins d’As Fuents— si no a l’escenario sociopolitico. No ye lo mesmo l’Aragón de 2003 que lo Madrit de 2026, las vispras d’unas eleccions, los periodos belicos u de relativa paz, un ature d’un 20% a l’actual y ni sisquiá lo verano y l’hivierno.

Pero i hai un elemento que s’ixuplida a sobén en ixe debat que ye l’individuo que s’ha de posar en ixos puestos. ¿Ye David Uclés presto pa estar-se-ie y aguantar ixa faixistada? ¿Ha d’estar-ie él? ¿Quiere estar-ie? ¿Ye en un momento vital que pueda asumir-lo? Siga como siga, pa aguantar las faixistadas y defender como cal las posicions democraticas, s’aprecisa una serie de virtuz y astrucias que ni tien tot lo mundo ni las tien tot lo tiempo. Yo puedo querer dar una batalla, pero puedo no estar presto ni intelectualment ni animica pa fer-lo. U no pas en un momento en concreto. Talment Uclés ise ta ixe foro en unatro tiempo u si la suya situación cambea. Talment sería millor que bi ise unatra persona. U talment no se trobe dengún que quiera y pueda estar-se-ie.

Ixos que «luitan toda la vida», ixos imprescindibles que en charraba Bertolt Brecht, no existen. Ya siento dar-tos yo la noticia. No i hai dengún que pueda dar la batalla 24/7.

Estar exposaus publicament ye embolicau y mas en l’ambient d’agora. Héctor de Miguel u Elena Reinés ha combatiu dende los suyos medios los mensaches faixistas por muito tiempo y han reblau por lo momento. Deciba lo presentador de Hora Veintipico que no quereba esdevenir «heroi ni mártir». De cabo ta cuan a todas nos fa falta descansar-nos, aturar, pensar cómo y a ón podemos estar mas utils a las nuestras causas y valurar en qué trincheras hemos de remanir.

Podríanos reformular lo poema de Brecht. «I hai qui sabe a ón, cuán y cómo cal luitar, qui sabe medir las suyas fuerzas y estar-se-ie cuan mas fa falta, qui sabe trobar a ón ye mas útil, cuan liderar, cuan acompanyar y cuan aivar-se: ixas son las imprescindibles».

miércoles, 11 de febrero de 2026

Despedidas mosicals, u no

Me cuesta prou practicar ixo d’o desapego que tanto se’n charra en zagueras. Soi d’os que guarda tot «pa por si un caso». Si tenese tres trasteros en cuenta d’uno, los tres plenaría. Miro de practicar-lo. Mas por obligación que por prencipios, porque en casa ya no i culle res, pero sigue costando-me a saber-lo y contino amuntonando cosas. Ya me tocará fer casamuda y alavez cuento que trigaré.

Manimenos sí que he aprendiu millor a desapegar-me d’os grupos de mosica. A pur de costumbre, m’entrefilo. Me quedé, de chovenot, sin veyer a Platero y tu. Tocaba toz los anyos, como poco pa Pilars, y me creyeba que ixo duraría pa cutio, que lo de Fito y fitipaldis no iba ta garra cabo y que ya tendría la oportunidat d’ir ta bel concierto suyo mas entabant. M’ha pasau mas recientemente con Oques Grasses. En iste caso, yera mas dificil, pues se moveban poco difuera de territorios catalanoparlants.

Pero lo que mas m’ha tocau de fer ye de despedir-me de collas que m’han feito firme goyo, que he conseguiu disfrutar d’os conciertos suyos y que, por las razons que siga, lo deixan. Prau, Obrint Pas, Aspencat, Smoking souls, Vendetta, Huntza, Manel… En o suyo momento prou que me fació pena. Miré de vivir los zaguers conciertos, si yera conscient d’a separación, como cualcosa especial. Bella vegada habié de viachar pa la chira de despedida. Prebo, en ixos casos, de fer-me contento por tot lo que m’han dau y por los momentos que m’han feito vivir y pensar en las nuevas bandas que i hai pa disfrutar, que la escena mosical siempre tien nuevos y interesants fenomenos que vivir. Sé tamién, por experiencia, que cuan un grupo dispareixe, los suyos components siguen por un regular en o mundo mosical y acaban desarrollando nuevos prochectos. Eixemplo claro en ye La Raíz, con o naiximiento de Valira, Nativa y Ciudad Jara pocos meses dimpués. Chestiono bien ixa pena y fa tiempos que no en foi drama.

D’atra man, en zagueras i hai una mica d’efecto Dragon Ball en ixas disolucions de bandas. En charré fa bels días d’ixe efecto, que en charraba Alvaro Wasabi, por lo que, a pur de resurreccions, las muertes en a debantdita serie se tornaban irrelevants y poco creyibles. Fa tiempo que, cuan una banda se separa y anuncia la chira de despedida, empecipiamos a contar lo tiempo que faltará pa la suya tornada. Pa forro de bota, ixa tornada s’anuncia con un unico concierto u bels poquez, que cheneran una loquería de crompa d’entradas y que, poco dimpués, acaban anunciando que s’ixampla la chira en cuestión. Con toz los matices y diferent casuistica, podemos charrar asinas de Mallacán, Ixo Rai, La Gossa sorda, La Raíz, Extremoduro y un ciento mas.

Siempre encantau de que tornen, de que pueda vivir de nuevas los suyos directos. De fer-lo, antimás, con un plus: que revives la mosica y te transportas a los anyos en que se feba y mesmo con a chent con qui la compartibas. Vivo con firme alegría ixas tornadas. Qui no quiera, qui se sienta enganyau, lo tien tan facil como no ir-ie. Recuerdo que existe la opción de, igual como con a cuarta d’Indiana Jones u Matrix Resurrections, fer como si no existisen y seguir con a vida nuestra. Pero la verdat ye que ha arribau un momento que cuan un grupo diz que se’n baixa d’os escenarios, malfio de raso y en cuentas d’adios les foi un dica luego, sabendo que ye facil que torne a veyer-los antes u dimpués, ixo sí, pagando lo triple. Lo fenomeno d'as reunions de collas ha teniu como efecto anestesiar-nos la pena por las que se separan y fer que no nos creigamos ixas separacions y no tiengo mica claro que ixo siga positivo. 

En tot caso, aspero trobar-me con todas las lectoras en a chira de La Fúmiga, Berri Txarrak, Zoo u, sisquiá, la Skabeche Riber Band.

martes, 10 de febrero de 2026

Imachinación politica, de Biznaga

En iste #FebreroRandom recupero un d'os clasicos tanto d'o blog como d'o programa de radio que ye la traducción de cancions. En ista ocasión viengo con una de Biznaga, un d'os grupos que mas va sonar en a zaguer temporada de TdBradio y que millors letras tien d'o panorama mosical actual. Y ye que podría trayer-ne cualsequier atra, porque todas tienen firme medolla, pero m'he decidiu por ista Imaginación política d'o suyo zaguer disco ¡Ahora!, deseyando que tornen por Zaragoza pa tornar a vivir ixe furo directo suyo.

Imachinación politica

Imos a charrar de salut mental

Uitanta la sesión, ¿cómo vas a pagar?

Seguridat social no ye seguridat

Pa la resta, fe servir Mastercard

La sociedat s’esvoldrega 

Libertat, qué buen eslogan

Tot de vez en toz los cabos y malament

Jajaja ye gracioso porque ye verdat

¿T’entrefilas que fuese posible unatra vida

que bi hese alternativa a ista deriva?

Sobre la cuestión habitacional

No pas aquí y agora, preba en Secon Life

Espanya, destín internacional

Te farán fuera d’o barrio, pero en Cabify

Lo social paso de moda

Holdear ye lo que mola

Ye lo mercau, bebé. Terror pa cabo de mes

La viella man invisible, agora con unglas de chel 

¿T’entrefilas que fuese posible unatra vida

que bi hese alternativa a ista deriva?

¿Y si fuese verdat?

Ye verdat