Mostrando entradas con la etiqueta movilidat. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta movilidat. Mostrar todas las entradas

viernes, 13 de junio de 2025

Seguro d'ir en bici

Cuan miro d’entender por qué lo facherío le tien tanta quimera a las bicicletas, a sobén arribo a la conclusión de que ha de tener bella relación con bel complexo, que talment no sepan montar en bici, u que, dende l’interior d’os suyos SUVs, encarranyaus por lo pando que va lo trafico, le jode veyer como las ciclistas, con cuatre fierros y dos ruedas, les pasemos debant como lo correcamins a lo coyote d’os dibuixos. Cuento que ye condescendient, ixa manera mía de pensar, pero de verdat que no le trobo garra sentiu a ixa guerra que nos han declarau y que m’entrefilo que fa mas parte d’o simbolico y d’a batalla cultural que no pas d’una alternativa urbanistica.

Lo zaguer capitol s’escribiba istos días, con l’aprebación d’una esmienda de CHA en lo Congreso d’os Diputaus d’Espanya, que vulcaba la obligatoriedat d’o seguro pa las bicis en Zaragoza. La nuestra teneba la vergüenya d’estar la sola ciudat d’Europa a on que pasaba isto. Antes, las asociacions en desfensa d’as ciclistas y la FABZ heban levau t’os chuzgaus ixa lei y encara somos aguardando a que lo Tribunal Superior de Chusticia d’Aragón -no ixuplidemos las suyas loquismas sentencias- se i prenuncie.

En cualsequier caso, y pase lo que pase, la responsable d’ixe zancocho, la concellera Tatiana Gaudes, tien a saber qué motivos pa dimitir. Salió, a l’inte de conoixer-se que le vulcaban lo concieto anti-ciclista, a decir que lo seguro no yera obligatorio en realidat porque los seguros de casa ya lo cubriban. No ye asinas, como han contrimostrau cualques vegadas ya, pero si fuese asinas, ¿pa qué se fa la lei pues? ¿por qué dende que s’aprebó, y mesmo los días d’antes, la policía iba demandando lo seguro a las ciclistas? ¿por qué cal levar-lo dencima?

En lo personal, no m’afectaba dreitament ista decisión. Soi socio d’a Ciclería dende habe una patacada d’anyos y la conduta, entre atras cosas, incluye un seguro de responsabilidat. Manimenos en istos meses d’incertidumbre, he visto como a companyers de treballo y amigos les feba miedo salir con la bici por la ciudat por si lo suyo seguro de casa no les cubriba y la policía les clavaba la pinyoreta.

Agora que pierden la batalla dicen que no la yeran luitando, pero todas sabemos que sí, que lo d’o seguro obligatorio ye una cunyadada que cualsequier que faiga servir la bici como vehiclo de cutio ha sentiu en boca d’os cochistas encarranyaus d’o mundo. Que si els pagan no se cuántismos impuestos, que nos jodamos y paguemos no sé cuantos atros. Venganza. “Que se jodan las de mi pueblo”, que deciba la moza aquella d’Oregón TV. Una chirrintela mas propia d’un borche que no d’una concellera.

L’actitut hostil ent’a bicicleta ye caboliosa en iste gubierno local. Facioron los carrils pacificaus en l’anterior lechislatura, que nunca no sirvioron pa cosa y dimpués n’esborroron lo de Echegaray y Caballero, malfurriando diners en unatra d’as suyas vendettas anticiclistas. En ixa mesma carrera, podemos trobar-nos con l’absurdo d’os 40 metros a peu en lo cruce con lo Puent de Piedra, que contina sin una solución y con la policía metendo pinyoras a las bicis en un puesto a on que buses, taxis y autos se blincan l’ambar terne que terne con impunidat total. Un poquet mas luent, en la Plaza Sant Francho, nos obligan a traviesar las vías d’o tramvía dos vegadas en trenta metros, en un entorno universitario, pa forro de bota.

La popularización d’os patinez y d’as bicis, convencionals y electricas, chunto con los problemas cheneraus por los autos en la salut y la seguridat d’os ciudadans, obligan a repensar las ciudaz. La bicicleta no creya garra problema y lo suyo uso en soluciona cuantos. Meter entrepuces va en contra d’o interés cheneral, tamién d’os usuarios d’autos. Gaudes y lo PP, si tenesen una miqueta de responsabilidat y perspectiva, habrían de deixar-se de sectarismos y cuestions identitarias y promocionar l’emplego d’a bicicleta, facilitando-nos las cosas a las usuarias. Pero cuento que, a lo menos en l’ecosistema politico actual, ixo ye imposible, y que habremos de continar ganando las batallas a pur d’activismo politico y social como oposición a la suya sinrazón y carranya.

viernes, 21 de enero de 2022

En bici totz los días

Lo mio vehiclo principal ye la bici. Totz los días la foi servir pa ir a treballar, t’o chimnasio, fer mandaus y lo que calga. Leva en la mía vida dende que m’independicé y me cuesta pensar en mover-me d’atra manera. De feito, me foi cruces a sobén de cómo muitas personas no la fan servir tamién. I hai qui no puet, por diferents y respetables razons de toda mena. Pero pa qui puet y encara no lo fa, aquí van los mios motivos, u no.

No foi servir la bici por una qüestión de fer esporte u de tener mas salut. Pa ixo foi atra mena d’actividatz. Encara que sí que ye verdat que va de pistón. Fa anyos, quan encara yera luent la mía crisi d’os quaranta que me fació empecipiar a correr, escalar y ixas cosas que femos la «maduralla», quan haber deixau de fumar yera bien recient y encara teneba risgo serio de recayer, fue t’o medico pa bella revisión.

- ¿Fumas? - me preguntó, de manera rutinaria.
- Fa poco que lo deixé.
- ¿Bebes?
- Sí, prou.
- ¿Alimentación?
- Minchanga vasuera en lo 90 % - Ya me veyeba hespitalizau con ixa serie de respuestas.
- ¿Esporte?
- Ni por la tele. Bueno... - pensé un momentet – voi en bici a treballar y me muevo asinas por la ciudat de cutio.
- ¿Ixo quanto ye?
- Vinte minutos d’ida y atros vinte de tornada: quaranta. Y un rato mas si voi ta bell cabo, claro.
- Pues ixo cuenta como esporte.

Asinas que, con la vida que levaba, probablement ixos quaranta minutos de bici diarios me feban muita mas honra que no me pensaba. Pero no ye por ixo que voi en bici.

No voi en bici por lo medio ambient. Encara que ye verdat que tiengo la consciencia muito mas tranquila de saber que lo rastro de carbono mío ye muito menor y que, tot y que chiqueta, foi la mía alportación a que lo cambio climatico no siga tant furo. Quan voi por la calzada, dezaga de bell auto d’os que encara fan fumo, minchas de cerca toda la mierda que s’avienta t’atmosfera. De nomás un auto. Piensas dimpués en los millars d’autos que circulan cada día por la nuestra ciudat y en que tot ixo nos lo somos minchando los suyos habitants terne que terne y fer-te una gambada por lo centro te pareixe una actividat de risgo. Veyes las estudios de muertes causadas pro la contaminación de l’aire en la ciudat y te pareixen quasi optimistas. Por ixo, bella vegada me veyerás guardando distancia con l’auto de debant, u aladiando-me, pa mirar d’alentar una miqueta menos de fumo. Ir en bici, dende la envista de calidat de l’aire ciudadano, no nomás ye bueno pa yo. En ye pa todas las habitadoras d’a ciudat, asinas que, quan se diz ixo de que habríanos de pagar un impuesto de circulación, igual como los autos, talment caldría responder con que no nomás no somos un prechuicio pa las zaragozanas, como los autos, sino que contribuimos a fer, pa todas, una ciudat mas sana y respirable. Pero tampoco no ye por ixo por lo que voi en bici.

No voi en bici porque siga barato. Que en ye. Y muito. Pero podría permitir-me ir totz los días en tramvía a treballar. Y en auto, que en tiengo y, dende fa bell anyo, adubo a pagar-le la bencina. De feito cada vegada que implo lo deposito pienso que con ixo me podría pagar una bici de segunda man. Con lo que gasto en tres u quatre viaches, que pa ixo en tenemos, d’auto, una bici nueva. Y con lo que gasto a l’anyo, una mountain de verdat y no pas lo zarrio que tiengo, una chiqueta d’ixas que se doblan y unatra pa carretera. Ixo considerando nomás la bencina, sin impuestos, reparacions ni pinyoras. Pero tampoco no ye ixo por lo que voi en bici

Voi en bici, sobre tot y principalment, porque ye eficient. Los días que he d’ir a treballar en tramvía u auto, por qualsequier motivo, he de salir antes de casa. I hai días que lo tramvía fa tarde, u i hai vaga, u s’esmarchina. Con l’auto, quan no tenebanos garache, heba de foter-me mas rato fendo vueltas por lo barrio pa trobar a on deixar-lo que lo tiempo que tardaba en ir t’o treballo. Con la bici, de puerta ta puerta. Agora i hai aparcabicis por tot y, a una mala, se puet deixar enreligada en bell cabo. Lo ret de carrils bicis permiten mover-te por muitismos puestos sin acercar-te t'os autos. Por los que no, las conductoras ya no son las de fa vinte anyos y, en la suya mayoría respetan prou a las ciclistas. Siempre i hai bell carnuz, pero ixo ye inherent a la humanidat y toda la educación civica d’o mundo no lo cambiará nunca.

La eficiencia d’a bici ye difuera de toda dubda. Totz los estudios la confirman. No soi tant fan d’a bici como tos podetz pensar u como atras companyeras y amigas. Yo m’estimo mas caminar y, si tenese lo mio treballo a vinte minutos caminando, no faría servir la bici. De feito, quan he de fer mandaus y tiengo tiempo, foi servir las mias garras y de paso disfruto una mica d’ista ciudat que tanto amo. Pero si tiengo prisa, que por desgracia ye lo normal, con la bici me planto en un petén a on que quiera. Pa yo son buenas tamién las razons de salut, economicas y medioambientals, prou que sí, y he de reconoixer que tos he enganyau una miqueta porque ixas tamién son razons por las que foi servir la bici. Manimenos, con las valors predominants actuals a on que tot ixo queda a un costau y lo important ye fer cien mil cosas cada día y fer-las a tot meter, creigo que l’argumento d’a eficiencia se ye fendo servir poco dende qui desfendemos la bici, y que tien un gran potencial pa convencer a la chent de, lo menos, prebar ista opción. Pa muitos casos, ye verdat que ye imposible. Si treballase, que me sé yo, en La Muela, pues habría d’ir-ie en auto. Pero pa muitismas sería lo millor y mas eficient medio de transporte. Agora nomás cal que en paren cuenta. Como deciban los Skabeche: ¡recupera tu bici y pedalea!

miércoles, 5 de febrero de 2020

L'auto, como lo tabaco

"Espacio pa aparcar" ye un d'os reclamos publicitarios que mas me clama l'atención. Lo caso ye que, encara que personalment no ye un motivo pa que vaiga ta garra cabo, ya que no goso de fer servir l'auto que pa viachar, funciona de pistón con muita chent. Tiengo arredol a-saber-las personas que no van ta seguntes que puestos si no pueden deixar l'auto bien aparcau. Entre atros, lo mio barrio, a on que ixo ye bien dificil.

Los autos han condicionau tot l'urbanismo d'o zaguer sieglo. Las ciudatz, los barrios y los eixamples s'han disenyau pa la comodidat d'iste medio de locomoción. Buena parte d'os debatz y d'as promesas electorals se centran en la movilidat d'os autos. Mesmo i hai partius que un gran porcentache d'o suyo programa ye una lista de infraestructuras pa l'automobil. Y no me pareixe raro porque condiciona la vida de muitas personas. I hai qui ni se le pasa por lo tozuel fer servir garra atro vehiclo. Ni transporte publico, ni bici ni sisquiá moto.

A los catorce anyos empecipié a fumar. Estié adicto a ixa mierda bells vinte anyos. Me costó a-saber-lo deixar-lo. La salut m'importaba poco. La he tenida alto u baixo buena toda la mía vida tot y tener una mica d'asma. Quanto a los diners, podeba permitir-me-lo. Lo deixé antes d'as grans puyadas de pres y quasi siempre fumaba d'as marcas mas baratas. La motivación mas fuerte que tenié pa deixar-lo estió la dependencia que me provocaba y las limitacions que trayeba: lo feito de no poder estar en seguntes que puestos, u haber de marchar cada bell rato a dar-le a lo vicio; estar siempre pendient de levar tabaco y briquetz y, quan yera de embolicar, papels y boquillas; lo ferrete que me daba lo tozuel quan yera con lo mono y no lo podeba satisfer. A la fin lo deixé y un d'os mas gran goyos que trobé estió sacar-me ixa preocupación de dencima. Ganar autonomía. Podeba estar-me ueito horas en un bar sin salir ni una sola vegada. U veyer-me una cinta entera sin haber de salir t'o balcón u fer minchar fumo a la pobra mía parella. Soi un poquet mas libre.

Si lo carnet de conducir me suposó a-saber-la libertat pa ir de viache sin pender d'o radiu ret d'autobuses y trens que patimos en Aragón, pa mover-me por Zaragoza yera, y ye, bien ineficaz la mas gran parte d'as vegadas. A sobén m'estaba mas tiempo mirando puesto pa aparcar que en lo propio trachecto. Empecipiar a fer servir la bici en la ciudat lo cambió tot pa yo.

Voi de puerta ta puerta, sin guaires problemas de trafico, sin haber de mirar a qué hora arribo t'a on que siga pa que bi haiga puesto a on que aparcar. Si tien bell problema mecanico, puedo simplament candar-la y  fer servir transporte publico u bell vehiclo personal de loguero d'ixos que i hai agora. Mesmo, si tiengo tiempo y lo trachecto lo permite, m'estimo mas d'ir caminando que de qualsiquier atra traza. Muitas d'as mias amistatz que penden tanto de l'auto no sé si paran cuenta d'ixas limitacions. De que por haber trigau una manera de mover-se tienen un determinau numbro de zonas d'a ciudat vedadas de tot. N'i hai que no les queda atra. Que por diferents razons l'auto particular ye la sola manera que tienen de transportar-se. Pero n'i hai de muitas atras que creigo que nian s'han planteyau atra opción. L'auto contina estando hue lo rei, amo y sinyor d'as ciudatz y pa muitas ye inconcebible atra cosa.

Regular que les habrán dito que contamina u que ye caro, igual como yo sabeba lo que me costaba en salut y diners lo tabaco. Pero no sé quánto piensa la chent en l'autonomía perdida por no valurar l'uso d'atra mena de vehiclos. Pa yo la independencia personal ye qualcosa muit important y tot lo que la comprometa en mayor u menor mesura me molesta a-saber-lo. Vivir sin auto, en muitos d'os casos que conoixco, no nomás ye posible. Ye a saber que recomendable pa tener mas libertat.