Mostrando entradas con la etiqueta Occitania. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Occitania. Mostrar todas las entradas

lunes, 9 de diciembre de 2019

Lo Midi d'Osal y la 11K de La Cartuixa. Tierra de barrenaus 6x08

Lo mío contacto con l'esporte ye bien recient. No pas tanto con la montanya. Visité lo Midi d'Osal (Mieidia d'Aussau en occitán, Midi d'Ossau en francés) en l'anyo 2008 y me pareixió un d'os puestos mas polius que he visto en muitismo tiempo. Asinas que quan vide que Dani lo heba escalau iste verano, a escape querié saber-ne mas. Como d'escalada no en sé ni zarapita, decidié contactar con Rubén, con qui aspero poder fer antes con antes los mios primers pasos en ista disciplina, pa que m'aduyase. Entre totz dos facioron ista primer sección sobre escalada que aspero poder repetir antes d'acabar la temporada.



Explicamos nocions basicas sobre iste esporte pa toda la chent que, como yo, no lo ha practicau nunca. Tot, contextualizando-lo adintro de tres puyadas que Dani fació de verano en tres puesto muit sinyalers: los Mallos de Riglos, lo Parque Nacional d'Ordesa, y lo debantdito Midi d'Osal. Una sección que aspero tos faiga goyo tanto a las escaladoras como a las que no, y que me resultó a saber qué intresant.

En la segunda y muito mas chiqueta parte, voi con un esporte que sí que practico: lo correr. Qui me sigatz, sobre tot en Youtube, ya sabetz que goso de participar en corridas populars siempre que puedo. Una d'ellas, la de La Cartuja-Espacio Alfranca ye la que protagoniza ista primer sección que foi sobre lo running. Ye una preba que he corriu iste anyo por tercer vegada (d'as quatre edicions que leva celebrando-se) y que le he preso firme carinyo. 

En la parte mosical, tos presiento un d'os discos de l'anyo, que seguirá sonando ¡y muito! tot lo 2020. Una choya d'un d'os grupos que ye agora mesmo en lo suyo millor momento. Antimás, tendremos la segunda versión adintro d'as cancions trestalladas. Un clasico reconvertiu a lo punk d'ixos que cal conoixer.

viernes, 7 de agosto de 2015

Exiliadas. Tierra de barrenaus radio 1x05


No sé si haber viviu toda la mia vida en Zaragoza ye una suerte u una desgracia. Ye verdat que no he visto tanto mundo como atras, que no he viviu ixas experiencias tant fundas que te cambean por adintro, que soi bien niquitoso con o minchar u que me cuesta a-saber-lo pasar a muga d'o Coso. Ya no ye que siempre haiga viviu en Zaragoza, ye que as dos casas que he habitau son a 200 metros a una de l'atra. Pero ye lo que he esleixiu.

He quiesto vivir aquí, y siempre lo he conseguiu. Facilita las cosas no tener una vocación clara, ni ganas de fer una carrera profesional. Ir treballando de "lo que salga" y, porque no decir-lo, una mica de suerte, tamién aduyan. Pero o caso ye que tiengo a grandisma suerte de poder vivir an que quiero. 

Atras, muitas atras, han de marchar d'os suyos lugars. En a familia mia bi'n ha habiu casos. Mis pais, antes de naixer yo, y a mia chirmana, dende fa ya quantos anyos. Arredol de yo, son decenas as amigas que han habiu d'espipar, en busca de treballos millors, u simplament de treballo. Tot ixo ya pasaba antes de 2008, pero yera repuyal. Quasi, cosa de hippies, que quereban buscar aventuras u experiencias. Pero dende ixe anyo, a inmesa mayoría d'a chent que he visto marchar lo he feito porque no le'n quedaba atra.

Quan acusas a o poder d'haber creyau as condicions ta que haigamos de hopar, as respuestas son prepotents y toda una faltada a la intelichencia. Nos demandan que marchemos chent que puede esleixir-lo tot. Que puede tener casas en cada país, u dormir en hotels de luxo, entre que as chovens treballadoras han de pasar de tot pa trobar treballos en condicions penibles, entre que troban a faltar casa suya.

Pocas cosas me pareixen más inchustas que l'exilio. Haber de deixar casa tuya habría d'estar un castigo d'os piors d'o mundo, y no una cosa asumida con tanta normalidat. Cambiar ixa "normalidat" costará prou, pero caldrá ir ficando-lo con más importancia en os discursos d'as cuchas, que talment lo tiengan una mica ixublidau.

De tot isto charremos en o cinqueno Tierra de barrenaus radio, con tres compas que habioron de marchar. Dos d'ellas ya son tornadas, entre que l'atro contina en Manchester bien a la tisva de lo que pasa por aquí. 

T'atro programa me deixo l'exilio interior. Ixe que fació, fa y me pienso que continará fendo que muitas haigan de marchar d'os suyos lugars ent'as ciudatz, deixando un Aragón quasi vuedo y una Zaragoza rebutient. 

Ascuita-lo u descarga-te-lo aqui mesmo.




viernes, 19 de septiembre de 2008

Enta Oczitania

A cascar-la! A la fin fuigo de bacanzas! Que ya caleba!
Mientres una semana seré por Oczitania y talmén Iparralde, asinas que tendré lo blog mesmo más xublidau que no agora. Me quedaré sin poder bier dos cosetas que aprofeito ta anunziar: la una, lo mercau meyebal que se fa bels meses más tardi, pero a lo menos se fa. Ixo sí, seguntes tiengo entendiu, no bi abrá conziertos ni actuazions ni cosa parellana asinas que ba a quedar una mica en baco. L'atra, y ista sí que me fa duelo de no poder ir-ie ye a presentazión d'o Diczionario chistabín feito por Fernando Blas y Fernando Romanos y publicau por Gara d'Edizions en -como no - a coleczión AINAS. Buena coleczión que cualsiquier que sia intresau de berdat en l'aragonés abría de tener en casa. A presentazión, ta qui pueda ir-ie, se ferá o Lunes 22 a las 19:30 en a sala "Ámbito cultural" de El Corte Inglés.

Que tos baiga bueno y nos biemos antis de Pilars!