Mostrando entradas con la etiqueta Biel. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Biel. Mostrar todas las entradas

viernes, 29 de agosto de 2014

Fatuiteando: Orera, l'alcalde toca-uegos y a macrocoqueta



Dende que descubrié o Meme generator, me soi pasando firmes buenos ratos fendo grometas con o chuguetico. Muitas con as mias amigas a livel privau, y muitas atras vía Twitter, un d'ixos espacios a on que fer humor ye quasi obligación.

Aragón ye un país a on que pasan arrienda cosas divertidas (y no pas tanto). A suya prensa, antimás, s'encarga de que verdaderas fateras apareixcan ocupando una pachina, entre que amagan noticias de verdat preocupants. Nomás asinas s'entiende que dediquen prou espacio a lo furto (u no) d'una silla en un lugar d'a Comarca de Calatayu, y no digan ni pon d'una agresión nazi a l'atra semana.

O caso ye que como m'he pasau bell maitin bien divertiu, replego aqui as historietas que se contoron y que se fatuiteoron, ye decir, se facioron en fateras de tuits (u tweets fateras, como más tos estimetz).

A historia d'a silla d'Orera ye d'ixas absurdas que pasan en Aragón totz os estius. Como encara no levaba prou bien lo d'o Meme Generator, pues no'n facié quasi. Pero de tweets en tenetz arrienda mirando los hashtags #OreraPrimerAviso y #OreraFurtaSillas. No cal tener Tweeter ta poder viyer-los. A noticia orichinal la tenetz en El Periodico de Aragón, recontando como a Comarca de Calatayu reclama a lo lugar d'Orera 20 euros por una silla ta chugar a guinyote que no les heban tornau.


Bells diyas dimpués, l'alcalde de Teruel, Manuel Blasco, tenió una pleitina con un periodista. En a pleitina, que surtió por a financiación d'o casino d'a ciudat, l'alcalde se metió masiau niervudo y fació remango de sacar a publicidat d'o medio d'o periodista decindo-le que "si tu me tocas los uegos, yo tamién ye los tocaré a tu". De tot isto prencipiemos a fer-nos-ne a mofla, y a la fin, ya se me'n fue la flama una miqueta, tot cal decir-lo. A historia orichinal la leyié en El Ventano. Una d'as etiquetas que se fació servir estió #eggtoucher

     
  

Y con isto y quatre fateras más, pasé lo maitin...

Pocos diyas dimpues, indo t'o treballo, entrevistaban en Aragón Radio a l'alcalde de Benavarri porque iban a fer-ie una "coqueta" de 12 kg de peso. Una mena de tortetas, que fan t'a "Festa de la coqueta", como podetz leyer en Heraldo y Radio Huesca. Pensando en bell personache que me pareixese un gocho, a escape plegué en Biel y Cañete, dos personas que pareixen tant gochas como penibles en son. Asinas que decidié de fer una historieta con Biel como protagonista, de conchunta con a #Macrocoqueta de Benavarri. Y quedó isto:

   
  

Y con estar chorradetas paso los ratetz que tiengo libres, que no'n son guaires. Aspero que tos fayan goyo y, sino ye asinas, recordatz que leyetz isto voluntariament.




lunes, 1 de marzo de 2010

Malfurriar diners III, candidatas

A tamás de tener prou material como ta fer un blog, sisquiá feré una sección d'isto, pero, ye increyible a cantidat de articlos que se podrían escribir dende ixe malfurriar diners que facié ta noviembre. En o preto d'a crisis, Belloch-Biel-Marceli, que son uno y trino, nos enlucernan con as suyas barucas sobre chuegos olimpicos, exponabos, motorlands y todas ixas cosas... A un zaragozano como yo, le costa ya de saber a cuantas cosas nos ha apuntau “sinyó alcalde”.

Nusatras, aragonesas leyals y obedients, encantadas de conoixer-nos, bosamos relichiosament, os nuestros impuestos ta financiar una campanya publicitaria de más d'un millón d'euros, y un estudeo sobre cómo esfender a candidatura olimpica de Zaragoza de 100.000 euros (cinco zeros, los podetz contar). Total, hue, “Malfurriar diners procuctions” presenta 1.100.000 euros, bells 180 millons de ptas en publicidat!!! BIEEEEEN!!!

Belloch, que más que aragonés parix andaluz, diz que ye lo más gran dende tiempos de Cesar Augusto. Astí queda ixo, como a ronda teruelana. Quan, en bells anyos nos miremos enta zaga y as historiadoras escriban sobre ista parti d'a historia d'a Inmortal y d'o país, no adubirán a creyer que permitisenos isto. Y muito menos que bi hese voluntarias que esfendesen con o suyo treballo de baldes, istas barbaridatz. De feito, sobre o timo orichinal, o d'a Expo 2008 y sobre como nos enganyufló a prensa y o poder, ya s'escribe libros. El cachirulo de las vanidades, se diz. ¿Bell una lo ha leyiu? ¿Qué tal? Prometer, promete.

miércoles, 2 de diciembre de 2009

L'enemigo catalán

En zaguerías, y más que más, dende a trobada d'o fosal de Pietro III d'Aragón me son plegando arrienda correus y mensaches catalanofobos dende muitos cabos que no m'asperaba. Siempre me plegan mensaches d'ixa coda y me floren muito. Bellas vegadas mesmo tienen razón en parti u tot lo conteniu suyo, pero sé que se fan dende a ignorancia, os topicos y, masiau asovent, ixe espanyolismo vanal que tanto mal nos fa.

A historia ye una disciplina prou rebordenca. Ta prencipiar ye una ciencia social y, alavez, se puede interpretar (que no ye lo mesmo que falseyar). No ye la mesma ta todas. Ta continar cal estudiar-la muito ta saber-ne bel poco. A chent gosa d'estar conscient de que no sabe mica sobre fisica y no presume de saber-ne. Manimenos, a pur de repetir topicos estendillaus a bando por bellas intresadas, muita chent crei que sabe d'historia.

Asinas que prebaré de dar a mía modesta ambiesta sobre bellas custions d'a politica y d'a historia aragonesa, catalana y espanyola.

O enemigo no ye Catalunya. Catalunya, a más gran parti d'o tiempo nian sabe que existimos. A Catalunya, Aragón rai. L'enemigo d'Aragón no ye Catalunya, pero a l'españolismo y a o baturrismo (que no ye que espanyolismo con cachirulo) le fa muita honra que as aragonesas continemos pensando ixo. D'eixemplos bi'n ha un trapazil.

O zaguer trasvase, enemigo reyal que consiguió que as aragonesas salisenos ent'a carrera un diya par d'atro, que nos tornasenos a sentir identificadas con o sinyal nuestro, no estió una demanda de Catalunya. Encara que sí que bi iban bels hectometros, as cansas que dión mal, y que continan dando-ne estión as valencianas y as murcianas. Agora que ya no ye de moda, Valencia y Murcia tornan a estar amiguicas nuestras y tornamos a mirar-nos enta Catalunya mirando l'enemigo. Ixublidando, antimás que, estió gracias a ellas y, más que más, a ERC que no bi ha trasvase. Aragón no pinta cosa en Madrid pero, t'a part d'alavez, ERC, qui s'oposaba a ixe travase i pintaba. Y muito. Ye Valencia l'enemigo oficial d'Aragón? No. Ye Catalunya. As que nos salvoron.

En Salamanca bi ha documentos furtaus por as nacionalistas espanyolas en a Guerra Civil. Furtaus de todas as cantonadas de l'Estau espanyol. Tamién d'Aragón. Cuan a Generalitat catalana, los demanda, be-te-me que, en Aragón, en cuenta de demandar a nuestra parti, nos metemos de parti de as ladronas y, sale un camatón de chent contimparando-lo con os biens d'a Franja. O qué pasa alavez? Que nos quedamos sin biens y sin papels. Y a mala oficial contina estando Catalunya, a tamás d'estar o Estau espanyol qui contina furtando-nos parti d'a nuestra historia, y a D.Ch.A. qui no fa mica poder por conseguir que torne a documentación furtada.

Cuan, en 1707, Felipe IV d'Aragón decretó a suya conquista d'o nuestro país (viyer documento aquí) y nos furtó a nuestra independencia (encara que t'a part d'alavez yera más administrativa que no reyal) no sabeba o bien que lo eba feito. Nian podeba preixinar que en 300 anyos ixublidaríanos de tot qui nos furtó o país. Qué tratamiento le damos en Aragón a ixa parti d'a historia? A la parti más important d'a historia aragonesa?. Penible! En a exposición que bi habió l'anyo pasau en a Lonja zaragozana, cuasi ni se'n charraba. De bote y boleyo, Aragón deixaba d'estar independient. Por arte de machia. Abracadabra. Sin muertos ni cosa parellana. En Aragón Radio fan una seczión sobre os reis d'Aragón. L'atro diya tenié a suerte de ascuitar chusto o capitol adedicau a Felipe IV (V de Castilla). D'el deciban asabelas cosas. Un camatón de datos. Y d'entre totz ixos, que fació unas reformetas que rematoron con os fueros aragoneses. Ixo sí, respetando o nuestro dreito privau. Ixublidoron tot lo dreito de conquista y que en un primer inte, tamién estricallaba o dreito privau. Siempre que se'n charra parix que sacar os fueros sía cualsiquier cosa fateta. Como qui fa una visita a Zaragoza y se'n leva un recuerdo. Que son os fueros, que no ye un alzaclaus de Flufi! En o 300 cabo d'año no se fa mica acto oficial. Manimenos en o 200 cabo d'año d'o naiximiento de l'Estau espanyol moderno y, en buena mida, d'o nacionalismo español moderno, se fan actos por tot lo país. Dica gomecar. No querebas historia? Pos tiene-ne, pero de la que queramos nusatras... Enemigos a monarquía borbonica, u os castellanos por furtarnos a independencia? No pas! Metamos un sinyal chigant suyo en o monumento a qui esfendió os dreitos nuestros y morió por ixo. L'enemigo reyal, l'enemigo oficial ye Catalunya, que tamién se quedó sin independencia en ixa mesma guerra.....

En o trestallo de mentiras historicas, en fan todas. Catalunya fa una interpretación da historia dende o sieglo XIX que ye una mica etnocentrista, ye verdat. Pero no ye tan aluenyada d'a reyalidat como atras que fan por aquí. Asovent siento en as clases mías u como topicos en a carrera, ixo de que “Cuan Catalunya yera d'Aragón”, “Catalunya yera un camatón de condadetz” u mesmo, la millor de todas, “cuan Aragón invadió Catalunya”. Ista chent son los que se suposa que saben d'historia y los que critican cuan charran d'a corona catalanoaragonesa. Lo d'a corona catalanoaragonesa, ye una interpretación d'a historia y dengún no diz que ixe termino haiga existiu antis d'o sieglo XIX. (Y si lo diz ye un carnuz, que en Catalunya bi'n ha tantos como en atros puestos). Pero lo de invadir Catalunya ye una barbaridat historica tan gran, que habría de meter roya como un ababol a qui lo dezise. Aragón y Catalunya se chuntón como iguals. A dignidat reyal pasaba por a branca aragonesa, ixo ye verdat. Ramón Berenguer IV nunca no estió rei. Pero Catalunya no yera d'Aragón. Yeranos iguals. Y Catalunya no yera un camatón de condadetz a l'ora de funcionar como unidat. Eixemplo bien platero ye o Compromís de Caspe, t'an que fuoron como uno y an que os tres territorios (Aragón, Valencia y Catalunya) teneban o mismo ran. Iguals os tres.

O Vidal Mayor, que tamién estió en a devandita exposición d'a Lonja, ye o documento más important d'Aragón. D'a historia aragonesa. Una replega d'as nuestras leis, escrita en aragonés y una alfaya en tantos y tantos sentius. Bella cosa parellana a la Bill of Rights estadounidense, pero muito más antiga. Que aón ye? No pas en Aragón. Ni en Catalunya. As catalanas no nos lo furtoron. Ye en California. Ye o nuestro enemigo o fato que lo vendió? No. Ye l'enemigo California u USA? No, por favor, que tienen bases aquí! Ye l'enemigo a D.Ch.A. que nian lo demanda? No pas, mozet. L'enemigo ye Catalunya que pilló los biens d'a Franja. (Que tamién cal charrar-ne y bel día lo feré).

O estatuto que tenemos pude. Os estatutos que hemos teniu pudiban. Os estatutos que tendremos pudirán. Porqué? Yo creigo que puede influyir o feito de que os diputaus que pactoron con l'Estau o primer estatuto nos metesen por a clamada vía lenta. Un d'ixos yera Biel, por cierto. Un d'ixos que tien como enemigo a Catalunya y a cualsiquier cosa que parixca catalana. Un d'os mayors y piors catalanofobos. Tamién puede influyir o feito de que os politicos d'o PSOE y o PP lo que quieren ye medrar en o partiu y ta ixo no cal endizcar a o PSOE y o PP espanyol. Si yes callau y no das guaire mal puetz rematar en Madrid. Y si no que pregunten a Rudi, Lanzuela, u Eva Almunia. Puede influyir o feito de que, cuan os catalans fan un estatuto an que demandan una serie de cosas, en cuenta de copiar-lo punto por agulla, lo denunciamos y aquí en femos uno que no demanda ni chisla. Qui ye l'enemigo d'Aragón? Os que pactoron os diferents estatutos? No! L'enemigo oficial ye Catalunya por esfender os suyos dreitos y intreses.

Y la rematadera. Historicament en Aragón bi ha habiu dos luengas. Aragonés y catalán. En o reino y en a Corona. Documentos ta probar-lo bi'n ha arrienda. Os filologos de tot lo mundo reconoixen a l'aragonés como luenga y dicen, sin mica duda, que lo charrau en a parti oriental d'Aragón, a clamada Franja, ye lo mismo que se charra en Catalunya, Valencia, Mallorca... Pero aquí, en Aragón, tenemos a las más saputas de todas. Y mesmo as zapateras han feito filolochía. Y surte como fongos chentota demandando que no s'impose o catalán. En una d'as más grands mentiras que nunca no s'ha feito en Aragón. O prochecto actual de lei de luengas, fa pena d'o feble que ye, y mesmo puestar que la rebaixen, si ixo ye posible. A unica luenga que bella vez s'ha imposau en Aragón ye o castellano, fendo retacular a aragonés y catalán dica que o primer ye en as tres pedretas y o segundo ye amarguinau socialment en muitos puestos. Dica o punto que nian muitas que lo fablan gosan de decir-lo, no sía que creigan que son d'ERC. Ye l'enemigo o castellano, verdugo d'as luengas aragonesas? Son enemigos d'Aragón qui nos niegan o dreito d'aprender y expresar-nos en as nuestras luengas? No. L'enemigo oficial ye Catalunya porque.... Isto ya ni sé porque ye.

No. En a mía opinión l'enemigo no ye Catalunya. Ye más, a yo no me cal un enemigo. A o Gran Chirmán sí que le caleba. Y le'n cal. Enemigos míos son l'imperialismo economico y cultural. O d'Estaus Unius, o espanyol y tantos atros. Enemigos míos son os que niegan as reyalidatz cientificas y historicas. Os que dicen que Aragón invadió Catalunya, que a Guerra Civil prencipió en 1934, que lo que se charra en Fraga no ye catalán, que a teoría d'a evolución ye mentira u que no se matoron chodigos mientres a II guerra mundial, por eixemplo. Enemigos míos son los que nos niegan dreitos individuals y colectivos, y Catalunya no me'n ha negau mica.

Aprendamos todas de todas. Ni a las catalanas ni a las aragonesas nos cal inventar mica historia. En tenemos una bien polida, plena de aciertos y errors, de glorias y penas y, en a suya parti más gran, feita de conchunta. Conoixcamonos y treballemos chuntos, que muita más honra nos ferá que no ista absurda situación d'agora.

martes, 15 de abril de 2008

No soi muerto

Pos ixo mesmo. Que no soi muerto. Sin interner, grazias a os boques de Orange, pero soi bibo y, de cabo ta cuan, de borina. Como iste cabo de semana en Zerberuela an que, como siempre que bi boi, me lo pasé de putisma mai. Que grandismo lugar! Encara que cuento que continaré canso o cabo de semana benién por a corrida de pollos. Y ye que ixo de fer esporte dimpués de tantismos años sin fer-ne no puede estar mica bueno...


Entre borinas, treballos, prochectos y istorietas, me baga de leyer os papers y enluzernar con a mobida de Gran Stafa. No porque no m'asperase cualcosa parellana, sino porque Biel s'ha meso nierbudo de tot. Se ba a tornar mesmo más tartameco de dizir barbaridaz como las que ye dezindo en zagueras, que cada begada que ubre a boca la diz más gran... En istos diyas cal estar bien a la tisba d'o Periodico y, más que más, d'os monegrinos que resisten.

Y prou que d'o cacao de la FACAO, y d'as chornadas de Nogara.... que ya han prenzipiau. Y d'a presentazión de Shadowmoor iste cabo de semana y d'a Zincomarzada II y .... ufff
Como me ba a bagar d'escribir en o blog,

jueves, 20 de diciembre de 2007

Dinnidat monegrina

Escribiba fa bels diyas fendo-me a mofla d'o proyeuto de Gran Scala (ta par d'alabéz conoxiu como Spyland). Pues parix que ba en serio. Dimpués d'a foto an que toz os mainates d'Aragón, os amos d'a tierra, os nuestros (Marzelino y Biel) y os foranos (o capital en cualsiquier d'as suyas representazions), meteban as suyas mans, l'una denzima de l'atra, aimando-se más que no un chobenón con a primer sobatida que se fa, o proyeuto parix que cuasi lo aigan prenzipiar a costruyir. Os aragoneses nian tartir. Que se i creyarán un trapazil de puestos de treballo y toz podremos fer un CSI Monegros.

"Pa que tanto!" u "Rojo, par y gana" son ya bels clasicos d'a umor aragonesa. Os alcaldes monegrinos bien contentos de poder bender as faziendas suyas por buena cosa de diners. Biemplegau Mr. Marshall y tot ixo. A lo presidén d'a comarca ya me lo beigo puyau en una balconada dizindo ixo de "como alcalde buestro que soi..."


Pero como siempre bi ha aragoneses que somos fatos y que no queremos tot ixe progreso y desembolique que nos trayerán os chugadors y as familias de burgueses estalentaus, a resistenzia ya se leba organizando mientres bellas semanas u meses. En o mundo d'os blogs tot pasa de camín y ya tenemos dende fa diyas o blog que replega ixe mobimiento en contra d'a especulazión. O suyo nombre ye Los Monegros no se venden y l'adreza suya ye http://losmonegrosnosevenden.blogspot.com/. O benién diya fan una charrada en Sariñena an que esplicarán a suya oposizión t'o proyeuto. Tos deseyo suerte dende as tierras expoculadas!!!

miércoles, 19 de diciembre de 2007

300 años colonizaus... y lo que queda

En momentos de rematar l’año 2007 y cuan ya han prenzipiau os actos d’o 20 d’Abiento, contina sin aparixer por garra cabo os 300 cabo d’año d’a nuestra conquista. De cabo ta cuan me foi una güelladeta t’os papels, goso beyer a TB y, en zagueras, ascuito asoben Aragón Radio y… no! Que no i dizen cosa. Nian tartir. Pero me dziba a yo mesmo, que isto d’a historia, no nos intresa que a os cuatro frikis de siempre. Istos aragonesistas enzerrinaus en remerar que estiemos un Estau, que somos una nazión y… quemisió… que talmén caldría que tornasenos a estar un Estau, no?

Pero be-te-me que a istoria, como a muller española, cuan intresa, intresa de berdat… 300 años conquerius. 300 años dende que acotolón a personalidat de un Estau y d’os pueblos que lo componeban. 300 años de rebaxadas no importan a dengún. Ni os meyos, ni o gubierno, ni a más gran parti d’a soziedat. Nomás que bellas organizazions de barrenaus se’n han feito. Manimenos os 200 años d’a eroica esfensa de Zaragón sí que cal remerar-lo. Cal remerar con “espectaculares” que les dizen por Chile. Ixos granizos cartels que surten en os tarabidaus an que asperas l’autobús u en as carreteras de dentrada a la Inmortal. Cal remerar-lo mesmo con anunzios en prensa, TB y Radio. Y antis que no se faigan ixos 200 años de resistenzia debán d’os malizos gabachos franzeses que bulcan os cambions d’a fruita balenziana, murziana y lebantina en cheneral (d’o Lebante español, ye de dar).

Emos cazegau (u nos han cazegau) a nuestra istoria más nuestra. Y lo pior ye que la han sustituyida por bella suerte de fatas remeranzas de feitos que t’a nuestra nazión talmén estión importans, pero de seguras que no tantismo como a guerra de Suzesión y as consecuenzias que tenió ta nusatros y ta otris. Cuals son as calendatas que siempre remera un pueblo? A suya naxenzia y o suyo acotole (si ye acotolau). Pos nusatros, ixe Aragón S.L., remera a resistenzia debán d’os franzeses, o casorio d’os reis catolicos, a ecspo internazional de 1908 y fateras como ixa. D’as tres esferras, mica.

Sí que remeraremos, y lo ferán entre atros Marzelino I y o suyo delfín Biel, l’asesinato d’o Chustizia. Pero en ixe ambién de “aquí no pasó cosa”, jolibudiense, de “mira-te tu que cosas tan curiosas que tien a istoria” y de “bienga, que como fa fredor, imos a marchar ascape ta casa, a bier si istos ban a remerar lo que estión y lo que les fazión / faziemos”.
Tanimientres l’enemigo ye Cataluña, que nos furta quemisió qué y os bascos que quieren estricallar ixe país que fazió Isabel y Fernandico. Y ta nabidat brindaremos con caba (aragonés, prou que sí) por Gran Scala…

Entalto Aragón conqueriu, chusmeso, siempre leal y capitalista!

jueves, 22 de noviembre de 2007

Chorraland

A muller mía me charraba y no la creyeba. ‘Que sí, que lo han dito en a SER iste maitín...’ Me miraba lo calendario fito fito pero no yera 28 d’Abiento ni l’April fool’s day ni cosa. Yera un diya de nobiembre como cualsiquier atro. ‘Spyland? Pero ixo que ye?’ Pos a lo bisto, bel agudo ha pensau de fer una mena de parque tematico con arrienda casinos y quemisió cuantas fateras parellanas allá t’os Monegros. Y, como en Aragón somos más agudos que no dengún, pos toz blicando y bien enfolgaus porque trayerá ambute puestos de treballo y os Monegros se conoxerán por tot lo mundo y tal y cual.

Yo, que tanto me’n arreguiba, ascape podié charrar con chen “normal” (u siga españols, de zentro democratico, un poquet catolicos y asinas asinas) y toz yeran marabillaus por ixe gran proyeuto que dixará tantas perretas en o desierto monegrino. Ixe desierto que estió en momentos d’estar declarau parque nazional y an que bi ha una fauna unica en o mundo.



O PAR, con os tíos Biel y Boné debán, encantau de conoxer-se. Más tierras que estricallar. Ya les caleba baxar d’o poco que queda d’os Pirineus, que antimás ixos montañeses no tienen sentiu de l’umor. A o PSOE rai. Como ni son ecolochistas, ni de cuchas ni cuasi cosa ya, a Marzelino, que como diz un parién mio, ye pintau, tot le parix bien si ye en castellano (u en inglés) y no le fa perder as elezions. A o PP l’ha floriu más, pero simplamen porque no lo ferán els. Istos y IU han pediu que charren os consellers que calgan ta esplicar una mica (encara que no sé guaire bien que cal esplicar sobre lo que ye y ripresenta un parque tematico a rebutir de casinos). Y CHA, os ecolochistas, a unica critica que han feito por agora ye que creba lo consenso que bi eba abiu con a lei d’o chuego.



Asperemos que isto no siga que atra fatera d’ixas que dizen chusto en os diyas an que s’apreban os presupuestos d’Aragón (remeraz l’afer d’os moros de l’escudo d’Aragón fa bels pocos años?), porque si ba en serio, yo ya dreitamen m’afilio a o PAR y a tetar, que son dos diyas....



Si continamos asinas, yo proposo de fer en A Fueba, que total i bibe poca chen, unatro parque tematico: Petejander Land, adedicau a la figura de Chiquito de la Calzada. Se puede trestallar en zonas clamadas egüan, e peich, egromenagüer y asinas asinas, y meter-ie atrazions como “Borrame el cerito sesuarl” u “La caidita de Romarl”. De seguras que lo besitará arrienda chen y trayerá prosperidat a iste país de listos (y barrenaus). Ala, a cascar-la!


Tos dixo con un articlo sobre isto de Trasobares an que da bels datos importans sobre o proyeuto (ya lo siento, maño, que te copio más que Carlos Goñi a Bruce Springsteen) y un bideo de ixa fuen de conoximiento que son os Simpsons y que tanto nos amanan asobén a la reyalidat aragonesa dende tan luen.

Spyland (I)
El Independiente por J. L. Trasobares.
20/11/2007 JOSÉ LUIS Trasobares

El presunto proyecto para instalar un gigantesco centro de ocio en los Monegros es, a fecha de hoy, puro humo, una quimera a la que se ha dado cuerda de manera temeraria. Spyland me parece un descomunal flipe (empezando por el nombre), y sus opciones de traspasar la barrera de la virtualidad son las mismas que tengo yo de que Scarlett Johanson me invite a cenar o de que me toque el primer premio del Euromillón: ínfimas.
La verdad es que la historia tiene un toque surrealista y medio cachondo que la hace atractiva. En Aragón ya hemos vivido otras promesas descomunales como aquella superplataforma logística y tecnológica que iban a poner en Mallén, o el famoso Rubiatrón que debía convertirnos en potencia nuclear. Pero Spyland exhibe además unos matices geniales: el tema en sí, las acotaciones de los teóricos de la idea (por ejemplo cuando afirman que los Monegros ofrecen un "clima ideal"), la forma de dar a conocer todo (en una rueda de prensa en Orlando, a la que fueron invitados el consejero Aliaga, el senador Mur y el director general Trillo para que dieran verosimilitud al anuncio), los desatinos que adornan los diversos anteproyectos del negocio... Una pasada.
Estamos ante el paradigma de lo increíble. Con todos los parques temáticos de Europa pasándolas canutas, los promotores de Spyland sueñan con atraer más de doce millones de visitantes al año, que no los junta ni la Disneylandia de París. Claro que las cifras dadas a conocer aquí no coinciden con las divulgadas en 2005, cuando la tierra de los espías iba a ser ubicada en el sureste de Francia (que ya lo tenían todo bendecido y firmado). Entonces, Spyland debía crear junto a la ciudad de Valences mil puestos de trabajo directos y otros tantos indirectos, atrayendo a millón y medio de visitantes. Poca cosa. A los aragoneses nos la han echado mucho más larga y más gorda. Un detallazo, oigan.
Ojo, que servidor no está en contra de nada, porque en este caso a nada hay que oponerse. Nadie se opuso tampoco a que Aragón tuviese una eléctrica de bandera (como anunció Lanzuela hará unos diez años), pero lo único que pasó fue que Endesa engulló a Eléctricas Reunidas de Zaragoza y se llevó su sede fiscal a Madrid.
(Continuará)


martes, 13 de noviembre de 2007

Fer-se perén

Contino con Chavez que da ta charrar-ne muito. Una d’as creticas que se le son fendo istos diyas, dende que o Rei se concaró con él, ye que quiere cambear a constituzión benezolana ta poder continar estando presiden más años. Soi d’alcuerdo con ixa cretica, pero asoben qui la fa xublida que ni en l’Estau español ni en garra d’os países y comunidaz autonomas suyas bi ha garra muga temporal t’os cargos puliticos. Mesmo bi ha arrienda lugars y ziudaz que continan con l’alcalde que teneban antis de morir Franco. Asinas que menos creticar a otris y más debate de berdat.

Como he dito, soi d’alcuerdo en ixa cretica y ye que, parix que o poder y o feito d’ocupar bel cargo a cualsiquier ran (dende presidén d’a comunidat de bezins dica presidén d’an que sía) enrobina as mens u mesmo torna a qui tien ixe cargo en un semidios ta el u ella y t’os pelotas d’arredol que laminan a tierra que pisa. Cual ha d’estar a muga? Quemisió... Puestar que un/a mesmo pueda exerzer bel puesto sin que le pase ixo (lo dudo) y puestar que más d’un y una en tres diyas ya tiengan ixa “malotía d’o poder”. U mesmo antis de tener-lo. Nomás en prexinar-lo se tornan intocables. Qui tien ista malotía crei tener a razón en tot y, cuan as cosas no funzionan, culpa a os otris, a os meyos de comunicazión, a l’Opus Dei u a bella conspirazión que troba en l’esmo suyo filando filos que nomás el u ella beyen. Prenzipia alabez una paranoia an que toda a chen l’encorre y ye en a suya contra.

D’exemplos, en Aragón en tenemos arrienda. Cuasi toz os liders de partius politicos aragoneses (y españoles en Aragón ;-)) leban en o cargo suyo un ziento d’años. Nomás cal parar cuenta en as zagueras elezions nazionals an que o más choben yera Chesús Bernal (que ya no ye un nino), y toz repetiban en a suya candidatura. Y de Biel millor nian charrar, que leba torturando-nos con as suyas “ideyas de bombero” mientres más de trenta años, en uno u atro puesto. Cal esbiellar-se, siñors y siñoras. Almenistradors enrobinaus, enrobinan o país.

martes, 3 de abril de 2007

Nos molamos

En o caramullo d’a barra que contrimostran tener os nuestros puliticos, o Consello de Gobierno d’a D.Ch.A. ha proposau dar o Premio Aragón a os zinco representans d’as collas puliticas que escribión o nuebo estatuto. En iste premio se i incluye a CHA, encara que Chesús Bernal, o suyo representán, ha dito que yera una bergüeña y que puestar que no lo azeutase, cuan les ne den.
Si l’estatuto ese estau millor (que guarda si yera fazil) tampoco no m’ese parexiu ni meyo normal. A qui le parix normal que a chen se de premios a si mesmos? Güe quiero dar o premio “Tierra de Barrenaus” a las mías mans que han picau istos sobrebuenos testos, exemplo platero de a gran literatura aragonesa! No ye surrealista?
No me lo creyeba cuan lo leyeba. Yera una mena de “nos molamos tanto que nos imos a dar a nusatros mesmos un Premio – o Premio Aragón ta más INRI – por fer iste chandrío”. Pero aquí, en ista Tierra de Barrenaus – y de estalentaus – no pasa cosa. A chen contina mirando-se enta atro puesto mientres nos pichan, dizen que plebe y, agora, preban de que recoxcamos qué bien que nos han pichau. A millor pichada que nunca no ebanos bisto. Yqué rica! Be de saber a arañons u a cualsiquier atro licor d’ixos tan dulzes, pero que, a l’atro’l diya te dixan un reseco que no puez nian fablar.
Con tot y con ixo, Marzelino tornará a ganar. Y tornará a fer gubierno con o PAR. Y a CHE continará chitando tierra – tamién en o sentiu castellano – denzima d’os foraus y crepas de Yesa (prou que si bi ha bel tierratremo no i pillará a MI y JAB).
Y a la fin Aragón S.L. continará colonizau, eslanguindo-se, esmortezendo-se… a no estar que bel diya rebellemos y forachitemos a ista colla matutans que tenemos en o poder.

lunes, 12 de febrero de 2007

PARagón TBiel

Que a TB publica ye de qui gubierna ya ye un feito que toz asumimos a toz os rans. Remeremos como o PP obligó a fer a Linea 900 un programa dizindo qué bien se chestionaba l’augua en Murzia dimpués d’emitir unatro sobre os campos de golf d’a Rechión. Agora con o PSOE fan una mica más de disimulo pero alto u baxo tot contina igual. No he bisto Telemadrid pero me han dito que ye begüeñoso y por a chen que conoxco que la beye y le cuaca soi seguro que ye más facha que Franco. Y asinas podríanos continar con muitas más.
Y yera de dar que, malas que prenzipiase a funcionar, Aragón TB no iba a estar menos. Fa pocos diyas beyé un programa que fan de rufiertas. Fa unas semanas i charrón sobre a OTAN, por ejemplo, y estió intresán. Pero ixe diya o tema yera “o turismo en Aragón y a suya crisis”. “Qué bien! –pensé – a la fin una rufierta sobre a nieu en Aragón, as barbaridaz que se son fendo y a insostenibilidat d’ixe modelo de desembolique tanto a ran ecolochico como economico.” Error.
Por un regular en o programa bi ha tres persona a fabor y tres en contra d’o que siga. En iste yeran seis personas charrando de cómo se podeba fer que ise más chen a las pistas d’esqui. Ixa yera toda la rufierta que amenista o turismo d’Aragón.
Isto no ye que un ejemplo. Biel, en un ataque de sinzeridat, en un fallo d’o suyo susconszién u simplamén porque ya ye crexiu dizió en un mitín –y copio de El Periodico de Aragón – “no veáis los telediarios de las nueve y de las tres, ved los que se hacen aquí”. Ala! Y astí queda ixo! “Beyez los d’aquí, que los escribo yo!” – Ese puesto adibir-ie.
Dimpués dizió atrás como “los ciudadanos se deben incorporar a nuestro proyecto, si no, que luego no me pidan explicaciones” que ye como “si no botas a o PAR no tiens dreito a quexar-te” pero ixo ya ye t’atro diya.