Mostrando entradas con la etiqueta Latinoamerica. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Latinoamerica. Mostrar todas las entradas

martes, 24 de diciembre de 2019

Bolivia y cancions de nadal. Tierra de barrenaus 6x09

Latinoamerica ha marcau lo camín revolucionario muitas vegadas. Hue, como ahiere, los uellos de muitas de nusatras se chiran enta ixa parte d'o mundo mirando referencias. Prebando de trobar las respuestas que nos fan falta pa poder cambiar lo nuestro mundo mas cercano. Ixo, prou que sí, ye tot un problema pa lo capitalismo. Mas que mas, tenendo a los Estaus Unius tant cerca. Los golpes d'estau y la desestabilización de gubiernos democraticos son parte important d'as ferramientas que fa servir los USA pa desfender los suyos intreses economicos. Bolivia acaba l'anyo, por primer vegada en quasi catorce anyos, sin Evo Morales como president.



Diego Marín, autor de "Bolivia, las voces del pueblo" - libro que ya presentó en Tierra de barrenaus - torna t'o programa pa mirar d'explicar tot lo que ha pasau en istos zaguers meses. Cómo s'ha acabau con lo gubierno d'o MAS (Movimiento Al Socialismo), quí son los nuevos achents que menan lo país y quál ye la situación actual y las posibles conseqüencias, son belunas d'as preguntas que nos faremos.

Atendendo a las calendatas nadalencas que patimos istos diyas, en la parte mas mosical d'o programa tos traigo quatre propuestas. Quatre cancions relacionadas con lo nadal, que s'aleixan d'os villancicos que tanto ferrete nos dan en centros comercials, mercaus, emisoras y botigas. Se'n podría trigar muitas atras bien buenas y regular que qui me leyetz en sabetz quantas, asinas que tos convido a que me las faigatz arribar pa lo programa de nadal de 2020.

Arribamos asinas a la fin de 2019. Aspero que tos faiga goyo iste programa y que, como siempre, me ninvietz los vuestros comentarios y propuestas. Buen cabo d'anyo y felices fiestas!

lunes, 6 de noviembre de 2017

Tierra de barrenaus 4x02. Bolivia, Mullers y cordials y Esfendemos as luengas

Con l'agorrada ya encetada, plega lo nuevo Tierra de barrenaus radio, pleno d'iniciativas feitas por aragonesofablants. Que no se diga que nos quedamos quietas ni un minuto! 

Empecipia iste nuevo programa con la entrevista a Diego Marín Roig, autor d'o libro "Bolivia desde las voces del pueblo", una replega d'entrevistas feitas a diferents activistas de toda mena en Bolivia en 2014. Un libro pleno de reflexions sobre los procesos d'empoderamiento popular, la soberanía, las contradiccions d'a izquierda y muitas cosas mas. En un momento an que en Europa no acabamos de trobar garra alternativa con prou rasmia como ta ganar-le lo chuego a lo neoliberalismo, talment calga chirar-se ta Latinoamerica ta mirar las leccions que nos dan diya par d'atro.

Muller y cordials, lo fanzine feminista somarda en aragonés, torna t'as carreras, y me fan la honor de pasar-se por lo programa a charrar d'o fanzine, d'os suyos contenius, de feminismo, de l'aragonés, ... y lo fan, como siempre, con la suya somardería y humor. Un fanzine imprescindible que todas trobabanos a faltar. 

La tercer entrevista ye con Chuserra de Esfendemos as luengas. Una iniciativa que denuncia los malos tractos que sufre l'aragonés por cada diya en medios de comunicación, y en las politicas publicas. Situacions que a soben pasan d'amagatons por los medios, pero que Esfendemos as luengas i mete lo foco, ta analisar ixe nacionalismo lingüistico banal tant cutiano. Femos un repaso d'a suya faina y reflexionamos bell poquet sobre la situación de l'aragonés.



Y antimás, resenyo lo nuevo disco de Los Draps, contina lo concurso que quedó desierto en l'anterior programa, y muita buena mosica. Qué mas puetz demandar?  Pues una videofatera ta anunciar-lo, por qué no?



Ascuita-lo u descarga-te-lo dende punchando en iste vinclo.

jueves, 12 de agosto de 2010

En leyendo... Las venas abiertas de América Latina (II)

Una atra vegada un par de textos de Las venas abiertas de América Latina, de Eduardo Galeano. Ista vegada sobre un par de iluminaus americanos. Lo triste de tot ye que istos dos estioron presidents d'os países suyos. Sin parolas...


Amprau de Las venas abiertas de América Latina. Eduardo Galeano. 9ª edición espanyola. 1989 (primera edición de 1970). Siglo XXI editores. Madrid. p. 172 y 181.


Sobre Willian H. Taft (president d'os USA entre 1909 y 1913):
En 1912 el presidente [de Estados Unidos] William H. Taft afirmaba: "No está lejano el día en que tres banderas de barras y estrellas señalen en tres sitios equidistantes la extensión de nuestro territorio: una en el Polo Norte, otra en el canal de Panamá y la tercera en el Polo Sur. Todo el hemisferio será nuestro, de hecho, como, en virtud de nuestra superioridad racial, ya es nuestro moralmente".


Sobre Jorge Ubico (president de Guatemala entre 1931 y1944):
Como todos los tiranos del Caribe, Ubico se creía Napoleón. Vivía rodeado de bustos y cuadros del Emperador, que tenía, según él, su mismo perfil. Creía en la disciplina militar: militarizó a los empleados de correo, a los niños de las escuelas y a la orquesta sinfónica. Los integrantes de la orquesta tocaban de uniforme, a cambio de nueve dolares mensuales, las piezas que Ubico elegía y con la técnica y los intrumentos por él dispuestos. Consideraba que los hospitales eran para maricones, de modo que los pacientes recibían asistencia en los suelos de los pasillos y los corredores, si tenían la desgracia de ser pobres además de enfermos.

martes, 20 de julio de 2010

Sentimientos nacionals

O debat sobre a identidat personal de cadaguna creigo que ye un d'os más intresants en iste prencipio de sieglo y milenio. En dentro d'ixa identidat bi ha muitas vesants y prou que una d'ellas, y muito important, ye a nacionalidat. Leyié fa bells meses un libro de Patricia Gabancho, El preu de ser catalans, a on que, entre atras cosas, feba una critica de parti d'a cultura feita en Catalunya decindo que yera cultura espanyola feita en Catalunya y no pas cultura catalana. Tenendo parti de razón, creigo que o suyo libro establia unas cletas masiau inamovibles. A producción cultural catalana ye chupida y esnavesada por culturas de muitos diferents orichens. Dende l'andaluza dica la cubana pasando por a occitana, l'aragonesa y que me se yo quantas más. Si en o mundo de hue ixo ye bien normal, en Catalunya que ye un país t'a on que son migradas personas de tantos diferents orichens y que, si fa u no fa, han teniu un buen proceso d'integración, ye mesmo más acusau. Creigo que a cultura que se fa en qualsiquier pais ubierto puede emplir-se d'elementos propios u tradicionals y adibir-ie elementos foranos sin perder ixa identidat nacional. Creigo que pende más en as intencions y sensibilidatz d'as creyadoras que no pas d'as características d'a cultura producida. Patricia no admitiba ixa compatibilidat y la meteba como un d'os grans periglos t'a supervivencia d'a cultura catalana.

D'atra man, y charrando, como no, d'a selección espanyola de fubol, Lolita Bosch escribiba un articlo en Publico, sobre o curioso fenomeno d'o cabo de semana en Barcelona. O sabado se fació una manifestación en esfensa de l'estatuto que implió as carreras d'a Ciudat Condat y o domingo ixas mesmas carreras diz que se plenaban d'as que celebraban o trunfo d'ixe equipe espanyol que tanto se parix a lo Barça. Muito PSOEista ella, deciba que ixa yera de verdat a representación d'a sociedat catalana, con un dople sentimiento catalán y espanyol, pero reivindicadera d'os dreitos suyos.

As dos tienen, en a mia opinión bella parti de razón. Ixe dople sentimiento nacional existe y ye muito más espardiu, en teyoría, que no pareix. O caso catalán ye menos dificil que l'aragonés, pues a más gran parti d'as catalanas son d'alcuerdo con definir Catalunya como nación. Manimenos Aragón ye más embolicau. Quan, en as encuestas sale ixe gran porcentache de "me siento aragonés y espanyol", bi ha tantas dubdas que me surten de camín... ¿Toda ixa chent se siente nacional d'Aragón? ¿Aragonés y espanyol a lo mesmo ran? ¿Aragonés como parti intrestallable d'Espanya? ¿Aragonés como anticatalán? Mesmo i puede cullir chent, como en conoixco muitas, que se siente más que más aragonesa, pero no l'importa masiau a pertenencia administrativa a l'Estau espanyol. Tot sin tener un sentimiento espanyol ni espanyolista.

O pior de tot isto ye a manipoliación espanyolista que fan de camín, como hemos puesto viyer istos diyas. En que se celebra o titol d'a selección espanyola todas as que i van son espanyolas y bien espanyolas. Manimenos, en a manifestación catalana, os meyos "moderaus" (no sé que dición en Intereconomía y cía) pretón a decir a escape que todas ixas no yeran independentistas (y prou que no'n yeran, sisquiá!).

O sentimiento nacional de cadaguna, ye de cadaguna. Puede estar muito esclatero y zarrau a influyencias de difuera, como en o caso d'as nacionalistas más zerrinas u quasi nian existir, como en o caso d'as ciudadanas d'o mundo. As de verdat, no las que lo dicen ta molar y dimpués son más espanyolas que ta qué. Y en meyo ye muitisma chent con un sentimiento nacional cruzau por as suyas experiencias vitals, por a conoixencia d'a cultura que tienga arredol, por os movimientos politicos y mesmo por modas. Un sentimiento nacional que no gosa d'estar absoluto ni en conteniu ni temporalment.

¿Quantas migrants tienen una nacionalidat "difusa"? ¿Quantas aragoneses que marchoron ta Catalunya tienen fillas meyocatalanas meyoaragonesas en bell grau? ¿Quantas latinoamericanas u africanas de orichen viyemos cada diya con a chambreta d'a selección espanyola sentindo-se de tot identificaus con Espanya? ¿Quantas han aprendiu catalán y se sienten bien identificadas con Catalunya? De seguras que en a zaguera manifestación bi'n habió buena cosa d'ellas... Mesmo en os movimientos independentistas de tot l'Estau, y cuento que de toda Europa, tenemos arrienda chent que no ye naixida d'ixe país u que remera os suyos orichens familiars con bien d'argüello y fan parti d'a suya nacionalidat u sentimiento nacional, como le queramos decir. O sentimiento nacional ye muito más embolicau que no nos quieren fer creyer y requerirá un analís y unas solucions más esmaixinativas d'as que se son prenendo o debatindo agora mesmo.

lunes, 10 de mayo de 2010

Un poquet de violencia grafica

D'entre todas as cosetas que voi alzando ta puyar t'aqui de cabo ta quan, m'he trobau con istas dos alfayas. La una, a foto d'alto que trobé en Publico d'a Virchen d'o Kalashnikov. Tuetal! En a noticia diz que ye de un mural de Caracas (Venezuela). L'atra o video que pencho contino. Tot un clasico d'as Happy Tree Friends. Chent con masiada sensibilidat, no lo veigatz. Amigas de Itchy & Scratchy que encara no conoixcatz a las Happy Tree Friends, pretaz o Play de camín.

miércoles, 10 de marzo de 2010

En leyendo... Las venas abiertas de América Latina

Hue toca Las venas abiertas de América Latina y, como bien diz Galeano, un perfecto eixemplo de dumping que i he trobau. Por cierto, d'iste libro en feré buena ripa de En leyendo, pues ye una alfaya tocant a muitos afers.


Amprau de Las venas abiertas de América Latina. Eduardo Galeano. 9ª edición espanyola. 1989 (primera edición de 1970). Siglo XXI editores. Madrid. p.367-368.


A propósito del dumping de precios, resulta ilustrativa la historia de la captura de una fábrica brasileña de cintas achesivas, la Adesite, por parte de la poderosa Union Carbide. La Scotch, conocida empresa con sede en Minnesota y tentáculos universales, empezó a vender más baratas sus propias cintas adhesivas en el mercado brasileño. Las ventas de la Adesite iban descendiendo. Los bancos le cortaron los créditos. La Scotch continuaba bajando sus precios: cayeron en un treinta por ciento, después en un cuarenta por ciento. Y apareció entonces la Union Carbide en escena: compró la fábrica brasileña a precio de desesperación. Posteriormente, la Union Carbide y la Scotch se entendieron para repartirse el mercado nacional en dos partes: dividieron a Brasil, la mitad para cada una. Y, de común acuerdo, elevaron el precio de las cintas adhesivas en un cincuenta por ciento. Era la digestión. La ley antitrust, de los viejos tiempos de Vargas, había sido derogada años atrás.

jueves, 18 de febrero de 2010

¿Qué ye pasando? (III)

En iste articlo por entregas (1 y 2), hue toca charrar d'actitutz. As que tenemos unas y as que tienen atras. Creigo que unatra d'as razons d'estar perdendo a partida politica ye una diferencia platera en as trazas de tratar-nos cuchas, dreitas, ultracuchas y ultradreitas.

Talment ye en o mesmo esprito d'a cucha (más que más d'a "cucha hippie") o tratar con rispeto a todas as ideyas. Tot ixo que dició Voltaire de "No comparto a opinión tuya pero daría a vida mía por esfender o tuyo dreito a expresar-la" ye muito poliu, pero quan, qui expresa ixa opinión no tien mica deseyo de respetar-nos y, mesmo lo que quier ye que as nuestras trazas de pensar sigan silenciadas, encorridas, ridiculizadas, viedadas y/u acotoladas, tenemos un problema. Cuchas y dreitas no somos chugando a o mesmo chuego. A dreita "moderada" da minutos de chuego a la ultradreita. Esfiende os suyos sinyals identitarios (veiga-se a esfensa pepera d'o "franquismo arquitectonico", por eixemplo). Les monta visitas d'o Papa, plataformas ideyolochicas, AVT's, FAES, "partius blancos", retes interpresarials, meyos de comunicación,... A ultracucha ye de tot amarguinada y encorrida por a socialdemocracia, a lo menos en iste costau d'Europa (y cuento que en totz). A socialdemocracia ye, agora mesmo, sectaria de tot y no fa caso de dengún a la suya cucha. Le ye fendo una favor masiau important a la/s dreita/s.

A dreita fa servir, antimás, o suyo caballo de Troya ta esfender cosas imposibles d'esfender y t'achuntar de traza fanatica a milenta personas en toda Europa y tot lo mundo occidental: o cristianismo. O cristianamen ye radicalizando-se terne que terne. Os movimientos antiabortistas han conseguiu a pur de lemas facils, de demagochia y de mentiras cientificas, arroclar a un camatón de chents arredol d'a más periglosa dreita que bi ha habiu en muito tiempo en "occident". Homosexuals, no cristianas, mullers, socialistas, cientificas, todas ixas que no nos sentimos en a suya chicota definición de "persona normal", somos l'obchetivo d'o suyo enuello, y cal que siamos, encorridas, reeducadas y si cal, engarcholadas u asesinadas (ista ultradreita gosa esfender a pena de muerte). A cucha socialdemocrata, plena de cristianas y mesmo d'opusianas ye de tot incapable de criticar u d'actuar contra ixe poder. Zapatero y Obama rezan por as nuestras almas, entre que Belloch adedica carreras a San Escrivá de Balaguer. ¿En qué universo sería posible viyer a Aznar en o diya de l'argüello gay, por eixemplo? Pero as socialdemocratas no son solas en ixe respeto-medrana t'a ilesia. Mesmo muitos sectors d'as cuchas alternativas viyen con buenos uellos a colaboración con sectors d'a ilesia. Sectors que nunca no renuncian explicitament a condenar a las abortistas, a las homosexuals, etc... Que bailoteyan entre as dos auguas. Y un diya viyes en misa (en aragonés, pero en misa) a socialistas sentindo "a parola de Dios". ¿Quan irá o respeto en l'atra endrecera? ¿Quan a dreita catolica dixará de condenar-nos a las flamas d'o infierno que han creyau? ¿Quan dixarán de carranyar-se de tot cada vegada que se diz a escuchetes que talment puestar quizau rebaixen beluna d'os tantos y tantos privilechios que tienen y que garra atro sector d'a sociedat en tien? As ilesias cristianas no nos perdonan una. No sigamos tan fatas de perdornar-les-ne nusatras.

L'eixemplo Chavez ye un paradigma de tot isto. Un personache con muitos defectos, prou que sí, pero que ye aplicando politicas socialistas, por eixemplo en a nacionalización de as materias primas y meyos de producción d'o país suyo. ¿Qué se fa dende as socialdemocracias Europeas? Criticar-lo de tot. Quan bell partiu d'extrema dreita aparix en os Parlamentos Europeos con mensaches de tot racistas, ¿qué fan as democracias cristianas europeas?. Chustificar o suyo amaneixer por a incompetencia d'a socialdemocracia, l'empente d'os turcos u cualsiquier atra fatera. Y no aplauden porque les fa vergüenya. Y ixo que, en o segundo caso, somos charrando d'o mesmo espacio cheo-politico. En o caso de Chavez, con charrar d'a historia politica y economica de Latino America puetz chustificar cuasi cualsiquier cosa. Por no charrar que se puet chustificar nomás con o present y que no cal chustificar cosa. O caso de Venezuela y de muitos atros países ye un caso más de esconoiximiento d'a sociedat que, en a suya más gran parti, repite os topicos que recitan en as rufiertas d'a TV y radio.

Creigo que ta ista situación s'ha plegau por diferents factors. Un d'ells ye o fracaso d'a cucha y ultracucha en comunicar-se por lo barafundioso d'as suyas proposas. Por as contradiccions que asoben tenemos y tienen. Quan as socialdemocracias gobiernan muitas vegadas fan politicas de dreitas, esbafando o mensache y dixando a mesa presta ta que gubierne a dreita con tot lo dreito d'o mundo a continar ixas puliticas. Entre as ultracuchas bi ha de tot: belunas que parix que continen en o sieglo XIX, tanto por as suyas proposas como por a suya estetica (más important que no parix), y atras que vivan en Pandora, a planeta d'Avatar, minchando flors, mientres os marines les espaldan as casas-arbols.

Cal estar plateras. Cal que as cuchas tiengamos un mensache platero. Qué queremos fer, porqué queremos fer-lo, porqué ixo ye millor ta la Tierra y ta las humanas que i vivimos. Hemos d'estar esviellando-nos de contino, no podemos continar fendo gambadetas o primer de Mayo, ni tolerando que bi haiga sindicatos como UGT y CC.OO. que preben d'estar representants d'os intreseses d'as treballadoras. ¿Cómo puet estar que con cuatre millons de personas esqueferadas, millons d'os nuestros impuestos malfurriaus en salvar banqueras, y o periglo de que nos chubilemos más tardi, cobremos menos y tiengamos menos y piors treballos, no s'haiga convocau una bada cheneral a ran estatal fa tiempo? Prou de favors. A ilesia no nos querrá nunca, no le calemos y no nos cal. Podemos ganar a partida sin ella. Os sindicatos vendius son fendo más mal que no bien. Con ells ni t'a cantonada. Cal tornar a estar transgresoras. Sï, prou que tendremos enemigas. Y que en a TV nos clamarán terroristas, antisistema y todas ixas cosas. Pero ye que ya lo fan y nusatras no somos ni a mitat de furas que'n habríanos d'estar. Claridat, canya y prou de tolerancia con qui no nos la tien.

jueves, 19 de noviembre de 2009

Bendita ignorancia

D’una charrada reyal. No calen comentarios, no?


- Iste Zelaya ye un boque y tien a culpa de lo d’Honduras. Que quereba perpetuar-se en o gubierno!
- Bueno, lo que quereba yera reformar a constitución ta poder estar esleixiu unatro mandato.
- Pues ixo! Perpetuar-se en o poder!
- Nomás si o pueblo le botaba y antimás lo de nomás dos mandatos no se fa que en bels pocos países d’o mundo. En Espanya estió Felipe González catorce años y no pasó cosa....
- Como va a estar Felipe González catorce años!
- Catorce que se’n fotió....
- Si?
- Sí
- Bueno, pero iste quereba perpetuar-se en o poder, que la democracia en ixos países ya se sabe como va.
- Te remero que Hugo Chavez perdió un referendum.
- Prou que sí, pero dimpués lo tornó a fer dica que ganó. Ixo no ye una democracia.
- Quiers dezir como Irlanda, con o referendum d’a constitución europea?
- O qué?
- Irlanda que i votorón o tratau de contitución europea y salió que no y fa bels pocos diyas lo han tornau a fer dica que ha saliu que sí. Irlanda ye democratica u no?
- Bueno, sí, pero...
- Lo mesmo ye, no?
- Pero Zelaya ye un boque!
- ....

jueves, 27 de marzo de 2008

IV Conzierto por Bolibia

Unatro año más, Tinkukanama organiza, con l'aduya d'UCA, o Conzierto por Bolibia. Ye una iniziatiba que surtió dende ixa asoziazión ta imbiar diners enta Cochabamba, ta prebar d'amillorar un poquet as condizions de bida que i tienen. Toz os años, os conziertos han estau bien majos y emos feito un sobrebueno ratet. Estiaño se ferá en o Z.Z. Laín Entralgo (Paseu La Mina) o sabado 5 a las 20:30. As collas que i tañerán son Mc Mariposa, Alejandro Ibáñez, China chana y Comando Cucaracha. Antimas, tamién se i ferá o tradizional bingo-sorteu, a esposizión de fotos y a benda de materials d'artesanía... Bueno, que no podez dixar d'ir-ie y colaborar con os buestros diners ta ista causa. Podez leyer a cronica de l'año pasau aquí.

martes, 13 de noviembre de 2007

Fer-se perén

Contino con Chavez que da ta charrar-ne muito. Una d’as creticas que se le son fendo istos diyas, dende que o Rei se concaró con él, ye que quiere cambear a constituzión benezolana ta poder continar estando presiden más años. Soi d’alcuerdo con ixa cretica, pero asoben qui la fa xublida que ni en l’Estau español ni en garra d’os países y comunidaz autonomas suyas bi ha garra muga temporal t’os cargos puliticos. Mesmo bi ha arrienda lugars y ziudaz que continan con l’alcalde que teneban antis de morir Franco. Asinas que menos creticar a otris y más debate de berdat.

Como he dito, soi d’alcuerdo en ixa cretica y ye que, parix que o poder y o feito d’ocupar bel cargo a cualsiquier ran (dende presidén d’a comunidat de bezins dica presidén d’an que sía) enrobina as mens u mesmo torna a qui tien ixe cargo en un semidios ta el u ella y t’os pelotas d’arredol que laminan a tierra que pisa. Cual ha d’estar a muga? Quemisió... Puestar que un/a mesmo pueda exerzer bel puesto sin que le pase ixo (lo dudo) y puestar que más d’un y una en tres diyas ya tiengan ixa “malotía d’o poder”. U mesmo antis de tener-lo. Nomás en prexinar-lo se tornan intocables. Qui tien ista malotía crei tener a razón en tot y, cuan as cosas no funzionan, culpa a os otris, a os meyos de comunicazión, a l’Opus Dei u a bella conspirazión que troba en l’esmo suyo filando filos que nomás el u ella beyen. Prenzipia alabez una paranoia an que toda a chen l’encorre y ye en a suya contra.

D’exemplos, en Aragón en tenemos arrienda. Cuasi toz os liders de partius politicos aragoneses (y españoles en Aragón ;-)) leban en o cargo suyo un ziento d’años. Nomás cal parar cuenta en as zagueras elezions nazionals an que o más choben yera Chesús Bernal (que ya no ye un nino), y toz repetiban en a suya candidatura. Y de Biel millor nian charrar, que leba torturando-nos con as suyas “ideyas de bombero” mientres más de trenta años, en uno u atro puesto. Cal esbiellar-se, siñors y siñoras. Almenistradors enrobinaus, enrobinan o país.

lunes, 12 de noviembre de 2007

Pocosmodos

Somos feitos a que os periodistas tiengan a ochetibidat an que tiengo yo o sentiu relichioso, pero bi ha casos que fan bergüeña allena. Casos tan esclateros de manipoliazión meyatica como lo de Chavez y o nuestro Rei (Entalto!, no baiga a estar que me tranquen o blog) bi ha pocos.

No esplicaré a notizia, que d’ixo se’n han fartau en papels, telebisions y radios. Conto que toz en abrez bisto, leyiu u sentiu cualcosa. Pero, be-te-me, que ayer biyé Antena 3, cosa que no goso fer, pero encara no eba prenzipiau Pai de familia, y biyé como fablaban d’a notizia. Prou que no i aparixió dengún creticando a o Rei (Entalto!). Toz dizindo que muito campechano el, amanau t’o pueblo y ixas cosetas. Mica cretica por mica puesto. Mesmo una tuna cantando “Porque no te callas ya?” en plan abanera y en a luenga que seguntes JuanCar nunca no s’imposó a dengún. Puff! Cuasi gomeco. Qué mal que estomaqué dimpués a chenta. A lo menos que digan bella cosa d’ixas de “Istas imachens pueden nafrar a suya sensibilidat”.

Conto y aspero que encara queden en l’Estau y Reino d’Espagna bel republicano y belún que sin estar-ne no creiga que o Rei fazió bien. Pero ben d’estar amagaus en bella fosca tabierna abertzale porque os periodistas no en trobón mica.

Faigamos un chiquet analís. Resulta que o presiden eslexiu d’un país soberano, ye tallando tot lo rato a charrada d’o presidén de unatro Estau, soberano tamién. Ixo ye mal, soi d’alcuerdo. Pero bi aparix un siñor que no ye estau trigau por dengún (bueno, por o tío Paco, sí) y le manda callar. Jibo! Pero como o segundo siñor ye campechano, o pocosmodos ye o presidén de Benezuela. Conto que iste no ye campechano, ye de dar. Qui ye o pocosmodos? Que ese pasau si ese estau de rebés?

En as notizias toz refirman lo que fazió o Rei. En as notizias no charran de cómo fan as cosas as interpresas españolas en America Latina. En as notizias dengún cretica a o Rei y toz a Chavez. En as notizias no charran d’a prebatina de “trucazo d’Estau” y l’actitut d’o gubierno español que bi eba alabez. En as notizias charran d’as manifestazions contra Chavez. En as notizias sale a tuna, que como o Rei ye bella cosa d’antismas, d’o meyebo cuasi. A! y os politonos!.