Mostrando entradas con la etiqueta migración. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta migración. Mostrar todas las entradas

viernes, 12 de mayo de 2023

Córrer sense por. Suenios y soniaderas.

I hai libros que t’enganchan a escape, que te pasas lo día aguardando a tener ixe ratico libre que aprecisas pa disfrutar d’a suya lectura. I hai libros que lo suyo final te deixa percutiu, habendo de prener-te un tiempo pa asumir lo que acabas de leyer, pa meter en orden las emocions que t’ha feito sentir. Córrer sense por (Non dirmi che hai paura) cumple todas dos.

En las pachinas suyas conoixemos la historia de Samia Yusuf Omar, una choven somalí que suenia con participar en los Chuegos Olimpicos representando a l’atletismo d’o país suyo. Suenia, tamién, con cambiar la realidat cutiana d’una tierra capuzada en una larga guerra, y d’unas mullers de tot sozmesas. La historia empecipia en la suya nineza en Mogadiscio, cuan correr ye pa ella poco mas que un chuego que compartir con los suyos amigos y familiars. Descubrimos asinas como yera lo dia a día de cabo d’os novanta y primers d’o nuevo milenio y las consecuencias d’a guerra en la sociedat. Por tot lo libro ye present tamién lo Viache, asinas con mayuscla, pa referir-se a la emigración ta Europa. En iste caso, a traviés de Sudán y Libia pa enfilar-se enta Lampedusa y entrar en Italia, tot y que lo relato podría trasladar-se perfectament enta atras rutas.

La historia ye recontada en primer persona.Giuseppe Catozzella, periodista y autor d’o libro, sabe fer-nos entrar con precisión en la pelleta de Samia, la suya protagonista. Vivimos con ella las suyas alegrías y tristuras, los suyos suenios y la frustración que suposa poseyer un talento y no tener las oportunidaz pa contrimostrar-lo. I hai vegadas que la novela te regala un optimismo impropio d’o mundo que tien Samia arredol pa, en atras, trucar-te con la dura realidat contra la que se rebela.

Samia Yusuf Omar existió, y iste ye lo relato d’a vida suya. No lo conoixeba y te recomiendo, potencial lector u lectora d’o libro, que te resistas a la tentación de buscar-la en rez. Dimpués, te percutirá mesmo mas. No ye de buen trobar libros que te leven por tantas emocions, tant diferents y menos encara tratando un tema tant dificil. La historia de Samia s’habría de conoixer muito mas y, pa ixo, Giuseppe Catozzella ha feito un treballo sobrebueno.

Non dirmi che hai paura (No me digas que tiens miedo), escrito orichinalment en italiano ye publicau en catalán por Sembra Llibres baixo lo titol Córrer sense por, y en castellano por Grijalbo como Correr hacia un sueño.

martes, 20 de julio de 2010

Sentimientos nacionals

O debat sobre a identidat personal de cadaguna creigo que ye un d'os más intresants en iste prencipio de sieglo y milenio. En dentro d'ixa identidat bi ha muitas vesants y prou que una d'ellas, y muito important, ye a nacionalidat. Leyié fa bells meses un libro de Patricia Gabancho, El preu de ser catalans, a on que, entre atras cosas, feba una critica de parti d'a cultura feita en Catalunya decindo que yera cultura espanyola feita en Catalunya y no pas cultura catalana. Tenendo parti de razón, creigo que o suyo libro establia unas cletas masiau inamovibles. A producción cultural catalana ye chupida y esnavesada por culturas de muitos diferents orichens. Dende l'andaluza dica la cubana pasando por a occitana, l'aragonesa y que me se yo quantas más. Si en o mundo de hue ixo ye bien normal, en Catalunya que ye un país t'a on que son migradas personas de tantos diferents orichens y que, si fa u no fa, han teniu un buen proceso d'integración, ye mesmo más acusau. Creigo que a cultura que se fa en qualsiquier pais ubierto puede emplir-se d'elementos propios u tradicionals y adibir-ie elementos foranos sin perder ixa identidat nacional. Creigo que pende más en as intencions y sensibilidatz d'as creyadoras que no pas d'as características d'a cultura producida. Patricia no admitiba ixa compatibilidat y la meteba como un d'os grans periglos t'a supervivencia d'a cultura catalana.

D'atra man, y charrando, como no, d'a selección espanyola de fubol, Lolita Bosch escribiba un articlo en Publico, sobre o curioso fenomeno d'o cabo de semana en Barcelona. O sabado se fació una manifestación en esfensa de l'estatuto que implió as carreras d'a Ciudat Condat y o domingo ixas mesmas carreras diz que se plenaban d'as que celebraban o trunfo d'ixe equipe espanyol que tanto se parix a lo Barça. Muito PSOEista ella, deciba que ixa yera de verdat a representación d'a sociedat catalana, con un dople sentimiento catalán y espanyol, pero reivindicadera d'os dreitos suyos.

As dos tienen, en a mia opinión bella parti de razón. Ixe dople sentimiento nacional existe y ye muito más espardiu, en teyoría, que no pareix. O caso catalán ye menos dificil que l'aragonés, pues a más gran parti d'as catalanas son d'alcuerdo con definir Catalunya como nación. Manimenos Aragón ye más embolicau. Quan, en as encuestas sale ixe gran porcentache de "me siento aragonés y espanyol", bi ha tantas dubdas que me surten de camín... ¿Toda ixa chent se siente nacional d'Aragón? ¿Aragonés y espanyol a lo mesmo ran? ¿Aragonés como parti intrestallable d'Espanya? ¿Aragonés como anticatalán? Mesmo i puede cullir chent, como en conoixco muitas, que se siente más que más aragonesa, pero no l'importa masiau a pertenencia administrativa a l'Estau espanyol. Tot sin tener un sentimiento espanyol ni espanyolista.

O pior de tot isto ye a manipoliación espanyolista que fan de camín, como hemos puesto viyer istos diyas. En que se celebra o titol d'a selección espanyola todas as que i van son espanyolas y bien espanyolas. Manimenos, en a manifestación catalana, os meyos "moderaus" (no sé que dición en Intereconomía y cía) pretón a decir a escape que todas ixas no yeran independentistas (y prou que no'n yeran, sisquiá!).

O sentimiento nacional de cadaguna, ye de cadaguna. Puede estar muito esclatero y zarrau a influyencias de difuera, como en o caso d'as nacionalistas más zerrinas u quasi nian existir, como en o caso d'as ciudadanas d'o mundo. As de verdat, no las que lo dicen ta molar y dimpués son más espanyolas que ta qué. Y en meyo ye muitisma chent con un sentimiento nacional cruzau por as suyas experiencias vitals, por a conoixencia d'a cultura que tienga arredol, por os movimientos politicos y mesmo por modas. Un sentimiento nacional que no gosa d'estar absoluto ni en conteniu ni temporalment.

¿Quantas migrants tienen una nacionalidat "difusa"? ¿Quantas aragoneses que marchoron ta Catalunya tienen fillas meyocatalanas meyoaragonesas en bell grau? ¿Quantas latinoamericanas u africanas de orichen viyemos cada diya con a chambreta d'a selección espanyola sentindo-se de tot identificaus con Espanya? ¿Quantas han aprendiu catalán y se sienten bien identificadas con Catalunya? De seguras que en a zaguera manifestación bi'n habió buena cosa d'ellas... Mesmo en os movimientos independentistas de tot l'Estau, y cuento que de toda Europa, tenemos arrienda chent que no ye naixida d'ixe país u que remera os suyos orichens familiars con bien d'argüello y fan parti d'a suya nacionalidat u sentimiento nacional, como le queramos decir. O sentimiento nacional ye muito más embolicau que no nos quieren fer creyer y requerirá un analís y unas solucions más esmaixinativas d'as que se son prenendo o debatindo agora mesmo.

jueves, 21 de enero de 2010

Ampraus 037

Por una vegada me va a salir un Ampraus sin charrar de relichión. Y ixo que de motivos en tendría un buen fascal (como malfurrian diners, as fateras d'o papa, lo de Belchite...) pero ixo ye que da ta fer un blog.... Ummmm Soi pensando que.... Bueno, prencipio con iste amprau y ya iremos charrando.

Os nuestros mons no s'ixublidan: Ye o nombre d'una nueva plataforma que se presenta o viernes 22 en Andorra.
A plataforma s'ha creyau ta remerar os incendios que bi habió fa ya seis meses y que ni a ciudadanía ni as alministracions les ixubliden. Atra d'as razons ta creyar-la ye que a chent s'embrece y participe en a chestión d'os mons y o meyo natural suyo. Asinas que bienplegada ista plataforma que de seguras que ferá honra en aquellas tierras que tanta aduya les cal y en tot Aragón amostrando como s'han de fer as cosas.

A espelunga de Chaves: En iste caso no estió un maldau accident, ni a inevitabilidat. Estió a man humana en una d'as más grands muestras d'o cazurricos que somos en Aragón. Ta conoixer un poquet más lo que pasó y la importancia d'a espelunga de Chaves s'ha feito un video que podetz viyer en
iste vinclo.Antimás se son movendo charradas ta viyer o video y charrar dimpués con expertos en o tema. A venien se ferá o miercols 27 en o centro Joaquín Roncal de Zaragoza (C / San Braulio, a o canto d'o Pilar). Podetz continar viyendo as novedats en o blog que han creyau.

Yo tampoco: Gracias a Adeban m'enteré d'
ista iniciativa en contra d'a tortura de toros. Dimpués tamién en dió treslat Publico. As antitaurinas imos fendo trangos entabán. As taurinas son cada diya más carrañadas y ixorrontadas. Cada diya les queda menos... Itz puyando as vuestras fotos y dixando os vuestros mensaches de refirme. En l'inte que escribo isto somos 316 aragonesas as que hemos refirmau a iniciativa.

Fethi: Un caso que cuasi no me baga nian de charrar-ne de lo rapedo que ha pasau tot. Cuasi fan fuera de l'estau a un compañer d'o rete de refirme a os sinpapels y gracias, entre atrás cosas, a la movilización y a la solidaridat de muitas s'ha conseguiu que pueda continar vivindo con nusatras. Tot un eixemplo de que a movilización popular puede funcionar. Y tot montau vía correus y blogs! Podetz leyer tot lo que pasó
aquí y aquí.

Graficament: Guarda si pencho cosas que creigo que creyarán polemica y pasan sin estar ni comentadas y talment ni leyidas. Pero be-te-me que o post sobre a grafía sí que ha estau bien comentau. Tos animo a alportar-ie a vuestra opinión, que no i hemos charrau que tres (más que más, dos, o neoarcaico y o paleomoderno, -que bien nos lo pasamos-). Y tamién en cualsiquier atro articlo que escriba, que me fa goi de viyer que se me lei!


Chiapas:Diz Arale que ista tardi vaigatz todas t'a charrada que fa o Caracol Zaragoza sobre a situación en Chiapas. Digo yo que ye bien intresant. Ye una charrada que ya s'ha iu movendo por muitos lugars d'Aragón y que a la fin plega en a Inmortal. Será en o CSO El adoquín (bico d'as Fuents), a las 19:00. A info la tenetz aqui.

De videos, no'n he trobau mica bueno, asinas que habré de tirar de l'archivo de mixins estalapizando-se y fendo o fato que tiengo. Muito bueno

Mixins, ¡Cómo son!:



domingo, 14 de diciembre de 2008

Dios ye masclista: O millor d'a semana 002

Tornamos con o milllor d'a semana. Prebaré de meter un titol todas as semanas que resuma lo millor, u como en iste caso, que charre d'un d'os afers.
- En ixa cristofobia que diz que bibimos en zagueras -sisquiá- estié fa bels pocos diyas alparziando sobre o masclismo en l'antigo y o nuebo testamento. Lo que trobé estió muito millor. D'una man, l'articlo que amenistaba, d'atra una pachina sobre ateismo sobrebuena: http://www.sindioses.org/ que fa bels diyas que ye d'entre os binclos d'iste blog. L'articlo fa un repaso por zitas biblicas masclistas y por a opinión d'a ilesia u ilesias cristianas. I charran d'a catolica, pero tamién d'a resta de corriens d'o cristianismo. Nunca no he entendiu que belún pueda amenistar un dios ta esplicar-se l'uniberso suyo dimpués de fer los diez u doze años. Alto u baxo dixé de creyer en un dios a la mesma edat que dixé de creyer en follez, fadas u David o Gnomo. Y no entiendo que mica adulto pueda creyer-ne. Pero, ta yo, ye mesmo de más difizil entender que una muller, siempre despreziada y somesa por a/s ilesia/s pueda creyer en o dios que lo fa posible por aizión y omisión. No digamos un omosexual, ...



- En o chemeco d'as parolas torna a aber-ie bida! Dimpués de bel tiempo que no tartiba ha tornau a penchar cualcosa y, como ye normal, ye un buenizo articlo sobre a normalizazión / normatibizazión d'a catalán. En muitas d'as cosas que i diz aplicables a l'aragonés. Ya se te trobabaa a faltar en a blogosfera, charrabis! Sobre ixe prozeso contino de normalizazión que tienen as luengas subordinadas -que, en a mía opinión continarán estando-ne ta cutio todas as que no tiengan un estau propio que las refirme-trobé un bideo de casualidat. Asobén dizen os saputazes -y o bulgo, siempre saputaz tamién- que, con isto d'a globalizazión y d'a inmigrazión, as luengas minoritarias / minorizatas no i cullen. Que son barraches t'a combibenzia con os nuebos abitadors d'o país que bienen de luen. En Em dic Mireia tamién se'n charra con un personache inmigran que siempre se l'endrezan en castellano y se mete toda nierbuda. En Cataluña se son fendo muitas cosas en a endrezera de normalizar o catalán tamién entre ista nueba poblazión. Un bideo sobre ixo lo tenez a la fin...
- D'a globalizazión debandita, en ha surtiu a crisis ista que diz que tenemos. Siempre he dito que l'afer u disziplina que menos cosas sé ye a economía. Ta yo ye un misterio de tot. Fosca como a foscor. Manimenos en O Diaple d'o Gadget trobé un bideo -de o programa de Buenafuente- que m'esplicoteyó de raso porqué y cómo emos plegau en a crisis. Un chenio, l'ombre iste.
- En a FLA, en o puesto de Malavida, beyé que, a la fin, Juako Malavirgen eba publicau un disco. Juako ye d'ixos pocos mosicos que crei que a cultura be d'estar libre y de baldes y cuento que, de diners, no'n ba ni millor ni pior que cualsiquier atro mosico aragonés. En a web suya podez sentir de baldes o disco. Y si tos amanaz a o Salón d'o comic que se ferá o cabo de semana benién tamién podrez mercar-lo-ie en o stand de Malavida.
A despedida la foi con d'os bideos. O primer, una d'as millors eszena d'o zine Manga, que fazió que remerase o tiempo ixe que m'empapuzaba d'as zintas de urotsukidoji, akira y cualsiquier cosa con un Mechwarrior. O striptease de Dominion Tank Police. O segundo sobre o catalán y los inmigrans que'n he charrau alto. Que tos faiga buen prebo...

Dominion Tank Police:



Catalá:



martes, 20 de febrero de 2007

Carta sobre l'amostranza publica

Aparixe güe publicada en o Periodico d'Aragón una carta sobre as demandas d'os profesors d'a conzertada de tener o mesmo chornal que os d'a publica. Alto u baxo coinzido con o testo d'a carta, que me parixe sobrebuena. Ista ye una d'as caras de bella cosa tan estendillada en a soziedat como ye ixe "o tuyo treballo ye un chollo". Sí en ye, ¿porqué no treballas an que lo foi yo?
Soi farto de sentir a la chen dizir lo bien que biben os profesors u os funzionarios en cheneral. Y ye berdat que tienen arrienda bacanzas, pocas oras de treballo, seguranza en os achustes y dreitos que a resta de treballadors nian suenian. Pero a puerta ye ubierta patalera. Porqué toz ixos que charran asinas d'os funzionarios no fan una oposizión. Muitos tienen a carrera ta fer-la pero puestar que no quieran foter-se de tres a quemisió d'años estudiando ta conseguir estar mayestro en un lugarón cazegau en o preto de bella sierra perdida de bes-te-ne tú a saber do.

A toz ixos y a qui abió de marchar d'a suya tierra por estar profesor/a les re-imbío ista carta. Grazias, Javier.

ENSEÑANZA/ Pública o concertada
En la contraportada de su periódico del día 13 de noviembre aparece un profesor de la enseñanza concertada reivindicando los problemas que, a su juicio, sufre este colectivo. El señor Sancho comenta que sus condiciones no se asemejan "ni de lejos" a los profesores de la enseñanza pública. Me gustaría hacerle algunas apreciaciones.
En primer lugar debe tener en cuenta que si usted fuera un trabajador de la escuela pública no llevaría 25 años en un colegio de Zaragoza, sino que en ese hubiera sido el periodo de tiempo que le hubiera costado llegar a esa ciudad. Entre tanto habría pasado por no menos de cinco centros, o tal vez hubiera tenido que ejercer de itinerante poniendo su propio vehículo. Por cierto, se ha perdido una experiencia maravillosa como es la escuela rural.
En segundo lugar no debe olvidar que los puestos de trabajo en los centros concertados, a pesar de estar sostenidos con fondos públicos, se deciden arbitrariamente y que por tanto estos "sufridos" trabajadores son puestos a dedo en función de su afinidad a los idearios del centro. En cambio los trabajadores de la enseñanza pública deben someterse a una oposición que supone años de estudio y esfuerzo. Sería justo entonces que todos los puestos de trabajo sostenidos con fondos públicos fueran ocupados de la misma manera.
En tercer lugar debo recordarle que entre el 80 y el 85% de los alumnos inmigrantes se escolarizan en centros públicos así como los alumnos con necesidades educativas especiales.
Esto es gracias a esos adecuados filtros que los centros ponen en forma de cuotas obligatorias del APA, donaciones "voluntarias", etc.
Así que, en mi opinión, para ser honestos a la hora de reclamar una equiparación de los trabajadores del sector público y privado concertado se debe comentar las ventajas y desventajas de cada uno de los sistemas y no hacer una visión parcial.
*Javier Cortés Gayarre (Zaragoza)