Mostrando entradas con la etiqueta Periódico de Aragón. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Periódico de Aragón. Mostrar todas las entradas

lunes, 12 de noviembre de 2012

Ampraus 063: Fendo orella, transchenicos, extraterrestres y Chicote

Fendo Orella
Como ya comenté charrando de La Enredadera, he prencipiau una serie de colaboracions en o programa Fendo Orella de Radio Topo, a on que charraré, igual como aquí, d'o que me vaiga aganando. Iste primer programa prencipié charrutiando y enamplando un poco l’afer d’os fusos horarios que'n charraba fa poco y, a o filo d’a noticia publicada por Arredol, charrando de Sicilia, o suyo movimiento independentista y os suyos vinclos con a Corona d’Aragón, remerando bells capitols importants como o d’as Vispras Sicilianas. T'ascuitar-lo, puncha aquí.

Transchenicos en El Periodico
En leyendo El Periódico de Aragón me trobé con iste intresant articlo charrando d’a "SGAE agricola", a on que os agricultors y a UAGA se queixan de que les cobren dreitos d’autos por as simients que fan servir y que mercoron en o suyo diya. Ista ye una d’as tantas conseqüencias economicas que tien l’actual politica agricola y a espardidura d’os cultivos transchenicos y que, en una grau error estratechica, menos se’n charra. O discurso arredol d’os transchenicos, u a lo menos los que goso sentir yo, se centran masiau en a demba d’a salut. Asoben dende o mundo scientifico (y no soi charrando de chent mercada por Monsanto y cía), se vulcan u a lo menos se meten en dubda os argumentos d’os antitranschenicos con mayor u menor fortuna. Manimenos as conseqüencias t’a biodiversidat y t’a economía son brutals y incontestables. Y agora muitos d’os agricultors que, en o suyo diya, y no sin as suyas razons lochicas, apostoron por a cantidat y a dependencia d’atros contra a calidat y a soberanía propia, son viyendo como qui creyó y vendió ixa tecnolochía quiere replegar l’esquilmen. Y lo que nos queda por viyer... Bien se vale que, en zagueras, iniciativas como o Rete de Simients y muitas atras son luitando por una traza d’entender l’agricultura diferent y aluenyada d’as grans transnacionals y d’as trazas de producción ultracapitalistas.

Un president extraterrestre
Magonia, o blog de Luis Alfonso Gámez, un d’os dinamizadors d’o movimiento sceptico en l’Estau, ha publicau fa poco a curiosa historia d’un candidato t’a presidencia d’os EE.UU. refirmau por o lobby extraterrestre. Gabriel Green, qui aseguraba que os extraterrestres son”buena chent”. Deciba tamién que as mullers extraterrestres yeran “polidas de tot” y que, encara que os extraterrestres podeban conquerir a tierra en un petén, no lo feban porque “iba en contra d’os suyos prencipios”.

En as presidencials se minchó os cagarros pero, quan se presentó t’o Senau por California consiguió 171.000 votos. Masiaus ta estar una conya marinera, ¿no?. Dimpués d’o fracaso en a suya carrera politica, barrachó as paranoias extraterrestres con a relichión y dició que Chesús (o de Nazaret) tornaría t’a Tierra en un platet volador. Un nuevo heroe t’a mia achenda que compite con o guardián d’as estrelas.

Pesadilla en la cocina
No soi mica amigo d’os realities. De feito, a más gran parti me fan muito fastio. Asinas que quan viyé que anunciaban “Pesadilla en la cocina”, decidié de no viyer-lo, encara que o tema d’a hostelería me fa muito goi y que a promoción yera una d’as millors que he visto en muito tiempo (increyible o “inte churi”). O caso ye que a la fin reblé a los deseyos d’Arale y viyemos o primer episodio d’un restaurant de Pinto que teneba como amo a un carnuz quasi alcoholico y qui, como totz os galvans, no feba que acusar de galvana a toda la chent que teneba arredol treballando firme. En o segundo episodio, o perfil yera parellano, con un pai alcoholico rodiau de fillos profesionals y casau con una muller con muito más exito que no ell.

O programa me pilló dende primeras y me pareix que ye sobrebueno ta que toda la chent que nunca no ha treballau en a hostelería pueda apreciar lo duro y dificil que ye ixa repolida profesión. Tamién me fa muito goi que, entre tanto reality apolocheta d’a galvana y d’a polideza malentendida, a la fin un programa meta en valor l’orden, a responsabilidat y a profesionalidat.

En contra d’o programa, que tamién tien cosas malas, ye a parti d’o show emocional. Me sobran as glarimas y chilos d’as treballaderas, u d’a mainate, quan bi ha un pleito d’o copón. Entiendo que ye parti d’o show y que cale ta pillar a la chent que a parti lochistica y profesional les bufa la pocha, pero a yo me sobra. Y prou que cal decir que con perricas, chufletz. Que a más gran parti d’as indicacions que da Chicote son profesionals, pero ya de paso le foten unas transformacions a los guariches que no se las puet permitir quasi dengún. Y menos agora.

Resumindo, a tamás d’estar un reality y d’os chicotz defectos que tien, aspero que “Pesadilla en la cocina” contine en ista mesma linia y que tiengamos Chicote ta rato...

PD: Y tot isto lo escribié antis de conoixer a la Yoli d’o tercer episodio...

miércoles, 17 de agosto de 2011

Vadillo diapleron y anchelot

O PP ye plegau. Un PP que en Aragón encara no conoixebanos gobernando. O PP intereconomico y TDTparty-er. Resultau d'isto ye o nombramiento de Humberto Vadillo, un hooligan de ixos “meyos de comunicación” como Director Cheneral de Cultura. Prou que sí, con ixo a party prencipió....

Dende que se sabió, bi ha habiu arrienda d'articlos criticando a decisión y charrando d'o suyo pasau. Un pasau d'antis d'ahiere. Quasi en nombrar-lo habió de fer disapareixer a suya cuenta de twitter, cuento que por as burradas que i meteba que no ferían guaire goi a las "centradas" d'o PP. A la fin d'o post tenetz arrienda articlos de tot lo que s'ha publicau istos diyas sobre ell.

Ya pareixeba platero antis d'as eleccions que, si ganaba o PP, con u sin o refirme d'o PAR, a la lei de luengas le quedaban quatre diyas. Talment no la espalden, pero as modificacions que puedan fer en una lei que, d'atra man, ya yera prou esbafada, la ferán inutil de tot. Dimpués de conoixer a o nuestro nuevo director cheneral, ya lo tenemos más fosco que ta qué. Sin academia oficial, sin amostranza en (quasi) garra cabo, sin presencia institucional,...

Pero soi de natural optimista, asinas que siempre veigo una vesant positiva. Y en iste caso creigo que bi ha una muito positiva.

Dende o II Congreso, as relacions interpersonals y interasociativas han iu esboldregando-se poquet a poquet dica plegar en un inte (fa bells pocos meses) penible de tot. Siempre hemos teniu as nuestras movidicas en Fablilandia, pero nunca, en as dotze anyadas que levo (si fa u no fa) en istas historias, heba visto as cosas tan malament. As asociacions, en cuenta de treballar por l'aragonés, han dedicau gran parti d'a suya rasmia mienters a zaguer anyada a politiqueyar u a chitar-se mierda, por alto u por baixo, entre ellas. Chent(ota) boicoteyando a atros por un puesto no se do u por escribir d'ista u d'ista atra traza. O lamín que nos ufriba o gubierno yera buenismo. De feito yera, y ye, menister. Pero ye estau quasi mortal ta Fablilandia. Ya dicié tamién, y torno a repetir-lo, que no hemos d'asperar cosa d'os gubiernos. Que hemos de levar a nuestra propia achenda. Y si por o camín, toca bella cosa, “#posmubien”. Y si no, pues a continar enta debant. ¿U nos imos a foter quatre anyadas prebando de fer venir a plego a Vadillo?

Agora, Vadillo, como si estase un Neo de Matrix, un Chesus d'o cristianismo, una Hope de os X-Men, un Jake Sully de Avatar,... ye plegau ta “chuntar a todas as tribus”. En serio, dende lo II congreso no viyeba a tanta chent de tantas sensibilidatz (u tribus) diferents de l'aragonés arredol d'una ideya común: fer dimitir a l'ababol iste. O facebook de Vadillo dimisión, en pocos diyas, ya va por más de mil personas adhibidas. No ye mica mal si remeramos que o manifiesto d'o congreso lo sinyoron, a ran personal, 4200 personas. Chent que feba tiempo que nian se deciban "ola" hue colaboran con iste obchetivo común. No voi a estar tan inocent de pensar que agora nos imos a chuntar todas de camín, ixublidar as faltadas y ir blincando d'a man a espardir l'aragonés por o mundo, pero ye un prencipio. A situación, en a mia opinión, no podeba estar pior. A plegada de Vadillo ha feito que muitas tornemos a charrar y a pensar de conchunta. Ha feito que muita chent que “pasaba d'isto”, muitas chusto por as baralletas chirmanicidas, torne t'a luita por l'aragonés. Y mesmo ha feito que chent d'a resta d'a cultura aragonesa s'amane ta refirmar-nos. Nos queda muito camín dica que re-endrecemos a situación, pero creigo que lo hemos encetau.

Si t'has pasau lo verano en Marte, u simplament en Cambrils y no te'n has enterau de mica, contino pencho parti de tot lo que s'ha publicau. Posa-te comoda que tiens ta un ratet...

Purnas 1

Purnas 2

Blog de Sergio del Molino

Blog de Daniel Gascón

Heraldo de Aragón

Felqueral

El Periódico de Aragón 1

Blog El mestizo

El Periódico de Aragón 2

El Periódico de Aragón 3

El Periódico de Aragón 4

El Periódico de Aragón 5

El Periódico de Aragón 6

Aragon2.com


jueves, 28 de abril de 2011

As zaragozanas foranas y Belloch

Fa diyas que Florencio escribiba en o suyo Facebook queixando-se por no poder pillar una bizi si no yera censau en Zaragoza. Teneba toda a razón en queixar-se. Hue leigo que ta lo bus, o tranvía, as piscinas, etc os censaus en Zaragoza tendremos millor pre que os foranos que nos acompanyan en ista ciudat.

Soi zaragozano, fillos de zaragozanas, y nieto por parti de pai de zaragozanas. Talment por ixo quiera tanto a ista ciudat. Ye quasi lo unico que heba conoixiu dica las catorce u quince anyadas, quan empecipié a viachar bell poquet más que no os veranos en Cambrils. He conoixiu a muitas foranas que han quiesto u no les ha quedau atra que venir-se-ne t'aqui, muitas vegadas emplidas de pena por deixar os suyos lugars d'orichen. Siempre he prebau de que se sentisen como en casa. De que viyesen Zaragoza, y más que más o mio vico d'a Madalena, con os mios uellos. Con ixos uellos que viyen repolida cada cantonda d'a ciudat. Que sienten a las casas, palacios, monumentos y carreras mormostiar a suya viella u no tanto historia. Bellas vegadas lo he conseguiu a lo menos en parti, belatras no tanto. Mesmo belunas ya sienten a Zaragoza como parti suya gracias, entre atras cosas a lo mío encerrinamiento en que asinas estase.

Agora lo concello quiere fer-les ciudadans de segunda. No ye tanto a puyada de pres lo que veigo mal, sino ixe sentimiento de refus t'a mia ciudat que creya en a foranalla. No quiero que denguna d'as mias amigas se sienta por demás, se sienta forana aquí, sienta que ye menos de Zaragoza que no yo, siga naixida u creixida a on que siga. Sigan d'Andorra, Banariés, Uesca, Guatemala, Palestina, Tudela u Cerveruela.

Muitas d'as que agora habrán de bosar más por os servicios d'o concello, no han esleixiu vivir en A Inmortal. Han habiu de venir-ie por estudios, treballo, familia u milenta cosas. ¿Quantas s'han habiu de venir a estudiar a carrera ta Zaragoza? ¿Quantos han habiu de marchar d'o suyo lugar en no trobar-ie treballo? Ya no ye que no mereixcan bosar más, ye que mesmo habrían de bosar menos en estar bella mena de refuchiaus. Aragón tiene un malotía (entre tantas atrás) que se diz centralismo y que fa que Zaragoza, arrocle quasi tot, y que dende as institucions se empente ixo. Belloch, que be de consumir lo mesmo que Mourinho u Aznar ye encerrinau en fer una ciudat d'un millón de personas, en fer un chicot Madrid, que tanto be de trobar a faltar. En fer una ciudat – show con eventos surrealistas como ExpoNabo. D'alternativas partitocraticas quasi no bi'n ha, pues pocos enristen de verdat contra ixe modelo de ciudat y por un regular lo fan con a boca chiqueta que zarran de tot quan les toca de gobernar con o nuestro mega-alcalde-por a gracia de Dios Nomas cal remerar aquella borrumbada clamada Expo 2008.

Asperemos que isto siga bella mena de maniobra electoral, que no contine ixe Zaragoza contra Aragón tan peniblement famoso, que a resaca electoral y personal de Belloch le faiga reblar y que todas y totz podamos, si queremos sentir-nos acubillaus en a ciudat a on que queremos u a on que hemos de vivir. Y asperemos que bell diya denguna no haiga de venir t'aqui si no quiere, prou que sí.

lunes, 30 de agosto de 2010

Examens de septiembre


En todas as anyadas que pasé en a universidat, y en estioron muitas, bi habió una mena de enzerrinamiento de man d'a mayestralla por aventar convocatorias d'examens. Meteban como razón que sería millor ta l'alumnalla porque se centrarían más en l'asistencia ta clase y no en os examens. As novedatz de Bolonia tocant a la metodolochía docent se suposaba (y se suposa) que iban a fer de l'aprendizache qualcosa más contina y más dependient d'os poders que fese l'alumna mientres toda l'anyada (examens parcials, treballos, ...) que no d'examens totals a la fin d'o curso. Muito poliu teoricament pero de tot irreyal. Talment se pueda aplicar, como ya se veniba aplicando en bellas carreras u asignaturas con poca chent matriculada y a on que os treballos de verdat puedan fer-se servir como criterio de si una persona ha aprofeitau u no as clases y si ha estudiau u a lo menos leyiu os textos.

Manimenos en carreras como la mía, incheniería, ye de tot imposible d'aplicar ixa metodolochía a la más gran parti d'as asignaturas. Por varios factors. Un, a masificación en as aulas. Bi heba asignaturas con 200 matriculadas. Garra mayestra correchirá 200 treballos sobre, por eixemplo, Electronica analochica. A lo menos con bella mica de rigor. En Oficina Tecnica, asignatura obligatoria de tercer anyada, parti d'a nota pendeba d'un treballo que todas nos copiabanos d'anyadas anteriors y que as mayestras tasament le feban una uelladeta en haber de correchir más de cien. Resultau: no'n aprendebanos mica. Cal decir que l'asignatura yera de tot inutil asinas que tampoco no me penó guaire.¿Yera un sistema millor que os examens de tot lo curso? ¡Ni de cuenya!, que dirían por a Madalena. A masificación en as aulas fa de tot imposible l'aplicación de'ista (y atras) metodolochías docents.
D'atra man, siempre se diz, y con razón, que a Universidat ye un dinosaurio d'ixos grans que le costaba a saber-lo de mover-se por a suya grandaria y peso. Buena parti d'a mayestralla refusa de tot qualsiquier innovación de qualsiquier mena. Fer clase pareix que les molesta y quieren adedicar-se a las suyas importantismas investigacions. U a pretar F5, lo que quiera que faigan en os suyos estudietz. Asinas que a suya cutiana faina se resume en plegar, "soltar a chapa" en clase y correchir un par de vegadas a l'anyada una ripa d'examens d'ixas estalentadas que tienen como alumnalla. ¿Toda ixa crica va a cambiar a suya vida ta estar de contino correchindo treballos y fendo examens parcials? Me pienso que no.

Bi ha una tercer razón. Bi ha muitas alumnas que treballan de vegada que fan a carrera. Alumnas que no pueden ir t'as clases y que, masiau asoben, se troban con que seguntes que asignaturas son imposibles d'aprebar sin fer-lo. No porque ixos conoiximientos no se puedan aprender por una mesma, sino porque a mayestra no les aprebará nunca en no haber iu ta clase. U porque les falta de fer unas practicas, por un regular, absurdas.

Agora quieren sacar os septiembres con a mesma enchaquia. ¿Tanto les molestan os examens? ¿Tanto les molesta treballar bell poquet? Sacar os septiembres no tien GARRA beneficio ta l'alumnalla. ¿Tener o verano libre? Qui quiere ya lo tien. No ye obligatorio parar os septiembres. Y si antimás a nueva metodolochía s'aplica y ye tan buena, no se i presentará dengún...
Qui ha quiesto meter as cosas más facils ta l'alumnallas – y ha puesto- lo ha feito ya. As pretendidas innovacions metodolochicas, las vien aplicando parti d'a mayestralla dende fa muitismas anyadas. Y sin que existise Bolonia (o plan, no pas a ciudat).

¿Qual será o resultau final? Que bi habrá una sola convocatoria de chunio-chulio, que buena parti d'a mayestralla continará fendo clases machistrals y que l'alumnalla se queda sin una atra oportunidat de recuperar as asignaturas. Más ingresos t'a universidat en forma de segundas y tercers matriclas (más caras) y menos treballo t'as profesoras.


Los enemigos. Septiembre.


miércoles, 5 de mayo de 2010

Mani y concierto

Quasi no plego, pero cal penchar un par de convocatorias. A primer ye a manifestación en esfensa d'o Parque Bruil. Si bell diya bi ha un diccionario aragonés de definicions (antiparti d'o "Santiago Val") chunto a zancocho saldrá una foto d'as obras d'o Parque. A lo menos o Periodico ye dando treslada d'a noticia. Cuento que a zancochada ye tan evident y salvache que ye imposible d'amagar lo mal que s'ha feito. Asinas que ya sabetz, si hetz feito servir o parque, si queretz bella miqueta ixe repoliu bico que ye a Madalena, si simplament sotz en contra de que toda ista crica de ababolas continen estando igual de zaborreras, malfurriando os diners de todas y redindo-se de nusatras, itz t'a manifestación. Aqui podetz trobar bells motivos más.


Y o cabo de semana borina, prou que sí. Nogara torna a ufrir-nos borina d'a buena con un concierto por l'aragonés a on que tanyerán Atland, Prau y Los Draps. Si en o zaguer concierto de Nogara, con La Orquestina del Fabirol, a borina estió como estió, iste promete mesmo puyar o ran. A ran personal, antimás, m'agana a saber-lo de tornar a viyer un concierto en a DeVizio que fa bien d'anyadas que no i voi y muitas más que no i veigo un concierto. No cal faltar!

jueves, 22 de abril de 2010

Ampraus 043

Maitin ye o diya d'Aragón, se suposa. No me fan mica goi as fiestas que a suya calendata se decide por un santo, pero como tenemos tan poquetas ocasions de viyer y fer visible Aragón cal celebrar-lo, prou que sí. Con tot y con ixo, contino pensando que os diyas nacionals d'Aragón habrían d'estar o 29 de chunio y o 20 d'aviento y sacar iste San Chorche tan cristiano.

Maitín tamién ye diya d'o libro y a librería asociativa Pantera Rossa y a Biblioteca Frida Kahlo celebran bells actos. A las primers las podretz trobar en o Paseyo independencia (con os suyos nuevos -y constitucionals- sinyals) y las segundas irán de tourné por as suyas diferents siedes, tot rematando en a Plaza San Bruno, a ón que o BIC será fendo borina dende lo maitin. Un sobrebuen plan, ¿no?

Contra as casillas: En fendo a declaración d'a renta, como todas as anyadas nos trobaremos con as maldadas casilletas d'a ilesia y as ONG's. Ahiere, Antonio Aramayona publicaba en El Periódico de Aragón un articlo sobre por qué no marcar-ne garra y por qué s'habrían de sacar que, si fa u no fa, replega lo mesmo que a campanya que se ye movendo dende Europa Laica y que ya en dié treslada en Aragón Ateo. Como cada vegada que se tocan as perretas d'a ilesia os comentarios t'a noticia son penibles: que si a ilesia da de minchar a os pobres, que Espanya ye catolica y si no te fa goi marcha-ne, que os musulmans son piors... Que bien mandadicas que son as cristianas....

Aragón Colonial pasa a emplir un poquet más o fosal de blogs. Sí, fa bells pocos diyas, Chorche dió a noticia de que Aragón Colonial zarraba. Toda una pena, de un blog que tantos y tantos buenos intes nos ha feito pasar a todas y que tantas muestras de colonialismo y de nacionalismo banal nos han feito visteras. Cuento que entre todas habremos de continar fendo ixa faina tan alazetal t'o corpus teorico d'o independentismo aragonés. No doi un D.E.P. Porque Aragón Colonial contina vivo en todas nusatras y l'herencio que ha deixau se vei a escape en muitos blogs d'Aragón.

Allá va la despedida, a l'estilo de Tierra de Barrenaus con un video prou bueno de David Bowie con Nine Inch Nails repensando I'm afraid of americans con ixa firma tan particlar de NIN. Tremendo!

martes, 23 de marzo de 2010

Ampraus 042

Catalunya, siempre Catalunya y o catalán... Quanta cansa paranoica y espanyola... En Aragón, fan boicot a una charrada que organizaba CHA en La Codonyera sobre a lei de luengas. Que penica que en ixa redolada y en ixe lugar con tan buenisma chent, bi haiga (u bi vaigan, que no sé d'a ón yeran) tanto ababol... Podetz leyer a noticia en el Periodico de Aragón y en Lo finestró del Gràcia. A debandita paranoia anticatalana ha feito tamién que as comunidatz autonomas gobernadas por o PP, Aguirre meyant, preben de declarar a tortura de toros como Bien d'Intrés Cultural. Quim Monzó se'n fa a mofla d'o penible d'a situación en un sobrebueno articlo publicau en La Vanguardia y que penchoron en o blog d'a Colla Antitaurina Oszense. A lo menos en bell puesto (en Catalunya, concretament) as espanyolistas s'han habiu de minchar a sentencia d'o Tribunal Constitucional a favor d'a rotulación en catalán. Ya sabetz, en vint u trenta anyadas talment podamos viyer cosa parellana en Aragón. Con que no saquen os cartels en aragonés ya sería prou...

Achenda t'o cabo de semana: Furo cabo de semana y fura prencipia a primavera. Encara somos escruixinadas por a chornada zapatista y, iste cabo de semana se nos chunta de tot. O viernes, en as chornadas que organiza Fendo Orella en o suyo seiseno cabo d'anyo nos visitará Xavi Sarrià, cantaire d'Obrint Pas y autor de Històries del paradís. Tant y mientres prencipiará a XII Borina por l'aragonés -dotze ya!- que estianyo se ferá en La Penya Los Chachos (carrera Santa Rosa, 6). O sabado, en descansar bell poquet, podemos continar-la en a Fiesta d'o sol, en o bico de Torrero. Mosica, botiguetas, teyatro, biera, parque,... tot lo bueno ta istas calendatas... O cartel lo tenetz penchau alto. Ya sabetz que punchando-ie s'enampla ta poder leyer-lo.

En o Periodico d'Aragón me trobé con un articlo prou pincho titulau el poder de las ideas, que si fa u no fa, coincide con as tesis de Susan George sobre a derechización de toda a sociedat occidental. En iste caso lo centra en as reinterpretacions que falsifican a guerra civil espanyola. Tamién en charré bella miqueta sobre isto, dende a mia ambiesta en ¿Qué ye pasando? II y III.

Lurte: Os dos diyas, una d'as collas que tanyerá será Lurte, qui antimás graboron un video bien pincho en as zaguers bodas d'Isabel en Teruel. Tos lo pencho contino ta que vaigatz calentando o cabo de semana.

lunes, 1 de marzo de 2010

Malfurriar diners III, candidatas

A tamás de tener prou material como ta fer un blog, sisquiá feré una sección d'isto, pero, ye increyible a cantidat de articlos que se podrían escribir dende ixe malfurriar diners que facié ta noviembre. En o preto d'a crisis, Belloch-Biel-Marceli, que son uno y trino, nos enlucernan con as suyas barucas sobre chuegos olimpicos, exponabos, motorlands y todas ixas cosas... A un zaragozano como yo, le costa ya de saber a cuantas cosas nos ha apuntau “sinyó alcalde”.

Nusatras, aragonesas leyals y obedients, encantadas de conoixer-nos, bosamos relichiosament, os nuestros impuestos ta financiar una campanya publicitaria de más d'un millón d'euros, y un estudeo sobre cómo esfender a candidatura olimpica de Zaragoza de 100.000 euros (cinco zeros, los podetz contar). Total, hue, “Malfurriar diners procuctions” presenta 1.100.000 euros, bells 180 millons de ptas en publicidat!!! BIEEEEEN!!!

Belloch, que más que aragonés parix andaluz, diz que ye lo más gran dende tiempos de Cesar Augusto. Astí queda ixo, como a ronda teruelana. Quan, en bells anyos nos miremos enta zaga y as historiadoras escriban sobre ista parti d'a historia d'a Inmortal y d'o país, no adubirán a creyer que permitisenos isto. Y muito menos que bi hese voluntarias que esfendesen con o suyo treballo de baldes, istas barbaridatz. De feito, sobre o timo orichinal, o d'a Expo 2008 y sobre como nos enganyufló a prensa y o poder, ya s'escribe libros. El cachirulo de las vanidades, se diz. ¿Bell una lo ha leyiu? ¿Qué tal? Prometer, promete.

martes, 23 de febrero de 2010

Ampraus 040

Ateismo: Feba tiempo que no'n charraba y ista vegada no soi yo qui ubre o fuego sino qui lo segundia. Un tal Juan Manuel Aragüés charraba ayer d'o respeto entre ateas y catolicas en iste articlo que titula “Creyentes pasivos”. Curtet y o tema da ta muito más, pero prou como ta explicar lo que muitas sentimos. O termino de creyents pasivos m'ha feito, antimás arrienda de goi. Remero que mis pais teneban un amigo que iba ta misa por a muller suya que yera catolica y que se definiba como “practicant no creyent”, de revés que todas ixas “catolicas” que, con toda a barra d'o mundo, se definen como “creyent no practicant”. Por cierto, si tenetz un ratet y prou paciencia, tos convido a leyer os comentarios que m'aduyan a refirmar o que deciba sobre o respeto entre cuchas y dreitas en ¿Qué ye pasando? 2 y 3.

China: Y asinas s'acotolan as luengas. Leyié de casualidat iste articlo de Publico sobre o mandarín y o cantonés y como a politica d'o gubierno chino ye acotolando o segundo. Ye de dar que una luenga con 80.000.000 de fablants no ye en periglo, pero proporcinalment, dicen en un comentario, que ye a situación de l'euskera u lo gallego. Tamién i remeran a toda a resta de luengas charradas en China que son en pior situación. Prou curioso y eixemplificador d'as politicas de cultura unica que bi ha en tot lo mundo.

Gallocanta: Se i fació fa poco o festival d'as grudas. En istos zaguers diyas de febrero cuento que encara i serán istas aves que nos visitan en o suyo viachar t'o Norte, an que pasarán primavera y verano. Bi estiemos pasando o diya y he penchau bellas fotos en
Flickr de Barrenaus. A calidat ye la que ye, que contino sin tener ni ideya de fotografía, pero aspero que tos faigan goi.

Videos: En tiengo dos, y os dos d'a chent d'Oregón TV. O primer, d'o primer voluntario d'as Olimpiadas d'hibierno, que ya estió voluntario d'ExpoNabo. (Belloch quier acotolar a las viellas a pur de fer-las treballar de baldes en Expos y Olimpiadas, soi seguro). O segundo, un video d'o Comando Almugavar an que aparixen os Lurte. (M.O., cal que m'avises d'istas cosas que sino no m'entero!)


Primer voluntario d'as olimpiadas:




Lurte en Oregón TV:


viernes, 27 de noviembre de 2009

De cazurros y dinamita preventiva

En istos diyas soi tenendo un déjà vu como pocos en eba teniu dende fa tiempos. Aragón ye un país lento y os problemas suyos, que en atros puestos se solucionan de camín, aquí hemos de fochar firme ta mirar de prencipiar a apañar-los bel poquet. En leyer os periodicos veigo como cambean bels detalles, pero os debatz y as fateras que se dicen son as mesmas que cuan prencipié a mía vida politica. Y agora son charrando unatra vegada de trascolar augua...

A lei de luengas, a eterna promesa d'a lei de luengas, contina estando una pantasma. Talment ista vegada sí. Dicen, igual como deciban en 2001. Pero os argumentos en contra continan estando igual de penibles que en ixas embueltas. As cazurradas que somos sentindo en istos diyas son ta pretar a plorar. Entre que o gubierno retalla os diners t'a universidat, más educación les caldría a muitos diputaus. IU, Anchel Conte mediante, se mete a la fin d'o canto d'os que esfendemos a reyalidat y que no nos inventamos nombres nuevos ta cosas que ya en tienen.

L'atro debat perén en Aragón ye l'augua. En leyendo as noticias sobre Mularroya veniban t'a ment mía as dinamitas en as casas de Chanovas u l'estricallo que fación con o Camín de San Chaime t'a part d'Artieda con l'entibo de Yesa. Dinamita preventiva y dimpués ya viyeremos. Agora o zancocho ya ye feito, pero a dignidat no la han mercada ni dinamitada.

Intresant ye tamién o silenzio de bel partiu que, d'antismás, feba sinyal de totz istos afers y que, hue, ye quedo en un cantonet, mientres se (re-)descubre a sí mesmo.
Con istos debatz foi alcondanza d'a canta aquella de Héroes del Silencio “siempre es la misma función, el mismo espectador, el mismo teatro en el que tantas veces actuó...” Como se nota que son d'aquí.

Sobre o “debat” d'a lei de luengas:


Sobre Mularroya:
Os chuicios de Mularroya







viernes, 6 de noviembre de 2009

Malfurriar diners

O PP, muito alticamau por ista crisis que, seguntes ellas bosa a clase meya, ha calculau que a lei de luengas costaría quemisió que cantidat de diners. Con ixos millons a las mayestras d'aragonés nos da ta chubilar-nos en un mes, lo que me fería bien de goi, pero me pienso que somos debant d'atra fatera d'ixas que, desgraziadament, tantos y tantos creyerán y repetirán como loretz. "Qué de perras nos costará l'aragonés! Que malfurriar! Con la de cosas importants que se podría fer con ixo..." Cosas importants como, por eixemplo, financiar a l'Instituto Cervantes, encargau de proteixer una luenga que no le cal estar proteixida. Importants como continar dando de minchar, zorriar, buquir y toda mena de bizios y biaches a una familia nomás porque un dictador dezidió que estase asinas y porque os meyos de comunicazión y os partius espanjols son enzerrinaus con que son bien majos y nos salbón en a transizión. Encara que no teneba que dos anyos cuan o Tejerazo, tamién soi muito majo y m'apanyo con a metat d'o presupuesto de Doña Leonor. Importants como subenzionar a tortura d'animals simplament ta que una colla de salbaches d'aintro y difuera de l'estau faigan un buen ratet, en un negozio que nian ye rendible economicament...

Podría continar con muitas más menas de malfurriar diners, como as losetas dichitals u as exposizions unibersals, internazionals u lo que sían. Pero me fería goi de charrar d'una que no gosa dizir-se. A duplizidat en as administrazions.

As nazionalistas espanyolas gosan queixar-se d'o gasto que suposa l'Estau autonomico y, por una begada soi de raso d'alcuerdo con ellas, encara que, como ye de dar, por diferents motibos. En teoría, l'amostranza u a sanidat son competenzias transferidas t'as comunidatz autonomas. Con tot y con ixo esisten consellerías de sanidat y amostranza de bez que ministerios espanyols de sanidat y amostranza. Alabez bi ha una duplizidat de funzions y de almenistrazions que eixerzen ixas funzions. Asobent d'ixe caos en surten toda mena de conflictos, como ye lochico. En ixe ambient guai de espanyolidat compatible con o "sano rechionalismo" dengún no custiona que l'amostranza u a sanidat sían competenzias autonomicas. Y de bez, como as lechisladoras son nazionalistas espanyolas, siempre guardan ixe chiquet cado de competenzias ta l'estau. Ixa pichadica arredol d'a lei en plan "tos lo dixamos ta que chuguetz, pero sentiretz a nuestra ulor, que como nos carranyetz nos lo trayemos de tornada". UPyD ya proposa una rezentralizazión de bellas competenzias como l'amostranza. Ta que no s'espliquen 17 istorias diferents, dizen. Medrana me fa que no s'esplique que una y que antimás ellas en eslixan cual. Pero a lo menos ye una postura lochica y platera. Tot lo poder ta l'Estau. Po fale, que diría Maquinavaja.

En a mía opinión, as aragonesas son as que deben dezidir sobre a chestión d'a suya amostranza y d'a suya sanidat. Y d'o suyo "tot" que, a la fin, ixo ye a independenzia. Si as espanyolas de berdat creyen en l'estau autonomico y de berdat se creyen ixo de l'estau cuasi federal, abrían de eliminar toda interbenzión de l'estau en competenzias transferidas. Ixo prenzipiaría a estar cualcosa parellana a bella mena de confitanza entre l'estau y os países y territorios que lo composan (bolutariament u no pas). Manimenos cuento que ixo no pasará nunca. Si Espanya prenzipiase a fer cosas como ixas dixaría d'estar Espanya, pues no ye a suya traza d'actuar. Una de tantas y tantas cosas que definen Espanya y, en cheneral toz os estaus imperialistas ye dixar siempre un troz de poder ta els, mesmo en os puestos an que se suposa que ya no lo tienen.

domingo, 16 de agosto de 2009

Ampraus 029

Torno t’o blog, que en iste berano ye masiau quedo, ta una nueba dentrega d’Ampraus. Replegando-ne soi dende fa semanas, china chana, pues he teniu arrienda treballo y en estar solo en casa no he adubiu que a sobrebibir... A lo menos ixo se soluziona ista nuei. T’as lectoras que me/nos conoixetz, Arale plega ista mesma nuei, asinas que itz parando-tos t’as sesions de fotos chiapanencas que tos tocará d’aguantar.

Ateismo: A iste afer le podría adedicar una seczión todas as semanas. Siempre bi ha cosetas intresants, cuento que por lo absurdo d’as relichions. Tan absurdas que, a tamás de foter-se meya bida rogando a un (u más) dios que les proteixa de totz os mals d’o mundo, dimpués han d’ir a besar mantas sagradas con una mascarota no sía que dios siga con reseco y ixublide abentar os birus d’a debandita manta. Qué dios puede dixar a las suyas fidels pillar ixas malotías? Que mena de chent ba a besar mantas creyendo que ixo puede cambiar o suyo destino u que asinas se comunica con dengún? Sino estase relichión, diríanos que son barrenadas de tot, pero...

Debant d’isto bi somos muita chent. Pero agora ye alto u baixo fazil. Encara que continamos estando minoría os ateus que nos concaramos de berdat con todas as relichions y que diya a diya esfendemos un mundo que no aiga de achenullar-se debant de dengún, ya bi’n eba antismás. En Fendo Orella leyié ista intresant notizia sobre l'ateu Federico qui, mesmo en a suya muerte continó fidel a os ideyal suyos ¡ent’a fin d’o sieglo XIX! Bien por Fede!

Una d’as trazas de luitar contra as relichions ye ridiculizar-las analizando os mitos suyos. O mixín penchó un cartelon que podetz biyer punchando a o canto, an que, en inglés, fan una descripzión bien azertada d’o cristianismo: “A creyenzia que un zombi cosmico chodigo que ye su propio pai puede fer-te vivir ta cutio si minchas simbolicament a suya pizca y le dizes, telepaticament, que lo azeptas como mayestro, ta que pueda abentar una fuerza mala de l’alma tuya que ye present en a umanidat porque una muller-costilla estió combenzida por una sirpient charrina que minchase d’un arbol machico... Prou que tien sentiu!”

In-chustizia: O nazionalismo banal contina con lo suyo. Agora nos ban a quillar un siñal aragonés a o canto de l’español. Puestar que en a zeremonia i baiga a baturraina, en no tener eixerzito propio, y canten unas joticas, tan aragonesas como españolas, d’ixas de “Es de España y sus regiones Aragón la más hermosa”. O
chustizia encantau. Aragón mola, pero aintro d’España. Tanimientres tamién podemos trobar unatra campaña d’o megaespañol conzello zaragozano. Ixos cartels que biyetz en a foto, que encara no sé guaire bien ta que balen, pero que en un d’els mete “Mi río. Que haga correr el espíritu de mi ciudad por España y a España por mi ciudad. Una persona mejor de una ciudad mejor en un mundo mejor.” Bella muestra millor de nazionalismo banal?

Zerbantes omosexual?: Ixo ye lo que diz un libro. Y mesmo pior: catalán! A notizia me parixió curiosa por fata. Qué importa reyalment con qui fese foriquetas Zerbantes u d’an estase naixiu? Ixo a la chent normal. Pero lo bueno d’a notizia ye que de seguras que muitas españolistas ya yeran carrañadas con l’autor por dezir que un d’os mitos suyos yera catalán y manflorita. Se puede estar más antiespañol? Jejeje...

Dreitos animals:
PETA ha denunziau a o zirco Ringling por abatanar a beluns d’os bichos que tienen engarcholaus. Mesmo consiguión grabar un bideo contrimostrando-lo con una camara amagada. No sé como rematará a cosa. Cuento que continarán librando-se. Ya sabetz que a chustizia no fa guaire caso a istas cosas. Pero sí que podemos fer cosas. Y ye que ixe zirco bendrá ta Zaragoza en Nobiembre. Bellas asoziazions ya han prenzipiau a protestar. Cal prenzipiar a organizar-nos ta que no biengan u a lo menos que as ziudadanas no leben a la suya catrinalla a biyer animals torturaus.

Ta rematar, güe no meto bideos de lemurs. Soi estau escoscando un poquet a casa y he meso o conzierto d’Obrint Pas “Un poble en moviment” en a TB. Ye buenizo de tot, y pencho contino una d’as millors cantas suyas, y en a bersión en directo una d’as más emozionants, por a partizipazión de Belén Agulló, chirmana de
Guillem Agulló.





domingo, 12 de abril de 2009

O millor d'a semana 019


A fredor trayó a plebia, y a plebia as glarimas en tantos y tantos cristianos. En Andorra mesmo nieu y un lazo blanco en una d’as imachens. Bien por els! Antis de marchar a rezar por esfender o dreito d’as mullers a eslexir sobre o cuerpo suyo, tos escribo istas ringleretas.

Relichión y España: Purnas remeraba en
Aragón Colonial ista semana a españolidat de Dios y ye que a relichión catolica ye una parti bital y alazetal de l’españolismo cultural y politico. Como eixemplo, a nueba presidenta d’o parlamento bascoespañol. Española, catolica y d’o PP. Una declarada opositora d’o emplego d’o condón, ye dezir, que le fa goyo que a chen contine morindo por a SIDA u por tantas atrás enfermedaz. U que simplamen bi aiga más bidas esmicazadas: as mais y pais que no quieren ninos y os ninos no quiestos por os pais suyos. Diz que ha bibiu siempre baixo lo mandato d’o PNV. Ixe mesmo PNV que agora parix que ha encorriu a qui no charraba euskera. Pero beteme que ista muller nian lo charra. Que le cal fer un poder ta leyer bellas ringleretas y con tot y con ixo, limpio en os meyos a felizitar-le por o poder que ha feito. Qué sensibilidat que contrimuestra con os bascofablans... En charrar d’Euskal Herria a los meyos se les bei de camín de que coda son.
Sobre a relichión más abstracta y como conzepto, charrón en Publico o Biernes Santo. Un articlo tipicamen ateista que tos recomiendo que leigaz, encara que o suyo luengache siga una mica pedan. Se tetuló El timo de la religión y no lo he puesto trobar en a edizión dichital, asinas que abrez de fer serbir a emeroteca. Sobre España y a bandierota quillada en l’antiga Pza Aragón, leyez iste
articlo de Purnas... Cuantismo nazionalismo banal! Y ixo que ye o Periodico de España, digo, de Aragón....

Cultura Libre: Tantos y tantos poders que fa a industria por acotolar o suenio d’a cultura libre, unibersal y de baldes! De cabo ta cuan tienen bella chicota redota, bel trango entazaga que emos de aprofitar ta escatumbar o suyo tarabidau. En Franzia o sentiu común ha ganau y
Sarkozy se quedará sin poder engarcholar a qui baixe de l’Emule o zaguer disco d’a suya quiesta muller. Manimemos ZP, en unatro zeño t’os Ramonzines, Bautistas y atros culturetas fracasaus, ha nombrau como ministra de cultura a una zineasta fime en contra d’a espardidura d’a cultura. (Guarda si sonaría rara ixa frase a os ilustraus! Os biellos, no pas os “nuebos”). Iste blog se suma en l’inte de publicar iste post a la demanda de dimisión suya. Grazias por tot.
En una semana an que no he teniu internet que tres diyas, no he puesto leyer guaires cosas, asinas que tos pencho bellas fotos de Andorra con nieu que tiré iste cabo de semana. Aspero que tos faigan goyo!

domingo, 15 de marzo de 2009

Chentuzias... y diez mil más. MdaS015

Ista semana ye de contradiczions por toz os cabos. Aragoneses que no ben d’estar-ne, donans de sangre que torturan u cristianos masclistas. Bueno, ista zaguera no ye una contradiczión pues en o suyo libro sagrau queda bien platero cómo han d’estar as relazions con as mullers.


Labadora liberadera: O Baticano ye enzerrinau de tot en dar-me notizietas como ista que podez leyer en Publico y en o blog an que la trobé de casualidat. Si soz tan chandros de no punchar-ie ta leyer-la tos ne comento. O periodico d’o Baticano publicó, en o diya d’a muller, que l’imbento que más eba feito por a suya –y tamién a nuestra- liberazión yera estau a labadora. Remeré cuan lo leyé un chiste masclista que no escribiré aquí pero que de seguras que a más gran parti conoixez. O problema ye que istos no yeran fendo chanzas. Que lo piensan! Y lo escriben, que ye mesmo pior! Contimparando a imbenzión d’a labadora con a incorporazión d’a muller t’o treballo remunerau u a pildora. Cal remerar que se suposa que o Papa charra dreitamen con Dios. Cuento que iste l’abrá dito que nos comunique reflesions tan intresans como ista. Con tot y con ixo, continará abendo mullers cristianas y feministas cristianos y cristianas. Yo no entiendo ni pon ya...

Concurso de españols: Parix que’n han feito uno y no en ebanos parau cuenta. Bergoñoso ye l’articlo publicau o pasau 10 de Marzo en El Periodico. En ye por tantas cosas que caldrá fer trestallos diferens. A primer l’articlo y a traza d’escribir-lo. "As bozes más libres de l’aragonesismo". Aquí fan serbir a parola aragonesismo que, en primeras nomás aplican que t’o PAR, pues CHA siempre ye o partiu nazionalista, no pas aragonesista. Pero cuan ye ta charrar mal de CHA, Labordeta ye aragonesista (y bueno) y no nazionalista (y alabez, malo). Istos dos, antimás, son as bozes más libres. Y en son porque tienen unas posizions ideolochicas más españolas que no dengún en os suyos partius. Os independentistas u mesmo os criticos de CHA, somos radicals antiespañols. Bozes libres no. Que be d’estar que belún nos ha engarcholau os garganchons nuestros. Manimenos si, te fotes güeito años representando a un partiu nazionalista y dimpués dizes istas cosas, en cuenta d’estar un ipocrita yes una boz libre. Bien y brabo! Adedicar una pachina completa a isto me parix prou penible. Que en istas calendatas y con tot lo que ha plebiu continen beyendo-se opinions asinas en chen que se suposa que esfiende Aragón... Jibo! Que miedo! De Hipolito poco que charrar. En o PAR me pienso que a más gran parti piensa igual como él. Si a la fin no botan en contra d’a lei de luengas no será por ganas si no por remanir en o gubierno de conchunta con o PSOE y pillando bel troz de cualcosa que les darán.

Deumil: Diez mil independentistas catalans marchón por Bruselas. Istas bozes puestar que t’os periodistas no sían libres y en cuenta d’estar catalanistas serán periglosos independentistas que tienen os mesmos obchetibos que ETA... A notizia la conoixie en o blog d’Aragonando -muito recomendable de leyer asobén- y me sorprendió asabelo. Sisquiá en Aragón podesenos chuntar diez mil indepes en Zaragoza. Mesmo fendo a proporzión de poblazión (alto u baixo 1/5) con chuntar dos mil en bel acto... China chana. Bel diya....

Tot bale?: En istos diyas he conoixiu de dos iniziatibas que me fan un poco de pena. A primer, que la sentié en a radio, pos estión dando muitismo mal, ye a tortura de toros a fabor d’os donans de sangre. L’atra una colaborazión d’UNICEF con Aramón. Cuento que a las personas que repleguen l’aduya d’UNICEF u a sangre donada les importará prou poco como s’aiga conseguiu. Bale tot? Me pienso que no. Entidaz como istas han de tener unas trazas una mica eixemplars mesmo en dembas que no son de tot suyas.Bi ha muitismas atras trazas de conseguir diners que no cal torturar a dengún u colaborar con una interpresa que ye estricallando meyo Pirineu (y l’atro meyo, ya biyeremos...).




Anunzio de Deumil:



viernes, 16 de noviembre de 2007

Candanchú tamién en ARAMON

Adedicau a toz ixos que refirman que as montañas nuestras sigan estricalladas terne que terne por o gubierno nuestro y os poders facticos aragoneses....


Aramón...SA
13/11/2007 José Luis Trasobares
(El Periódico de Aragón)

La estación de esquí de Candanchú, que hasta ahora se mantenía independiente y sujeta a una gestión cien por cien privada, ha tirado la toalla y pedido su ingreso en Aramón. Normal. Este centro invernal arrastra no sólo un déficit de explotación, sino que además sus ingresos han sido insuficientes para reinvertir en el mantenimiento y renovación de las instalaciones. Unos sesenta millones de euros les harían falta ahora mismo para ponerse al día. No hay pues otro remedio que ingresar en la macroempresa que manejan a medias la DGA e Ibercaja. De esta forma ya tenemos dos cosas claras: la primera, que la explotación de los dominios esquiables del Pirineo no parece ser rentable; la segunda, que dicha explotación y la oferta que genera se ha convertido en un servicio público. En verdad, lo nunca visto.



De Aramón SA sabemos muchas cosas, salvo cuánto nos cuesta exactamente. En los presupuestos del Gobierno de Aragón suele haber una partida multimillonaria destinada a dicha empresa. Pero ni aun así carbura el negocio. A todas horas es preciso tapar agujeros, realizar nuevas inversiones y buscar ingresos atípicos, que obviamente sólo pueden venir del negocio inmobiliario. Así que Aramón se ha metido hasta el cuello (en Castanesa, a lo bestia) en operaciones urbanísticas muy discutibles (como lo son todas aquellas que se realizan con fines especulativos en zonas de alto valor medioambiental y paisajístico).



Servidor no ha conseguido aún que le expliquen cómo va a salvar el Pirineo una actividad (la nieve) que no parece ser rentable ni a tiros, que por ello ha de ser financiada con fondos públicos o sociales, que se está vinculando a negocios inmobiliarios de fuerte impacto sobre la naturaleza y que, además, presenta un futuro incierto por culpa del cambio climático. Es incomprensible. O sea, que un servidor desea fervientemente que esta sea una temporada estupenda para las estaciones de esquí y para todo el Pirineo (donde, encima, la temporada de verano ha sido más bien flojita). Pero este tema me parece raro, raro.





viernes, 9 de marzo de 2007

PPeros sin alma (ni memoria)

Dimpués de dezirnos a toz de tot por manifestar-nos contra els, a os PPeros parixe que les ha dentrau una basemia con as manifestazions que dixan a os royos a l'altaria d'o bardo. Ista d'o cabo de semana -que seguntes els, ye la primer que combocan (jajaja) - promete tornar-se un exemplo ya no de facherío, que d'ixo en son todas as suyas manifestazions, pero tamién de sinbergüeña y de total manca de memoria.

Serían rediculos sino estase porque tantisma chen ba dezaga d'els y se creye, sin mica esprito critico u chicorrona capazidat de lectura comprensiba, lo que dizen els y os suyos bozeros. Afortunadamen a istoria, ta qui se bi intresa, no s'esbafa como atras cosas y remane en os papers y en l'esmo de muitos. En o Periodico, que ye fendo un sobrebueno treballo sobre iste afer, aparixe güe un articlo sobre a pulitica de garcholas d'Aznar y os suyos acolitos que fería tremolar os alazez de tot lo discurso PPero sin les importa-se bella cosa a berdat. Prou que tamién estricalla ixe discurso o chuizio de l'onze-M (talmén por ixo en zagueras den mal con ETA?) pero tampoco no les importa mica.

Tos recomiendo que leigaz l'articlo punchando aqui y, si podez, miraz-tos a edizión de paper que i sale un documento d'a pulitica gubernamental (en a edizión eleutronica no se i beye guaire bien) que ye buenismo.

viernes, 2 de marzo de 2007

Articlo de Trasobares

Güe quereba charrar de barias cosetas y ye de dar que no me bagaba. Pero he leyiu - como foi toz os diyas y tos combido a fer - a colunna que fa Trasobares ta o Periodico d'Aragón y, como charra de tot lo que quereba charrar, millor la copio aquí, que seguro que yo no lo amilloraría:
Del embudo
02/03/2007 JOSÉ LUIS Trasobares
Lo que ha hecho el Gobierno con De Juana Chaos es de puro sentido común. Hubiera sido tremendo que el ya viejo asesino muriese bajo custodia del Estado, atado a la camilla y con la sonda metida. ¡Lo bien que le hubiera venido a ETA!
Ahora bien, que el desenlace de este peliagudo caso haya provocado la ira de la derecha españolista, y que diera lugar ayer a unas declaraciones de Rajoy y Acebes acusando a Zapatero de rendirse a los terroristas, no es sino la evidencia de que en España llevamos tres años de locura; tres años con los conservadores pretendiendo imponer (e imponiendo a veces) la Ley del Embudo. Porque cuando mandaba Aznar los criminales también salían a la calle con menos de veinte años de cárcel cumplidos (es la Ley), y el propio De Juana recibió justo entonces abundantes y extraordinarios beneficios penitenciarios. Sólo que en dicho momento la AVT no convocaba manifestaciones y Rajoy y Acebes firmaban las órdenes de excarcelación. Tiene guasa.
Aplicando el embudo a rajatabla, si manda el señorito todo está bien; si manda el otro, todo mal. Lo que entonces era normal; ahora es una traición al Estado. Cambiando de tercio, pasa lo mismo con los avatares bursátiles de Endesa: que si son los alemanes de E. On los que se llevan el gato al agua (en amistoso acuerdo con nuestro Manuel Pizarro y con toda la onda derechista), es un desenlace cojonudo; pero si el pastel se lo meriendan los italianos (en obvio cambalache con los socios españoles y con el ministro Clos), es la ruina caracolera. Y semejante ejercicio de jeta político-financiera se hace en nombre de los pequeños accionistas, de los consumidores y de los intereses españoles. Como si a quienes manejan estos cotarros les importasen algo los inversores, los usuarios y la Madre Patria. ¡Por favor!
Adoctrinar a los niños en la escuela con profesores pagados por el Estado pero sometidos al dictado de los obispos es un acto de libertad. Introducir la Educación Cívica como asignatura, una injerencia cuasi soviética. Detener a un alcalde sociata por corrupto honra a la Justicia; enchiquerar a un cargo público del PP por idéntica razón es una sucia maniobra electoral. Si los jueces fallan lo que conviene a la de gente orden, genial; si no lo hacen con prontitud, mal, muy mal. Esto del embudo, se lo juro, me parece un soberbia tomadura de pelo.