Mostrando entradas con la etiqueta PSOE. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta PSOE. Mostrar todas las entradas

jueves, 18 de marzo de 2021

Candidaturas, protagonismos, partitocracia y sentius de voto

Lo n-eno tierratremol plega en la politica espanyola con tot l’empandullo de Murcia, fendo remerar ixa canción de Cistits & the pajer. En una d’as replicas, Pablo Iglesias amaneixe de rapiconté y se presienta pa president de Madrit, que como vale un valer, igual le tiene una administración que atra. Que vicepresidida una, vicepresididas todas. Como a tantas atras personas, la maniobra m’ha pareixiu intelichent, conseguindo fer revilcar lo partiu en un puesto a on que yera en las tres pedretas y esbarrando lo debat ent’os intreses de Podemos, que bien dificil yera. Precisament ixe feito, lo cambio de tendencia derivau d’un simple cambio de candidato, ye una d’as cosas que m’ha trucau mas l’atención dende fa muito. En ista ocasión por no identificar-me-ie, y entender malament ixos cambios tant radicals en lo sentiu de voto porque i haiga un candidato u atro. No recuerdo haber cambiau nunca en la mía vida lo voto porque lo primer puesto d’a lista lo ocupase fuleno u mengueno. Manimenos, ye qualcosa bien común y que puet fer chirar de tot lo panorama politico. De reflexions sobre lo tema, no me’n falta.

¿Qué ye lo que importa, la candidata u lo programa? Si lo que votamos son unas ideyas, un prochecto politico, que la papelamenta la faiga una u atra persona, a priori, habría de tener-nos igual. En lo sistema partitocratico que tenemos - u patimos - se suposa que se treballa en equipos. Por un regular asesoraus por tecnicas que conoixen l’aria de treballo. Ixo fa posible que chent sin relación profesional son la medicina pueda estar consellera u ministra de sanidat sin que ixo signifique que lo faiga millor u pior que una sanitaria. ¿Qué aporta alavez la primer persona d’a lista electoral? ¿Ye nomás una imachen? ¿Bella mena d’actriz? ¿Una comercial encargada de vender un producto? ¿Una comunicadora, una divulgadora que simplifique lo embolicau luengache politico a termins que l’espectador meyo de Sálvames, Ana Rosas y Hormigueros pueda entender?

Lo debantdito sistema, lo partitocratico, tien como totz virtutz y defectos. Una d’as primeras, en la mía opinión, ye precisament que tienga igual qui represiente a lo partiu, ya que i hai una ideolochía y una linia politica dezaga. Las personas pueden cambiar d’opinión en un petén, se pueden mercar, u simplament, reblar debant d’as dificultatz d’a politica. Las personas que representan a los partius han de (u habrían de) respectar la voluntat d’a organización y d’as votants y aplicar lo programa. Manimenos, en ixe mesmo sistema, lo cargo perteneixe a la persona y no pas a la organización. Isto provoca problemas como lo transfuguismo que tant bien conoixen tanto en Madrit con Tamayo como en Aragón con Gomáriz, y que agora entre Ciudadants ye una pasa que s’apega mas que la covid anglesa. Las listas ubiertas se proposan a ormino como solución, ya que sí que votaríamos a la persona candidata. Con lo mas que probable periglo que ixo esdevenise un concurso de popularidat. Pocas vegadas, no sé porqué, se proposa un cambio a l'inversa, que los puestos perteneixcan a lo partiu y no pas a la persona. Tamién tendría conseqüencias indeseyebales, asinas que talment ista siga una solución de compromís.

Baixando t’a realidat, a on que la teoría empecipia a fallar, nos trobamos con la estructura interna d’os partius, organizaus en familias, corrients u como se le quieran clamar. Astí ye a on que empecipia a prener mas forma la importancia d’a candidata, representando por un regular a la famiglia que tienga la mayoría interna, habendo ganau lo congreso, asembleya u lo que cada organización tienga. Lo PSOE ye particularment curioso en iste aspecto, tenendo una variación ideolochica interna prou gran, tanto a nivel discursivo como estetico. A sobén me foi cruces de que Javier Lambán, Roberto Fernández u Grande-Marlaska compartan organización con Ximo Puig, Cristina Narbona u Marcelino Iglesias que, sin tener-les mica aprecio, tienen perfils bien diferents a los tres primers. En la izquierda a la zurda d’o PSOE, que la familia que gane lo proceso siga una u atra puet mesmo trencar la organización y orichinar una nueva opción que pareixe radicalment diferent pero actua estraniament igual en quasi tot.

Izquierdas y dreitas se diferencian en lo suyo comportamiento electoral de muitas maneras. Una d’ellas, la disciplina de voto. Lo blog de societat anonima escribió fa anyos un articlo a on que postulaba que la dreita espanyola votaría a un ornitorrinco y i soi d’alcuerdo de tot. Lo PP podría meter de candidato a lo mesmo Bárcenas u a una inanimada barra de carbono que tendría, si fa u no fa, lo mesmo resultau. La izquierda, manimenos, nos la pillamos con papel de fumar una vegada mas, y nos cal una candidata immaculada, que vienga refirmada por un proceso participativo alto u baixo representativo, que arrocle a toda la militancia y que traiga sangre d’unicornio d’a tuca mas alta de Mont Excelencia. Y si, en cuentas d'a primera ye la segunda tuca en altaria, ya nos pensamos si votar-le u no.

Asinas que, encara que no lo entienda, l’afer d’una candidata potent ye important. Bien important. En la izquierda mas que no en la dreita. Y por ixo, porque los partius lo saben, s’ha feito servir arrienda lo recurso de meter en los primers puestos d’as listas a personas y personaches independients, con reputación, fama y/u trascendencia, que puedan movilizar ixe dificil voto de l’exquisito votant cucho. Las campanyas se centran alavez en la persona y no pas en lo partiu u lo prochecto ideolochico. Y ya no votas a CHA, que votas a Labordeta. Ni a Podemos u a Mas País, que votas a “lo codetas” u a Errejón. Mesmo las siglas mutan de PSOE a ZP quan lo nombre d’o partiu ye una mica por tierra. Bella vegada, ixas candidaturas estrela sisquiá son militants d’o partiu, con la lochica carranya d’a chent que i leva treballando a saber qué anyos. ¿Qué diz d’una organización haber d’ir a escar a la persona que la represiente difuera d’as suyas filas? ¿Cómo le parla ixe comportamiento a la suya militancia?

Que a mes y meyo d’unas eleccions, un simple cambio de candidatura pueda fer chirar lo scenario electoral ye qualcosa que me cuesta entender pero que pareixe prou cutiano. Lo mundo politico d’agora funciona a una velocidat prou mayor que no antes. La trachectoria de Ciudadanos en ye buen eixemplo. Las enqüestas no valen ni brenca ni meya debant d’un electorau que, a ritmo de twitter, fa trending topic una u atra opción politica d’un día t’atro. Los candidatos y candidatas son mas influencers que ideologas, mas presentadoras que teoricas, mas show-women que chestoras.

Talment isto no siga ni bueno ni malo, sino simplement una circumstancia que cal asumir. Si l’equipo, las personas que prenerían las responsabilidatz de chestión, son las adequadas, ¿qué importa si se destina a una d’as personas d’a candidatura a un papel nomás mediatico? ¿No ye nomás unatra especialización mas en ixa tendencia antirenacentista que vivimos habe tiempo? Levando-lo un poquet mas enta alla, ¿no se podría profesionalizar de tot y que la candidata sisquiá plegase a tener cargo politico? ¿Que s’ocupase de fer mitins y entrevistas pero no ocupase lo suyo posiento en l’administración que la trigase?

Seguiré sin entender ni compartir que s’apueste tanto por los personalismos en los partius, ni por candidatas estrela. Pero lo feito ye que ye una manera de movilizar voto que funciona muito y bien. Las personas que militamos en organizacions d’izquierdas habríanos de preguntar-nos cómo y por qué. Y si queremos cambiar-lo, por coherencia u estratechia, cómo habríanos de fer-lo, u mesmo si ixo ye posible. Tanimientres, entre que trobamos atras ferramientas millors, habremos de fer servir las que tenemos.

jueves, 7 de enero de 2021

La posibilidat d'un gubierno UP-PSOE

Diz una mesacha en Twitter Para la próxima vez votad para que UP mande y sea el "PSOE" él que ayude. Nos irá mejor y tot pareixe nomás una qüestión numerica. En lo nuevo scenario electoral espanyol, de cinco grans partius estatals beluns asumen que lo partiu mas votau, de l'arco parlamentario que siga, se refirmará en los menos votaus y que ixo sucederá d'una manera quasi automatica como, de feito, ye pasando en muitos gubiernos autonomicos. Muita chent que tenemos una simpatía no amagada por Unidas Podemos hemos pensau a-saber-las vegadas en ixe scenario. Un gubierno de UP refirmau por lo PSOE, a on que se suposa que sí que se imposarían ixas midas d'izquierda socialdemocrata que nos aconhortaríanos con veyer bell día y que amaneixeban como irrenunciables en los programas politicos d'as diferents convocatorias electorals. Manimenos, ¿ye ixo posible?

Ixe deseyo, ixas alufras que nos femos - u nos febanos - s'ha alimentau de man d'os quadros podemitas quasi dende lo suyo naiximiento. No fa tanto tiempo bi heba enqüestas que pronosticaban lo famoso sorpasso, una parola que tasament s'heba ascuitau en los telediarios dica ixe momento. Ixe vocablo nos levaba a ixa situación a on que la izquierda espanyola, toda ella, ganaba las eleccions y UP teneba mas votos y/u diputadas que PSOE. Nunca no se planteyó la mayoría absoluta, lochicament. Si ixo hese pasau, que bien dificil yera, soi seguro de que ni Pablo Iglesias ni garra atro dirichent de Podemos hesen acabau de president d'Espanya.

No ye nomás un barrunto, u una maldición. Ye basau en lo que hemos visto y veyemos por cada día. Todas presenciemos la caboliosa campanya mediatica a favor d'un pacto PSOE-Ciudadanos antes d'o gubierno actual, a pesar d'aquell chilo de "con Rivera, no" que feban las militants "socialistas" en la siede de Ferraz. Ascuitar la SER u leyer El País cada vegada que Podemos u belún d'os suyos ministerios insinua una mida que menace ni un poquet a los poders economicos ye presenciar un manual d'a mas primaria manipulación periodistica. Con tot y con ixo, y a pesar de totz ixos entrepuces, lo gubierno PSOE-UP naixió y, por agora, contina vivo. Me pienso que por prou tiempo, antimás. 

Pero si la situación se chirase, si UP hese pasau, u pasase en lo futuro a lo PSOE, ¿farían istos zaguers de chanca como son fendo los moraus? Cal que no. Antes refirmarían un gubierno d'o PP. No ixuplidemos que la suya abstención ya fació president a Mariano Rajoy una vegada. Mesmo en la fuga d'os movimientos de compleganzas arredol de UP, con Colau y Carmena tot lo día en la tele, y ZeC ganando las eleccions en Zaragoza, lo refirme socialista estió radiu y pasó por poco la simpla investidura. Por quatre anyos fació mas d'oposición que de companyer d'ideolochías, tot y que tanto ZeC como UP s'esbaforon dica limites mas que asumibles por l'electorau y los cargos d'o PSOE.

No sé si la estratechia de Podemos refirmando a lo PSOE por micazas ye l'adequada. Lo tiempo lo dirá. No sé si se conseguirá nunca lo sorpasso, ni qué pre ideolochico caldría pagar pa conseguir-lo. Pero muito han de cambiar las cosas pa que bell día un gubierno autonomico u estatal de UP refirmau por lo PSOE siga posible. Sí que tienen razón los podemitas en una cosa que dicioron y que talmen copioron a belún y ye que "lo PSOE no fa, se le obliga a fer". Con diputadas a la suya cucga, prou que sí, pero sobre tot con movilización y presión social.

domingo, 15 de noviembre de 2020

PSOE Club de futbol

Si una persona u una organización ye d’izquierdas u de dreitas cal que lo digan los suyos actos y no pas lo que dicen. Lo PSOE leva decadas contrimostrando que la S y la O d’as suyas siglas son mas postureo que atra cosa. Un deseyo mas que una realidat. Una identificación estetica mas que unas conviccions politicas. Manimenos, entre lo suyo electorau, votants y militants, si que ye verdat que se troba chent con una ideolochía a la zurda d’o suyo propio partiu. Bella vegada bien a la zurda. En un espectro a sobén mas cercano a la socialdemocracia de Podemos que a la practica politica d’o PSOE.

Me resulta bien curiosa la distancia que i hai entre la militancia d’os partius y los quadros suyos. Particularment en lo caso d’o PSOE. Quan escribo isto acabo d’ascuitar una entrevista en la radio a García Page, president de Castiella- La Mancha, sobre la negociación d’os presupuestos espanyols. Yera una persona que tasament conoixeba y que nunca no heba sentiu parlar guaire. La impresión ye la mesma que tiengo con Lambán u con tantos atros personaches d’o PSOE local, nacional y estatal. Quan los sientes charrar, si no t’amuestran lo suyo carnet de partiu, dubdaría prou si militan en lo PSOE, lo PP u Ciudadanos. Lo discurso suyo encaixaría perfectament en qualsequier d’ixas organizacions.Y pienso en qué les ha levau a fer parte d’o PSOE y no pas d’o PP u Cs.

Fer-se d’un equipo de futbol, por un regular, no ye una opción razonada. Conoixco a poca chent, probablement dengún, que siga d’un equipo de futbol porque realment piense que ye lo millor. De cutio, la militancia futbolistica “te toca”. La tuya familia ye de tal club, u te fas d’o d’a tuya ciudat, u trigas, quasi por azar, una d’as dos opcions oficials de l’Estau: Madrid u Barça. Barrunto que muitos d’os quadros d’o PSOE, y tamién parte d’a suya militancia, i son por “futbolistica”. Porque sí. Porque toca. Porque les fa goyo la politica, y de bell partiu t’habrás de fer. Que i militan porque una serie de circumstancias d’entorno familiar u social les habrán levau ta ixa organización y no pas t’atra a on que serían igual de comodas. No s’entiende si no, que los suyos discursos sirvan pa partius que se suposan antagonicos.

I hai chent que funciona asinas en totz los partius y en toda mena d’organizacions. Que ye mas una qüestión de “trigar equipo” que una posición ideolochica razonada y reflexionada. Pero probablement, d’os partius con representación politica, ye lo PSOE a on que mas acusau veigo iste rasgo. Un partiu a on que tiengo la sensación de que a la suya militancia les faría goyo d’estar de Podemos y a los suyos cargos de Ciudadanos. Si no fuese porque “sevillista seré hasta la muerte…”

viernes, 10 de enero de 2020

Con los peus en tierra. Apunts d'una investidura (II)

Las alufras que cada un se fa determinan muitismo las reaccions a los acontecimientos. Dende lo 15M y lo naiximiento de Podemos y las compleganzas, cada vegada que s'arriba a lo poder institucional arriba una euforia extrema a on que pareixe que la revolución que muitas deseyamos siga a tocar. De manera paralela i hai una patacada de haters que siempre avisan de que cosa no sirve pa cosa y de que lo que cal fer ye lo que dicen ells dende lo teclau d'o PC.

La realidat gosa d'estar muito menos dichital. I hai muit pocos zeros y unos en politica, tenendo infinitos numeros en meyo pa fer servir. Clamatz-me varrenau, pero personalment me foi contento de que, en cuenta de tener a Casado de president y a Abascal de vicepresident, tiengamos a Sánchez y Iglesias. Nomás de veyer los aparatos que ha feito lo facherío y los suyos voceros, ye un buen indicador de que s'han ixorrontau una miqueta y, encara que poco, los suyos privilechios son menazaus. Dimpués de todas las victorias que han teniu en zagueras caleba baixar-les los fumos. Yeran, y son, muit creixius, y ixo ye perigloso mesmo a nivel fisico, como bien saben qui han estau victimas d'os suyos sobos y menazas en zagueras que tant poco amaneixen por las televisions.

Lo nuevo gubierno espanyol lo tien muit dificil pa fer-me burro falso por un simple motivo: no n'aspero cosa.  No m'he feito guaires alufras. Podemos pasó d'asaltar los ciels a una socialdemocracia floixeta en qüestión de meses. Los chandríos internos, los pactos a sobén vergonyosos con lo PSOE en atras administracions, la ruptura de compleganzas y muitas atras d'as suyas decisions me fan tener muit poca asperanza en que consigan cambios de guaire entidat. Muito menos, revolucionarios. D'o PSOE espanyolista d'os GAL, la reforma laboral, lo 155, d'os pantanos, lo lambanismo, Grande Marlaska y Borrell, ya ni te cuento.

Pero sí que aspero, y ixo ye bien important, que lo que dure iste gubierno sirva pa dos cosas. La primer, baixar lo libel d'o rancioespanyolismo que va prenendo cada vegada mas presencia. Me preocupa la cantidat de diputaus que tien, encara que probablement sobrerepresente a la ultradreita sociolochica. Pero muito mas la normalización que he viviu en zagueras d'os suyos discursos en la carrera. La falta de vergüenya que tien ya muita chent pa expresar ideyas que antes mas nomás se deciban a escuchetes, y en los suyos entornos. La segunda, que aproveitemos que lo viento va a favor, u lo menos no sofla en contra, pa reconstruir los discursos d'a izquierda a ran de carrera. Y prou que sí, de l'aragonesismo, que buena falta nos fa.

Como siempre, la luita yera, ye y continará en la carrera. Pero la cantidat d'entrepuces que te metan los gubiernos pa fer la tuya vida social, cultural y politica cambea muitismo la realidat y la posibilidat de conseguir cambios reals. Asinas que aproveitemos que arriba un periodo a on que en tendremos menos, d'entrepuces, y sigamos empentando las alternativas politicas que fan d'o mundo un puesto millor a on que vivir.

lunes, 12 de febrero de 2018

La izquierda en Aragón y los dreitos lingüisticos

Ha pasau ya qualque semana dende que lo president d’Aragón, Javier Lamban, declarase que descartaba de tot “promover garra mena de cooficialidat lingüistica en Aragón”, y no habría de deixar d’encarcar-nos la falta de respuesta de man d’os partius politicos con representación institucional.

D’o PP, Ciudadanos y PAR, en lo tocant a los dreitos lingüisticos, igual como en lo tocant a tantos atros dreitos, no podemos asperar cosa. Son responsables d’a redacción y aprebación d’a Lei de Luengas que popularizó, ta tristura y vergüenya d’o nuestro pais, aquells acronimos de LAPAPYP y LAPAO, tot ta escusar-se clamar a las luengas por lo nombres suyo: aragonés y catalán. Lei que, por cierto, contina vichent y que no pareixe que se vaiga a derogar, a pesar de fer parte de l’alcuerdo de gubierno PSOE-CHA y de tener prou mayoría parlamentaria ta fer-lo.

Manimenos, dende las izquierdas, s’aspera una sensibilidat diferent quanto a las minorías u los colectivos privaus de parte d’os suyos dreitos. Ya sigan d’identidat sexual, nacionalidat d’orichen, relichión, … qualsiquier organización que se situe en ixa zona de l’espectro politico luitará activament por ixe reconoiximiento d’os dreitos y porque s’acabe con ixas situacions d’inchusticia. Pero en que charramos d’os dreitos lingüisticos, ixas organizacions desapareixen como si las personas que femos servir beluna d’as luengas propias d’Aragón no estasenos que bella mena d’estorbo, u que los nuestros dreitos, mas que dreitos, estasen un concieto.

En quasi un mes, ni un d’os partius s’ha pronunciau en contra d’as parolas de Lamban, ni s’ha demandau explicacions. No digamos ya rectificacions. En las cuentas de Twitter de Podemos, IU y CHA nomas podemos trobar una vaga referencia a isto en un retuit d’ista zaguer formación, procedent d’a suya organización choven Choventut citando las parolas de Chabi Gimeno, d’o Seminario Aragonés de Sociolingüistica : “No hay ninguna experiencia europea de recuperación de lenguas o mantenimiento, sin oficialidad”.

¿Podríanos esmachinar que s’hese pronunciau en contra d’o reconoiximiento de qualsiquier mena de dreitos, de qualsiquier atro colectivo, y que dengún no decise ni pon? Cal que no. Las parolas de Lambán son muit grieus, por tot lo que significan. La oficialidat no ye la maxima aspiración d’os dreitos lingüisticos. Tot lo contrario, ye la base. Lo simple reconoiximiento de que una luenga existe, que tien un nombre, una unidat lingüistica y una comunidat d’usarios. L’aplicación efectiva y lechislativa que tienga ixa oficialidat ye un debat que cal fer antes con antes. Lo reconoiximiento d’a realidat y d’os dreitos d’una comunidat lingüstica ye una obligación moral, y mesmo un imperativo legal, si queremos cumplir con lo firmau en la Carta Europea d’as Luengas Minoritarias u Rechionals. Ixas declaracions significan que bells 100.000 aragoneses no viyeran reconoixius los suyos dreitos plenos “de garra mena”. Que continarán estando ciudadanos de segunda, a lo menos, en ixe aspecto d’a suya vida.

¿Podemos esmachinar que s’hese pronunciau en contra d’a conservación d’o mas valioso patrimonio natural, arquitectonico u pictorico, por eixemplo? Si lo Pilar, u los quadros de Goya, Ordesa u Albarracín, estasen en periglo, ¿No saldrían de camin, con toda la razón, los partius d’a izquierda a reivindicar la suya protección? L’aragonés y lo catalán ye un patrimonio inmaterial milenario, que s’ha deixau a la bimbola y con una radida intervención gubernamental ta protecher-lo.

Lambán estió bien contundent: “Garra mena de cooficialidat”. Ni de nombre, ni de facto. Las declaracions a favor d’a derogación d’a lei de no-luengas d’o PP-PAR, y lo pacto de gubierno firmau con CHA quedan en papel mullau debant d’istas actitutz. La falta de contundencia en la respuesta de Podemos, CHA y IU clama l’atención, manimenos. U habría de clamar-nos-la.

Ya son muitos anyos de movimiento en desfensa de l’aragonés. L’argumentario ye a man de qualsiquier que i tienga intrés. Los partius d’izquierdas en Aragón han de prener-se en serio los dreitos lingüisticos d’a nuestra ciudadanía y desfender-los como los de qualsiquier atro colectivo sin reconoiximiento pleno d’a suya identidat y dreitos. La luita por l’aragonés y lo catalán ye la luita por un patrimonio cultural d’una valura incalculable. Pero tamién ye la luita por los dreitos d’una minoria que quiere exercer-los. Dica que las izquierdas no entiendan isto, se lo creigan, y faigan d’ello una mas d’as suyas luitas sinyaleras, las y los fablants d’as nuestras luengas propias continaremos estando ciudadanía de segunda sin una representación parlamentaria que nos desfienda.


lunes, 24 de noviembre de 2014

Votos y votants curiosos

S'acercan esleccions. En iste caso t'as Cortes aragonesas y t'os concellos d'os nuestros lugars. Bi ha una ripa de candidaturas de toda mena y de procesos de compleganza que encara no sabemos como rematarán. Y encara que pareixe que o sistema ye cambiando d'equilibrios (o bipartidismo en Aragón no tien as mesmas caracteristicas que en Espanya), encara o PPSOE quitará probablement a mayoría de votos.

¿Por qué votamos lo que votamos qui votamos? Cadagún tien as suyas motivacions. Yo he votau prou contento muitas vegadas, sin guaire ganas atras, y quasi tapando-me o naso en beluna. Soi de votar. No porque creiga que siga "la fiesta d'a democracia" ni porque siga "lo que cal fer ta cambiar as cosas". Ye una d'as tantismas cosas que puedo fer ta cambiar a mia realidat cutiana y bi participo. Prou que sí, sin deixar de luitar ni un inte a resta d'a lechislatura.

En totz istos anyos he conoixiu chent de "votos curiosos". Antesmás yera d'os que pensaba que caleba votar en conciencia y que toda la chent, si fa u no fa, votaba asinas. Pero a realidat siempre te deixa enarcau con os comportamientos de belun. Bien cerqueta de yo he teniu quatre eixemplos de "votos curiosos". Os nombres son inventaus.

En casa de Lola, se practicaba un sufrachio por capeza de familia. O pai de Lola, muit democrata, pillaba os sobre d'a suya muller y fillas y bi ficaba la papereta. D'o PP, prou que sí. Dimpués todas ellas iban a fer a "fiesta d'a democracia" t'o colechio electoral y cuento que de socalce.

Carmen yera venida dende Euskal Herria a treballar t'aquí. Heba estau en EDU, y simpatizaba con Gallardón, quan teneba fama de estar de centro y con UPyD. Yera muit centrau, como viyetz. Bella vez confesó tamién que viyeba en UPyD una oportunidat ta trobar-ie treballo, u que si Gallardón creyase un partiu lo iba a petar. En as esleccions europea de quan la conoixié, se presentó Iniciativa Internacionalista, coalición d'Izquierdas Independentistas, con o dramaturgo Alfonso Sastre como candidato. No sé si Carmen yera  en veras seguidera de Sastre, u si iba de cultureta, pero dica os zaguers diyas estió dandaleyando entre UPyD y Iniciativa Internacionalista.

Chuan ye un chicot intepresario. Por lo que charra, tien opinions prou socialdemocratas quanto a temas morals (laicismo, politicas d'o cuerpo, etc...) pero economicament ye prou neoliberal. Tien, antimás, bell comentario prou clasista y de cabo ta quan xenofobo "banal". De cutio ye votant de IU, mesmo diz que afiliau, pero en istas tien prou platero que votará a Podemos.

Belén votará a lo PSOE. Porque ye lo que siempre ha feito. Porque en casa suya se vota a lo PSOE. Porque ella ye d'o PSOE, cristiana y monarquica, porque en casa suya son d'o PSOE, cristianos y monarquicos. Literal.

Si investigase porqué vota lo que vota la mayoría d'a chent, probablement me trobase con muitismos más eixemplos como istos. Totz istos votos contan, y han de continar contando, lo mesmo que o mio voto. Y lo mesmo que lo tuyo, quiesta lectora.

Quan femos estratechias electorals, quan tenemos ixas inacabables asambleyas analisando punto por agulla os problemas socials y mirando de trobar solucions, no podemos nunca ixublidar que istas realidatz son muito más cutianas que no nos pensamos.



viernes, 28 de marzo de 2014

Os pixautos d'o PSOE no asaltan o Club de Tenis, por Dani Ripa

Dani Ripa ye una d'ixas personas que soi bien contento d'haber conoixiu. A tamás de bellas diferencias metodolochicas (putos DAFOs) m'ha amostrau a-saber-las cosas sobre a luita, a cucha y a vida, y sobre como resistir sin reblar. Porque, a tamás de tener-lo tot en contra, lo que más le caracteriza ye que nunca no rebla. Agora se presienta t'as primarias de Podemos. Encara he de viyer a resta de candidatos ta saber a qui voto, pero o mio voto ta ell, ye guarenciau. A la fin d'o post, tenetz o video que facioron Podemos Asturies, a on que debaten os candidatos d'ixe país.

Antimás d'ixo, fa poco escribió l'articlo que traduzco contino, sobre os pixautos d'o PSOE, pero más amplament, sobre lo que se vien clamando en zagueras "A casta". Muito buen articlo, que o suyo orichinal lo podetz leyer aqui.

Os pixautos d'o PSOE no asaltan o Club de Tenis.

Primer scena. Viernes nueit. Zaguers horas d'a maitinada. "No querié conseguir a nacionalidat espanyola con 18 anyos [que yera posible a l'amparo d'a lei de memoria historica], porque en o mío país ixo te inhabilita t'acceder a la presidencia". Me lo explicaba asinas un choven amigo d'un Estau latinoamericano, d'ascendients espanyols, que dimpués ocuparía un cargo ta una multinacional. Sin sangre en a pocha. Cura de realidat. ¿Por qué yo nunca no m'heba planteyau estar president d'o mío país? ¿Por qué nunca no t'has planteyau estar president d'o tuyo país? No como una groma de maitinada, sino como posibilidat real. Atro eixemplo: choven recient saliu de universidat d'elite italiana que treballa en Nacions Unidas, pero que se planteya ir-se-ne ta una multinacional en Bangkok porque Chinebra no le "plena" ¿Belín de 23 anyadas sabe cómo lo diaple se dentra a treballar en un alto puesto d'una multinacional en Bangkok?

Segunda scena. Mesaches y mesachas pinchos con chaqueta en a Coferencia d'o PSOE. Riso sincero. Enfuelgo. Argüello d'estar socialistas. "Hemos traito l'Estau d'o bienestar ta iste país. Hemos feito tot", dicen. Les falta d'adhibir: somos naixius ta gubernar iste país. No pas o nuestro partiu, sino nusatros. Como Nino Torre, secretario cheneral de Chovenallas Socialistas d'Espanya y filo de l'omnipresent conseller d'Industria d'o Principau d'Asturias, Graciano Torre. Como atra ilustre filla de socialista, Leire Pajín. Como muitos atros chovens que pueblan ixe partiu [tamién as nuevas cheneracions d'o PP] que saben que son naixius ta gubernar.


Dica la charrada d'a primer scena no estié conscient de que existiban as personas d'a segunda scena. No son entes etereos en os discursos d'a chent de cuchas, sino chovens bien vivos que no se viyerán afectaus por ista crisi. Chent que ye, vive y será poder. Y ye que la clase politica ye ixe rebullo de personas que saben que son naixidas t'o poder, y que lo miran, porque les perteneixe ("no totz plegarán a president, pero totz plegarán a qualcosa"). Nomás caleba fer una uellada a las fotos d'os asistents en noviembre a la Coferencia d'o PSOE ta viyer ixa bombolla que se i troban. Se l'eslampa o subconscient a Elena Valencia, a flamant eurocandidata que treballa dende as suyas tiernas 20 anyadas t'o PSOE, en decir que quieren "estar con os más febles". Ye de dar, no son entre ells: os "pixautos d'o PSOE" (y d'o PP) son tot lo contrario a "chent como tú".

Emporios y companyers de clase

¿Con quantos fillos d'executivos d'interpresas, parlamentarios u banquers ha estudiau u creixiu? ¿A quantos en conoixe agora? Ixo se preguntaba o sociologo francés Pierre Bourdieau (1930-2002) quan prencipió a estudiar a reproducción d'as clases socials en Francia. Trobó que yeran claus os colechios d'elite t'a on que as clases altas ninviaban a los suyos fillos. Encara que haber estudiau astí les marcaría toda la vida como "un d'os nuestros", lo important no yeran la educación de "calidat" ¡sino as relacions socials que se feban entre ells!... y t'as que no accederemos qui ninviemos u ninviaremos a los nuestros fillos a lo colechio que pertoque en o nuestro vico [pero sí os liders d'a cucha que ninvían a los suyos fillos ta escuelas privadas]. No ye raro: os concellers remeran a los suyos companyers d'Universidat, os interpresarios fan negocios con qui conoixen... Tamién nusatros. Nos enamoramos y casamos con qui hemos estudiau, conoixiu en os bars que bi imos a soben u conviviu en os movimientos socials. Y ye que ¿habríanos tenius más oportunidatz laborals si a nuestra companyera de colechio fuese estada a filla de Botín? Ixo pareixe: Jose María Aznar metió a o frent de Telefonica a un companyer suyo de clase y futbol, Juan Villalonga.

Agora le dicen networking: actos y eventos dende cenas de partius politicos a cabo d'anyos y premios. Cal un "fer un poder terne que terne", pero tien a suya recompensa: i naixen afinidatz que rematan en negocios, retes de favors y politicas clientelars. Lo sabeban os chirmans Iglesias, que feban en o suyo Hotel Bosque de La Zoreda dos lifaras anyals a on que achuntaban a concellers, consellers u alcaldes de todas las ideyolochías. A suya constructora conseguiría grans obras en Asturias como lo soterramiento d'as vías en Llangréu. ¿Nomás azar? ¿Que le'n pregunten a Felipe Fernández, ex conseller socialista reconvertiu a numer 2 de Cajastur - Liberbank y prechubilau con 600.000 euros dimpués d'estafar a quasi 10.000 familias asturianas. U os cinco d'Enagás d'o PP (¡Isabel Tocino!), que dentraban en o consello d'administración d'a entidat dimpués de que o Gubierno asumise o pago d'a inutil regasificadera de Xixón (más de 200 millons d'euros sin haber prencipiau a funcionar).

Asalto a o Club de Tenis

¿Han visto Match Point?: club de tenis, fiestas de gala, orden y decoro… ye a morguga con que Woody Allen nos describe as trazas de vida y aficions d'as clases altas de Londra. En viyer-la pensaremos: ¡que aburriu, que estranio u que refús!. Sentimos una distancia psicolochica: no ye que no podamos relacionar-nos a on que os "ricos" (muitos actos u clubs tienen "libre acceso"), ye que no nos atrai. Ta Bourdieu, ocupamos un puesto en o "espacio social" que leva en chunto goyos, comportamientos, trazas de vida u d'ocio; que fan que no nos movamos d'a posición social que nos ha pertocau. Nos sentimos incomodos. Por ixo, feremos cenas con antigos companyers de clase, organizaremos manifestacions en La Madreña, pararemos eventos culturals en biererías u sidrerías... pero ni se nos pasará por l'esmo "barrachar-nos" con os puestos a on que se decide o futuro d'Asturias. Pero, ¿y si cambiamos ixo? ¿Y si femos d'os puestos a on que nos relacionamos o común d'os mortals en os puestos a on que prenemos as decisions? ¿Y si asaltamos o Club de Tenis y femos esdevenir as plazas d'os nuestros lugars y ciudatz en os puestos a on que prenemos as decisions? Ye en as nuestras mans.




jueves, 21 de febrero de 2013

¿... y si SARGA estase en Madrit?

Aragón no ye Espanya. Aragón ye menos Espanya que Catalunya. Ixa ye una d'as conclusions que plego en viyer tot lo que ye pasando arredol de SARGA, a interpresa publica creyada d'a fusión de Sodemasa y Sirasa. Por si encara bi ha qui no lo sabe (dossier a la fin d'o post), istas dos interpresas estioron creyadas por o PSOE - PAR en tiempos d'a bombolla ta chestionar qüestions meyoambientals (Sodemasa) y agricolas (Sirasa), acotolando por o camín, a muitas d'as interpresas que treballaban en ixas dembas. Antimás plenoron as dos interpresas de "treballadors" vinclaus a os dos partius, quedando-se o PAR con Sodemasa y o PSOE con Sirasa. Dende a suya creyación, as dos interpresas han serviu ta "colocar" a toda mena de chent d'os dos partius, a soben de trazas increyibles y sin disimular ni brenca ni meya.

Tot isto yera, y ye, vox populi. En esclatar a bombolla, y con o cambio de gubierno, o PP prencipio a fer escardas y a ordenar a o PAR de fer-ne. Asinas, ye habendo-ie despidos mientres as zaguers tres anyadas. Prou que pocas vegadas tocando a "los suyos".

Tot y estando conoixiu por qualsiquier que se'n intresase, a qüestión pocas vegadas heba surtiu en o parlamento aragonés, ni en a prensa en Aragón. Manimenos, en presentar-se l'ERE en SARGA, que deixará en l'ature a 75 personas, El Periodico d'Aragón estió un achent más en a guerra entre PSOE, PP y os sectors d'o PAR, que quereban salvar os puestos de treballo d'os "suyos". Os articlos apareixius feban publicos datos vergüenyosos sobre colocaus a dido con chornals brutals, a mafia que yera tot lo tarabidau de SARGA, y a mierda plegaba mesmo ta OSTA, qui tamién chuga un important papel en iste chuego.

O ERE ye a bell diyas de presentar-se. El Periodico de Aragón ha deixau de publicar "mierda sarguera", y os unicos efectos son que un diputau d'o PAR de Uesca va a pillar-se a baixa incentivada ta deixar de cobrar os 40.000 euros que cobraba en Sarga y cobrar "nomás" los atros 40.000 que cobra de diputau provincial. 

Lo que ha feito publico El Periodico de Aragón ye a punteta de l'iceberg. O propio conseller d'Agricultura y Meyo ambient, en un "pedo mental" reconoixió que bi heba habiu "prebendas" y dició que "las heba sacadas" (isto zaguero por agora, ye mentira). No ha saliu guaire en a TV aragonesa. Ni de conya en a espanyola. Garra atro periodico en ha dau guaire más información. No dimite dengún. No bi ha manifestacions en a puerta d'a siede d'o PAR, ni en as oficinas de Sarga.

Pero, ¿y si Sarga hese estau en Madrit? ¿U en Barcelona? ¿U mesmo en Valencia u Sevilla? Probablement hesen dau un ferrete mortal en a SER, bi hese habiu manifestacions d'os 15emers, os papels hesen sacau un expedient dezaga d'atro d'os enchufaus de Sarga, Jordi Évole hese feito un Salvados, ... ¿no creyetz? Totz os maitins me devanto con o Eurovegas, u con los d'os espías de Catalunya, mesmo con los d'os ERES andaluces, ...pero nunca no i siento mica sobre Sarga, un ESCANDALO asinas , con mayusclas. 

Por ixo (y por atras cosas) Aragón no ye Espanya. No existimos ta ells. L'estau, encargau de cusirar os dreitos nuestros pasa de tot. Si proclamasemos a independencia, igual nian en paraban cuenta. Podríanos prebar.

P.D.: ¿Y si l'entibo de Yesa estase en a provincia de Madrit, y Sangüesa estase, por eixemplo, Pinto?

Fuents:
O chefe d'o Red Natural ye d'o PAR
UGT y OSTA sinyan l'ERE
OSTA cesa de militancia a un treballador de SARGA
CCOO refusa l'alcuerdo de l'ERE
Lobón reconoix posibles "prebendas" en SARGA
SARGA presentará l'ERE y acceuta as baixas incentivadas
70 tecnicos de Sarga cobran por dencima d'as tablas salarials
O chornal d'os directivos
Diputau d'o PAR cobrando 80.000 euros con doble chornal en Sarga
Os sindicalistas de OSTA, UGT y CCOO militando en o PAR y treballando en Sarga
Sarga "retalla" directivos de mentiretas
Negociación d'os sindicatos (Arredol)
CHA demanda una comisión d'investigación (Arredol)
OSTA exiche transparencia (Arredol)
Web de Jodemasa

martes, 19 de febrero de 2013

L'extremismo d'as dreitas en Espanya, por Vicenç Navarro

Me trobé con iste articlo en Sirius. Creigo que quan bella persona diz lo que piensas millor que no tú, no cal adhibir guaire, asinas que tos pencho sin más l'articlo que, encara que estando un analís muito "por dencima", acierta de tot.

Vicenç Navarro: Iste articlo sinyala que, como conseqüencia d'o dominio que as dreitas tenioron en o proceso d'a dictadura t'a democracia, as fuerzas conservadoras continan tenendo un dominio en as institucions politicas d'o país. Iste dominio reproduce unas atitutz y una politica tasament democraticas que meten a las dreitas en Espanya en a ultradreita a ran d'Europa.

As conseqüencias de l'enorme dominio que as fuerzas conservadores tenioron en Espanya en o proceso de transición d'a dictadura t'a democracia son estadas muitas, incluyindo-ie a baixa calidat d'a democracia espanyola, a radida diversidat d'os meyos, y o fundo conservadurismo d'as institucions economicas (como l'asociación d'a Gran Patronal), financieras (como l'asociación d'a banca), relichiosas (como a Ilesia catolica), academicas (como as Reyals Academias) y politicas d'o país.

Os partius de dreitas (como os partius conservadors y liberals) en Espanya son más a la dreita que a más gran parti d'as dreitas europeas y as cuchas gubernants, por un regular, son estadas más moderadas que as cuchas gubernants d'a más gran parti de paises d'a Unión Europea.

Ixo zaguero, chunto con o retardo historico d'Espanya (resultau, de vez, de l'enorme dominio que as dreitas han teniu historicament en as institucions de l'Estau espanyol), ye dreitament responsable, entre atros feitos, d'o radiu desembolique de l'Estau d'o bienestar espanyoll Trenta y cinco anyadas de democracia y Espanya ye en a cosa d'a UE-15 (a colla de paises d'a UE con ran de desembolique parellano a l'espanyol) en o gasto publico social.

Una cosa parellana pasa en Catalunya, que ye estada gubernada mientres a más gran parti d'as zaguers setanta y quatre anyadas por as dreitas (en primeras por as fuerzas dictatorials, y dimpués, mientres a democracia, por una coalición de dos partius, un conservador y l'atro liberal). O suyo radiu gasto publico social se debe a iste feito, un feito ignorau, quan no amagau, por as fuerzas nacionalistas conservadors catalans quan atribuyen iste retardo a o deficit fiscal (ye decir, a diferencia entre lo que Catalunya alporta a l'Estau central y lo que recibe d'iste Estau, dimpués de pagar os servicios comuns y l'alportación solidaria a la resta de CCAA) que Catalunya tien respecto a Espanya.

Encara que ixe deficit fiscal existe (y s'habría de correchir), no ye o mayor responsable d'o retardo social de Catalunya (mediu por o baixo gasto social por habitador). O mayor responsable d'o retardo social de Catalunya y d'a resta d'Espanya ye o ran d'os radius ingresos en l'Estau, tanto central como autonomico, resultau d'unas politicas fiscals tasament progresistas (quan s'analiza a politica fiscal real y no pas nominal) y d'o gran fraude fiscal. Catalunya tien ixo en común con Espanya, Grecia, Portugal y Italia, paises totz ells que son en funda crisi (en parti por o dominio d'as fuerzas conservadoras en o desembolique d'as suyas politicas publicas, tal como he sinyalau y documentau en os mios escritos, viyer O subdesembolique social d'Espanya. Causas y conseqüencias. Anagrama. 2006)

Eixemplos de l'extremismo de dreitas

Iste extremismo d'as dreitas se vei en miles de feitos que apareixen en os meyos diya par d'atro. Veigamos diferents eixemplos. As declaracions d'o sinyor Berlusconi indicando que Mussolini fació cosas buenas por Italia han chenerau una movilización y denuncia masivas de man, no nomás de grans sectors d'a población, sino tamién de l'establishment politico y meyatico d'ixe país (en a televisión publica, la RAI, s'ha amostrau mientres bells diyas una presentación de diez minutos cada hora, sobre os sufrimientos cheneraus por o barbarismo nazi-faixista en Italia, recontau por victimas d'ixe barbarismo).

En Espanya, manimenos, diversas figuras d'o partiu que gubierna han feito declaracions parellanas a las de Berlusconi sobre o dictador Franco y o rechimen que establió, y no bi habió una denuncia en l'establishment politico y meyatico d'o país. En Italia ye viedau afalagar a lo faixismo. En Espanya, a Reyal Academia d'Historia (financiada con fundos publicos) ha escrito diversos capitols laudatorios d'o faixismo espanyol y de dirichents d'ixe movimiento, incluyiu o dictador.

En Italia, Alemanya y Francia, as victimas d'o nazismo y o faixismo estioron honradas y refirmadas por l'Estau. Miles d'espanyols exiliaus luitoron y lideroron a resistencia antinazi en a Francia de Vichy, ocupada por as tropas nazis, y me consta (tiengo familiar entre ells) que o gubierno francés les honró condeconrando-les, dando-les a honor que se mereixen y recibindo, antimás, una pensión dica que morioron (como lo caso d'os mios familiars en l'exilio en Venezuela). (1) En Espanya, a on tamién luitoron contra o faixismo, l'Estau no les honró y encara hue no existe nian un rechistro d'as personas asesinadas por o faixismo, remanindo as familias d'as victimas desapareixidas de tot desatendidas.

Una cosa igual apareix en as dembas economicas. A dureza d'a Gran Patronal en as suyas posturas laborals no tien contimparanza en a UE - 15. Miratz-tos a respuesta d'o gubierno d'o Partiu Popular, d'a gran patronal y d'a gran banca t'a crisi y comparatz con a respuesta d'o gubierno francés. Independientement d'os meritos y demeritos d'a reforma laboral d'o gubierno francés, o feito ye que iste pacto estió fruito d'un amplo alcuerdo social y politico. Ta conseguir-lo, más de 300 representants d'o gubierno, d'os sindicatos y d'a patronal, estioron reunius ta plegar en un alcuerdo que o suyo principal obchetivo estase creyar treballo.

En Espanya se ye destruyindo ocupación (publica y privada) porque (paradoixa entre as paradoixa) asinas "se salca o país d'a crisi. Y en Catalunya, gubernada por una coalición d'un partiu consevador cristianodemocrata y un partiu liberal, a cadena de televisión publica, TV3, tien un programa que titula "Licions d'Economía" que protagoniza un economista ultraliberal, la filosofía economica ye amanada a l'extremista Tea Party d'os EE.UU.

A excesiva moderación d'as cuchas gubernants

Seróa deseyable que as cuchas ex gubernants, tanto en Espanya como en Catalunya y atras CCAA, antimás d'albandonar o neoliberalismo, perdesen a suya excesiva moderación. A socialdemocracia en Espanya estió la que desembolicó o radiu desembolique Estau d'o Bienestar, con o refirme más que más d'os partius a la suya cucha. Tanto los gubiernos de Felipe González como os de Jose Luis Rodríguez Zapatero estendilloron os servicios y tranferencias de l'Estau d'o Bienestar.

Con tot y con ixo, a suya respuesta t'a crisi estió ortodoxa neoliberal, más moderada que a radical d'o gubierno Rajoy, pero neoliberal de libro de texto. En realidat, as politicas d'as retalladas estioron prencipiadas por l'equipo economico d'o gubierno Zapatero. Juan Torres, Alberto Garzón y yo, hemos amostrau que atras politicas alternativas a las retalladas yeran posibles. (Viyer "Alternatives. Propostes per crear ocupació y benestar a Espanya. Vicenç Navarro, Juan Torres y Alberto Garzón. 2011) Y ista posibilidat ye agora mesmo más accentuada.

Juan Torres, en un articlo publicau en Alternativa Economica (27.01.2013) sinyala las alternativas qeu habrían d'haber-se feito funcionar de man d'a socialdemocracia espanyola quan gubernaba y que agora as cuchas (y mesmo as dreitas) habrían de fer suyas. Istas politicas incluyen 1) emisión d'euros por o banco d'Espanya, con que mercar deuda publica (lo que se podría fer seguntes a normativa que regular o funcionamiento d'o BCE y d'o sistema Europeu de Bancos Centrals) y 2) creyar achencias publicas de credito que podrían tamién establir-se a ran autonomico y que accedesen - como lo fan os bancos privados - a lo BCE a demandar amprada liquidez a los mesmo intreses que s'ufren a la banca privada, posibilidat que presenta o Tractau de Lisbona.

O feito de que istas midas no se leven a termino se debe a lo gran y excesivo poder que tien la banca y que se refleixa en o mundo politico, meyatico y academico. En Espanya garra partiu politico lo ha proposau. ¿Por qué? Me dirá, con razón, que istas midas tampoco no las han proposadas atros partius socialdemocratas en a UE. Pero a situación en Espanya (con un ature d'o 26% d'a población activa) fuerza a que las fuerzas progresistas sigan más valients en a busca de solucions que ixos partius.

En realidat, as propuestas feitas por a socialdemocracia europea son estadas más enantadas que as desembolicadas por os partius socialdemocratas espanyols, encara entrascaus en o neoliberalismo, y que nian han feito una autocritica d'as suyas politicas neoliberals.

Seguntes pareix, no han parau cuenta de que, a no estar que se faiga tal autocritica, no recuperarán a credibilidat entre l'electorau que han albandonau.


(1) Sobre o tema d'os luitadors antifaixistas de l'Estau espanyol, "Kuka" ye fendo una sección clamada "La voz dormida" en o programa La Enredadera de Radio Topo, prou intresant y que tos recomiendo que sintatz.




viernes, 18 de enero de 2013

Bárcenas, SARGA y atros mamoneos

Vinyeta de El Roto
En o mesmo diya apareixen en as depeixas o caso Barcenas y o d’os cargos a dido en Sodemasa. Totz dos fan parti d’a “cultura d’o mamoneo”, que no sé que traducción podría tener ta l’aragonés. ¿Quanta chent ye exercendo-la, a gran u chicota escala? 

Bi ha dos refrans en aragonés que van ni esleixius a garra con o tema: “don sin diners no vale res” y “qui no tien padrino no se baltiza”.
 

Hue se conoix, u a lo menos se fa más publico que o ex-tresorer d’o PP teneba como practica cutiana pagar a los cargos en B. D’o mesmo partiu que fa amnistías fiscals con os defraudadors y que’n sacó tresalada o propio Barcenas, igual como atros muitos amiguetz d’o PP. Ye un d’os mas grans casos de corrupción politica que se han conoixiu en a historia recient de l’estau. Casualidat que Cospedal y Rajoy se’n libran bell poco (u no?).
 

Ya no dentraré en leis que ni conoixco ni respeto, pues as leis economicas me pareix que son as más tramposas de tot y que antimás se fan asinas a esprés. Pero dende l’anvista d’a moral y d’a dignidat ista chentucia ye d’o pior. ¿Quanto pueden furtar sin meter-se royos como ababols? ¿Quantas chustificacions absurdas pueden dar? ¿Quanto pueden mirar-se enta atro cabo? Y lo que ye pior ¿Quanto puet trusquir o votant meyo d’o PP ta deixar de votar-les?¿Ye o voto t’o PP más una qüestion de fe que de ideyolochía? ¿Qué sincusas se inventarán ta isto? ¿Tamién l’herencio recibiu? ¿Tú más?... De pena.
 

Fa bells pocos diyas Güemes se feba conseller d’una interpresa que chestiona un servicio que ell mesmo privatizó. ¡Y yera legal! Que dimpués dimitise y tot ixo, nomás significa que probablement l’haigan mirau bell atro puesto que “cante” menos. No han teniu garra epifania moral, ixo ye esclatero.

A chusticia en atras dembas funciona igual de malament. Mientres un homicida contrimostrau y confeso se colocará, a dido tamién y con un sobrebuen chornal en un concello de Madrit, u un ex-president corrupto condenau a seis anyadas de prisión contina fendo gambadas en o suyo auto de luxo por Mallorca, , Rodri s'ha fotiu tres anyadas en a garchola, fruito d'un esclater montache policial, Alfon se fote cinquanta y tantos diyas secuestrau por manifestar-se u s'imputa a ueito personas por recibir trucazos d'a Guardia Civil en Artieda, por meter nomas tres eixemplos
 

Ya en o país, El Periodico d’Aragón publica lo que tot Aragón sabeba. Igual como con o 3 per cent d’as envueltas de Maragall en a presidencia de Catalunya, encara que lo fa un periodico. O PAR leva anyadas fendo servir Sodemasa ta colocar altos y baixos cargos, amiguicas y amiguicos, en a más gran parti d’os casos sin mica preparación t’o puesto y sisquiá sin disimular. Y mesmo bi ha chent que le pareix “de lo más normal”. “Asumible”, “ye lo que bi ha”,... Si tot Aragón lo sabe, ¿porque no se’n diz ni brenca ni meya?
 

Os trapicheos d’os partius, de totz con representación en Cortes, son vox populi. Todas conoixemos bell zancocho de cadagún d’os partius. Bell caso de corrupción u, a lo menos, “de moral difusa”. No digamos ya de “cargos a dido”, verdader exercicio cutiano d’o sistema partitocratico.


Pero trusquimos y trusquimos y trusquimos. Mesmo dende l’espanyolismo se’n fa gracia charrando d’a “picaresca espanyola”. Porque a democracia capitalista y partitocratica ye" o menos malo d’os sistemas."
 

Cuento que un d’os motivos de que a debandita cultura d’o mamoneo siga tan poco qüestionada ye porque, a chiqueta escala, muitas la practican. Y lo que ye pior, quieren practicar-la a gran escala. ¿Quantas de nusatras conoixemos y consentimos os fraudes fiscals de bellas interpresas? ¿Quantas lo chustificamos y mesmo aduyamos a que se faigan? “Isto me lo cobras en B, mocet.” ¿Quantas renunciarianos a un cargo que sabemos que no mereixemos si nos lo diesen? Y si lo femos, mesmo se nos sinyala con o dido decindo que somos  fatos, por desaprofeitar a enchaquia.
 

Pero lo pior ye que tenemos, como ente colectivo, una memoria chiqueta y curteta. En un mes o caso Barcena s’habra ixublidau. O efectos no pasarán d’una dimisión, talment y lo dubdo. O PP no perderá ni un 0,1% de voto. A resta de partius no tremolarán debant d’a posibilidat de que les pillen tamién. A dreita meyatica ferá una campanya brutal de “Rajoy lo ha apanyau tot”. O PAR continará colocando a la suya chent en SARGA u a on que siga. Y o PP, PSOE, CHA y IU en atros puestos, prou que sí. Y continará salindo Camps en Valencia, y Biel en Aragón, y Baltar en Ourense, y Mas en Catalunya y Griñán en Andalucía.... A no estar que faigamos qualcosa más.

O menos malo d’os sistemas.... Ya

miércoles, 16 de noviembre de 2011

L'aritmetica ta lo que cal


Contino reflexionando sobre o qué fer iste domingo. A enqüesta que tos facié no me ye aduyando guaire. Istos diyas se ye charrando muito sobre que feremos todas as indecisas y as 15Meras. Lochicament ixe ¿movimiento? no tien una postura unitaria (¡Sorpresa!), pero me plegó un documento feito por bella persona u personas idetificada con o 15M y que da una respuesta a qué fer o 20N. Se diz aritmetica20N y me fa pampurrias de tot.


O documento preba de dar una solución aritmetica a lo bipartidismo y da una serie de instruccions ta votar a partius que no sigan PP y PSOE (y CiU, d'isto en charro dimpués) y asinas crebar o bipartidismo porque asinas serán tot ocupaus pleitiando y as 15Meras (u os 15Meros, que a istas no les fa goi lo d'o femenino chenerico) puedan fer a suya r-evolución (sic). Tela marinera....

Como ye costumbre en o texto preban d'aluenyar-se d'as ideyolochías, como si ixo estase posible. No lo veigo ni deseyable, pero ye que antimás me pareix imposible de tot. Le faiga goi u no pas, o 15M ye un movimiento de cucha. Una cucha rariza, moderada, heterodoxa, indisciplinada y totz os adchetivos que calga, pero cucha. Con purnetas masclistas y espanyolistas, pero cucha. De feito buena parti d'o suyo corpus ideyolochico son cosas que a cucha “tradicional” leva demandando anyadas u decadas. Pero continan con ixe ferrete de ni cuchas ni dreitas y blablabla... Y ixo ye lo que les leva a dar como bueno un voto a UpyD. U a Foro por Asturias, de Álvarez Cascos. Y si o PAR no se presentase en coalición a fe a fe que tamién les pareixería bien. A CiU no, cudiau.

A suya lochica, como no tienen ideyolochía, ye que si os partius minoritarios, piensen lo que piensen tienen muitas diputadas, se crebará o bipartidismo, bi habrá más pluralidat y antimás os partius pretarán a pleitiar entre ells y o 15M ferá una revolución. Y que cal votar a os partius que tiene más posibilidatz de conseguir una diputada por cada provincia. En dan dos opcions por si un caso. Alto u baixo. Le importa igual a iste personache que UPyD, FAC, PRC, CC y atros pudan tanto como PPSOE u más. No para cuenta de lo poco que importa que istos tiengan 2, 3 u 15 escanyos. ¿De verdat crei, qui fa isto, que o PP tardaría guaire, d'estar en minoría, en pactar si calese con qualsiquier d'os partius debanditos? ¿De verdat crei que isto soluciona qualcosa? ¿UPyD ye más recomenable u votable que CiU?

L'afer de CiU ya ye lo más marciano de tot lo documento. Seguntes qui lo ha feito, mete a o mesmo ran a PP, PSOE y CiU porque istos zaguers votoron a favor d'a Lei Sinde. Soi de tot en contra de ixa lei, pero ¿de verdat ye lo pior que s'ha feito en istas zaguers quatre anyadas? ¿Se puet votar a UpyD que refirma l'invio de tropas a Libia pero no a CiU porque no te deixa baixar Chuego de Tronos de baldes? ¡Tira manyo! Por cierto CiU tamién me fa fastio, por si un caso...

Ya ni charrar d'as errors, como que den en Teruel una previsión de más de 80.000 votos a CHIU. Ya les fería goi. Mesmo a yo me fería goi porque ixo sería un sinyal de que Teruel ye cambiando socialment.

O 20N no se o qué feré. Pero sí sé que, faiga lo que faiga lo feré en conciencia y seguntes as mías ideyas. Porque as ideyas sí importan. Qui prencipia a pensar a politica como un problema de cifras y numeretz y no de ideyas ye reproducindo lo mesmo modelo que tanto goi fa a los partius burgueses y a las suyas familias dirichents. O problema no ye o bipartidismo,que tamién. Ye o sistema. Ye a partitocracia. Ye o capitalismo. O problema ye a manca de ideyolochía a la hora de votar. O pensamiento d'o “voto util”. Ixe mal entender d'a politica como una simpla triga entre malo y pior.

Cal más ideyolochía. Cal más educación. Que qualsiquier persona conoixca os alazetz basicos d'as diferents teorías politicas. Que no siga posible que una persona le importe igual un partiu que un atro y que a chent no pueda decir que no tien ideyolochía, porque sí que'n tien, encara que no tienga una etiqueta. Aprofeitemos as eleccions ta inviar un mensache, ya que nos preguntan. Cadagún o que quiera, prou que sí, pero seguntes o suyo esmo, no pas un calculo que no va ta garra cabo.

Por cierto, en escribindo isto, Arainfo publica un texto prou más afortunau sobre iste mesmo afer. Bien vale bell comentario...