Mostrando entradas con la etiqueta periodismo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta periodismo. Mostrar todas las entradas

lunes, 4 de abril de 2022

Las fulenadas. Historias d'un chobenallo (3)

Fa uns días, en la manifestación d’o 8M, la colleta que fuemos chuntas teniemos un d’ixos debatz que dende fa anyos son cutianos en los actos d’a izquierda arredol d’a batucada que nos iba aturmentando. N’i heba qui quereban estar-ie cerca, porque les fa gracia y atras que quereban aluenyar-se en estar-ne fartas. Lo debat no ye una simpla qüestión de si te fan goyo u no pas. N’i heba qui le’n feba pero que consideraba que una manifestación talment no ye lo millor puesto pa ixa mena de manifestacions artisticas. Ni pa muitas atras bien ixemenadas dende habe anyos. Performances, pancartas chuzonas, disvraces u acompanyamientos mosicals son motivo de polemica y de debat adintro d’as nuestras movilizacions y, como en tantas atras qüestions, no acabo de tener una postura radical enta un u atro costau. Me pienso que a la fin pende d’o momento, oportunidat, esprito y d’o que quiera comunicar la organización d’o acto, que a sobén no ye lo mesmo que quier comunicar qui bi asiste. 

Ixas cosas, batucadas, teatretz, “personaches”... gosan d’estar la imachen que acaba publicando-se en los medios de comunicación. Las periodistas, por voluntat propia, u porque los suyos chefes les ne dicen, buscan fotos que clamen l’atención, que sigan fuents de clickbait. Y todas sabemos que las manifestacions y qualsequier acto de protesta, dende fa decadas, busca sobre tot repercusión mediatica. Una manifestación que provoque una buena foto amaneixerá en medios. Un viache por las carreras d’a ciudat sin mica parafernalia, por muita chent que i vaiga, por muit chusta que sigan las suyas demandas, por muitas personas que se i puedan veyer representadas, pasará a sobén de bislai por los medios y por nuestros dispositivos.

D’isto n’aprendié, por exepiencia propia, en los anyos de Chobenalla. La organización tenió momentos d’a-saber-la militancia. Meses en los que en cada una d’as reunions d’os lunes hebanos de fer un rolde de presentacions ya que siempre amaneixeba bella persona nueva con gana d’apuntar-se a un colectivo que no feba que creixer. Pero tamién tenió atros tiempos que no i quedabanos que quatre incombustibles. Que en las reunions tirabanos de calendario y procedimiento y nos chuntabanos las mesmas personas en la siede de CHA los lunes que lo sabado en lo Crápula, l’Atrio u lo Dispierta Fierro. En ixe tiempo, de baixa militancia y quan encara la relación con lo partiu yera meyo buena, surtió una manera de fer actos que aprecisasen poco treballo y tenesen firme repercusión en medios. Istos gosaban estar ideya d’un treballador d’o partiu a qui clamaremos Fuleno y, en la suya honor, clamabanos a ixa mena d’actos “fulenadas”.

Istos actos yeran enfilaus de tot ent’a prensa. Plegabanos t’a on que fuese dos u tres chobenallos chunto con Fuleno, febanos la momenaza que pertocase, los medios nos tiraban unas foticos y a l’atro día chunto con la foto en lo periodico publicaban parte d’a nota de prensa que previament les hebanos ninviau. No arroclabanos guaires personas porque ni en tenebanos entre las nuestras filas ni yera l’obchectivo d’o teatret. Con que venise bell periodista de bella achencia, y siempre en veniba, hebanos cumpliu.

En l’atro costau yera la resta d’actividatz de Chobenalla: chornadas, charradas, conciertos… que levaban treballo a boticiegas, horas y horas de fochar, de demandar favors, de buscar financiación - CHA nunca no se creyió que ixo fuese una inversión de futuro -, d’embolicar a chent, etc que, encara que plenasenos salas de centros civicos y aulas de facultatz, dimpués dengún no en daba treslau. Por contra, en ixas ocasions yera a on que aconseguibanos ixamplar la nuestra organización, humanament y ideolochica. Quasi todas las nuevas incorporacions veniban d’ixos actos a qui levaba poco tiempo le feba honra pa fer vinclos con la resta y formar-se politicament.

No son incompatibles las primeras con las segundas, pero tiengo claro quals m’estimo mas. D’as fulenadas no queda so que las breus noticias que nos adedicaba lo Heraldo. Dubdo que a dengún no le cambiasen la vida, ni le fese chirar lo suyo sentiu de voto, ni le planteyase dubdas vitals ni politicas. Tampoco no me pienso que las segundas represienten una gran revolución, que haigamos cambiau lo destín d’Aragón, ni costodias asinas. Manimenos, sí que cambioron la vida d’as que i participemos y de beluna d’as que consiguiemos embrecar.

Antes yeran los breus de prensa d’as fulenadas. Agora son los trending topic conseguius a pur de zasca. Pero las experiencias que cambean vidas, los aprendizaches que duran muito mas que una story, son a ormino bien aluenyaus d’os focos mediaticos y los retz socials. No digo que no siga important ixa repercusión mediatica, que en ye, pero l’acción d’a izquierda transformadera ha d’estar en ixe atro treballo d’ixamplar base, de formación ideolochica y de creación d’identidat colectiva. Fayena que, tot y que calga fer a moniquet y sin estrapalucio, acaba fendo millors fruitos que no las flors d’un día.

lunes, 21 de marzo de 2022

De CQC ta La Base

En 1996 Michael Jackson visitó Zaragoza pa fer un concierto. Como totz en la ciudat, lo heba sentiu, pero en importar-me prou poco ya que ni me feba goyo ni iba a ir t’o concierto, no en yera conscient un maitín quan me’n baixé a fer un mandau. La familia mía viviba cerca de l’hotel Boston, a on que dormió las nueitz que pasó en la Immortal. Quan arribé por astí cerqueta me trobé con una xarramata de fans que aguardaban a que acucutase por la finestra con lo suyo chiquet como a la fin, horas dimpués y en una imachen que pasaría a la historia, fació. Pregunté por l’estrapalucio a un d’ells y me dició lo que pasaba. Paré cuenta, alavez, d’a cantidat de camaras y periodistas que bi heba. Y d’entre todas ellas, d’uno particularment. Un d’os inconfundibles miembros de Caiga Quien Caiga (CQC). Entre que la resta se quedoron astí aguardando a que lo Rei d’o Pop le saludase, me chunté con atros que, igual como yo, yeran muito mas fans d’un programa de televisión d’humor que lo petó prou los anyos que s’estió en pantalla, entre 1996 y 2002. Mesmo consiguié que lo mozo que cubriba lo viache de Jackson me firmase en un paquet de Celtas, la sola cosa de papel que trobé a man y que encara conservo.

Recuento ista batalleta porque aquell programa me marcó prou en ixos anyos que tantisma televisión consumiba. Lo presentaba el Gran Wyoming que, chunto con dos companers que presentaban, iban dando paso a daria a los reportaches d’una crica de humoristas reconvertius en reporters que encorreban a politicos y artistas fendo-les preguntas somardas. En aquellas envueltas facioron famosa a Esperanza Aguirre, fendo-se-ne la mofla sin plegar a barruntar como acabaría. Tamién a Miguel Ángel Rodríguez, que antes d’esdevenir lo director de Gabinet d’Isabel Díaz Ayuso, a finals d’os 90, yera portavoz d’o gubierno d’Aznar. En Brasil, pasó qualcosa pareixida con Bolsonaro. Talment nos pensabanos masa listas.

Antimás d’os reportaches y las gracietas en plató, una sección destacaba, en la mía opinión. Yera chiqueta. Tasament bell minuto. La menaba Juanjo de la Iglesia y se deciba Curso de ética periodística. Se i analisaba, en tono chuzón, bell titular de bella depeixa y se proposaba una alternativa que entrase mas en los codigos periodisticos y no pas propagandisticos. Siempre m’ha feito goyo lo d’aturar-se un poquet a pensar en las intencions de qui escribe, en lo sentiu fundo d’o escrito a on que cada parola trigada tien, u lo menos puet tener, muito mas significau que no pareixe. Aquella sección, que no yera que una fatereta adintro d’un programa d’humor no me marcó la vida ni cosa pareixida, pero me pareixeba que feba honra pa qualcosa tant important y de vez tant ixuplidada como amostrar a lo publico cheneral a leyer. No pas la simpla mecanica de fer servir la ferramienta d’a lectura que sirve pa dar-le significau a ixos parramacos que nos trobamos en papel u en pantalla, sino a la comprensión d’o leyiu y entender cómo qui escribe gosa prebar d’enfilar-nos enta bell puesto, conscientement u no.

Anyos dimpués vendría tot lo fenomeno d’os retz socials u las fake news, fendo naixer poco dimpués medios especializaus en desmentir bulos, fact checking, periodismo de datos y tot lo que somos veyendo en zagueras. Alto u baixo, por ixe camín va lo prochecto de Pablo Iglesias en Público, La Base, a on que una parte bien important d’o programa s’adedica a amostrar como manipulan los mass media y qué y quí bi ha dezaga de cada un. No ha inventau cosa, pero tanto la capacidat de difusión que tien como la calidat d'o programa me pareixe que tienen un gran potencial. 

Deciba Lorenzo Mediano en lo suyo libro El escriba del barro, charrando en boca d’un d’os contemporanios de l’autor d’a Epopeya de Gigamesh, que “la escritura s’inventó pa mentir”. Cal que no, pero ye cabolioso que ixe uso ye ixemenau por tot. 

Aprender a detectar las intencions de qui escribe, a afundar un poquet en lo que i hai dezaga d’as historias que nos cuentan, a trigar los medios en que podemos confiar y no los que no fan que furrufalla ye basico pa una sociedat civilizada. I hai ya quantas iniciativas informativas que dende habe anyos tiran por ixa linia y cuento que caldría refirmar-las y ixamplar-las. 

Ixe habría d’estar un d’os obchectivos basicos tamién en l’amostranza reglada d’as asignaturas de luenga, por si belún dubdaba d’a suya valura y utilidat, chunto a la d’atras como la filosofía. Nunca en la historia no s’ha leyiu tanto, nunca la literatura ha plegau en tantos puestos. Y, manimenos, no tiengo guaire claro que se comprenda en la mesma mida lo que se leye.

jueves, 25 de noviembre de 2021

Expertas en manifestacions

I hai qui diz que todas las opinions son respetables. Que todas podemos opinar sobre qualsequier tema. En l’atro cabo son qui creyen que nomás bellas personas tienen autoridat pa opinar sobre seguntes qué temas en función d’a suya condición (muller, fablant materno, naixiu de tal puesto…) u formación. Tiengo obchecions a todas dos posturas.

¿Dreito a opinar universal? Prou que sí. ¿A que la tuya opinión tienga un peso inchustificau? No pas. Belún dició, charrando d’o periodismo que “si una persona diz que pleve y atra diz que no pas, lo treballo d’un periodista no ye dar-le voz a todas dos: ye ubrir la puta finestra y veyer si ye plevendo”. Pienso que las opinions valen lo fundamento que tiengan y los argumentos de qui las desfiende. Y ixo no pende, necesariament, ni de formación ni de condición. Los titols no valen res quan veyemos la interpretación d’a historia que fa lo doctor Javier Lambán, la d’as luengas d’Aragón d’a filologa Maria Jose Ferrando u la de bell medico antivacunas u pro-homeopatía.

La condición y formación no ye, alavez, una garantía de que la opinión siga millor formada. Ye cabolioso que, por un regular, tendrá mas base los razonamientos de qui ha viviu u s’ha formau en la qüestión que se’n charre que unatra persona que se i acerque dende “difuera”. Se acusa, y con toda la razón, de l’ausencia de personas afectadas y/u expertas en la materia en a-saber-las rufiertas y foros, sobre tot d’os medios de comunicación de masas. Plegando a casos como lo d’o panel sobre la incorporación d’as mullers a los consellos d’administración d’as intepresas a on que no bi heba ni una muller. Ye cutiano que, con cada problema nuevo, todas nos tornemos expertas hidrologas, epidemiologas, vulcanologas u lo que pertoque y ixo incluye a los tertulianos y opinadors profesionals que, por un regular y fablo con conoiximiento de causa, toda la información que tienen sobre lo tema en qüestión lo han leyiu en los diez minutos anteriors a entrar en antena.

Igual que creigo que todas podemos opinar de tot, tamién creigo que sería bueno que, efectivament, en ixas rufiertas que tanto modelan por desgracia las opinions populars, s’haiga de convidar a chent que, a lo menos a priori, sí que sepa d’o que charra. Que d’historia bi haiga prioridat pa que charren las historiadoras, de luenga, las lingüistas, d’educación, lo profesorau, de sciencia, las scientificas y asinas-asinas. Que, repito, no garantiza cosa, pero ye un buen encomience.

Por ixo tamién sería bueno que, quan se charra de conflictos laborals i amaneixese bell sindicalista. Que quan se parla d'una vaga, siga present bella persona que n'haiga viviu una de mas d'un día. Y que quan se charra de manifestacions y d’ixa violencia tant grieu que pareixe estar cremar un sacrosanto contenedor que tien mas protección que los linces, lo patrimonio industrial u las independentistas, dasen la parola a bella persona que haiga estau en una manifestación. No pas una d’as de fer la gambadeta por la ciudat y trobar-te con las compas d’a casa que siga. Una d’as marroneras. D’ixas que arriban los antidisturbios a creyar disturbios, que pa ixo existen.

Siempre que i hai un conflicto u una manifestación d’as que los medios claman violentas trobo a faltar la presencia u lo testimonio en las rufiertas de personas que haigan estau en una d’ixas. De chent que sepa por qué se creman contenedors, por qué s’avientan piedras, areden pneumaticos u se tallan carreteras, quí, cómo y por qué empecipia lo reparto de lapos, lo que pasa con las personas detenidas en publico y d’amagatons, etc. Qualsequier que haiga viviu una d’ixas sabe cómo se viven, cómo se sienten, la rabia por tot lo que pasa adintro y por cómo se cuenta a l’atro día en prensa, radio y tele. No i hai titol que te faiga experto en manifestacions. Ni sisquiá condición, pues a todas nos puet tocar vivir-ne una, d’ixas, si lo delegau d’o gubierno decide ixe día que va a dar eixemplo con la tuya mani. Ye una pura qüestión d’experiencia.

Igual que se demanda que bi haiga expertos con formación en las rufiertas, y me pienso que ye deseyable que siga asinas, tot y no estar garantía de cosa, caldría exichir que qui parle de manifestacions violentas n’haiga viviu una lo menos. En caso contrario, y tornando t’a frase sobre lo periodismo y la plevia, nomás se ye dando voz a qui diz que no pleve entre que difuera i hai firme tronada.

jueves, 9 de noviembre de 2017

Vivir con miedo a l'Heraldo

Fa bell dia, Heraldo daba la noticia d'o curset d'iniciación a l'aragonés que ha organizau la Oficina de Luenga Aragonesa d'o Concello de Zaragoza. La noticia s'ixemenó por los retes de camín, y empliba las mias cronolochias. Lo curso, antimás, ye estando un exito dende lo primer momento, apuntando-se-ie muita mas chent que no se pensaban los organizadors. Como tot, tien lo suyo costau fosco, y poco dimpués d'arribar-me la noticia, las mias amistatz, fisicas y virtuals, m'alertaban d'os comentarios que apareixeban debaixo. Beluns en contra d'iste timido primer trango d'a OLAZ.

Tiempo dimpués, en una de tantas pleitinas d'as que tiengo por los debantditos retes, un compa me deciba que no yera tiempo de cambiar la lei de luengas por la posible alarma de l'Heraldo y me meteba d'eixemplo la noticia que comento, y a los suyos comentaristas.

No ye nuevo, lo de dar-le a lo panfletet muitas mas importancia que no en tien. De muito mas choven, facié parte de Chobenalla y de Chunta Aragonesista. Vivié muit intensament la mia militancia en todas dos organizacions, y "toqué muitos palos". Podié conoixer y compartir debatz con muito cargo publico. Y bien a soben, les sentiba ixe mesmo miedo a l'Heraldo. Lo que, antes de l'asembleya, en lo bar, u en conversa privada, yeran midas inaplazables, importantismas, y alazetz de l'aragonesismo, esdeveniban de camin d'imposible implementar "por lo que dirá l'Heraldo". Ixuplidando que la puyada de votos, diputaus y refirme social tant important que heba experimentau CHA y l'aragonesismo, s'heban dau con un Heraldo firme hostil. ¿Heba cambiau la importancia de l'Heraldo? ¿Heba cambiau la suya envista? ¿Yera una enchaquia ta no fer cosas porque no quereban sentir como les criticaban?

Anyos dimpués la historia contina. Contino viyendo muitas actitutz asinas en politicas de hue, que apedecan las suyas ideyas, por ixe miedo. Pero por lo que veigo tamién existe en las bases de l'activismo. Ye un miedo que cal vencer, u sino, lo tendremos tot perdiu. Hue daré dos razons.

La primer ye etica. No podemos permitir que un diario con una ideyolochía tant reaccionaria siga qui dicte por a on ha d'ir la politica en Aragón. No implantar politicas, u deixar de fer actos, por miedo a la columna / enciclica de Fatás, ye permitir que Fatás y la suya clica de fachas nos digan qué podemos y qué no podemos fer.
 
U mesmo pior: los comentaristas.Istos mereixen un parentesi. ¿Quantas d'as personas que me leyetz fetz comentarios a ormino en Heraldo? ¿Y en qualsiquier atro medio? La mayoría d'a chent no puet permitir-se estar tot lo diya dando mal por los comentarios d'os periodicos. Sisquiera leyer-los. Qui escribe, alavez, en ixos comentarios? Belun lo femos de cabo ta quan, como ye lo mio caso, quan bell tema nos intresa muito, u queremos deixar constancia de que existen atras envistas. Atros, lo fan por la gran cantidat de tiempo libre que tienen. Chubilaus, en un gran porcentache, que ya sabemos la distribución de voto que tienen. Y no son pocos qui lo fan por militancia politica, mesmo como parte d'o suyo treballo (remunerau) politico. ¿U creyetz que las treballadoras d'os partius politicos no son una parte important d'os comentaristas d'os medios de comunicación? Tos puedo guarenciar que no ye conspiranoia, por que isto ye qualcosa que sé perfectament que se fa, y que sisquiera me pareixe mal.

Si permitimos que los amos de l'Heraldo, quatro chubilaus, y bell liberau politico nos digan qué politicas son permitidas les damos tot lo poder. Sin pasar por eleccions, sin refirme popular, sin cosa. Nomas por lo poder mediatico que tienen. U millor dito que les damos.

Ixa precisament ye la segunda razón. Damos a l'Heraldo una importancia que ya no tien. No ye lo solo periodico en Aragón. Bi'n ha mas y, encara que tampoco no son tant diferents, en bella qüestión sí que podemos acubillar-nos en atras fuellas. La plegada d'internet ha ubierto muito mas l'abanico y, antimás d'as versions electronicas de Heraldo y El Periodico, medios como Eldiario.es ya tienen una important sección aragonesa. Ixo sin contar con medios libres como Arainfo, por cada diya mas leyius. De verdat continatz pensando que lo pueblo aragonés se informa mayoritariament por Heraldo? Cada vegada son menos las personas que lo leyen. Y por cada diya mas viellas de media. Ya ni te digo las que se leyen los comentarios. La información en papel ye agora mesmo en las tres pedretas.

Faigamos cuentas esmachinarias. Pensemos en lo total d'a población aragonesa. D'ixas personas, no todas s'informan de l'actualidat. D'as que s'informan, bi'n ha que nomas lo fan por TV y/u radio. Lo de leyer, ya se sabe que, en haber de fer un chiquet esfuerzo, ya cuesta a muitas. D'as que se informan por medios escritos, hemos de descontar a todas las que lo fan en medios nomas dichitals. Nos queda la parte d'a población que lo fa en papel, que ye muit poqueta, y las que, d'entre totz os medios dichitals, triguen Heraldo, que no se caracteriza por la gran calidat d'a suya web precisament. Tamién cal sacar d'ixa cuenta a toda la chent que, encara que leiga lo panfleto, lo faiga con esprito critico u simplament, como ye lo mio caso, ta saber "que piensa l'enemigo". Qué nos queda? Los que ya votan a la dreita. Los que continarían votando a Azcón, Beamonte y Rajoy, encara que invocasen a Cthulhu ta que se minchase a totz los primochenitos espanyols.

Alavez qué miedo bi ha? Qué puet fer l'Heraldo? Alticamar a los suyos? Ixo lo fan La Razón, ABC, 13TV, ... y en zagueras mesmo El País y la SER. L'Heraldo, y la suya horda, te va a criticar igual tanto si fas un curset en los Centros Civicos de Zaragoza, como si modificas de punta ta coda la Lei de Luengas ta guarenciar los dreitos lingüisticos d'as comunidatz aragonesofona y catalanofona d'Aragón. Asinas que, como nos van a criticar igual, faigamos lo que cal fer, tiengamos claras las ideyas, y cambiemos lo miedo de bando. Que a lo panfletet no se l'ocurra tornar a insinuar que "l'aragonés son paroletas de l'espanyol" sin que todas las institucions en saquen la suya publicidat, por eixemplo.

martes, 8 de agosto de 2017

En leyendo... Guerra mundial Z

En fendo anyos, me voi tornando mas cinico. Contino luitando, prou que sí, por si m'entivoco. Pero por cada diya confio menos en a humanidat y los feitos no fan que confirmar-me-lo. Guerra mundial Z ye un recontamiento como tantos atros d'apocalipticos: pleno d'ixe cinismo y d'ixa falta de fe en a humanidat. Nos dibuixa capables de fer qualsiquier barbaridat en un scenario limite. O libro tien muito mas suco d'o que se gosa d'asperar d'una novela de zombis. Quan leyeba la charrada que traduzco contino no podeba que fer-me a rialleta con ixa certeza de que lo mundo funciona asinas de malament y de que no tenemos buen apanyo. Insisto, aspero estar entivocau, y que bell diya haiga de minchar-me as mias parolas.


- Asinas que, en realidat, nunca no preboron d'apanyar o problema.

- Au vienga ¿se puet solucionar a pobreza? ¿Se puet solucionar lo crimen? ¿Se pueden solucionar las malotías, l'ature, la guerra, u qualsiquier atro brians social? Prou que no. Nomás puetz prebar de que sigan prou maniables ta que la chent contine con la suya vida. No ye cinismo, ye madurez; no se puet aturar la plevida, nomas fer un tellau y asperar que no tienga gotilleras u, lo menos, que no esgotarceye sobre la chent que va a votar-te.

- ¿Que quier decir ixo?

- Vienga...

- En serio, que quier decir?

- Vale, como quiera, imos t'o puto Barrio Sesamo. Quier decir que, en politica te centras en las necesidatz de la tuya base de poder. Si los mantiens contentos, ells te mantienen en o tuyo estudiet.

- ¿Por ixo se desatendió bell brot?

- Dios, fa que suene como si los ixuplidasenos.

- ¿Demandoron las autoridatz locals mas aduya d'o gubierno federal?

- ¿Y quan no nos han demandau os polis mas hombres, mas equipos, mas horas d'entrenamiento u mas "fundos ta programas d'alcance social"? Ixos pocaschichas son tant malos como los soldaus, tot lo diya queixando-se de que no tienen lo que les cal, pero ¿acaso ells concaran o risgo de perder a suya faina si puyan os impuestos? ¿Han d'explicar-le a Peter, lo d'a casa adosada, por qué l'esculan ta aduyar a Paul, lo d'o ghetto?

- ¿No les preocupaba que se fese publico?

- ¿Y qui iba a fer-lo?

- La prensa, los medios,...

- ¿Los medios? Se refiere a ixos retes mediaticos que yeran propiedat de belunas d'as interpresas mas gran d'o mundo, companyías que s'habrían afundiu si atra ola de panico trucase a bolsa? ¿Ixos medios?

- ¿Asinas que, en realidat, nunca no plegoron a instigar un encubrimiento?

- No caleba; ells lo encubrioron soletz. Teneban tanto u mas a perder como nusatros y, antimás, ya heban conseguiu las suyas historias l'anyo d'antes, quan os primers casos apareixioron en Estaus Unius. Dimpués plegó l'hibierno, Phalanx salió a la venda y os casos baixoron. Talment "fesen venir a plego" a bell periodista mas choven, diposau a fer la suya propia cruzada pero, en realidat, tot lo tema yera muit visto dimpués de bell mes. Heba esdeveniu qualcosa maniable, a chent yera aprendendo a vivir con ello y ya angluciaba qualcosa diferent; as grans noticias suposan un gran negocio, y siempre cal tener qualcosa nueva si miras l'exito.

- Manimenos, bi heba medios de comunicación independients.

- Sí, prou que sí, y ¿sabe qui les fa ficancia? Los manfloritas saputaces universitarios; y ¿sabe qui les fa caso a ixos? ¡Dengún! ¿Qui va a escuitar a una minoria maguinal d'a televisión y la radio publicas que no ye en contacto con lo publico mayoritario? Contra mas avisaban aquells saputaces elitistas de que los muertos caminaban, mas pasaban d'ells los estadounidenses de verdat.

jueves, 20 de octubre de 2016

Exercendo lo pasquinismo 011: Cebrián, Gonzalez, Podemos militarra y os comunistas nazis

Ya fa tiempo que a SER fa pampurria. Muita pampurria. Por diferents razons, en o treballo mio ye a cadena que ye enchegada tot lo dia, asinas que me sé la suya programación de punta ta coda. As primers horas d'o maitin son as d'as noticias y as editorials. Asinas que ye an que más se nota a ideolochía d'a cadena de Cebrián. Precisament, os abucheos a ixe hombraz y a lo suyo "compinche" Felipe González en una Universidat espanyola, han centrau una d'as pachinas más penibles d'o suyo "periodismo". Tot un exercicio de pasquinismo.

Prencipiaba, bien luego, Jose María Izquierdo en a suya sección "O uello cucho". Tot lo mierques heban estau dando ferrete con a noticia, pero contaba que no continarían o chueves, ya que no daba pa más. Prou entivocau yera.

"Acotolar o faixismo d'a violencia", titolaba Izquierdo a la suya columna.Yo, que encara debo d'estar sin esmaliciar, me pensaba que charraría d'a puyada d'a extrema dreita en bell cabo d'Europa u de bella movida d'o futbol. No me fació lo morro clo. Prencipiaba charrando d'ETA. Ya soi feito a ixa relación d'ideyas y a ixe discurso, asinas que tampoco no me trucó guaire. Se feban cinco anyos dende que deixoron as armas y yera lochico que en charrasen. L'articlo contina remerando os factors que levoron ta ixe cese de l'actividat armada y reivindica a figura de belun d'o PSOE. Dica astí, sin novedat. Aqui prencipia lo cachondeo.
Es obligado mencionar hoy a Francisco Tomás y Valiente, asesinado a tiros en la Universidad Autónoma de Madrid hace ahora veinte años, porque hemos visto, desgraciadamente, cómo el fascismo no ha desaparecido de ese ámbito de inteligencia y libertad que es la Universidad, y hemos asistido, atónitos, al deplorable espectáculo de ver cómo unos descerebrados impedían dar una conferencia a Felipe González y Juan Luis Cebrián. ¡Una conferencia, una charla, una exposición de ideas, qué atrevido insulto y qué terrible provocación!
Diz Izquierdo. Veiga-se como, quasi por arte de machia, asocia a ETA con una colla d'estudiants que protestoron porque dos personaches como Gonzalez y Cebrián isen t'a Universidat a repetir a mesma vasuera que levan repetindo totz os medios de comunicación -propios y allenos - dica l'escamallo. Si yo estase d'o PSOE, u familiar de Tomás y Valiente, talment me ofendería una mica que iste sinyor contimparase una protesta con un asesinato. Ixo sí que ye una "gosada faltada y terrible provocación".

Deciba no se qué feminista a qui le dicioron feminazi "Claro, porque estar a favor d'as cuotas en as listas electorals ye como invadir Polonia". Aplicable tamién a isto. Soi o primer que fa servir masiau a soben as contimparacions con o faixismo y o nazismo, pero Izquierdo, en ista se ha saliu.

No remata aquí. Ya hemos estableixiu que os que protestoron en a Universidat yeran etarras y faixistas. Qué más les falta?. Sí, quiesta lectora.... podemitas...

¿De dónde salen estos cafres? ¿Quién los anima, los alimenta, los azuza?

Asinas remata o suyo articlo, continando con l'argumento que desfendió o PSOE dende o primer minuto de que a movilización yera cosa d'o "codetas".ETA-faixismo-Podemos en tasament dos parrafos. Plas, plas, plas, Izquierdo.

Con tot y con ixo, Izquierdo ye un chulo de laminaculs d'o chefe Cebrián, si lo contimparamos con Pepa Bueno. Poco rato dimpués d'a enciclica de Izquierdo, continaba Bueno con a noticia d'o día. ¿Gürtel? ¿Siria? ¿o motín en o CIE? ¿o montache policial d'Altsasu? No. Que heban chilau a lo suyo caporal.

que se impida físicamente en la Universidad la celebración de un acto en el que se va a utilizar como única herramienta la palabra es una muy mala noticia y un síntoma inquietante de intolerancia.
Prencipia un articlo que titula "Encapuchaus en a Universidat". No charra de quan os nazis no deixoron charrar sobre o proceso de paz en Euskal Herria, sino de que bi ha habiu una protesta contra dos millonarios, con medios de comunicación propios.

Felipe González y Juan Luis Cebrián no pudieron hablar ayer con los estudiantes de la Universidad Autónoma de Madrid que sí querían escucharlos. Y no pudieron porque un grupo de doscientos decidió por todos y reventó el acto. Por muy gastadas que parezcan las palabras, las que sirven para lamentar este episodio son las mismas de siempre: que unos pocos impongan su voluntad a muchos tiene un nombre muy feo se llama fascismo,
Os pobrichons que no podioron ascuitar-los ahiere lo podeban haber feito mientres os meses y meses que levan desfendendo o suyo modelo d'estau. U ixe mesmo dia, quan movilizoron a tot lo suyo exercito d'opinadoras. U hue, quan han feito portalada en totz os periodicos. ¿Tos alcordatz de quan nomás ABC y La Razón compartiban portaladas absurdas? A El País le pasa cada vegada más a soben. A la fin, tot pa tornar a decir que yeran faixistas. A lo menos no ha tirau d'ETA. Encara.

y no se puede banalizar de ninguna manera que unos pocos impongan su voluntad a muchos porque se vulneraron dos derechos: el derecho a expresarse libremente de unos y el derecho a recibir libremente información de los alumnos.

Parrafo glorioso. Charra de no banalizar una persona que acaba de contimparar una protesta universitaria con un rechimen que exterminó a millons de personas. Que "uns pocos imposen a suya voluntat a muitos" ye precisament lo que Gonzalez, Cebrián y lo gubierno que s'han encerrinau que tienga l'Estau espanyol ha feito, fa y quieren que contine fendo. Que una persona diga que s'ha vulnerau o dreito de Cebrián y González a expresar-se librement, fería meter-se royo como un ababol a qualsiquier que i piense tres segundos. Por favor, ¿de verdat me yes decindo que un ex-president y o suyo quiesto amigo, duenyo de o grupo de comunicación más gran de l'estau espanyol y d'os mas grans de Latinoamerica tienen en periglo o suyo dreito a expresar-se librement?

Actuar encapuchado, meter en el mismo saco a los presos de ETA, el Gal, y hasta el debate actual en el PSOE es una ensalada tal que, si efectivamente son estudiantes, alguien debería repasar el Plan de estudios.
Mezclar ETA con o GAL? Qué loquería, e? Son cosas que no tienen mica relación. Bien se vale que en a suya cadena no han mezclau, meya hora antes por eixemplo, una protesta estudiantil, con o faixismo y Podemos.

Como as universitarias son una comunidat que tien bell prestichio social, siempre que bi ha qualsiquier protesta en a universidat, se mete en dubda que qui la faiga siga universitario. Pasa en cada piquete de vaga, en cada protesta meyo fura y, prou que sí, aqui. ¿Conoixe la periodista, u qui l'ha serviu a información, a los millars d'estudiants d'a universidat? Si iban encapuchaus, ¿cómo sabe si son u no universitarios? Belun habría de repasar o plan d'estudios, sí, pero lo prencipiando por o de Pepa Bueno.

Remata Bueno con un:
La memoria histórica sirve también para explicarles a los más jóvenes que en las sociedades democráticas la razón está siempre del lado de los que no cruzan la raya de los derechos de los otros.
Y isto lo diz charrando de Felipe González, que se pasó por l'arco los dreitos d'un fascal de chent. Pa forro de bota, lo fa con ixa bamba parternalista que tanto odio, pretendendo "explicar a os más chovens" a suya envista historica.

Yo, y muita chent más choven que yo que nian han viviu baixo lo gubierno de González, recordamos perfectament la cal viva. No nos cal que vaiga Iglesias ta siede parlamentaria a explicar-nos-lo, por muito que asinas lo creiga en a radio de Cebrián. Recordamos tamién como tractó a los insemisos, recordamos os GAL, a lei Corcuera, a OTAN d'entrada no, as ETT's, y tantas y tantas atras cosas.

Bueno y Izquierdo, González y Cebrián preban de que ixuplidemos y de fer-se pasar por un pobres a qui les ha crebau a libertat d'expresión. Lo hodiu ye que cuela... Con totz os medios de masas alineaus más que no nunca en a dreita u ultradreita, se permiten o luxo de prebar de decir-nos lo que ye libertat d'expresión. Bueno, ya lo parodioron lo Simpsons, con aquell mitico "nos atacan comunistas nazis". A SER nomás lo ha espanyolizau, barrachando ETA y Podemos tamién.





lunes, 6 de julio de 2015

Rivera, o Papa y Echenique. Bulos que trunforon en o rete

Con a proliferación d'os retz socials tecnolochicos, l'alparceo ha plegau a momentos bien intresants. Antes mas no sabebanos como prencipiaba una rumor u un bulo. Manimenos, agora poder seguir o suyo recorriu, alto u baixo, dica fer-nos una imachen clara de qui ixemenó qué información y mesmo por qué.

Dende aquel programa an que o can Ricky le minchaba la totera a una moza, y que un trapacil de chent heba visto, o tema d'os bulos m'ha fascinau. ¿Cómo podeba plegar a chent a decir que heba visto qualcosa que no heba visto? Mesmo a creyer de verdat que lo heba visto!!!!

En ixas envueltas u no bi heba internet u yera encara fendo garras. No sé si nunca se consiguió saber como prencipió tot. Hue, regular que lo sabríanos. Con tot y con ixo, os bulos continan ixemenando-se por tot y muestra en son istos tres, que tos recuerdo hue.

O primer, ye uno que me lo minché de tot. Que me plegó por diferents puestos y que reproducié a xarramata en os retz, dica que un compa me dició que yera falso. Ye una imachen d'un mozo choven fendo o saludo faixista, con estetica nazi, y que deciban que yera Albert Rivera, president de Ciudadanos, de chovenon. En iste articlo, explican que ixe mozo no yera Albert Rivera, sino Juan Parejo, un dirichent d'o PP d'Extremadura. Antes de a Rivera, l'adchudicoron a imachen tamién a o PPero Pablo Casado. O caso ye que, antes de que iste compa me decise que yera falsa, m'heba plegau como autentica muitas vegadas y nunca dengún heba dubdau d'a suya veracidat.


A segunda, estié en momentos de trusquir-me-la tamién. Quan o chefe d'os catolicos anterior dimitió, en trigoron a atro que teneba una historia, como totz os mosens, plena de partes foscas. En ixas envueltas yo feba unas colaboracions radiofonicas en Fendo Orella y o tema de l'ateismo les feba firme goyo, asinas que malas que nombroron a Bergoglio chefe d'os catolicos, rechiré tot lo ret en busca de porquería y d'a suya historia. Me plegó no pocas vegadas un "quote" masclistas de tot, que le atribuyiban a Bergoglio charrando sobre o matrimonio Kirchner. Bien se vale que, en estar fendo una faina meyo seria, consulté as fuents y a escape me trobé con que yeran declaracions falsas. Con tot y con ixo, hue encara contino viyendo de cabo ta quan ixe fotomontache.

D'a zaguer en fa bien poco. Fa bell diya Pablo Echenique, qui estió candidato a president d'Aragón por Podemos, tenió una entrevista en a radio. A l'atro diya os mios timelines apareixioron plenos de criticas porque heba dito que Catalunya yera nación historica y no pas Aragón. Yo mesmo facié bell tweet y retweet d'ixa info, dica que belun, con buen criterio, preguntó a on yeran as fuents, o video orichinal u que metesen bella preba d'ixas declaracions. No nomás dengún no dió as fuents (porque no existiban), sino que, a l'atro diya, apareixió un meme con una frase inventada entrecomillada. D'as declaracions orichinals, con prou imachinacion, se podeba deducir que Echenique heba teniu un lapsus linguae, y que en realidat pensaba ixo (cal imachinación, ya lo he dito). Pero entrecomillar unas declaracions que no ha feito ya me pareixe tot un desproposito. A polemica continaba quan escribo isto. Dende que m'enteré d'a verdat, me dediqué a penchar as declaracions de verdat en os foros, pero a mayoría de comentarios ignoraban de tot os nuevos datos y s'estimaban más d'enrestir contra Echenique, contra que siga naixiu d'Archentina y, prou que sí, contra Catalunya. En as argumentacions, por clamar-las de bella traza, ya se viyeba de qué coda yera a mayoría d'os que lo espardiban.

Totz istos tres bulos me los he creyiu por un tiempo mas u menos largo. Bell minuto en o caso d'o papa, un diya en o caso d'Echenique, meses en o caso de Rivera. Quan una información confirma bella cosa que pensamos, tendemos a creyer-la. Ixa actitut ye tant común que mesmo tien un nombre: sesgo de confirmación. Pensaba y pienso, que Rivera ye un faixista, Bergoglio un masclista y que Echenique no tien guaire ideya d'a historia d'Aragón. Asinas que como todas ixas "noticias" iban en ixa endrecera, me las trusquiba goyoso.


Rivera, Bergoglio y mesmo Echenique son criticables y muito. Pero no por mentiras, por favor. Critiquemos a Rivera por a suya ideyolochía espanyolista, por haber teniu, y tener encara, a un mafioso corrupto como Jordi Canyas en Ciudadanos, por ir ta manis con faixistas de los que no s'amagan, etc.... Critiquemos a Bergoglio por as declaracions homofobas que sí que fació en o suyo diya, u por l'actitut que tenió con a dictadura, u por continar estando masclista de facto. Critiquemos a Echenique por as declaracions que sí que fació sobre o catalán en Aragón, por haber deixau l'Europarlamento u por lo que tos agane. Pero no los critiquemos por falsedatz, porque perdemos toda autoridat y no femos que a risa.



viernes, 29 de agosto de 2014

Fatuiteando: Orera, l'alcalde toca-uegos y a macrocoqueta



Dende que descubrié o Meme generator, me soi pasando firmes buenos ratos fendo grometas con o chuguetico. Muitas con as mias amigas a livel privau, y muitas atras vía Twitter, un d'ixos espacios a on que fer humor ye quasi obligación.

Aragón ye un país a on que pasan arrienda cosas divertidas (y no pas tanto). A suya prensa, antimás, s'encarga de que verdaderas fateras apareixcan ocupando una pachina, entre que amagan noticias de verdat preocupants. Nomás asinas s'entiende que dediquen prou espacio a lo furto (u no) d'una silla en un lugar d'a Comarca de Calatayu, y no digan ni pon d'una agresión nazi a l'atra semana.

O caso ye que como m'he pasau bell maitin bien divertiu, replego aqui as historietas que se contoron y que se fatuiteoron, ye decir, se facioron en fateras de tuits (u tweets fateras, como más tos estimetz).

A historia d'a silla d'Orera ye d'ixas absurdas que pasan en Aragón totz os estius. Como encara no levaba prou bien lo d'o Meme Generator, pues no'n facié quasi. Pero de tweets en tenetz arrienda mirando los hashtags #OreraPrimerAviso y #OreraFurtaSillas. No cal tener Tweeter ta poder viyer-los. A noticia orichinal la tenetz en El Periodico de Aragón, recontando como a Comarca de Calatayu reclama a lo lugar d'Orera 20 euros por una silla ta chugar a guinyote que no les heban tornau.


Bells diyas dimpués, l'alcalde de Teruel, Manuel Blasco, tenió una pleitina con un periodista. En a pleitina, que surtió por a financiación d'o casino d'a ciudat, l'alcalde se metió masiau niervudo y fació remango de sacar a publicidat d'o medio d'o periodista decindo-le que "si tu me tocas los uegos, yo tamién ye los tocaré a tu". De tot isto prencipiemos a fer-nos-ne a mofla, y a la fin, ya se me'n fue la flama una miqueta, tot cal decir-lo. A historia orichinal la leyié en El Ventano. Una d'as etiquetas que se fació servir estió #eggtoucher

     
  

Y con isto y quatre fateras más, pasé lo maitin...

Pocos diyas dimpues, indo t'o treballo, entrevistaban en Aragón Radio a l'alcalde de Benavarri porque iban a fer-ie una "coqueta" de 12 kg de peso. Una mena de tortetas, que fan t'a "Festa de la coqueta", como podetz leyer en Heraldo y Radio Huesca. Pensando en bell personache que me pareixese un gocho, a escape plegué en Biel y Cañete, dos personas que pareixen tant gochas como penibles en son. Asinas que decidié de fer una historieta con Biel como protagonista, de conchunta con a #Macrocoqueta de Benavarri. Y quedó isto:

   
  

Y con estar chorradetas paso los ratetz que tiengo libres, que no'n son guaires. Aspero que tos fayan goyo y, sino ye asinas, recordatz que leyetz isto voluntariament.




lunes, 25 de noviembre de 2013

Cal una lei de vaga. Por Isaac Rosa

Traduzco un articlo de Isaac Rosa, sobre a lei de vaga, que me pareixe que tien a gran virtut de resumir en quatre parolas y en un luengache prou simple, lo que muitas pensamos cada vegada que viyemos o tractamiento informativo d'as vagas y ixe pensamiento tant estendillau en una parti masiau important d'a sociedat.
¿Una lei de vaga? Prou que sí, en cal una, y anti con antis. Cada anyada que pasa en cale más, pues tienen razón o president d'o gubierno, l'alcaldesa de Madrit u o president d'a patronal: cada vegada más ciudadans viyen afectaus os suyos dreitos esencials en no tener una lei que les protecha, y a falta de lechislación permite os abusos y as practicas salvaches. Cal una lei de vaga que guarencie dreitos, acotole os abusos y meta a cadagún en o puesto suyo.
Sí, no se me miren asinas, charro en serio. En a zaguer vaga cheneral, por eixemplo, bi habió millons de ciudadans que no podioron exercer o dreito reconoixiu en l'articlo 28.2 d'a Constitución: o dreito a la vaga. Ya les habría feito goi de tener una lei que los protechese, que guarenciase o suyo dreito, que les permitise fer vaga sin miedo a estar forachitaus a l'atro'l diya, sin coacción interpresarial.
Cuanto a los abusos, son visters de tot: o piquete más activo en toda vaga siempre ye o piquete patronal. Os reventadors no son qui fican silicona en os cerrullos u bloqueyan a salida d'autobuses en as cocheras, sino os mainates que pasan lista o diya d'antis y preguntan a los treballadors qui piensa fer vaga, y en prenen nota.
Cal una lei de vaga, sí: una que protecha a qui más dificultatz tienen ta exercer o suyo dreito, aquells ta qui a precariedat ye un minimo insalvable. Una lei ta que as autoridatz, policía incluyida, encorran a os interpresarios revientavagas, igual de furos que se meten con os piquetes.
Y lo mesmo podríanos decir d'os servicios minimos: l'incumplimiento sistematico no ye d'os treballadors, sino d'os gubernants que terne que terne interpretan o vuedo legal como les peta y meten minimos abusivos, mesmo en servicios que d'esencials no'n tienen mica. Minimos que se repiten vaga par d'atra, encara que a chusticia dé a razón a los treballadors a posteriori.
Lo d'os "servicios minimos" ye un invento muito espanyol, alleno a atros paises a on que sí que ye regulau o dreito a la vaga, y que aquí s'interpreta arbitrariament. Ta forro de bota gosa de servir t'atros abusos cutianos: a guerra de cifras, o cutiano porcentache chicot y con decimals que as autoridatz fan servir ta minusvalurar l'exito de toda vaga: y a fabricación d'una imachen de "normalidat", que crebe con a excepcionalidat que porta toda vaga.
Cuanto a las practicas salvaches, una lei de vaga habría de amugar-ne una cada vegada más freqüent: l'esquirolache, que tantas interpresas fan servir con a subcontratación, externalización de fainas afectadas, u levando a producción t'atros centros. Una lei de vaga habría d'empachar que una alcaldesa faya chantache a los treballadors menazando con achustar a atra interpresa; u que una concesionaria d'un servicio como a lavandería d'os hespitals de Madrit pueda levar-se a faina t'atras instalacions ta anular a protesta d'os treballadors suyos, y asinas no les quede atra que acceptar chornals de miseria.
Prou que cal una lei de vaga contundent. Igual como nos cal una lei de seguridat ciudadana, pero una que mereixca ixe nombre, que faya sentir más seguros a los ciudadans: una lei que nos protecha en o nuestro dreito de reunión y manifestación, ta que no sigamos acosaus y abataniaus, infiltraus por policias reventadors, identificaus de traza arbitraria, que no nos metan pinyoras de traza abusiva. Ta que qualsiquier pueda ir ta una manifestación sin arriscar-se a tornar sin un uello ta casa.
Pero ye de dar, si a lei de seguridat ciudadan le'n encargan a un antidisturbios, preixino que a lei de vaga la meterán en mans de bell mainate de recursos humanos experto en reventar vagas, u mesmo a bell dirichent patronal que ahiere celebraba l'anuncio de Rajoy.

viernes, 22 de marzo de 2013

Francisco facha y bizarro

O pasau lunes estié en Fendo Orella charrando sobre o nuevo Papa Jorge Mario Bergoglio, aka Francisco. Ye un poco a continación d'aquel post sobre o facherío y o bizarrismo d'o cristianamen que tamién paré ta Fendo Orella. Contino pencho o guión que facié y que prou que, como siempre, no respeté guaire. 

Istos diyas ciento y pico de hombres mayors representants d’una secta muito gran, han esleixiu, por inspiración de un ser invisible que nomás ells ascuitan, a lo suyo mainate. Bi ha chent que ye carranyada porque o nuevo Papa, que asinas ye como le dicen a lo cargo, ye misochino, homofobo y ha refirmau a la dictadura archentina.

Francament, no lo entiendo. Si totz os candidatos son hombres misochinos, homofobos y que refirman dictaduras faixistas por tot lo mundo, ¿qui pretendeban que salise esleixiu? ¿Whoopi Goldberg?

Dende a cucha radical prou que a escape hemos prencipiau a rechirar en lo pasau d’iste fanatico y hemos trobau bellas perletas que no reproduciré pues cuento que todas tenetz Twitter, Facebook u simplament podetz Googleyar bell rato. Con leyer qualsiquier periodico a la cucha de La Razón, tamién en ye prou. Por si sotz una colla de galvanas tos apego bells quantos vinclos más abaixo con noticietas d’istos diyas.

Manimenos, la más gran parti d’os meyos de comunicación han debiu pensar que o tal Jose María Bergoglio, que agora opera baixo lo nombre de “Francisco” (qué nick más mierder ha esleixiu, no?) ye un Borbón, pues les ha faltau tiempo ta emplir-lo de virtutz. A lo que se viye, o simple feito de haber naixiu en Archentina, ye prou ta decir que ye un Papa que ha saliu d’a pobreza y que tien muita sensibilidat. Como todas sabetz, en Archentina no bi ha ricos y antimás totz os pobres tienen, por definición, una innata solidaridat con a resta de pobres, sobre tot quan plegan a papas. Antiparti de que no creigo que una persona que no ha treballau nunca (de verdat, quiero decir, cobrar ya sé que cobra...), pueda sentir empatía por a clase treballadora. O peloteo, como siempre, mesmo incluye a los ateus y a los no catolicos. Sentiba ahiere en Antena 3, como deciban que o Papa heba provocau euforia entre os catolicos y asperanza entre los que no’n somos. Asinas. Sin encuestas ni cosa. Por inspiración divina, be d’estar. Talment os presentadors de telediarios tamién charran con sers invisibles. Quemisió. ¿Han preguntau a bell ateu?

Pero ye normal. De feito, en istos diyas tamién s’han adedicau a laminar lo boforón de Joseph Ratzinger, aka Benedicto XVI, decindo que yera un gran intelectual. Que se diga de bella persona que s’adedica a leyer a Biblia u libros sobre a Biblia, terne que terne ye, como poco, curioso. Istos diyas de noticias chorras bi’n habió una que ilustraba muito bien o concepto de “intelectualidat” que bi ha en o cristianamen. Un espanyol que feba de traductor a lo mozo (sexachenario, suposo) que feba de portavoz de prensa mientres as reunions ta esleixir a o Papa, leyó os compuestos que se feban servir ta fer o fumo negro u blanco d’a chaminera que anuncia si bi ha nuevo Papa. En leyer-lo torpement, dició que “ell no sabeba brenca de tot ixo” porque se foteba tot lo diya leyendo a Biblia. Ya entiendo que os intelectuals no pueden estudiar química basica (se tractaba de leyer tres components d’os que uno yera ixufre) en estar embolicaus pensando de que forma pueden chustificar todas as contradiccions historicas intra y extra biblicas, amen d’as contradiccions con tot lo conocimiento scientifico moderno y mesmo con as diferents ideyolochías aintro d’as ilesias. ¿Qué mena de intelectuals son ixos? Si yo digo que malament sé sumar y restar, pero me conoixco de memoria “Canta de chelo y fuego” no soi un intelectual, soi un puto friki. Pero ells pueden leyer-se un libro (y malo) mientres toda la vida suya, pensar-ie muito, leyer arrienda libros sobre o libro, continar sin saber cosa d’o mundo dillá de “o libro” y que antimás les digan intelectuals. ¡Ta cagar-se!

Ye como si personas que, en teoría nunca no han teniu sexo pretendesen decir-nos a la resta como tener-lo.... Oh wait!

De papas adictos a la dictadura, poco puedo decir. Iste zaguer con Videla, Joseph Ratzinger, un chicot nazi, Pio XI y Pio XII, antisemitas y que ni tartioron debant d’a barbarie nazi, y asinas totz os papas d’a historia qui han teniu buenas relacions con tiranos de totz os estaus, mesmo a soben d’atras relichions, en teoría, concaradas.

Atros pecadetz que fan a soben os papas: encubrir casos de pederastia, blanqueyar diners de actividatz sospeitosas por tot lo mundo, aduyar en a espardidura d’a SIDA, acubillar y bendecir actividatz d’a extrema derrita en A val d’os caitos u Belchite, por eixemplo, ....

Diz que Francho quier “una ilesia pobra y t’os pobres”. Si yo quiero estar rico, lo tiengo prou, prou difícil. Manimenos si quiero estar pobre ye prou facil. Lo poco que tiengo lo doi a qui siga y prou. A gronxiar-me con a pobreza y a rechirar en os pozals de vasuera. Si quier Francho puedo amostrar-le como se fa. Mesmo aduyar-le. Yo levaré a carga, si cal. Lo sorprendent ye que bi ha chent que se lo creye!

Dau que ya hemos visto que, oh sorpresa, bi ha un nuevo Papa, como totz os anteriors que:
-     ye en contra d’o dreito d’as personas a decidir sobre o suyo cuerpo y a suya sexualidat
-     considera inferiors a las mullers, en no admitir que istas puedan fer o suyo treballo u sisquiá optar-ne, amen de atras opinions comuns en a ilesia catolica (y en todas de mayor u menor traza).
-     ha refirmau por acción y omisión a dictadura de Videla qui fació desapareixer a 30.000 personas y traficó con ninos
-     niega los mesmos dreitos que a resta de chent a las personas no heterosexuals
-     ye en contra de que a sciencia “pueda estudiar-lo tot” porque bi ha cosas que son dillá d’a suya demba
-     ye en contra d’o comunismo, laicismo, ateismo, divorcio, concubinato (sic), matrimonio igualitario, ...

pasaré a lo bizarrismo.

Mientres bells diyas dende que o “pobre Ratzinger” deixó o “treballo” nos han bombardeyau con ciento datos absurdos. Hemos visto como lacraban (sí, sí, con lacre) una sala ta que no i dentrase dengún. Mientres os diyas que feban a elección, se foteban arrienda de horas ta fer-ne ¡dos!. Diretz: “ye que han de debatir qui ye lo millor y tal y qual...” y ye lo que pensaba yo. Que se i serían espelletando. Pero a versión oficial diz que en as sesions no feban que rezar y demandar a uns sers invisibles y inmaterials que les decisen o nombre que heban de apuntar en un papel. Si no bi ha mayoría se cremaban os papels con uns compuestos ta que o fumo que bi hese estase de color negra. Como os sers invisibles, bi ha vegadas que son espiguardaus, tiran de sciencia, ixe diaple, y tienen compuestos sintetizaus en un laboratorio pleno de ateas ta fer o fumo negro. Por si falla, tamién bi ha un sistema electrónico, disenyau por scientificos y incheniers gracias a sieglos y sieglos de investigacions en contra d’o que deciban as relichions, y que controlaba a chaminera y os fumos.

Un d'os chaperos d'o Papa
¿que mola, eh?
Dimpués, ta estar bien modernacos, dicen cosas en latín, en estar a suya luenga oficial, que cuento que no i charrará dengún ta cosas normals, si ye que en ixe estau belun charra de cosas normals... As mullers no pueden estar papas porque son malas. En realidat cuento que no ye por ixo, pero como nunca no han dau garra explicación satisfactoria... L’hombre que se fa Papa deixan de clamar-le por o suyo nombre y se mete un nick. Como en internet, pero molando. Iste se diz Francisco, Francho t’os amigos y no tien numero porque ye o primer, pero si bell diya atro hombre ye esleixiu entre a resta de hombres que les inspiran sers invisibles, y decide de meter-se de nick Francisco, iste será Francisco II y a l’archentino le cambiarán o nick y se meterá Francisco I.

A cada Papa le dan un fascal de cosas. Una cuenta de Twitter que se hereda y que se diz pontifex, que pareix un villano de Spiderman. Tamién un anillo, pero que no ye como o de Green Lantern, que nomás vale ta que te lo besen, (que buena focinada) y ta sinyar cosas. Tamién tien una ripa de chaperos (los que no sepatz aragonés y ta que no bi haiga confusions: chapero ye “sombrero”). En serio, tien una colección que ni Stacy Malibú. Consultatz Wikipedia.

Y asinas asinas. Isto ye basicament tot lo que he puesto quitar sin leyer-ne guaire, porque me cansan istos temas, de Jorge Mario Bergoglio, aka Francisco, qui dende agora será l'encargau de menar una organización masclista, homofoba, antiscientifica, antimarxista, esfensora de dictaduras, blanqueyadora de diners, perpetuadora de desigualdatz, clasista, sexofoba, espardidora d'a SIDA, promovedora de delerias como charrar con sers invisibles, etc, ... y que, manimenos, por que me sé yo qué, s'ha de respetar.

Público sobre Bergoglio y Videla
Vicenç Navarro en Kaos en la red sobre Bergoglio
Kaos en la red sobre Bergoglio
La Razón, encantaus con a ideyolochía de Bergoglio

jueves, 21 de febrero de 2013

¿... y si SARGA estase en Madrit?

Aragón no ye Espanya. Aragón ye menos Espanya que Catalunya. Ixa ye una d'as conclusions que plego en viyer tot lo que ye pasando arredol de SARGA, a interpresa publica creyada d'a fusión de Sodemasa y Sirasa. Por si encara bi ha qui no lo sabe (dossier a la fin d'o post), istas dos interpresas estioron creyadas por o PSOE - PAR en tiempos d'a bombolla ta chestionar qüestions meyoambientals (Sodemasa) y agricolas (Sirasa), acotolando por o camín, a muitas d'as interpresas que treballaban en ixas dembas. Antimás plenoron as dos interpresas de "treballadors" vinclaus a os dos partius, quedando-se o PAR con Sodemasa y o PSOE con Sirasa. Dende a suya creyación, as dos interpresas han serviu ta "colocar" a toda mena de chent d'os dos partius, a soben de trazas increyibles y sin disimular ni brenca ni meya.

Tot isto yera, y ye, vox populi. En esclatar a bombolla, y con o cambio de gubierno, o PP prencipio a fer escardas y a ordenar a o PAR de fer-ne. Asinas, ye habendo-ie despidos mientres as zaguers tres anyadas. Prou que pocas vegadas tocando a "los suyos".

Tot y estando conoixiu por qualsiquier que se'n intresase, a qüestión pocas vegadas heba surtiu en o parlamento aragonés, ni en a prensa en Aragón. Manimenos, en presentar-se l'ERE en SARGA, que deixará en l'ature a 75 personas, El Periodico d'Aragón estió un achent más en a guerra entre PSOE, PP y os sectors d'o PAR, que quereban salvar os puestos de treballo d'os "suyos". Os articlos apareixius feban publicos datos vergüenyosos sobre colocaus a dido con chornals brutals, a mafia que yera tot lo tarabidau de SARGA, y a mierda plegaba mesmo ta OSTA, qui tamién chuga un important papel en iste chuego.

O ERE ye a bell diyas de presentar-se. El Periodico de Aragón ha deixau de publicar "mierda sarguera", y os unicos efectos son que un diputau d'o PAR de Uesca va a pillar-se a baixa incentivada ta deixar de cobrar os 40.000 euros que cobraba en Sarga y cobrar "nomás" los atros 40.000 que cobra de diputau provincial. 

Lo que ha feito publico El Periodico de Aragón ye a punteta de l'iceberg. O propio conseller d'Agricultura y Meyo ambient, en un "pedo mental" reconoixió que bi heba habiu "prebendas" y dició que "las heba sacadas" (isto zaguero por agora, ye mentira). No ha saliu guaire en a TV aragonesa. Ni de conya en a espanyola. Garra atro periodico en ha dau guaire más información. No dimite dengún. No bi ha manifestacions en a puerta d'a siede d'o PAR, ni en as oficinas de Sarga.

Pero, ¿y si Sarga hese estau en Madrit? ¿U en Barcelona? ¿U mesmo en Valencia u Sevilla? Probablement hesen dau un ferrete mortal en a SER, bi hese habiu manifestacions d'os 15emers, os papels hesen sacau un expedient dezaga d'atro d'os enchufaus de Sarga, Jordi Évole hese feito un Salvados, ... ¿no creyetz? Totz os maitins me devanto con o Eurovegas, u con los d'os espías de Catalunya, mesmo con los d'os ERES andaluces, ...pero nunca no i siento mica sobre Sarga, un ESCANDALO asinas , con mayusclas. 

Por ixo (y por atras cosas) Aragón no ye Espanya. No existimos ta ells. L'estau, encargau de cusirar os dreitos nuestros pasa de tot. Si proclamasemos a independencia, igual nian en paraban cuenta. Podríanos prebar.

P.D.: ¿Y si l'entibo de Yesa estase en a provincia de Madrit, y Sangüesa estase, por eixemplo, Pinto?

Fuents:
O chefe d'o Red Natural ye d'o PAR
UGT y OSTA sinyan l'ERE
OSTA cesa de militancia a un treballador de SARGA
CCOO refusa l'alcuerdo de l'ERE
Lobón reconoix posibles "prebendas" en SARGA
SARGA presentará l'ERE y acceuta as baixas incentivadas
70 tecnicos de Sarga cobran por dencima d'as tablas salarials
O chornal d'os directivos
Diputau d'o PAR cobrando 80.000 euros con doble chornal en Sarga
Os sindicalistas de OSTA, UGT y CCOO militando en o PAR y treballando en Sarga
Sarga "retalla" directivos de mentiretas
Negociación d'os sindicatos (Arredol)
CHA demanda una comisión d'investigación (Arredol)
OSTA exiche transparencia (Arredol)
Web de Jodemasa