Mostrando entradas con la etiqueta La Base. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta La Base. Mostrar todas las entradas

miércoles, 27 de julio de 2022

Yo no lo tornaría a fer

Una d’as cosas mas dificils que puet fer una persona, por lo que veigo a lo mio arredol, ye reconoixer una error u entivocación. Manimenos, me pareixe que ye un d’os procesos mas vitals pa progresar como sociedat y tamién a nivel individual. Lo grieu no ye entivocar-se. Totz los femos terne que terne y ye imposible acertar siempre. Lo important ye qué femos con ixo, si somos capables de reconoixer las errors pa prebar de no repetir-las y d’apanyar las conseqüencias negativas que haigan puesto tener.

Tamién en ixe proceso d’autoconoiximiento y de reflexión, hemos de estar capables d’analisar las conseqüencias d’as nuestras accions. De nuevas, tanto a nivel colectivo como personal. Las activistas de toda mena deixamos a sobén aparcadas lo nuestro propio bienestar, y mesmo la salut, por un ideyal u por una causa. Todas hemos visto como seguntes qué campanyas u procesos han cremau a militants que, a ormino, dispareixen pa cutio de l’activismo u se quedan en un estau de militancia latent que’n salen muit de cabo ta quan.

Isto, que ye una d’as leccions mas valiosas que he aprendiu en zagueras, se veyeba bien amostrau en una d’as zagueras emisiones de La Base. En lo programa, se i charraba sobre los audios de Ferreras con Villarejo a on que se sentiba a l’augua clara como totz dos, de conchunta con amos de medios de comunicación, teixiban una estratechia contra Podemos a pur de fer servir información que sabeban falsa. Adedicoron qualques programa a lo clamau #FerrerasGate y mas que en podrían haber adedicau con tot lo suco que bi heba. En un d’os audios lo presentador de La Sexta deciba “Nosotros somos los que matamos a Monedero”. Pablo Iglesias lo levó como un d’os convidaus pa que en parlase. Tot lo programa ye intresant, pero me trucó muito una chiqueta frase que se dició en acabar (minuto 1:29:00 aprox). Pablo yera a pocas de despedir lo programa y Juan Carlos le demanda la parola pa decir: 

Yo volvería a hacerlo. Nos han intentado matar, nos han intentado arruinar la vida pero yo creo que lo volvería a hacer. También por respeto a toda esa gente anónima que se la ha jugado en toda España para acabar con toda esta basura.

De camín, Pablo respuleya:

Pues yo no. Yo no volvería a hacerlo.

Fa anyos, en una Trobada d’ixas que se feban d’activistas de l’aragonés, un viello militant admitiba que bi heba bella decisión d’o pasau suyo que cambiaría. Que de saber tot lo que sabeba agora hese preso atros camins. Feba tiempo que yo pensaba lo mesmo, que me cuacaría tornar t’o pasau y cambiar bella decisión que prenié. Me creyeba un varrenau por pensar asinas y salir-me d’ixa maxima que tanto se repite y que eixemplifica muit bien Monedero en ixe audio: “Lo tornaría a fer tot igual”. Pues, como Pablo, yo no.

Sabendo lo que sé agora por pura experiencia, sabendo las conseqüencias que tenioron beluna d’as mias decisions, sabendo por lo que hemos pasau atras companyeras y yo mesma, prou que cambiaría muitas cosas. ¿Puedo convivir con todas las mías decisions? ¡Y tanto!. Pero sé que en ocasions m’entivoqué y en atras, tot y que creigo que acerté, se pagó un pre que talment no valese la pena.

No sé exactament qué ye lo que cambiaría Pablo Iglesias. Ni sisquiá sé lo que cambiaría yo. Tiengo bien claras tres u quatre cosas. Atras, habría de valurar-las. Y muitas las deixaría asinas.

Diz un d’ixos mantras de coach que “I hai vegadas que se gana y atras que s’aprende”. ¿Nomás se puet aprender d’as redotas? ¡Au, va! N’he’aprendiu muito, prou que sí, pero tamién, y talment en la mesma mida, d’as mías victorias y aciertos. De todas las cosas que m’han saliu bien en la vida, que afortunadament no n’han estau pocas. Cal asumir las redotas y las errors, pero no pas gronxiar-se-ie y querer repetir-las, como un Sisifo, ni chupir-nos d’ixa penible cultura cristiana basada en la culpabilidat y la penintencia.

Anyade Pablo dimpués:

Pero lo que sí que voy a hacer es seguir aquí en La Base que esto es lo que me gusta, lo que creo que se nos da bien. En un momento decidí tomar una decisión personal que tuvo su importancia política pero yo ahora sí que estoy donde me gusta…

Y ixa ye unatra d’as leccions que he aprendiu en los zaguers anyos, que ye saber vivir lo momento politico de cada ún y a on podemos estar mas utils a las causas que desfendemos. Podemos pensar que lo que caldría fer ye X, pero no estar capables de fer-lo, u no estar disposadas a pagar lo pre personal que tendría. Y ixo no nomás ye chusto pa la persona que decide no fer-lo, sino que ye mesmo millor dende una envista de estratechia a largo plazo. Un activista cremau y retirau no vale pa cosa. Cudiar-nos en lo colectivo empecipia por cuidar-nos a nuestras mesmas, y por saber qué ye lo que podemos y queremos fer, que a vegadas no ye lo mesmo que lo que creyemos que la luita pueda aprecisar u lo que la resta puedan pensar que ye mas util.

Xavi Sarrià, una d'as personas que millor parla de cómo se vive l'activismo cultural y politico, ha escrito una repolida canción pa lo suyo zaguer disco Causa, que se diz Autodefensa. Vale la pena de punta ta coda, pero me quedo, pa acabar iste post, con una d'as estrofas, que diz: 

He après a conviure / Amb aquelles ferides / A queixar-me menys / I no comprovar / A sentir-me sol / En un laberint gegant / A pensar en el que vull / I no en el que diran

jueves, 30 de junio de 2022

La izquierda d'usar y aventar

I hai una persona, en lo mío entorno, que yera votant d’Izquierda Unida de toda la vida. Quan amaneixió Podemos, empecipió a simpatizar-ie de camín y chiró lo suyo voto. Plegoron las eleccions a lo concello de Zaragoza, ixas que acaboron fendo alcalde a Santiesteve, de Zaragoza en Común. Lo lunes dimpués d’a chornada electoral, me recontó la suya aventura electoral, sinyalera de qualcosa que pasó muito ixe día, que ha seguiu ocurrindo y que m’entrefilo que no s’apanyará en lo curto plazo, por desgracia.

Me deciba que fue t’o colechio electoral buscando la papeleta de Podemos, pero que no la trobó. “Podemos no se presienta”, le dició belún. “Rai, pues voto a Izquierda Unida”, pensó. Pero pa sorpresa suya, lo partiu que levaba votando dende que teneba memoria, tampoco no teneba papeleta astí. Dimpués de firme rato rechirando por totz los papelotz le preguntó a belún que, a escuchetes, le dició que los comunistas y los podemitas se presentaban en ixa que meteba “Zaragoza en Común” y que ella no heba sentiu nian parlar-ne. Y, afortunadament, les votó. ¿Quantos votos se perderían en ixa chornada por cosas asinas? ¿Quántas enerchías invirtiemos en creyar Zaragoza en Común pa que, en quatre anyos, en marchase una d’as organizacions que mas personas i aportaba, sin existir una motivación ideolochica de fundo? No tot lo mundo puet, ni quier estar a la tisva de totz los cambios de nombre, compleganzas y plataformas electorals que femos las organizacions d’izquierdas terne que terne dende fa anyos.

En lo podcast de La Base, que mena Pablo Iglesias, Manu Levín feba ista reflexión (minuto 43 si la queretz sentir) en charrando d’as eleccions en Andalucía:

(...) yo lo llamaría un poco la “izquierda de usar y tirar” porque cuando Inma Nieto dice hoy que un problema ha sido el desconocimiento de la marca y de la candidatura está señalando un elemento clave. Lo que pasa es que en eso no podemos echar balones fuera desde la izquierda. Es decir, es un poco difícil de entender, seguramente, para un observador externo que la izquierda se llame de una manera diferente en cada territorio, en cada pueblo y en cada elección: no hay dos elecciones seguidas en las que la izquierda se llame igual y se respete a sí misma y a su propia marca. Yo creo que ahí ha habido una pedagogía que ha sido un poco equivocada, que era la que decía que un partido es un instrumento, que es la noción meramente instrumental de las organizaciones, como si fueran un producto de consumo que se gasta y se tira y se compra otro. Y yo creo que no funciona así. Entiendo el planteamiento y el momento en el que se hizo esa pedagogía y lo comparto hasta cierto punto pero una organización política no es solo un instrumento: es una institución. Los partidos son instituciones y parece que nosotros somos los únicos que renunciamos permanentemente a construir instituciones. Y enfrente tenemos a la derecha y al PSOE con su iglesia y sus sindicatos y sus partidos de 145 años pero nada, nosotros - espero no molestar a nadie con esto, pero - parece que somos los únicos gilipollas, con perdón, que tenemos que refundarnos cada dos años y disolvernos y salir todos en fila de a uno con las manos arriba y cambiarnos de nombre permanentemente y presentar papeletas en las que a veces ni siquiera es fácil saber a quién se está votando. ¿Alguien se imagina al PSOE planteándose refundarse y cambiarse de nombre, por ejemplo, cuando tuvo los peores resultados de su historia, en 2015 y en 2016, o cuando los ha tenido ahora en Andalucía? ¿A que no? ¿A que nadie se imagina eso? Pues claro que no. Y yo tengo la sensación de que al final los que compramos más que nadie esa lógica de la política como un mercado de demanda y esa lógica neoliberal de la sociedad individualista y líquida y de la política como un mercado de demanda que apela a consumidoras individuales, somos nosotros. Porque lo demás es mucho más sólido y parece que solo la izquierda es líquida. Para mí eso es un triunfo del neoliberalismo en nuestras filas, porque una izquierda sin instituciones es un triunfo del neoliberalismo y al final las profecías autocumplidas sobre las marcas que están quemadas, que en realidad no son más que contribuir a quemarlas nosotros mismos y que llevan a autoliquidar una y otra vez las estructuras y el tejido político que construye la izquierda, yo creo que forman parte de una pulsión destructiva y nefasta que hay que dejar atrás y que los que hablan permanentemente de superar a las organizaciones y de arrasarlo todo con napalm, yo creo que hay que cuidar las organizaciones y las marcas electorales y que nos va el país en ello”
Fueras de bell detalle, soi prou d’alcuerdo con lo que i diz y ye qualcosa que levo pensando dende fa tiempo. Ya fa anyos a-saber-los que i hai un escepticismo y un postureo entre la izquierda que refusa los partius como forma organizativa. Y mesmo que refusa las organizacions, sigan d’a mena que sigan. Dende ixe sector s’ha mirau mal a qui en manifestacions y actos portaba pegallos u sinyals que l’identificasen con qualsequier organización. S’ha plegau a vedar lo suyo emplego con diferents exitos y resultaus. Y ye qualcosa que entiendo porque muitas d’ixas organizacions han perdiu prestichio, con mayor u menor chustificación.

Caleba superar partius y organizacions, deciba lo 15M. Y a l’arreu fundó un partiu. Pero como ixe partiu tampoco no satisfeba a la izquierda, calió fer un ciento de compleganzas con nombres diferents en cada lugarón, con procesos de debat que a sobén no levaban ta garra cabo, con un desgaste brutal pa militants y que han teniu un recorriu bien radiu y que han librau bell enchendro. Dimpués de tot iste tiempo, y de totz ixos procesos que yo tamién esfendié y bi participé, plego a conclusions pareixidas a las de Manu. Ye tiempo, talment, de tornar a las organizacions que ya tenemos, t’a que cada ún se sienta mas comodo, sabendo que garra no ye perfecta, ni lo será nunca, ni podrás estar 100% d’alcuerdo con tot lo que faigan y que habrás de trusquir zapos, como tot lo mundo. Y si se’n fa una, de nueva, que por favor dure mas d’una lechislatura.

Ixo vale pa los partius, pero tamién pa todas las organizacions. Hemos teniu y tenemos encara, estructuras organizativas en muitas arias: sindicals, culturals, ecolochistas… No cal inventar cosa. ¿Actualizar-las y esviellar-las? ¡Y tanto! Pero difuera d’o mundet ixa a on que nos movemos los quatre frikis que militamos, la chent aprecisa referencias, aprecisa organizacions duraderas que i pueda confiar. Que tiengan una presencia a traviés d’o tiempo y una historia que, tot y reconoixendo las errors, pueda presumir de bell exito y d’un herencio ideolochico.

Milito en dos organizacions, Nogara y Radio Topo, que han visto naixer, creixer y morir un ciento de prochectos que iban a cambiar-lo tot, que empecipioron con firme rasmia y s’amortoron con la mesma velocidat. Qui s’enfila ta qualsequier d’as dos ya sabe lo que se va a trobar porque levamos una trachectoria de decadas de treballo y una linia bien clara que no cambiará por un concieto u una estratechia mas estetica que politica.

No i hai solucions machicas ni rapedas a los retos que hemos de concarar. Garra organización ni persona vendrá y apanyará tot de camín y sin esfuerzo. Nos caldrá luitar muito y furo y estar conscients d’a situación y d’o que nos somos chugando.

Pa las siguients eleccions nos aguarda en la izquierda unatra plataforma, compleganza u lo que sía que ye ixe Sumar u como a la fin se clame. Unatro proceso eterno que no sé ta qué cabo nos levará. Sisquiá ista vegada funcione y dure mas que los Ganemos En Común Sí Se Puede Adelante Aupa Ahí. Si no, me pienso que lo solo que nos quedará son las organizacions d’antes mas, las que levan decadas de fayena y que, con todas las suyas imperfeccions, son lo cubillar d’a izquierda.

lunes, 21 de marzo de 2022

De CQC ta La Base

En 1996 Michael Jackson visitó Zaragoza pa fer un concierto. Como totz en la ciudat, lo heba sentiu, pero en importar-me prou poco ya que ni me feba goyo ni iba a ir t’o concierto, no en yera conscient un maitín quan me’n baixé a fer un mandau. La familia mía viviba cerca de l’hotel Boston, a on que dormió las nueitz que pasó en la Immortal. Quan arribé por astí cerqueta me trobé con una xarramata de fans que aguardaban a que acucutase por la finestra con lo suyo chiquet como a la fin, horas dimpués y en una imachen que pasaría a la historia, fació. Pregunté por l’estrapalucio a un d’ells y me dició lo que pasaba. Paré cuenta, alavez, d’a cantidat de camaras y periodistas que bi heba. Y d’entre todas ellas, d’uno particularment. Un d’os inconfundibles miembros de Caiga Quien Caiga (CQC). Entre que la resta se quedoron astí aguardando a que lo Rei d’o Pop le saludase, me chunté con atros que, igual como yo, yeran muito mas fans d’un programa de televisión d’humor que lo petó prou los anyos que s’estió en pantalla, entre 1996 y 2002. Mesmo consiguié que lo mozo que cubriba lo viache de Jackson me firmase en un paquet de Celtas, la sola cosa de papel que trobé a man y que encara conservo.

Recuento ista batalleta porque aquell programa me marcó prou en ixos anyos que tantisma televisión consumiba. Lo presentaba el Gran Wyoming que, chunto con dos companers que presentaban, iban dando paso a daria a los reportaches d’una crica de humoristas reconvertius en reporters que encorreban a politicos y artistas fendo-les preguntas somardas. En aquellas envueltas facioron famosa a Esperanza Aguirre, fendo-se-ne la mofla sin plegar a barruntar como acabaría. Tamién a Miguel Ángel Rodríguez, que antes d’esdevenir lo director de Gabinet d’Isabel Díaz Ayuso, a finals d’os 90, yera portavoz d’o gubierno d’Aznar. En Brasil, pasó qualcosa pareixida con Bolsonaro. Talment nos pensabanos masa listas.

Antimás d’os reportaches y las gracietas en plató, una sección destacaba, en la mía opinión. Yera chiqueta. Tasament bell minuto. La menaba Juanjo de la Iglesia y se deciba Curso de ética periodística. Se i analisaba, en tono chuzón, bell titular de bella depeixa y se proposaba una alternativa que entrase mas en los codigos periodisticos y no pas propagandisticos. Siempre m’ha feito goyo lo d’aturar-se un poquet a pensar en las intencions de qui escribe, en lo sentiu fundo d’o escrito a on que cada parola trigada tien, u lo menos puet tener, muito mas significau que no pareixe. Aquella sección, que no yera que una fatereta adintro d’un programa d’humor no me marcó la vida ni cosa pareixida, pero me pareixeba que feba honra pa qualcosa tant important y de vez tant ixuplidada como amostrar a lo publico cheneral a leyer. No pas la simpla mecanica de fer servir la ferramienta d’a lectura que sirve pa dar-le significau a ixos parramacos que nos trobamos en papel u en pantalla, sino a la comprensión d’o leyiu y entender cómo qui escribe gosa prebar d’enfilar-nos enta bell puesto, conscientement u no.

Anyos dimpués vendría tot lo fenomeno d’os retz socials u las fake news, fendo naixer poco dimpués medios especializaus en desmentir bulos, fact checking, periodismo de datos y tot lo que somos veyendo en zagueras. Alto u baixo, por ixe camín va lo prochecto de Pablo Iglesias en Público, La Base, a on que una parte bien important d’o programa s’adedica a amostrar como manipulan los mass media y qué y quí bi ha dezaga de cada un. No ha inventau cosa, pero tanto la capacidat de difusión que tien como la calidat d'o programa me pareixe que tienen un gran potencial. 

Deciba Lorenzo Mediano en lo suyo libro El escriba del barro, charrando en boca d’un d’os contemporanios de l’autor d’a Epopeya de Gigamesh, que “la escritura s’inventó pa mentir”. Cal que no, pero ye cabolioso que ixe uso ye ixemenau por tot. 

Aprender a detectar las intencions de qui escribe, a afundar un poquet en lo que i hai dezaga d’as historias que nos cuentan, a trigar los medios en que podemos confiar y no los que no fan que furrufalla ye basico pa una sociedat civilizada. I hai ya quantas iniciativas informativas que dende habe anyos tiran por ixa linia y cuento que caldría refirmar-las y ixamplar-las. 

Ixe habría d’estar un d’os obchectivos basicos tamién en l’amostranza reglada d’as asignaturas de luenga, por si belún dubdaba d’a suya valura y utilidat, chunto a la d’atras como la filosofía. Nunca en la historia no s’ha leyiu tanto, nunca la literatura ha plegau en tantos puestos. Y, manimenos, no tiengo guaire claro que se comprenda en la mesma mida lo que se leye.