Mostrando entradas con la etiqueta activismo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta activismo. Mostrar todas las entradas

viernes, 18 de octubre de 2024

Fer-lo facil (Cantando Manifiesto delirista, de Love of lesbian)

"Qué suerte que aún hay gente que lo hace fácil / Aquellos que consiguen que fluya bien". Manifiesto delirista. Love of lesbian.

Cada vegada que he de treballar con bella persona nueva, rai si ye por fayena u por activismo, me pregunto qué me trobaré y ruego a Rosendo que me toque una d’ixas personas que lo fan facil que’n charra Love of lesbian en lo suyo manifiesto delirista.

En l’atro cabo d’ixas personas, son los que lo fan tot dificil, que pareixe que les cueste vivir. Tot son entrepuces pa ixa chent. Entrepuces pa los que no proposan garra solución y chemecan cada vegada que i das alternativas. Rai como planteyes la fayena. Puez haber pensau mesmo en lo zaguer detalle, que trobarán cualque problema de mal apanyo. A sobén, acaban aceptando lo que siga pero no sin antes queixar-se, ploriconiar y fer-te pasar uns niervols innecesarios de tot. Son tamién vampiros enercheticos. Ixa mena de personas que te desmoralizan, que te cansan mas en diez minutos que en toda la chornada de treballo.

En abunda, d’ixa chent. Por ixo m’estimo tanto a las que lo fan facil, que son bien poquetas y de mal trobar. A ixas personas me las mincharía. No significa que sigan docils, que tot les importe igual u que tiengan una obediencia ciega, si no que fan d’os problemas circunstancias, proposan solucions, empatizan con la fayena de cada persona que fa parte d’a movida que sigas planteyando y, tamién como diz la canción, fan que tot fluiga.

N’i hai de grises, como cuasi tot en ista vida. Chent que ni fo ni fa, que seguntes lo día, como lo pilles, la rasmia que traiga u la pacha que faigaz. Y d’o momento vital de cada ún. Que cuan tiens un mal día u una mala temporada, te metes “repunante” -que diría lo chavalín Xuacu- y pareixe que tot te prebe malament. U a l’inversa, que si lo cierzo sofla a favor, tot se t’imple de flors y no i hai problema grieu ni cleta que no se pueda blincar.

La chent que lo fa facil ye la graseta ixa que le chitamos a la cadena d’a bici, que fa que deixe de esgarrillar y fer rudios y que tot lo mecanismo carrule suau. Ya que podese fer-me-ne la bamba, d’estar yo un d’ixos que lo fa facil y que Love of lesbian m’hese adedicau un tema. Manimenos, la verdat ye que no siempre ha estau asinas. Sé que a sobén m’he meso niquitoso y politicoso. Pero como dició un gran escritor, d’errors en femos todas, lo important ye qué en faigamos, d’els.

Asinas que dende habe tiempo que miro de fer fluyir millor la fayena, de dar importancia a las cosas que en veras en tienen y enfocar-me antes en la solución d’os problemas que en la busca de responsables y mesmo d’aivar-me si barrunto que foi estorbo. Dengún no ye esencial.

Si funciona, si soi una persona que lo fa facil u fa la trabeta, l’habrá de decir lo tiempo y las compas.

Nota: Iste post fa parte d'una serie clamada "Cantando" a on que pencho posts inspiraus por cancions de toda mena. Si tiens bella sucherencia, no dudes en escribir-me.
 

viernes, 12 de enero de 2024

La existencia dillá d'os rez

Ayer, en una asembleya, belún fació lo topico de “si no yes en rez, no existes pas”. Ye tot un mantra. En cualsequier reunión a on que se charre de cómo fer difusión d’una actividat, campanya u causa, se puet sentir bella decena de vegadas. La importancia d’os rez, imos a fer difusión por no sé cuantismas canals, los cartels ya no valen pa cosa… Cuento que ya tos conoixez la retolica. A l’atro canto d’o rolde, un mozo fació, leyendo-me la ment “no i soi d’alcuerdo. Yo no soi en rez y sí que existo”. En lo caso mío, soi en rez, muito mas que no me faría goyo, pero no ye por ixo que existo.

Los rez socials dichitals s’han tornau un elemento prou important en la manera que nos comunicamos y que difundimos las nuestras iniciativas. Ocupan un porcentache bien gran d’a nuestra actividat cutiana. Asinas que cal estar-ie. Igual como en cualsequier atro espacio, tot lo que no ocupemos las que miramos camins diferents de construcción d’a sociedat, lo plenarán los que quieren afundar en la loquería capitalista que nos leva t’a fuesa. Pero pensar que astí, en los rez, somos chugando de igual a igual, ye masa inocent. Creyer que tener una cuenta de Twitter te mete a ran d’Heraldo ye no haber reflexionau ni dos minutos en cómo funcionan istas ya-no-tan-nuevas maneras de comunicación.

Lo circuito de difusión d’os rez socials ye por un regular, y en contra d’o que se gosa pensar, prou radiu. La mayoría d’os mensaches nomás arriban a las personas que no cal convencer-les d’o suyo conteniu. Las aragonesofablants leyemos mensaches sobre l’aragonés, las ciclistas sobre lo ciclismo, las ecolochistas sobre medioambient y asinas asinas. Nomás se’n sale en bel momento a on que intersectan dos tematicas, como podría estar cuan un grupo mosical que reivindique X fa una canción en aragonés, que fa que lo suyo mensache arribe a lo diverso publico aragonesofablant y de revés. Pero creigo que ixas interaccions son minimas. No leyemos, porque no queremos, lo que escriben los enemigos. Fueras d’as que tenez bel rollo masoquista y tos metez toz los maitins a Losantos, que sé que en soz cuantas. Lo cutiano, manimenos, ye que leigamos a “las nuestras”. Y igual fan las “atras”. Asinas que si quiers difundir un mensache entre chent que no siga “la tuya” talment los rez no habrían d’estar la tuya sola opción. Sisquiá la primera.

S’ha confiau tot a la difusión online, en zagueras. Ya no se mete cartels. Ya no s’ixemena flyers. Ye normal. Ye un catenazo, se pasa fredor u calor, te tricoloteyas con lo facherío, te meten pinyoras… Ye mas comodo deixar-lo tot a bel par de tuits feitos en un ratet en l’escusau y pensar que ye s’ha feito tot lo posible. D’atra man, lo resultau d’a cartelería, los flyers y demás tampoco no ye que carrulase guaire. 

No proposo deixar los rez y tornar t’o romanticismo d’os 90 u los 2000s a on que la mía cheneración empecipió en l’activismo. Son atros tiempos y requieren atras ferramientas. Cal fer servir los rez, prou que sí, y fer-lo d’a manera mas intelichent que podamos. Cal que aprendamos cómo funcionan, que la mayoría no lo sabemos y lo femos a lo tuntun, como si seguisenos en ixe cambio de sieglo, pero con mas cataticos. I hai tot un nuevo luengache que a sobén no sabemos fer servir, y no charro (nomás) de paroletas u exprisions. 

Pero ixo no nos ha de fer deixar a un costau las atras ferramientas que continan estando muito mas utils que no nos pensamos. Sí, la cartelería contina estando util. Por las carreras, por los bars, por las botigas, i pasa chent que no ye “d’a tuya coda”. En los centros socials, en los eventos, en las borinas, en los conciertos y charradas ye a on que se pasa de simpatizar a miltar, a on que la carranya se torna activismo. Lo mensache d’un tuit se leye, se comenta, se comparte y, a l’atro segundo, l’has ixuplidau y yes veyendo un video d’un gato que s’estozola blincando. Lo mensache compartiu en un vermu, de conchunta con atras personas que te recuentan la suya experiencia y aon que tu puez explicar-les la tuya, se te queda, te fa activar-te, estableixe una complicidat de mal conseguir a traviés d’una pantalla. Muitas que treballamos de conchunta en rez no nos hemos desvirtualizau nunca. Lo que se comunica en dos capazos en un bar ye imposible de fer un ciento de tuits.

I hai organizacions que, a pur de deixar-lo tot en mans d’os rez, en cuenta d’estar un achent de transformación social, s’han convertiu en grupos de whatsapp. En la izquierda alternativa - u como nos queraz denominar - cal una reflexión sobre cómo femos servir los rez, las suyas limitacions y la suya utilidat real. Y unatra sobre reprener la carrera, l’espacio publico, antes mas nuestro de tot y por cada día mas abandonau a lo capital. Astí sí que somos muitas mas y, organizadas, imposibles d’aturar.

jueves, 24 de agosto de 2023

Vrano galvanot

Si yes d’as personas que leye a sobén iste blog, que ascuita lo programa de radio u que me sigue en rez, ya habrás notau que en zagueras he publicau bien poco. Podría decir que he iu a saber qué aqueferau con prochectos y costodias. U que yera fendo treballo asociativo que no me deixaba tiempo pa las mías movidas personals. La realidat, manimenos, ye que m’he estau tocando la figa como nunca antes en la mía vida.

Por circunstancias laborals, iste anyo, y pareixe que toz a venir, he teniu seis semanas de vacacions. Que lo maximo que heba teniu dica agora no heba pasau d’os vinte días. Malas que lo sabié, prencipioron a fochar las mías neuronas en lo ciento de fayenas que podría aproveitar pa fer. Me veyeba rematando lo libro que empecipié a escribir fa bel mes, u fendo ixa web que siempre he quiesto fer a on que s’arroclase blog, radio, video, venda de libros y lo que vaiga fendo, u escribindo un ciento de nuevos articlos con que dar ferrete tot l’agüerro, u gravando recursos radiofonicos pa no ir esparpellau tot l’anyo. 

Miau.

Los primers días, que no feba ni pon, m’aturmentaba. Me sentiba un galván, un malfurriador de tiempo, teneba buen rau-rau por no aproveitar toda ixa patacada de tiempo que las vacacions m’ofriban. En una d’as mías frecuents uelladas por instagram me trobé con una publicación d’una dibuixant (lo siento, no la he trobada y no remero quí yera) a on que deciba «normalicemos no fer cosa en vacacions». Por bel día me resistié. No tiengo guaire claro en qué momento, ni por qué razons, pero poco dimpués lo normalicé. Decidié deixar de pensar en los mil prochectos, en lo capitol siguient d’o libro y en lo programa de radio. Me fixé la zaguer semana antes de tornar t’o treballo pa fer lo que se podese y m’adediqué a disfrutar d’o tiempo libre. Tanimientres, a folgazar.

Sisquiá puedo decir que haiga leyiu un ciento de libros, u vistas mil series ni ascuitaus no sé cuantos podcasts. La verdat ye que simplament he aproveitau lo tiempo estando-me con la mía parella, compartindo buenos ratez, en viaches no guaires aluenyaus y tamién por la rusient ciudat.

Cuento que isto tamién tos pasa a muitas d’as que leyez lo blog. Mas que mas a las activistas, que siempre somos pensando en fer «ixa fayena» que imos deixando pa cuan lo treballo nos ampre una miqueta de tiempo. Pero tamién a las que, malas que tenemos un ratico libre, aproveitan pa fer una nyapa de casa u entrenar como si tenesen las olimpiadas a l’atra semana, u emplir de contenius los suyos rez socials.

D’iste vrano me levo muitas cosas buenas: conciertos, libros, viaches y muitos buens ratos compartius con Arale. Pero cuento que no ixublidaré nunca lo vrano que aprendié a estar-me tranquilo zanganiando y sin penar.

miércoles, 27 de julio de 2022

Yo no lo tornaría a fer

Una d’as cosas mas dificils que puet fer una persona, por lo que veigo a lo mio arredol, ye reconoixer una error u entivocación. Manimenos, me pareixe que ye un d’os procesos mas vitals pa progresar como sociedat y tamién a nivel individual. Lo grieu no ye entivocar-se. Totz los femos terne que terne y ye imposible acertar siempre. Lo important ye qué femos con ixo, si somos capables de reconoixer las errors pa prebar de no repetir-las y d’apanyar las conseqüencias negativas que haigan puesto tener.

Tamién en ixe proceso d’autoconoiximiento y de reflexión, hemos de estar capables d’analisar las conseqüencias d’as nuestras accions. De nuevas, tanto a nivel colectivo como personal. Las activistas de toda mena deixamos a sobén aparcadas lo nuestro propio bienestar, y mesmo la salut, por un ideyal u por una causa. Todas hemos visto como seguntes qué campanyas u procesos han cremau a militants que, a ormino, dispareixen pa cutio de l’activismo u se quedan en un estau de militancia latent que’n salen muit de cabo ta quan.

Isto, que ye una d’as leccions mas valiosas que he aprendiu en zagueras, se veyeba bien amostrau en una d’as zagueras emisiones de La Base. En lo programa, se i charraba sobre los audios de Ferreras con Villarejo a on que se sentiba a l’augua clara como totz dos, de conchunta con amos de medios de comunicación, teixiban una estratechia contra Podemos a pur de fer servir información que sabeban falsa. Adedicoron qualques programa a lo clamau #FerrerasGate y mas que en podrían haber adedicau con tot lo suco que bi heba. En un d’os audios lo presentador de La Sexta deciba “Nosotros somos los que matamos a Monedero”. Pablo Iglesias lo levó como un d’os convidaus pa que en parlase. Tot lo programa ye intresant, pero me trucó muito una chiqueta frase que se dició en acabar (minuto 1:29:00 aprox). Pablo yera a pocas de despedir lo programa y Juan Carlos le demanda la parola pa decir: 

Yo volvería a hacerlo. Nos han intentado matar, nos han intentado arruinar la vida pero yo creo que lo volvería a hacer. También por respeto a toda esa gente anónima que se la ha jugado en toda España para acabar con toda esta basura.

De camín, Pablo respuleya:

Pues yo no. Yo no volvería a hacerlo.

Fa anyos, en una Trobada d’ixas que se feban d’activistas de l’aragonés, un viello militant admitiba que bi heba bella decisión d’o pasau suyo que cambiaría. Que de saber tot lo que sabeba agora hese preso atros camins. Feba tiempo que yo pensaba lo mesmo, que me cuacaría tornar t’o pasau y cambiar bella decisión que prenié. Me creyeba un varrenau por pensar asinas y salir-me d’ixa maxima que tanto se repite y que eixemplifica muit bien Monedero en ixe audio: “Lo tornaría a fer tot igual”. Pues, como Pablo, yo no.

Sabendo lo que sé agora por pura experiencia, sabendo las conseqüencias que tenioron beluna d’as mias decisions, sabendo por lo que hemos pasau atras companyeras y yo mesma, prou que cambiaría muitas cosas. ¿Puedo convivir con todas las mías decisions? ¡Y tanto!. Pero sé que en ocasions m’entivoqué y en atras, tot y que creigo que acerté, se pagó un pre que talment no valese la pena.

No sé exactament qué ye lo que cambiaría Pablo Iglesias. Ni sisquiá sé lo que cambiaría yo. Tiengo bien claras tres u quatre cosas. Atras, habría de valurar-las. Y muitas las deixaría asinas.

Diz un d’ixos mantras de coach que “I hai vegadas que se gana y atras que s’aprende”. ¿Nomás se puet aprender d’as redotas? ¡Au, va! N’he’aprendiu muito, prou que sí, pero tamién, y talment en la mesma mida, d’as mías victorias y aciertos. De todas las cosas que m’han saliu bien en la vida, que afortunadament no n’han estau pocas. Cal asumir las redotas y las errors, pero no pas gronxiar-se-ie y querer repetir-las, como un Sisifo, ni chupir-nos d’ixa penible cultura cristiana basada en la culpabilidat y la penintencia.

Anyade Pablo dimpués:

Pero lo que sí que voy a hacer es seguir aquí en La Base que esto es lo que me gusta, lo que creo que se nos da bien. En un momento decidí tomar una decisión personal que tuvo su importancia política pero yo ahora sí que estoy donde me gusta…

Y ixa ye unatra d’as leccions que he aprendiu en los zaguers anyos, que ye saber vivir lo momento politico de cada ún y a on podemos estar mas utils a las causas que desfendemos. Podemos pensar que lo que caldría fer ye X, pero no estar capables de fer-lo, u no estar disposadas a pagar lo pre personal que tendría. Y ixo no nomás ye chusto pa la persona que decide no fer-lo, sino que ye mesmo millor dende una envista de estratechia a largo plazo. Un activista cremau y retirau no vale pa cosa. Cudiar-nos en lo colectivo empecipia por cuidar-nos a nuestras mesmas, y por saber qué ye lo que podemos y queremos fer, que a vegadas no ye lo mesmo que lo que creyemos que la luita pueda aprecisar u lo que la resta puedan pensar que ye mas util.

Xavi Sarrià, una d'as personas que millor parla de cómo se vive l'activismo cultural y politico, ha escrito una repolida canción pa lo suyo zaguer disco Causa, que se diz Autodefensa. Vale la pena de punta ta coda, pero me quedo, pa acabar iste post, con una d'as estrofas, que diz: 

He après a conviure / Amb aquelles ferides / A queixar-me menys / I no comprovar / A sentir-me sol / En un laberint gegant / A pensar en el que vull / I no en el que diran

lunes, 4 de abril de 2022

Las fulenadas. Historias d'un chobenallo (3)

Fa uns días, en la manifestación d’o 8M, la colleta que fuemos chuntas teniemos un d’ixos debatz que dende fa anyos son cutianos en los actos d’a izquierda arredol d’a batucada que nos iba aturmentando. N’i heba qui quereban estar-ie cerca, porque les fa gracia y atras que quereban aluenyar-se en estar-ne fartas. Lo debat no ye una simpla qüestión de si te fan goyo u no pas. N’i heba qui le’n feba pero que consideraba que una manifestación talment no ye lo millor puesto pa ixa mena de manifestacions artisticas. Ni pa muitas atras bien ixemenadas dende habe anyos. Performances, pancartas chuzonas, disvraces u acompanyamientos mosicals son motivo de polemica y de debat adintro d’as nuestras movilizacions y, como en tantas atras qüestions, no acabo de tener una postura radical enta un u atro costau. Me pienso que a la fin pende d’o momento, oportunidat, esprito y d’o que quiera comunicar la organización d’o acto, que a sobén no ye lo mesmo que quier comunicar qui bi asiste. 

Ixas cosas, batucadas, teatretz, “personaches”... gosan d’estar la imachen que acaba publicando-se en los medios de comunicación. Las periodistas, por voluntat propia, u porque los suyos chefes les ne dicen, buscan fotos que clamen l’atención, que sigan fuents de clickbait. Y todas sabemos que las manifestacions y qualsequier acto de protesta, dende fa decadas, busca sobre tot repercusión mediatica. Una manifestación que provoque una buena foto amaneixerá en medios. Un viache por las carreras d’a ciudat sin mica parafernalia, por muita chent que i vaiga, por muit chusta que sigan las suyas demandas, por muitas personas que se i puedan veyer representadas, pasará a sobén de bislai por los medios y por nuestros dispositivos.

D’isto n’aprendié, por exepiencia propia, en los anyos de Chobenalla. La organización tenió momentos d’a-saber-la militancia. Meses en los que en cada una d’as reunions d’os lunes hebanos de fer un rolde de presentacions ya que siempre amaneixeba bella persona nueva con gana d’apuntar-se a un colectivo que no feba que creixer. Pero tamién tenió atros tiempos que no i quedabanos que quatre incombustibles. Que en las reunions tirabanos de calendario y procedimiento y nos chuntabanos las mesmas personas en la siede de CHA los lunes que lo sabado en lo Crápula, l’Atrio u lo Dispierta Fierro. En ixe tiempo, de baixa militancia y quan encara la relación con lo partiu yera meyo buena, surtió una manera de fer actos que aprecisasen poco treballo y tenesen firme repercusión en medios. Istos gosaban estar ideya d’un treballador d’o partiu a qui clamaremos Fuleno y, en la suya honor, clamabanos a ixa mena d’actos “fulenadas”.

Istos actos yeran enfilaus de tot ent’a prensa. Plegabanos t’a on que fuese dos u tres chobenallos chunto con Fuleno, febanos la momenaza que pertocase, los medios nos tiraban unas foticos y a l’atro día chunto con la foto en lo periodico publicaban parte d’a nota de prensa que previament les hebanos ninviau. No arroclabanos guaires personas porque ni en tenebanos entre las nuestras filas ni yera l’obchectivo d’o teatret. Con que venise bell periodista de bella achencia, y siempre en veniba, hebanos cumpliu.

En l’atro costau yera la resta d’actividatz de Chobenalla: chornadas, charradas, conciertos… que levaban treballo a boticiegas, horas y horas de fochar, de demandar favors, de buscar financiación - CHA nunca no se creyió que ixo fuese una inversión de futuro -, d’embolicar a chent, etc que, encara que plenasenos salas de centros civicos y aulas de facultatz, dimpués dengún no en daba treslau. Por contra, en ixas ocasions yera a on que aconseguibanos ixamplar la nuestra organización, humanament y ideolochica. Quasi todas las nuevas incorporacions veniban d’ixos actos a qui levaba poco tiempo le feba honra pa fer vinclos con la resta y formar-se politicament.

No son incompatibles las primeras con las segundas, pero tiengo claro quals m’estimo mas. D’as fulenadas no queda so que las breus noticias que nos adedicaba lo Heraldo. Dubdo que a dengún no le cambiasen la vida, ni le fese chirar lo suyo sentiu de voto, ni le planteyase dubdas vitals ni politicas. Tampoco no me pienso que las segundas represienten una gran revolución, que haigamos cambiau lo destín d’Aragón, ni costodias asinas. Manimenos, sí que cambioron la vida d’as que i participemos y de beluna d’as que consiguiemos embrecar.

Antes yeran los breus de prensa d’as fulenadas. Agora son los trending topic conseguius a pur de zasca. Pero las experiencias que cambean vidas, los aprendizaches que duran muito mas que una story, son a ormino bien aluenyaus d’os focos mediaticos y los retz socials. No digo que no siga important ixa repercusión mediatica, que en ye, pero l’acción d’a izquierda transformadera ha d’estar en ixe atro treballo d’ixamplar base, de formación ideolochica y de creación d’identidat colectiva. Fayena que, tot y que calga fer a moniquet y sin estrapalucio, acaba fendo millors fruitos que no las flors d’un día.

viernes, 8 de mayo de 2020

Las sectas de l'aragonés

En tot conflicto, antimás d’as dos, tres, quince u setecientas posicions que bi haiga, siempre nos trobamos con personas que s’aladeyan y no i participan. Beluns, porque no s’atriven a posicionar-se en no tener prou información u por motivos pareixius. Belatros, por mantener una malentendida equidistancia que gosa de favoreixer siempre a un d’os bandos en conflicto. Por un regular, a lo mas agresivo. En ocasions puet estar por lo miedo a posicionar-se en contra d'amistatz. En atras por no chitar mas bencina a un fuego que no se sabe cómo amortar. Y tamién n'i hai que no se posicionan por simpla galvana intelectual, en poder acceder a toda la información que cal, pero no querer. Diz que «viure vol dir prendre partit» y asinas prebo de fer-lo en la mía vida. Como totz, i hai conflictos que no m’atriviría a posicionar-me 100% con una parte, pero prebo por cada día de trobar nueva información pa formar-me una ideya sobre lo tema.

En las politicas lingüisticas d’Aragón, y concretament en las que pertocan a l’aragonés, tenemos bells quantos d’ixos debantditos bandos. No pas dos. En son mas, encara que a belún le pueda intresar reducir lo conflicto a ixos dos costaus. Tenemos a-saber-las organizacions. Belunas con decadas d’historias y atras naixidas de fa bien poco. Y tenemos a no pocas personas que las califican a todas de «sectas». Ye un discurso que he sentiu ya en qualques companyers de luitas a qui respecto prou intelectualment y por ixo me he decidiu a escribir isto.

Sé que las organizacions que luitamos por l’aragonés, cadaúna dende las suyas posicions, somos protagonistas d’un show prou penible. Que las nuestras barallas no son precisament un clamamiento a que la sociedat se nos una a la luita por la conservación d’o nuestro patrimonio lingüistico. Entiendo, alavez, muitas d’as criticas que se nos fan. Pero n’i hai de chustas y d’inchustas. Los partius politicos, totz ells, tienen momentos millors y piors. A sobén de vergüenya allena. Los hemos visto tricolotiar-se por cosas absurdas y montar scenetas que farían plorar. Que qüestionan que se les pague lo que se les paga. Pero, ¿de verdat qui leyetz isto opinatz que TOTZ, repito TOTZ, los partius son sectas? ¿Dende Puyalón dica VOX, de Bildu a Falange, d’o PACMA a lo PSOE? Ye una simplificación absurda. Prou que no totz los partius son iguals. Ni ideolochicament, ni organizativa. Podríanos decir lo mesmo sobre sindicatos, y tamién totz sabemos que poco u mica tienen a veyer CNT con UGT u con LAB, por nombrar-ne nomás tres. Y si qui leye isto ye d’a opinión de que totz los partius u sindicatos son iguals, que l’aplique a los clubs de runners, asociacions culturals, amigas d'a filatelia, organizacions no gubernamentals u lo que le agane. Y si creye que qualsequier forma d’organización colectiva humana ye sectaria, no sé que fa leyendo iste blog, a on que siempre desfenderé los prochectos de luita colectiva por debant de l'individualismo que tanto mal ye fendo-nos como sociedat.

Estar una secta implica uns comportamientos y maneras d’organizar-se concreta. Uns que no son en Nogara, l’asociación que levo vinte anyos fendo-ne parte y que, con todas las errors que haigamos teniu en los quasi trenta anyos d’existencia, somos bien aleixaus d’estar una secta. Ye d'a que puedo charrar, y no lo faré d’a resta d’organizacions, que i hai de tot y han pasau por a-saber-las fases. Cadaún sabe lo que ha feito, lo que ha deixau de fer, y lo que ha deixau fer. Tanto adintro como difuera de l’asociación he luitau por l’aragonés, con los míos posicionamientos, prou que sí, pero siempre prebando d’ixamplar la base social, de fer procesos participativos, transparents y integradors. Fracasando a sobén, porque l’enemigo – que ye lo nacionalismo lingüistico espanyol y no pas atro – ye gran, fuerte y tien a-saber-las armas. 

Prou que no todas las asociacions ni corrients ideolochicas de l’aragonés son iguals. Entiendo que ye un mundet chicot, fosco, con una historia vergonyosa de chent tenendo actitutz y accions mas que censurables por quatre perras u por bella mica de prestichio social. Por desgracia, ixo mesmo ye present en muitos atros espacios. En lo mundo d’a cultura, d’o periodismo, de l’esporte... Las activistas por l’aragonés no somos ni millors ni piors que todas ixas. Y no se nos ocurriría decir que son «tot sectas».

martes, 14 de agosto de 2018

L'alegría de l'activismo

A tu que te fa goyo isto”. Asinas empecipian conversas arrienda con las amistatz que no fan parte de l’activismo politico, social u cultural, quan se refieren a ixos activimos a on que milito. U mesmo a atros que no, pero que fican en ixa mesma taleca “hippie”. Contina la conversa, por un regular, con una demanda d’información u d’aclaración d’o que han leyiu por prensa u les ha arribau por retes, pa que les de unatra envista diferent que no conseguirían por garra atra d’as suyas vías d’información cutianas. Agradeixiu porque me consideren un referent de cosas que no en soi, prebo d’alportar-les la mia opinión u los conoiximientos que pueda ufrir-les. Siempre sin correchir-les ixe “a tu que te fa goyo isto” y preguntando-me si de verdat creyen que m'estimo mas de baixar t'a manifestación que siga a fer una gambada sinsentiu por las carreras zaragozanas, que d'estar-me de charradeta en un bar, leyendo un buen libro u veyendo una buena cinta.

Ye evident que me fan goyo las luengas, y en concreto l’aragonesa. Tamién la historia y la politica prou que sí. Pero no pas l’activismo. Chunto a lo treballo, que me furta ueito horas (¡y gracias!) d’a mia vida, la resta d’o tiempo l’adedico en un porcentache altismo a las asociacions que en foi - u n’he feito - parte y a l'activismo politico, social u cultural. Bellas vegadas pa fer cosas que m’encantan y que faría de toda manera si no i militase, pero muitas atras de pur “mantenimiento”. Reunions eternas, locals que mantener, diners invertius, plataformas por la causa que siga, … Lo voluntariau ye pleno de fayenas incomodas, rutinarias, aburridas y, a soben, improductivas.

Personalment vivo en una contina angunia por no tener tiempo pa fer tot lo que quiero fer. Leyer tot lo que querría leyer, viyer tot lo que querría leyer, aprender mas luengas, viachar ta mas puestos. Agosto ye un d’os meses a on que, en suspender-se lo curso politico, vivo bella semana de mirache a on que tiengo tiempo pa yo mesmo. Pa ixe libro u serie que teneba pendient u pa ixa cursa que nunca no se troba un ratet pa fer-la. Me pregunto si no deixar-lo tot. No voi a tener mainada a qui deixar-les un hipotetico mundo millor. No tiengo una fuerte identidat “d’especie” que me leve a deseyar una vida millor a la futura humanidat. No tiengo un especial sentiu de trascendencia vital ni mica espritualidat. Podría deixar d’encarranyar-me terne que terne por las inchusticias que veigo, asumir que lo mundo ye de mal apanyar, y adedicar-me tot lo tiempo que me queda libre a chupir-me de toda ixa maravillosa cultura que atras van creyar pa que podese disfrutar-la.

Creigo que a soben las que perdemos siempre - no he teniu una victoria politica duradera en dos decadas d’activismo - nos construyimos un relato epico d’as nuestras luitas, porque nos fa falta. “La bellesa de viure la vida sense claudicar” que diz Xavi Sarrià en la suya canción Renaixem. Pa poder vivir en un estau permanent d’accions que nunca no tienen recompensas hemos de convencer-nos de que la propia luita ye una recompensa. Y prou que bi ha momentos maravillosos. Ye cabolioso que tenemos a muita d’a millor chent d’o mundo. Encara que dimpués nos tornen a redotar, u nos traicionen, cada victoria temporal tien una component emocional brutal que remeramos en los momentos a on que dubdamos d’o nuestro compromís. Fendo un simil futbolistico, somos un equipo de segunda que, de cabo ta quan, gana la Champions, pero dimpués le’n furtan y la venden en un azoque.

“A yo no me fa goyo isto”. A yo lo que me fa goyo ye leyer, lo cine, las luengas, los chuegos frikis, lo mont, pasar tiempo con la parella, las amigas, ... cosas asinas. Lo que no puedo ye quedar-me quieto veyendo como se le preta fuego a tantas cosas que amo. Quiero vivir lo que me queda de vida en un mundo con diferents luengas, con diferents paisaches, culturas y mosicas, … Un mundo que no te lo acabes nunca, variau, diverso, creativo, chusto. En unas condicions de vida decents. Sin necesidatz, sin miedos. Si lo mundo fuese como cal, las personas que saben de tot lo que m’importa tendrían tiempo y ganas d’amostrar-me sobre ixo. Y yo tendría tiempo pa aprender con ellas, y no habría d’estar luitando simplament por la nuestra existencia. Por lo dreito a disfrutar d’a diversidat. Si lo mundo fuese como cal, no caldría que pasasenos tantas y tantas horas d'o nuestro tiempo libre luitando por la nuestra calidat de vida y la de tanta chent que sisquiera puet permitir-se "lo luxo" de tener tiempo libre pa luitar por cosa.

Asinas que, escrito isto, desafogau ya, tornaré a escribir-me ixe recontamiento a on que bell diya vencemos a lo capitalismo-heteropatriarcal-acotolador-de-luengas-y-pueblos. Ubriré l’achenda, que ya tenemos setiembre a tocar, y iré marcando los diyas: “asembleya”, “chornada de limpieza”, “vermu solidario”, …. y tornar a empecipiar. Pero iste anyo sí. Iste anyo empecipiarán a cambiar las cosas.

lunes, 5 de septiembre de 2016

Por si m'entivoco

Bi ha dias que pierdo muito a fe en a humanidat. Que me veigo tant rodiau de'ababols, carnuces, sanselos y desustanciaus que pienso que no tien mica sentiu todas as batallas que libro de contino. Que me qüestiono tot por lo que luito, y si realment mereixe la pena fer-lo. Sino m´iría millor pasando de to y adedicando lo que me quede de vida a leyer y viyer series. Ixos diyas pienso en deixar l'activismo, as asociacions y organizacions, as clases d'aragonés, o blog, a radio, ... tot. Pero de vez, pienso que me he entivocau tantismas vegadas en o pasau, que m'enticovo cada dia y que regular que continaré entivocando-me en o futuro. Asinas que, por si m'entivocase y a humanidat sí que tenese solución, nomás por ixa chiqueta posibilidat, caldrá continar treballando.