Mostrando entradas con la etiqueta verano. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta verano. Mostrar todas las entradas

domingo, 24 de agosto de 2025

Se m'acabó lo verano

Que tiengo una memoria malisma no ye garra novedat. Con tot y con ixo, i hai vegadas que me deixau mocau la mía capacidat pa ixuplidar y montar-me la mía peli personal. 

Veniba a fer un post sobre lo verano mío, sobre tot lo que heba desconectau, lo tiempo que heba teniu pa escribir y leyer, aluenyar-me d'o mobil, ixe diaple que t'agarrapiza con los suyos incantes y fateras y asinas-asinas y vete-me que ixo ye, si fa u no fa, lo que escribié l'anyo pasau en calendatas pareixidas. Talment las ideyas no nomás se me yeran acotolando pa lo programa de radio, si no que tamién he de zarrar iste blog

¡No tos fará lo morro cloc, haters!

Me deixó mocau tamién cómo toz ixos deseyos de cabo d'anyo (u cabo de curso, si nos metemos niquitosas) se'n fuoron a muyir fardachos en semanas. Cómo tot ixe relax que trayeba d'a costa vasca s'acotoló en uns días de treballo. Cómo a pur de chefa y clients ixe yo-zen vulcó y se transformó en lo yo-astruguizo de cutio, adicto a lo mobil, caotico, pifolo y zamandungo.

Asinas que, estianyo, millor charrar de futuro. Que lo verano, pues muito bien, a saber qué desconexión, bel viache pincho, que a fe que saldrá por aquí en bel momento y poco mas d'interés. Lo lunes engancho y s'acabó la risa.

Pa lo curso 25/26 tiengo un amiro de propositos. Cuasi toz, clasicos: minchar millor, zorriar menos, estar mas ordenau, comprometer-me mas en las mías militancias... Poca orichinalidat. En lo que pertoca a la mía actividat publica, y si yes leyendo isto, ye porque una miquirrina ya t'interesará, quiero centrar-me prou en escribir. Lo tiempo que feba servir t'a radio se destinará a ixo precisament. A lo nuevo libro, que me tien varrenau y me leva firme fayena, y que cuento que ye de mal publicar en 2026. Pero tamién a iste blog, que fará decinueu anyos iste aviento y que, en zagueras, lo teneba prou abandonau.

Pa ixo, me faría goyo de contar con vusatras, lectoras y seguidoras, que me escribisez lo que mas goyo tos fa que escriba, los temas que creyez que podría charrar-ne, dudas que tiengaz, lo que se tos ocurra. Dimpués de cuasi dos decadas, pocos afers me quedan por tratar y goso fuyir de l'actualidat, pero aquí soi, ascuitando y leyendo lo que me comuniquez.

Dimpués d'iste descanset, Tierra de barrenaus torna. ¿Qué en querez?

lunes, 9 de septiembre de 2024

Lo silencio d'o vrano

Nota: La primer versión d'iste post s'escribió en la mía libreta de vrano, boli sobre papel, lo 9 de chulio de 2024 en Morillo de Galligo (Aragón)

Fa uns días un compa que s’adedica a l’amostranza deciba que en ixos momentos d’o curso (finals de chunyo) i arribaba muit canso. Los zaguers meses de docencia ben d’estar bien furos, por lo que veigo en todas las amigas y conoixidas d’o sector. Deciba iste zagal, con una mica de desaspero, que amenistaba silencio. Que la cachimalla feba masa estrapalucio. Deciba, con voz floixeta, cuasi una mormor, que no deseyaba que una mica de silencio.

En ixo chustament consistiba lo mío primer plan d’o vrano. En buscar lo silencio. En ixa busca amaneixié aquí dende a on que escribo isto, lo camping Armalygal de Morillo de Galligo. Un puesto cerqueta de Zaragoza, troz d’ixe paradiso que ye Aragón, parafraseando a Silvia Cebolla.

Si nos metemos niquitosas, u literals, de silencio, tampoco no n’i hai aquí. Las carcanetas cantan de contino. No deixan de dar ferrete, como las alparceras d’a carrera a on que vivo en Zaragoza cuan las suyas fayenas les dan treugua y aduben a chuntar-se debant de casa mía. I hai ninos tamién, que, por muito educaus que sigan y por muito que tasament s’esten en lo camping porque tienen plans millors, son ninos, y los ninos fan rudio y cuento que ye bien que en faigan. Tamién i hai autos, claro. Porque en la nuestra sociedat siempre i hai autos. Tot y que, aquí, poquez y cuasi siempre aturaus. Belún mesmo electrico, que fa ixe sorollet cuasi imperceptible y diferent d’os de combustión que por cada día pareixen mas antigallas. D’aquí a no guaire en serán, d’antigallas, tanto como los carros de caballos u las casetes y amaneixerá bel carnuz que los reivindique.

No ye silencio sensu stricto lo que miro. Fuigo, barrunto que igual que ixe compa que’n charraba antes, d’o rudio en lo sentiu comunicativo, d’as interferencias. D’ixas que tiengo adintro, que a sobén m’empachan de poder decidir qué ye lo que quiero fer. D’ixas que no me permiten charrar con yo mesmo, preguntar-me cuals son los míos deseyos, t’a ón quiero ir, cómo, con quí. D’as que no me deixan conoixer-me, cuestionar-me cómo me va la vida, si ye tot bien u aceptable, que no ye poco, u me soi aconortando u b’habe que yera tot un zancocho y no heba puesto parar-ne cuenta.

No sé si ixe compa me leye pero creigo que lo rudio no lo feba lo suyo alumnau. Que sisquiá yera silencio lo que miraba. U no nomás silencio. Que lo que el y yo querebanos yera fer callar por un tiempo a los chefes y chefas que nos dan mal toz los días, a lo cunyadamen faixista encarranyau por l’amnistía, la Begoña, los mena-vampiros de l’IRA u ves-te-ne tu a saber qué invento. Quereba, por uns días, deixar d’estar-se en los rez, limpio producir, limpio consumir contenius. Que lo catatico mobil fese honra nomás pa saber l’horario d’a cafetería, l’orache de manyana y pa preguntar-le a ixe colega que tiens abandonau que cómo le va y mentir-le churando-le que d’iste vrano no pasa que t’acercas a visitar-lo.

No sé tu, compa, pero a yo m’ha funcionau. Levo tasament 24 horas aquí. Leyer, escribir, una mica d’esporte y poco mas. Y charrutiar con yo, que igual como a lo colega ixe que iste vrano a fe que visito, me teneba muit abandonau.

domingo, 25 de agosto de 2024

Vrano desconectau

Un d'os  obchetivos que me proposé pa iste vrano estió desenchegar-me, en la mida d'o posible, d'a tecnolochía. No pas como un nuevo dogma en la mía relichión personal ni como cualque churamento sagrau, simplament no estar-ne tot lo día pendient. Ni de rez ni de l'actualidat ni de res. Una uelladeta de cabo ta cuan y prou.

Ixo incluyiba l'actividat publica y mesmo la privada. No quereba mirar-me Whatsapp terne que terne, ni compartir-ie los reels que me fesen gracia ni comentar noticias u eventos nian reaccionar con lo didet entalto a lo que me decisen.

En iste curso 23/24 paré cuenta de que teneba una miqueta d'adicción a lo mobil. Me sentiba como cuan fumaba que, siempre que podeba, heba de fer-lo como si isen a verdar-lo u si bel contorniello m'ise a privar de poder fumarriar a saber qué rato. Lo feba tamién por un poquet d'ansiedat social  que veniba sentindo en lo segundo trimestre y que va acabar en una mini-crisi pa cabo de chulio. Cosa d'importancia pero barrunto d'un problema que podeba creixer.

Asinas que, como qui me seguiz habrez puesto comprebar, la mía actividat estivera ha estau radida de  tot. Bel par de videos en TikTok sobre l'Aplec dels Ports y lo nuestro viache en bici por la Vía Verda de Val de Zafán, y prou.

Pa cerca d'a Virchen, ya andaba meyo curau. Zero ansiedat social, lo mobil en modo avión la metat d'o día y yo disfrutando d'o present.  Ixo con que tanto ferrete dan las psicologas. Ahiere, en ixe disfrute, pasemos d'o codetazo que feba empecipiar las fiestas de Zarautz y marchemos a fer una cursa por Pagoeta, un puesto rebonico, pleno de vida, a on que la color verda lo imple tot y entiendes por qué las vascas aman tanto lo suyo país. 

De tornada, ya en lo camping, Tamara me pasó beluna d'as fotos que heba feito por lo camín. En una, i amaneixeba yo, rodiau d'arbols d'ixos que nunca no acaban, pingaus dica lo ciel. Yera en lo bel meyo d'o camín, en buena postura, riso majo y sin que se me notase guaire la pancha de cuaranteno. Por una vegada no feba momos ni saliba con los uellos zarraus. Una foto de diez. Cuasi por instinto la ubrié, cambié la dimensions a 1:1 pa fer-la instagrameable, toquitié los libels de contraste, brilo, nitidez, etc, retalle por aquí, retalle por allá y lista pa compartir. "Afegir titol", me demandó la app (tiengo lo mobil en catalán). ¿Qué le meto? Que me sé yo: "desconectando". Y en ixe inte, un segundo antes de dar-le a ninviar, bel electrón cambió de napa u cualcosa pasó que me fació parar-ne cuenta. Dimpués de semanas de desconexión real, un momentet de relax, un despiste de no res y la mecanica aprendida en los zaguers anyos actua cuasi como un imperativo biolochico. "He de fer veyer lo feliz que soi. He de creyar conteniu. He de dar de minchar a los putos algoritmos". Preté lo trianglet que indica t'a cucha. "Recula amigo. No pasa res porque la chent no sepa a ón yes, ni qué fas, lo que has minchau u l'actividat superinteresant que te ye cambiando la vida", me dicié. Desconectar no ye ir t'o mont y fer-te-ne la bamba malas que arribas ta bel cabo con cobertura.

Reconectaré, deixaré d'escribir en libreta, compartiré estaus de WhatsApp, alimentaré a l'algoritmo y daré muito ferrete, dica fer-me canso, dica sentir ixe "joer, Carlos, que no aturas", que, en lo fundo, tanto goyo me fa y tanto m'imple l'ego. Prou que lo faré, Si leyes isto, ye que ya lo soi fendo, de feito. La vida en 2024 ye asinas, cal asumir-lo, y mas encara pa los apasionaus d'a comunicación como yo.

Pero, ixo sí, iste vrano m'ha feito firme honra pa fer-me a vivir sin mobil, sin angunias, sin quefers tecnolochicos autoimposaus. Ha estau una experiencia tan satisfactoria que a fe que a l'atro anyo lo faré y mesmo en un grau mayor. Prebaz-lo, si no lo hez feito ya.

Addenda: La primer versión d'iste post s'escribió en la mía libreta de vrano, boli sobre papel, lo 15 d'agosto de 2024 en Zarautz (Euskal Herria).

viernes, 14 de junio de 2024

La pastera d'o verano

Hue me mincharé la pastera que, en lo mío calendario personal, marca lo prencipio d’o verano. Ye una d’ixas tradicions chicotas, de nomás dos personas, Arale y yo, y bien recient, de fa pocos anyos. Pero que pa yo significa a-saber-lo.

La pastera d’o verano se mincha en lo mercau medieval de Zaragoza, en un puesto que i hai en la Plaza Sant Bruno, baixo la uellada d’a Seu. Ye la chenta d’a vispra d’o Tamborilé. Ixe día, en salir d’os nuestros treballos, quedamos astí, en la paradeta d’as pasteras. Nos la pretamos, pasada con bella biera que vendan cerqueta, y jopamos enta Mezquita d’Exarc a disfrutar d’o nuestro festival favorito, lo primer d’o verano.

No ye una pastera millor que cualsequier atra que te puedas minchar cuan siga. Nos la hemos de minchar posaus en las escaleretas d’a plaza, por un regular con firme caloraza y a tot meter, que i hai viache por debant. Pero sabe de pistón, millor que todas las exquisitezas de finores que dan en los restaurants de perras y millor que las chullas ixas que tanto goyo tos fan.

Tot y que no tenemos encara vacacions, se barruntan. Ixe día empecipia tamién las fiestas d’o barrio. De tardes la cachimalla fará la suya corrida de pollos arredol d’a ilesia d’a Madalena entre que nusatras pasamos la muga provincial. Cuan en tornemos, escamalladas dimpués d’haber-lo bailau tot, nos aguardará lo Mercau de Carrera -u Street Market que le dicen- con buena borina y una xarramata de propuestas d’as artesanas d’o barrio.

Y dimpués continan las fiestas d’o barrio, y vienen mas festivals y conciertos. Y, a la fin, las vacacions. Y viaches y tardes de no fer ni pon y libros pa leyer y banyicos en las pozas y en las mars. Y ixuplidar mesmo lo nombre d’a mía chefa y lo cansos que son los clients y las caixetas d’as putas excels.

Toda ixa liberación empecipia hue, de meyodías, con lo gusto d’una pastera.

martes, 29 de agosto de 2023

La chepa d'o puma

Arribau lo verano, vien, en chunto, las polemicas sobre lo turismo, tant masificau en zagueras. Visitadoras y visitadas se concaran en rez. Las primeras, farutes, amuestran lo suyo poder economico, decindo-les a las segundas que viven gracias a lo cauquerré que portan en istos días t’os lugars suyos. Las locals les recuerdan que ixo no da dreito a fer lo que a cada ún le pete, que las campanas suenan a la hora que suenan y que la luenga d’a tierra ye la que ye.

En Sallent, en lo Pirineos Sur, videmos una actuación. Una moceta, de Madrit, presentó una canción destacando lo suyo mesetario orichen y con un discurso, victimista de tot, sobre cuánto se odiaba a las de Madrit difuera de Madrit. Penando por que «en provincias» fuesenos asinas, que ella no se sentiba de garra cabo, que qué yera ixo de «las radices» y cosas asinas. Toda la replega de topicos cosmopaletos. Por empatizar un poquet, cosa que ella no pareixeba disposada a fer con las baturricas que l’ascuitabanos, prebé de solidarizar-me.

A lo cabo y a la fin, no lo tiengo tant difícil, en estar puma y cheposo. La primer condición ye por tener casa en Cambrils, un d’ixos lugarons d’a Costa Daurada catalana que malas que arriban las primeras calors rebuteixe de manyos que, beluns d’os cambrilenses, califican como Putos Manyos y, d’astí, Pumas. Ixe lugar a on que tampoco no he sentiu ixe refús que, de cabo ta cuan, en charran en l’Heraldo. Talment, entre atras razons, porque no soi d’os que entra en la botiga exichindo que le atiendan en castellano. La segunda, la de cheposo, me la dicen en puyar ta Uesca u t’o norte d’o país. Ista sí que la he sentida mas, tot y que bellas poquetas vegadas.

En veyendo las actituz d’os mios conciudadans en viachar, no se me fa raro. Reproducimos, punto por agulla, los comportamientos que en atras partes acumulan a los madrilenyos. Que aquí, en tener tant poco turismo d’a capital espanyola, les gosamos enguerar a vascos y catalans, que d’ixos sí que en tenemos a trompicuesco. No ye una cuestión d’orichen, en ye d’actitut. Ababols, por desgracia, n’i hai por tot. En Madrit, Euskal Herria, Catalunya y, prou que sí, en Zaragoza. De chent que creye que deixar cuatre perretas en bel puesto le da dreito a tratar a tot lo mundo como le pete. Chent que, por un regular, tamién trata a la resta igual en lo suyo puesto d’orichen.

Entiendo los problemas que causamos los turistas. Entiendo lo que i hai dezaga de que me digan puma u cheposo. Prebo, cuan viacho, d’estar un visitant mas que no un turista. De no dar guaire mal y adaptar-me a lo que i haiga, me faiga mas u menos goyo. De que lo nombre d’a mía quiesta y immortal ciudat no s’asocie con la purria que de cabo ta cuan veigo por astí. ¿Lo conseguiré? A fe que no de tot, pero faré tot lo que pueda.

Fa falta muita empatía, cal cambiar ixa ideya tant ixemenada de que si pago tiengo dreito a cualsequier loquería que se t’ocurra. Y cal tamién que s’entienda que, en la mayoría d’os casos no i hai garra motivación xenofoba sino una rebelión contra lo sentimiento – y a sobén realidat – de que mientras la temporada turistica la chent d’os lugars de destino deixa d’estar ama d’a tierra suya.

jueves, 24 de agosto de 2023

Vrano galvanot

Si yes d’as personas que leye a sobén iste blog, que ascuita lo programa de radio u que me sigue en rez, ya habrás notau que en zagueras he publicau bien poco. Podría decir que he iu a saber qué aqueferau con prochectos y costodias. U que yera fendo treballo asociativo que no me deixaba tiempo pa las mías movidas personals. La realidat, manimenos, ye que m’he estau tocando la figa como nunca antes en la mía vida.

Por circunstancias laborals, iste anyo, y pareixe que toz a venir, he teniu seis semanas de vacacions. Que lo maximo que heba teniu dica agora no heba pasau d’os vinte días. Malas que lo sabié, prencipioron a fochar las mías neuronas en lo ciento de fayenas que podría aproveitar pa fer. Me veyeba rematando lo libro que empecipié a escribir fa bel mes, u fendo ixa web que siempre he quiesto fer a on que s’arroclase blog, radio, video, venda de libros y lo que vaiga fendo, u escribindo un ciento de nuevos articlos con que dar ferrete tot l’agüerro, u gravando recursos radiofonicos pa no ir esparpellau tot l’anyo. 

Miau.

Los primers días, que no feba ni pon, m’aturmentaba. Me sentiba un galván, un malfurriador de tiempo, teneba buen rau-rau por no aproveitar toda ixa patacada de tiempo que las vacacions m’ofriban. En una d’as mías frecuents uelladas por instagram me trobé con una publicación d’una dibuixant (lo siento, no la he trobada y no remero quí yera) a on que deciba «normalicemos no fer cosa en vacacions». Por bel día me resistié. No tiengo guaire claro en qué momento, ni por qué razons, pero poco dimpués lo normalicé. Decidié deixar de pensar en los mil prochectos, en lo capitol siguient d’o libro y en lo programa de radio. Me fixé la zaguer semana antes de tornar t’o treballo pa fer lo que se podese y m’adediqué a disfrutar d’o tiempo libre. Tanimientres, a folgazar.

Sisquiá puedo decir que haiga leyiu un ciento de libros, u vistas mil series ni ascuitaus no sé cuantos podcasts. La verdat ye que simplament he aproveitau lo tiempo estando-me con la mía parella, compartindo buenos ratez, en viaches no guaires aluenyaus y tamién por la rusient ciudat.

Cuento que isto tamién tos pasa a muitas d’as que leyez lo blog. Mas que mas a las activistas, que siempre somos pensando en fer «ixa fayena» que imos deixando pa cuan lo treballo nos ampre una miqueta de tiempo. Pero tamién a las que, malas que tenemos un ratico libre, aproveitan pa fer una nyapa de casa u entrenar como si tenesen las olimpiadas a l’atra semana, u emplir de contenius los suyos rez socials.

D’iste vrano me levo muitas cosas buenas: conciertos, libros, viaches y muitos buens ratos compartius con Arale. Pero cuento que no ixublidaré nunca lo vrano que aprendié a estar-me tranquilo zanganiando y sin penar.

lunes, 8 de agosto de 2022

Banalidatz de verano

Ye una tarde d’agosto y soi niervudo. Ha pasau un cabo de semana a on que qualques cosas han saliu malament. Garra cosa que no tienga remedio. Garra zancocho horrible de conseqüencias cosmicas. Ye nomás ixa sensación rara que se tien quan se fa un plan por muito tiempo y dimpués, de bote y voleyo, tot se chira, fendo que ixe edificio que t’has construyiu en la ment s’esboldrega de camín y has de devantar-ne un de nuevo. Y ixe no t’acaba de fer goyo. Que ye apanyadet, que fa honra, que talment siga mesmo mas util. Pero yo quereba l’atro, lo d’antes, lo que yera en lo mío plan. Cosas de TOC, que diría belún. Cosas d’estar organizau, me pienso yo. Que quan sale bien ¡qué bien!, pero quan se chira lo plan…

Soi niervudo y me cal escribir. Ye terapeutico. Lo dicen las expertas y lo digo yo que, experto, no’n soi, pero experiencia en tiengo buen amiro. Y experto y experiencia pareixen compartir etimolochía, asinas que talment sí que en siga, d’experto. Me cal escribir, pero no tiengo tema. Tiro d’o mas cabolioso. D’o monotema. D’a calor y lo verano, y pienso en la banalidat d’iste tiempo.

Lo verano ye banalidat pura. Los informativos son banals, con las suyas noticias de medusas en las plachas - en zagueras chavalins - y con los pobrons periodistas habendo de cubrir las fiestas d’os lugars a on que capuzan con pozals de tinticola en directo pa fer ixe viral de 5 segundos que da mas audiencia que la n-ena reposición de Pretty Woman. La mosica de verano ye banal. Quan arriba la calor los chicos s’enamoran. Bailemos lo bimbo. Aquí no i hai placha. Pilla lo chapeu y cala-te-lo, imos t’a placha, calienta lo sol. Chibiribiri. Yo quiero bailar toda la nueit.

Podría tirar d’atro topico y escribir d’o que leigo u veigo. Tiengo dos libros empecipiaus, como ye costumbre mío. L’un, un asayo, que da pa muito y tocará articlo largo. Y mesmo programa de radio. L’atro, de narrativa… ¡guarda si ye malo! Deciban que l’autor yera bien bueno y como no m’heba leyiu cosa d’ell, l’ampré en la zaguer visita t’a biblioteca. D’iste no puedo escribir cosa buena, asinas que millor no'n escribiré ni zarapita. Los afalagos, en publico; las criticas, en privau. A no estar que tiengas bella cosa personal contra l’autor, que no ye lo caso. Ye un d’ixos pocos libros que no sé si m’acabaré, a pesar d’estar curtet. Que no pasa cosa por deixar-ne un a metat. Racionalment, lo sé. Lo mío tiempo ye valioso. Pero me’n fa de rabia lo de no acabar los libros. Ye como si barruntase que talment en lo zaguer paragrafo, en la zaguer linia, una frase puet fer valer todas las anteriors. No m’ha pasau nunca.

¿Y si escribo bella cosa d’o treballo? Sobre estar-se en la Zaragoza d’agosto, con las carreras vuedas d’autos y lo sol fendo bullir lo gudrón. Con una amiga d’aquí que, como yo, no teneba radices en garra lugar t’a on que ir de verano, quan yeranos adolescents y los solo de toda la clase que remanibanos en La Inmortal, nos autoclamabanos Pringadísimos y l’anyo que pertocase: Pringadísimos 96, Pringadísimos 97 y asinas asinas pleguemos en lo sieglo XXI. No lo pasabanos tant malament, a pesar de tot. Zaragoza, pa qui la conoixe y la disfruta, tien cosas buenas tamién d’agosto.

Me podría foter un relatico. Bella cosa de fantasía. En zagueras no escribo guaire en aragonés. Tiengo un libro entruchau. Que la primer versión ya la rematé fa dos anyos. Podría revisar-lo, pero ixo ye maximum galvana. Millor, uno nuevo, escrito de propio t’a radio. Podría fer voces dimpués. Masa vergüenya. Talment habría de fer-me bell curset de teatro u d’interpretación y aprender ixo de fer voces. Quedaría pincho. U aprender guitarra. U bell idioma que no sepa, dende zero, empecipiando con lo de I am Carlos, i’m fourty-three years old, pero en italiano. U chino. U euskera, que cuento que seguirán fendo las clases los de AEK. ¡Vai, si no adubo pa tot lo que foi ya, como pa embolicar-me en mas cosas! ¡Que belún me logue tiempo!

Problemas d’o primer mundo, que dicen por astí. ¡Pues en lo mundo que m’ha tocau de vivir! Si vivise en Uganda, en tendría d’o tercer, pero como en lo sorteyo me tocó Aragón, y en casa buena -si fa u no fa-, pues tiengo problemas d’iste mundo.

La terapia ya ye feita, me pienso. Soi mas tranquilet, ixo seguro. M’escrito una fatera. Y la voi a publicar en lo blog, prou que sí. Astí va, un sinyalín d’ansiedat feita letrichonas. Unatro post, que ya feba tiempo que no en publicaba. Busco la foto adequada, publico, comparto en retz y a seguir leyendo. Me pienso que trigaré la noveleta, que, tot y que ye un catenazo, no pierdo l’asperanza de trobar-ie bella cosa intresant. Regular que n’i habrá. Talment en la zaguer linia d'o zaguer paragrafo.

martes, 22 de junio de 2021

Cancions de verano. Tierra de barrenaus 7x20

Un d'os sinyals de que arriba lo verano ye lo cambio mosical que s'experimenta por tot. Nuevas mosicas, quasi dispareixidas la resta de l'anyo, amaneixen. Atras s'ixuplidan por bell mes. Y la mosica, en directo u "en lata" imple plazas y recintos por tot. Agora, con lo d'a pasa, queda por debant un verano raro. Con conciertos, sí, pero feitos d'una manera bien diferent a lo que tenebanos costumbre. 

En qualsequier caso, lo verano nos traye, con pasa u sin ella, una banda sonora bien reconoixible. A sobén horrible, con los videos y cancions que todas tenetz agora en la vuestra ment. Pero tamién con temazos que se'n fan la mofla, u que plateyan unatra uellada d'ista estación.

En iste programa tos n'he proposau vinte cancions d'o verano que no son las que gosan sonar en las radioformulas. D'Aragón y de por aquí cerqueta. De toda mena d'estilos mosicals. Y todas, u a lo menos ixo me pienso, que te fan firmes ganas de bailar y de disfrutar de todas las posibilidatz que tienen istos meses de caloreta y vacacions. En la pocha, en i quedan atras quantas que no i cullioron en lo programa por qüestión de tiempo, asinas que, si tos fa goyo lo programa, pa 2022 en foi unatr. Entalto lo verano y las buenas cancions!

Programa #103