Mostrando entradas con la etiqueta Tierra de barrenaus. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Tierra de barrenaus. Mostrar todas las entradas

domingo, 24 de agosto de 2025

Se m'acabó lo verano

Que tiengo una memoria malisma no ye garra novedat. Con tot y con ixo, i hai vegadas que me deixau mocau la mía capacidat pa ixuplidar y montar-me la mía peli personal. 

Veniba a fer un post sobre lo verano mío, sobre tot lo que heba desconectau, lo tiempo que heba teniu pa escribir y leyer, aluenyar-me d'o mobil, ixe diaple que t'agarrapiza con los suyos incantes y fateras y asinas-asinas y vete-me que ixo ye, si fa u no fa, lo que escribié l'anyo pasau en calendatas pareixidas. Talment las ideyas no nomás se me yeran acotolando pa lo programa de radio, si no que tamién he de zarrar iste blog

¡No tos fará lo morro cloc, haters!

Me deixó mocau tamién cómo toz ixos deseyos de cabo d'anyo (u cabo de curso, si nos metemos niquitosas) se'n fuoron a muyir fardachos en semanas. Cómo tot ixe relax que trayeba d'a costa vasca s'acotoló en uns días de treballo. Cómo a pur de chefa y clients ixe yo-zen vulcó y se transformó en lo yo-astruguizo de cutio, adicto a lo mobil, caotico, pifolo y zamandungo.

Asinas que, estianyo, millor charrar de futuro. Que lo verano, pues muito bien, a saber qué desconexión, bel viache pincho, que a fe que saldrá por aquí en bel momento y poco mas d'interés. Lo lunes engancho y s'acabó la risa.

Pa lo curso 25/26 tiengo un amiro de propositos. Cuasi toz, clasicos: minchar millor, zorriar menos, estar mas ordenau, comprometer-me mas en las mías militancias... Poca orichinalidat. En lo que pertoca a la mía actividat publica, y si yes leyendo isto, ye porque una miquirrina ya t'interesará, quiero centrar-me prou en escribir. Lo tiempo que feba servir t'a radio se destinará a ixo precisament. A lo nuevo libro, que me tien varrenau y me leva firme fayena, y que cuento que ye de mal publicar en 2026. Pero tamién a iste blog, que fará decinueu anyos iste aviento y que, en zagueras, lo teneba prou abandonau.

Pa ixo, me faría goyo de contar con vusatras, lectoras y seguidoras, que me escribisez lo que mas goyo tos fa que escriba, los temas que creyez que podría charrar-ne, dudas que tiengaz, lo que se tos ocurra. Dimpués de cuasi dos decadas, pocos afers me quedan por tratar y goso fuyir de l'actualidat, pero aquí soi, ascuitando y leyendo lo que me comuniquez.

Dimpués d'iste descanset, Tierra de barrenaus torna. ¿Qué en querez?

jueves, 26 de septiembre de 2024

Contra las mías cunyadadas (Editorial de TdB 11x01)

Panxo, cantaire de Zoo (y Orxata sound system, y Rawpublik…) parlaba en la canción Correfoc de matar a eixe fatxa que portem endins. Cuento que no pas un facha, pero sí un cunyau, yera qui me poseyó cuan, en rematando l’anterior temporada, criticaba y maldeciba lo saxofón, un simple instrumento que a dengún no le ha feito mal. Que talment, pa lo mío criterio, se’n abusase en bella epoca, u millor dito, que lo incluyisen en seguntes que oblidables collas, no ye chustificación pa la quimera que i amostré. No ye tanto lo feito de criticar lo saxofón, que ya veyes tu la trascendencia, que nian pateixe en estar un ente inanimau, sino las trazas. Lo feito de soltar una opinión de mierda en un programa que se’n queixa terne que terne, d’ixo mesmo. Las mas viellas d’o lugar remerarán aquello de Si yes farto de cunyaus, ascuita Tierra de barrenaus.

A modo de chusticia divina, viengo d’un vrano de grans y buens saxofons. Dende la patacada que circuloron por Mezquita d’Exarc en lo Tamborilé dica los dos que sonoron en lo concierto de Iseo & Dodosound en Pirineos Sur. Dende TdB, respeto y admiración enta todas y toz los que buforon ixas notas.

Viengo, venimos, d’un vrano pleno de saxofons y de mosica. Viengo d’a millor epoca de l’anyo, ixa que Carolina Durante califica de perfecta y que, de tanto que’n ye te fan goyo mesmo “las putas gaviotas”, Viengo de vacacions, d’ixuplidar en buena mida la maquinaria capitalista, la chefa, los clients y los malos companyers. Viengo de no ubrir ni una excel en semanas. Viengo de desconectar de tot, de tener lo mobil meyodía en modo avión, d’amortar alarmas y dedicar-me a querer-me. Viengo de baixar pinyón y roda a monico, de gustiar paisaches y chupir-me d’ulors, de correr nomás por esporte, d’escribir a lo viello, en libreta y con boli. Viengo de no imposar-me quefers, de no autoexplotar-me, de deixar aganau, mesmo fambrudo, a l’algoritmo y que se joda buen rato. Diz, digo, que emitir nos fará vencer. Y callar-nos de cabo ta cuan y ascuitar lo mundo un ratet, nos fará emitir millor.

Agora, ya s’ha acabau. Toca tornar a producir, de vez pa y contra la maquina. Trenco lo silencio estiver y torno a dar mal. Ya callaré a l’atro chulio.

domingo, 5 de diciembre de 2021

TdB: 15 anyos de comunicación en aragonés

Tierra de barrenaus fa hue 15 anyos
. Lo 5 d’aviento de 2006 puyaba lo primer post d’un blog que ni m’entrefilaba lo que iba a esdevenir. Tres lustros dimpués s’ha blincau lo millar d’entradas y s’ha ixamplau firme lo prochecto comunicativo. A lo blog s’anyadió lo programa de radio, dos libros, quatre fanzines, qualques videos y prou actividat en retz. Siempre mirando d’aportar contenius pa fer mas facil vivir en aragonés y contrimostrar que la luenga ye viva y que tien espacio en lo sieglo XXI.

Considero que garra creación no ye, sensu stricto, propiedat d’una sola persona. Arredol de Tierra de barrenaus i hai una parrafiquera de chent que m’hetz animau, inspirau y dau ideyas, que hetz pasau por los micros d’o programa, que m’hetz feito pensar, que hetz compartiu los contenius, que m’hetz aportau atras envistas sobre lo que publicaba y que m’hetz refirmau en los momentos malos, que prou que n’i ha habiu Todas vusatras, sin dubda, fetz parte tamién de toda ista loquería. Asinas que, tot y que lo mio nombre figure como autor dende que me sacoron de l’anonimato, TdB ye una creación, como quasi todas, colectiva.

Lo paso d’istos 15 chiros arredol d’o sol han feito cambiar a-saber-lo l’emplego d’os retz. Ya no se difunde convocatorias dende los blogs. La tecnolochía incorporada a los smartphones ha desplazau de tot la parola escrita en favor d’o podcasting, lo vlogging y lo streaming, que antes mas yeran de mal fer en aprecisar d’una serie de medios que no tenebanos a man. Con tot y con ixo, sigo creyendo que los blogs son una ferramienta util que s’ha iu adaptando a ixos cambios y que l’audiovisual nunca no sustituyirá. Pa yo, ye de dar, contina estando la mía manera favorita de comunicar, sin por ixo creyer que ye millor u pior, mas efectiva u menos que la resta. Nomás ye la mía preferencia y cuento que comparto ixo con muitas d’as lectoras.

Pa charrutiar-ne, pa pillar buen capazo, pa compartir con vusatras la mía alegría por seguir fendo casa, he organizau lo sabado 11 un vermu literario mosical en lo bar Pottoka d’a Madalena. La parte literaria vendrá por la presentación de L’aragonMés, lo fanzine que replega los 31 relatos publicaus en lo blog iste mes d’octubre. Una oportunidat de tener en papel ixas 31 nuevas historias. La mosical, por los temazos que sonarán, trigaus pa poder sentir mosica de toda mena y en luengas a-saber-las. Pottoka tien licencia de bar de nueitz, asinas que, por ixo, y por cudiar-nos de manera colectiva, fa falta lo certificau covid. ¡No lo ixuplides!

I hai qui preferiría que Tierra de barrenaus no existise. Que l’aragonés perdese iste chicot espacio en lo ret. Que no escribise, ni fese lo programa de radio, ni creyase nuevos contenius siempre que tiengo un ratet y bella ideya. Cosa no ye eterna y bell día, prou que sí, isto acabará. Pero i hai una mala noticia pa ixa chentucia y ye que, agora mesmo, soi mas animau y decidiu que nunca en totz istos 15 anyos a seguir dando ferrete. Queda muitas cosas a decir y tiengo una luenga repolida pa decir-las, asinas que, a partir de manyana, imos ent’os 16 anyos de comunicación en aragonés. ¡Escribir nos fará vencer!