Mostrando entradas con la etiqueta vada. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta vada. Mostrar todas las entradas

lunes, 15 de septiembre de 2014

El Corte Inglés y yo

A soben soi treballando en arrienda articlos de vez, y los deixo totz a un costau ta fer-ne unatro que siga de actualidat de tot. Ixe ye o caso de hue, quan a muerte de Isidoro Álvarez, mainates d'os mainates de El Corte Inglés, ye muerto, con toda la rosca que l'han feito medios y periodistas de todas as colors (azulas).

Si en bella cosa tienen razón ye que El Corte Inglés ha influyiu y influye en a cultura en l'estau espanyol y en a mercadotecnia. Muitismo. Y en estar tant present, mesmo yo remero buena cosa d'historias y de opinions sobre iste eixemplo d'o capitalismo más furo. D'experiencias personals y belatra cosa charraré pues, siempre arredol de El Corte Inglés.

Nino
De chicot, El Corte Inglés yera bella mena de paradiso. Encara que me pareixeba que yera a-saber-lo luen de casa mía, os nadals, y t'os cabos d'anyos mios, gosaba de visitar-lo ta viyer totz ixos repalmars plens de chuguetes. A soben mis pais me deixaban en a planta de chuguetes entre que se miraban ropa u simplament alparceaban. Ixe ye o zaguer buen recosiro que tiengo d'o centro comercial.

Preadolescent
Un poquet más mayor, yera en a preadolescencia. Como totz os "rebeldes" d'o mio cole catolico, nos feba goyo d'ir ta botigas a prebar de furtar bella cosa. Yera más bella traza de "paso t'a vida adulta" que furtar porque nos mancase bella cosa. De feito yo particularment furtaba cosas prou inutils. Un d'os puestos favoritos nuestros yera El Corte Inglés, porque teneba de tot, y yera de facil furtar. Encara que tenebanos a los seguratas siempre a la tisva, te les amagabas de camín. U se feban os fatos, nunca no lo he sabiu.

O caso ye que un diya, con uns amigos, hebanos furtau bells rotuladors. Viyé uns altavoces t'a Game Boy y pensé en furtar-los ta revender-los en o patio, pues en casa mia mala explicación teneba que m'hese feito con ixo de baldes. Malas que me lo amagué en a chaqueta, una man me dio en o huembro. Un segurata de paisano, d'os que sí que disimulaban bien m'heba pillau. Tot y estando acollonau de tot, pues siempre soi estau bien gabacho ta istas cosas, me vagó de deixar os altavoces en o repalmar en un inte que lo guardia se chiró a preguntar-les a los mios companyers si ells heban furtau qualcosa. 

Me dentroron en una cambra y habié de deixar totz os rotus. No plegaba ni a 500 ptas y me dicioron que heba de tornar a pagar-lo u charrarían con mis pais. Torné a l'atro diya con os diners, pero sin mis pais y me dicioron que no valeba si no veniban ells. Asinas que decidié fuyir entabant, No les dicié cosa a mis pais y no torné os diners.

Dos u tres diyas dimpués, sono o "telefonillo" en casa mia. Quan pregunté qui yera, una voz respondió "El Corte Inglés". A sangre se me cheló. Yo, que yerrea más bueno que o pan, que en casa mia totz se creyeban que yera un santo, iba a haber de responder por un furto. Y por mentir. Caricacho, m'endrecé ta mai y le dicié "mai, vienen uns sinyors de El Corte Inglés". Sin deixar-me continar, ¡y bien se vale!, mi mai me dició "ah sí, que vienen a prener midas d'as finestras". En ixe inte alenté fundo y marché t'a cambra mia a leyer-me ya bien tranquilo un tebeo, que probablement les hese furtau tamién a ells.

Adulto
El Corte Inglés, dende aquello no teneba ya guaire intrés ta yo. Cosas caras, un segurata siempre dezaga dando mal, ...asinas que la mia relación con o centro comercial practicament desapareixió.

Dica que prencipié a intresar-me por a politica y se facioron vagas chenerals. En as primers no entendeba guaire bien porque yera tant important que El Corte Inglés zarrase. Dimpués lo comprendié perfectament. 

El Corte Inglés ye tot un sinyal d'o capitalismo espanyol. Ye o primer centro comercial "patrio" gran, con condicions de treballo que se adebantoron quasi decadas a las doctrinas más neoliberals. Os dreitos sindicals menos que nulos, o sexismo en l'achuste y condicions laborals d'as treballadoras, a uniformidat absurda, ... 

Remero muitas enrestidas d'a policia. Una policia espanyola que ninvia efectivos por decenas ta guarenciar que ubre. Ta guarenciar que todas ixas Sinyoras y Sinyors (asinas, con mayusclas) plens de laca y gomina pueden tener o concieto de ir a mercar ixe diya, "porque ye o suyo dreito". Remero ixos cenyos de complicidat entre os mainates de El Corte Inglés de Independencia y o chefe d'a policía espanyola, mesmo fendo-se a riseta un ratet dimpués de foter buenos trucazos a qui bi yeranos ta prebar de guarenciar os dreitos d'a plantilla.

Cada vegada que, en acercar-se una vaga cheneral, me charran d'a hipotetica presión d'os sendicatos t'os treballadors ta que no vaigan a treballar, u d'ixas "coaccions", l'eixemplo de El Corte Inglés me vien ta l'esmo. Un puesto a on que SABES que no puetz fer vaga. Que mesmo ixe diya te i has d'estar un ratet antes ta escusar-te os piquetes. Sin cobrar-lo, prou que no. Isidoro Álvarez y totz os mainates de El Corte Inglés, habrían d'estar chuzgaus por extorsión y coacción a la suya plantilla en todas y cadaguna d'as vagas que s'han feito en l'Estau espanyol.

Porque El Corte Inglés, ixe centro que tanto pareixe que ha feito por Espanya y por dar treballo a la chent, seguntes podemos leyer istos diyas, ye o paradigma d'a explotación. Ye o mirallo a on que se miran a resta d'interpresarios ta viyer si pueden explotar bell poquet más a las treballadoras que les permiten levar o tren de vida que levan.

Cada vegada que siento ixas falcas de radio que me informan de totz os centros de El Corte Inglés que ubren os domingos (¿Por qué nunca no ubre o de Ademuz, por cierto?), pienso en toda la pobra chent que les toca de treballar, y en totz os interpresarios que piensan en fer-les lo mesmo a las suyas plantillas. 

Clasista, explotador, animador y complice necesario de enrestidas policials, sinyal d'o capitalismo, estricallador de dreitos laborals, .... El Corte Inglés ye un d'os contraeixemplos perfectos d'a sociedat que yo quiero.





lunes, 25 de noviembre de 2013

Cal una lei de vaga. Por Isaac Rosa

Traduzco un articlo de Isaac Rosa, sobre a lei de vaga, que me pareixe que tien a gran virtut de resumir en quatre parolas y en un luengache prou simple, lo que muitas pensamos cada vegada que viyemos o tractamiento informativo d'as vagas y ixe pensamiento tant estendillau en una parti masiau important d'a sociedat.
¿Una lei de vaga? Prou que sí, en cal una, y anti con antis. Cada anyada que pasa en cale más, pues tienen razón o president d'o gubierno, l'alcaldesa de Madrit u o president d'a patronal: cada vegada más ciudadans viyen afectaus os suyos dreitos esencials en no tener una lei que les protecha, y a falta de lechislación permite os abusos y as practicas salvaches. Cal una lei de vaga que guarencie dreitos, acotole os abusos y meta a cadagún en o puesto suyo.
Sí, no se me miren asinas, charro en serio. En a zaguer vaga cheneral, por eixemplo, bi habió millons de ciudadans que no podioron exercer o dreito reconoixiu en l'articlo 28.2 d'a Constitución: o dreito a la vaga. Ya les habría feito goi de tener una lei que los protechese, que guarenciase o suyo dreito, que les permitise fer vaga sin miedo a estar forachitaus a l'atro'l diya, sin coacción interpresarial.
Cuanto a los abusos, son visters de tot: o piquete más activo en toda vaga siempre ye o piquete patronal. Os reventadors no son qui fican silicona en os cerrullos u bloqueyan a salida d'autobuses en as cocheras, sino os mainates que pasan lista o diya d'antis y preguntan a los treballadors qui piensa fer vaga, y en prenen nota.
Cal una lei de vaga, sí: una que protecha a qui más dificultatz tienen ta exercer o suyo dreito, aquells ta qui a precariedat ye un minimo insalvable. Una lei ta que as autoridatz, policía incluyida, encorran a os interpresarios revientavagas, igual de furos que se meten con os piquetes.
Y lo mesmo podríanos decir d'os servicios minimos: l'incumplimiento sistematico no ye d'os treballadors, sino d'os gubernants que terne que terne interpretan o vuedo legal como les peta y meten minimos abusivos, mesmo en servicios que d'esencials no'n tienen mica. Minimos que se repiten vaga par d'atra, encara que a chusticia dé a razón a los treballadors a posteriori.
Lo d'os "servicios minimos" ye un invento muito espanyol, alleno a atros paises a on que sí que ye regulau o dreito a la vaga, y que aquí s'interpreta arbitrariament. Ta forro de bota gosa de servir t'atros abusos cutianos: a guerra de cifras, o cutiano porcentache chicot y con decimals que as autoridatz fan servir ta minusvalurar l'exito de toda vaga: y a fabricación d'una imachen de "normalidat", que crebe con a excepcionalidat que porta toda vaga.
Cuanto a las practicas salvaches, una lei de vaga habría de amugar-ne una cada vegada más freqüent: l'esquirolache, que tantas interpresas fan servir con a subcontratación, externalización de fainas afectadas, u levando a producción t'atros centros. Una lei de vaga habría d'empachar que una alcaldesa faya chantache a los treballadors menazando con achustar a atra interpresa; u que una concesionaria d'un servicio como a lavandería d'os hespitals de Madrit pueda levar-se a faina t'atras instalacions ta anular a protesta d'os treballadors suyos, y asinas no les quede atra que acceptar chornals de miseria.
Prou que cal una lei de vaga contundent. Igual como nos cal una lei de seguridat ciudadana, pero una que mereixca ixe nombre, que faya sentir más seguros a los ciudadans: una lei que nos protecha en o nuestro dreito de reunión y manifestación, ta que no sigamos acosaus y abataniaus, infiltraus por policias reventadors, identificaus de traza arbitraria, que no nos metan pinyoras de traza abusiva. Ta que qualsiquier pueda ir ta una manifestación sin arriscar-se a tornar sin un uello ta casa.
Pero ye de dar, si a lei de seguridat ciudadan le'n encargan a un antidisturbios, preixino que a lei de vaga la meterán en mans de bell mainate de recursos humanos experto en reventar vagas, u mesmo a bell dirichent patronal que ahiere celebraba l'anuncio de Rajoy.

martes, 13 de noviembre de 2012

Zarrau por vada

Poco puedo alportar que no s'haiga dito ya sobre a vada que bi ha o 14 de noviembre. Talment me quede con a frase de Javier Gallego en a suya Declaración de vada, que escribiba hue en El Diario: "Ista vada ye un deber porque de dreitos, no nos ne queda".

 

Asinas que simplament remerar a todas as lectoras d'iste quiesto blog que maitin tenetz a oportunidat de concarar-tos con todas as inchusticias que sotz viyendo arredol vuestra. Maitín podetz esleixir a luita contra qui han esfendiu os desahucios dica ahiere y que no han prencipiau a reblar dica que tres personas han muerto. Podetz esleixir luitar contra qui tos quieren sacar o dreito a la sanidat y a la educación, contra qui quiere que nunca no podatz tener un treballo digno y seguro ta que siempre pendatz de l'amo. Contra qui retalla d'a necesidatz más alazetals entre que financia relichions, torturas animals y campanyas nacionalistas en esfensa d'o castellano. Maitin mesmo podetz esleixir fer vistera ixa critica que tanto cal a los sindicatos mayoritarios espanyols, participando en toda a graniza cantidat d'actos que han programau organizacions de toda mena y que mica no'n tienen que viyer con as suyas malas trazas. Maitin podetz dar un trango enta debant y, sí, cambiar o mundo.

Porque as vadas fan honra. Porque as vadas pueden cambiar y han cambiau as cosas mientres toda a nuestra historia. Porque a vada ye l'arma más poderosa de qui no tenemos atra arma que lo treballo nuestro. Pero sobre tot porque o chueves, y o viernes, y a resta de diyas d'a tuya vida podrás estar argüelloso d'haber teniu dignidat y haber estau parti d'a luita por os nuestros dreitos. Y, si yes como yo, simplament porque no te'n queda atra,  porque no sabes vivir d'atra traza.

A info la tenetz por tot, pero tos deixo bellas pachinas y articlos que tos ferán honra:
Arredol
Arainfo
Radio Topo

Vada en La Enredadera 
Vada en Fendo Orella



lunes, 16 de abril de 2012

A vada: cronica y reflexions personals


Os diyas d’antis d’a vada, en amanando-se, creyeba que iba a estar un exito. No podeba nian preixinar que tanto. A lo menos tal y como lo vivié yo. O bicipiquete, de maitins, achuntó a más de cincocientas  personas por toda a ciudat, chugando a 'mixins y churis' con a policía que no consiguió aturar-nos. Os violentos preboron de foter-nos de lapos terne que terne pero no consiguioron que reblasenos. A la fin un deteniu y bella persona con bell batán. Intes trunfals en chuntar-nos en a puerta d’o Carmen u en a Plaza Europa. Y agradeixer a todas as personas, a piet u en auto, que nos amostroron o suyo refirme.


A resta d’o maitin, por o Paseu Independencia con a chent d’o 15M, refirmando a las piqueteras d’o Corte Inglés u pasando por o Centro de Meyas que se metió en a Plaza d’o Pilar ta que os meyos alternativos treballasen ‘d’atras trazas’ as noticias que s’iban chenerando arredol d’a vada cheneral.


De tardis, a manifestación d’os sindicatos combativos: CGT, CNT, Intersindical d’Aragón, SOA y CATA. Pleguemos, igual como de maitins, con o tiempo chustet y a manifestación ya heba prencipiau. Me’n puyé ta una cleta ta poder fer fotos y me quedé enlucernau d’a cantidat de chent que bi heba. No feban que pasar-ie cientos de personas y continaba habendo-ie a mesma ringlera que plegaba dica a on que podeba viyer. De nueitz pleguemos en a Plaza d’o Pilar y, una atra vegada, podié puyar-me-ne ta un muret ta fer fotos dende astí. Arrienda personas plenaban a Plaza. Os charrazos que se fotioron os representants d’as organizacions estioron mesmo emocionants en bells intes. CNT fació un discurso prou furo contra o pasteleyo sindical, que fació bullir a sangre de más d’un. SOA leyó o suyo en aragonés. Viyer como 15.000 personas ascuitan un mensache en aragonés en una movida que no ye por l’aragonés ye un d’os indicadors de que imos por buen camín. Y por cierto, tamién muito emocionant y una atra traza d’ir normalizando l’emplego d’a nuestra luenga en todas as dembas. De rematadera, un par de discursos improvisaus d’un valient mocet representant d’a estudiantalla, tamién prou pincho y d’un migrant, colombiano, si no remero mal.


Vivir tot isto con a companyía d’a mia parella y de una ripa de buenos amigos, trobar-te a chent que no pensabas que ise a fer vada en a vida, comprobar que quan queremos somos capables de fer cosas grans.... ye tot un goyo que quiero agradeixer a todas y totz qui compartimos tantas y tantas luitas.


Contina quedando muita luita. Totz os diyas, en todas as dembas, ta poder costruyir o mundo que queremos, o mundo que no quieren que tiengamos. Ta poder fuyir totz os diyas d’as zarpas d’o pensamiento unico y tener totz ixo intes d’autonomía personal y colectiva que nos fan fuertes. 


Pero dende a mía anvista, prou personal y sin datos que l’alazeten, creigo que os anticapitalismos somos en un granizo inte. Somos costruyindo buenos y firmes retes. Somos costruyindo buenas y firmes alternativas economicas, políticas, identitarias, meyoambientals, socials... Como deciban os Mallacán, o nuestro diya plegará!!!



P.D.: Y remeratz... a luita ye contra o capitalismo y o faixismo en todas as suyas trazas, no pas contra a heterodoxia.


#vada29M from AraInfo on Vimeo.

jueves, 12 de abril de 2012

Ampraus 061


En tener bien de faina en o treballo, y que dure, poco tiempo me queda ta poder escribir. Manimenos, en estar d’oficina quasi tot ixe treballo, sí que me vaga d’ascuitar muita mosica y muitos podcasts. Y de cabo ta quan mesmo de leyer u escribir bella coseta. Con tot y con ixo, he d’escribir iste post dende Andorra en istas minivacanzas que m’he pillau ta Semana Santa.

Charrandode tebeos ye o nombre d’un d’os podcasts debanditos que más asoben siento. De lo millor que he sentiu dende fa muito O programa charra, como diz o nombre, sobre o mundo d’os tebeos. Cada programa tien un tema central y antimás charran de qualsiquier cosa que se les pase por l’esmo. M’han feito intresar-me por tebeos que nunca no hese leyiu, conoixer autors que nian sabeba que existiban y viyer d’atra traza, personaches que no me trucaban guaire o ficacio. As trazas de fer-lo, con muita humor y chorradas recurrents en totz os programas fan que cadagún siga millor que no l’anterior. Muito recomendable mesmo ta chent que no seigatz guaire lectoras de comics.

Aragón sin transchenicos: Como informa Arredol, se van a fer en Zaragoza y Nuez unas chornadas contra os transchenicos. Debatz, tallers, asambleyas, procheccions, un poquet de tot... y mesmo un festival, EcoNuez, que pinta prou bien. Una sobrebuena oportunidat de conoixer qué son exactament os transchenicos, que bi ha dezaga d’ells y, más que más, d’as interpresas y intreses que los comercializan, y de viyer atrás trazas de fer agricultura y de consumir. Quasi tot ye en Zaragoza, pero o cabo de semana en Nuez toca a parti borinera con un conciertazo de China Chana, Comando Cucaracha, Motarrika y Samba d’a Praça. Apuntatz-tos-ie si no queretz quedar-tos sin chentar!!!


A vada nos deixó buena cosa de noticias, imachens y reflexions. A belunas les deixó tamién bell morau. U feridas ta cutio. As estalentadas violentas tornaron a fer servir as suyas armas contra a población que reivindicaba os dreitos que tantas decadas hemos tardau en fer que se nos reconoixesen. Una d’as personas que conoixié en istos diyas personalment, adedicó una dentrada en o suyo blog a istas ababolas. Una uellada sin rabia ni rencor. Una uellada d’un fotografo que s’ha fotiu muitas anyadas en movidas d’istas y encara le sorprenden. L’entiendo perfectament porque por muito que les veiga fer lo que fan, y conoixer de primer man d’as suyas torturas, contina sorprendendo-me, contino sin entender, que bella persona pueda fer ixo. Traduzco contino dentrada que fació El Ventano y que podetz leyer en castellano en o suyo blog:

L'odio d'os uellos tuyos:

'Nunca no heba publicau cosa sobre yo en as quasi ueito mil dentradas que he penchau en as seis anyadas de vida d'ista blog. Pero unos uellos plens d'odio me han feito crebar ixe regle, a lo menos por una vegada.

Los viyé en a maitinada d'ahiere en Mercazaragoza, a un palmo d'a mia cara, en prenendo imachens d'a enrestida policial a los vaders que meteban entrepuces a un cambión.

Un antidisturbios me trucó con a porra en a garra. "Soi grabando', le chilé sosprendiu, creyendo que no heba visto a camara de fotos en o peito mio y a videocamara en as mias mans. Y alavez los voi viyer. Se me miró bellas decimas de segundo y viyé tot l'odio d'o mundo acumulau en os uellos suyos entre que me chilaba "¡Au d'aqui!
" y se paraba t'atro zurriagazo.
 
No remero a tuya cara, pero tendrías poco más de 30 anyadas. No me queda mica rencor, simplament una tristura amarga que se me ha apegau a l'alma chunto a la uellada tuya.

Porque ¿como puetz trucar con ixa violencia a un tipo que puet estar tu pai, con canas y antiparras de miope? ¿Cómo puetz trucar con ixa rabia a un tipo arguellau y feble que lo podrías vulcar con un d'os tuyos didos esguantaus? ¿Un tipo que no porta más armas que unas camaras penchadas d'o cuello?

¿Siempre yes estau asinas u yes fruito d'o que tos fican en o tozuelo en ixos siniestros quartels? Si fas istas barbaridatz en un rechimen 'democratico' ¿que serías capable de fer en una dictadura?

Y ista cosas, ¿le'n recentas a lo fillo tuyo, a la tuya parella, a tu mai, a lo tuyo chirmán? ¿Las recentas en a mesa entre que sotz minchando y le'n recentas de nueitz a la filleta tuya entre que se duerme? ¿Le describes entre rialletas como trucas a qui t'agana?


Como tantos atros d'a edat mia, tenié a los 'grisos' muito amán muitas vegadas, mesmo pasé bella nueit engarcholau. Pero nunca no heba visto unos uellos con tanto odio como los tuyos. Me fas pena, porque yes un desgraciau. Y a tamás de tot, continaré prenendo imachens ta que a tu tampoco no te furten a vida. Encara que me implas o cuerpo de moraus.

martes, 20 de marzo de 2012

Exercendo lo pasquinismo 008: Vada

A vada s'amana y o capitalismo ye tien prestas as armas suyas. Os mass media ya han prencipiau a vomecar pasquins en contra d'a vada, mesmo antis d'estar convocada.

Quan ista sección va naixer, un d'os primers afers que'n charré estió o d'o tractamiento d'os mass media cuanto a la vada y 'a violencia d'os piquetes'. En metié dos eixemplos ampraus d'Antena 3, pero podría haber adhibiu muitos mas que sentié y leyié ixe diya y os venients. De meyos 'no-ultras', que si contasenos con Intereconomía, ABC (superconcurso de portadas bizarras ya!), La Razón y toda ixa crica... ya ta qué.

Agora tenemos una atra vada. O 29 de marzo todas somos convocadas a deixar de treballar por un diya, nomás un diya, ta esfender os nuestros dreitos, pero tamién, y más que más, a nuestra dignidat. Ta deixar-les esclatero que no ferán lo que les agane, u a lo menos, no con o nuestro silencio. Por que si nunca dengún no hese debantau a suya voz, continaríanos en a esclavitut y o vasallache.

Os mass media tienen una atra oportunidat ta exercer lo periodismo. Mesmo lo periodismo de investigación. Como en l'atra vada nomás charroron dende l'anvista interpresarial, u d'a esquirola que no plega a treballar porque no bi ha bus, convido a os mass media a que faigan reportaches sobre todas as personas que no ferán vada por a medrana a que lo forachiten, por coaccions interpresarials u mesmo por presions d'as suyas companyeras. Que faigan reportaches sobre todas as interpresas a on que o dreito a la vada no se puet exercer, a on que as treballaderas no tienen guaranciaus totz os suyos dreitos.

Tamién podrían mirar de trobar ixas atras fotos. Ixas a on que no salen UGT y CC.OO. Con a embute de personas organizando-se de traza independient ta fer as suyas movilizacions. As suyas propias manifestacions y accions, independientement d'o que faigan ixas dos 'organizacions'.

Sería poliu debantar-me ixe diya y viyer en a TV, sentir en a radio y leyer en as depeixas noticias y no pasquins. Cuento que no será asinas. Cuento que ta conoixer ixas reyalidatz habremos de ir t'os meyos alternativos, como siempre. Nos viyemos o 29 en as carreras....