No publico guaire en o blog porque soi ficau de raso en a escritura d’una nueva novela, la mas gran que haiga escrito nunca. Ye en aragonés y duplicará lo volumen de Parola de diaplerona. Empecipié en 2023 y soi en a primer revisión completa. Ye un prochecto muit gran, que m’exiche buena cosa d’o mío tiempo libre y que estió un d’os motivos pa pausar lo programa de radio. Todas dos actividaz yeran incompatibles. Si tot va bien podría publicar-se en 2028, pero ixo podría rezagar-se u mesmo no arribar nunca. Sisquiá ha pasau encara por los uellos d’a mía quiesta beta-reader y talment siga una mierdaca impublicable. U lo millor que haiga feito nunca. Veyeremos como acaba iste viache.
Abanzo a entrepuzons. I hai días que puedo revisar y reescribir a saber-lo texto y atros mas embolicaus que tasament adubo a releyer y cavilar un rato. Pende de muitas razons: la fayena que tienga, la calidat d’o borrador, lo claro que tienga lo desarrollo d’a escena, etc. Pero i hai un factor que se me fa bien curioso y ye la parte emocional.
I hai un capítol an que la novela fa un chiro prou important. La vida d’os protagonistas cambea a pior. Que les foi una putada, charrando claro. Son personaches imperfectos y lo que les foi no ye por concieto ni por que les tienga quimera. Ye lo que les toca y lo que da sentiu en buena mida a la historia. Un d’os temas principals que quiero charrar-ie.
Manimenos, m’ha costau a saber-lo concarar ixe capítol. He procrastinau tot y mas. No quereba joder-les la vida, me costaba meter-me a escribir, como si no fer-lo les dase un tiempo mas de desfrutar d’a suya realidat anterior a lo capítol. Y una vegada que me metié a revisar-lo me feba rabia veyer como els mesmos iban cara t’a fuesa. Quereba chilar-les la solución a los problemas suyos, explicar-les las consecuencias d’as decisions que iban prenendo, mirar d’evitar-les lo trauma que son a pocas de tener.
Ista ye una d’as sorpresas mas bonicas que me levé cuan empecipié a escribir narrativa. Descubrir que la mandanga ixa de que «los personaches prenen vida» yera verdat y no pas postureo de literata pedant. Empatizar con cadaún d’els, con os suyos problemas y sentimientos y sentir-me malament cuan pateixen u fer-me contento cuan les va millor. Como si no fuese yo qui decidise que pase una u atra cosa.
Acabé ixe capítol, un d’os mas percutidors d’o futuro libro y agora sigo con a resta. Me queda bel par de collonadas que fer-les a los protas, pero tamién van a vivir acontecimientos bien bonicos. Una montanya rusa d’emocions que aspero que podamos compartir antes con antes.
Tanimientres, tos recuerdo que siguen las presentacions de Mas que catorce y que si quiers que vaiga a presentar ixe y/u cualsequier atro libro t’o tuyo barrio, lugar u ciudat, puez contactar con yo y charramos.

