viernes, 23 de octubre de 2026

La escritura no s'atura

La mía producción diaria no cambea guaire. Miro d’escribir toz los días, encara que no siga que un ratet. Pero en zagueras lo mío quiesto blog, en o suyo vinteno aniversario, ye a saber qué callau. ¿Por qué? Dengún no me l’ha preguntau, pero allá va una miqueta d’explicación y ubro una serie de posts an que charraré sobre las mías experiencias escribindo.

No publico guaire en o blog porque soi ficau de raso en a escritura d’una nueva novela, la mas gran que haiga escrito nunca. Ye en aragonés y duplicará lo volumen de Parola de diaplerona. Empecipié en 2023 y soi en a primer revisión completa. Ye un prochecto muit gran, que m’exiche buena cosa d’o mío tiempo libre y que estió un d’os motivos pa pausar lo programa de radio. Todas dos actividaz yeran incompatibles. Si tot va bien podría publicar-se en 2028, pero ixo podría rezagar-se u mesmo no arribar nunca. Sisquiá ha pasau encara por los uellos d’a mía quiesta beta-reader y talment siga una mierdaca impublicable. U lo millor que haiga feito nunca. Veyeremos como acaba iste viache.

Abanzo a entrepuzons. I hai días que puedo revisar y reescribir a saber-lo texto y atros mas embolicaus que tasament adubo a releyer y cavilar un rato. Pende de muitas razons: la fayena que tienga, la calidat d’o borrador, lo claro que tienga lo desarrollo d’a escena, etc. Pero i hai un factor que se me fa bien curioso y ye la parte emocional.

I hai un capítol an que la novela fa un chiro prou important. La vida d’os protagonistas cambea a pior. Que les foi una putada, charrando claro. Son personaches imperfectos y lo que les foi no ye por concieto ni por que les tienga quimera. Ye lo que les toca y lo que da sentiu en buena mida a la historia. Un d’os temas principals que quiero charrar-ie.

Manimenos, m’ha costau a saber-lo concarar ixe capítol. He procrastinau tot y mas. No quereba joder-les la vida, me costaba meter-me a escribir, como si no fer-lo les dase un tiempo mas de desfrutar d’a suya realidat anterior a lo capítol. Y una vegada que me metié a revisar-lo me feba rabia veyer como els mesmos iban cara t’a fuesa. Quereba chilar-les la solución a los problemas suyos, explicar-les las consecuencias d’as decisions que iban prenendo, mirar d’evitar-les lo trauma que son a pocas de tener.

Ista ye una d’as sorpresas mas bonicas que me levé cuan empecipié a escribir narrativa. Descubrir que la mandanga ixa de que «los personaches prenen vida» yera verdat y no pas postureo de literata pedant. Empatizar con cadaún d’els, con os suyos problemas y sentimientos y sentir-me malament cuan pateixen u fer-me contento cuan les va millor. Como si no fuese yo qui decidise que pase una u atra cosa.

Acabé ixe capítol, un d’os mas percutidors d’o futuro libro y agora sigo con a resta. Me queda bel par de collonadas que fer-les a los protas, pero tamién van a vivir acontecimientos bien bonicos. Una montanya rusa d’emocions que aspero que podamos compartir antes con antes.

Tanimientres, tos recuerdo que siguen las presentacions de Mas que catorce y que si quiers que vaiga a presentar ixe y/u cualsequier atro libro t’o tuyo barrio, lugar u ciudat, puez contactar con yo y charramos.