Mostrando entradas con la etiqueta Mas que catorce. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Mas que catorce. Mostrar todas las entradas

viernes, 23 de octubre de 2026

La escritura no s'atura

La mía producción diaria no cambea guaire. Miro d’escribir toz los días, encara que no siga que un ratet. Pero en zagueras lo mío quiesto blog, en o suyo vinteno aniversario, ye a saber qué callau. ¿Por qué? Dengún no me l’ha preguntau, pero allá va una miqueta d’explicación y ubro una serie de posts an que charraré sobre las mías experiencias escribindo.

No publico guaire en o blog porque soi ficau de raso en a escritura d’una nueva novela, la mas gran que haiga escrito nunca. Ye en aragonés y duplicará lo volumen de Parola de diaplerona. Empecipié en 2023 y soi en a primer revisión completa. Ye un prochecto muit gran, que m’exiche buena cosa d’o mío tiempo libre y que estió un d’os motivos pa pausar lo programa de radio. Todas dos actividaz yeran incompatibles. Si tot va bien podría publicar-se en 2028, pero ixo podría rezagar-se u mesmo no arribar nunca. Sisquiá ha pasau encara por los uellos d’a mía quiesta beta-reader y talment siga una mierdaca impublicable. U lo millor que haiga feito nunca. Veyeremos como acaba iste viache.

Abanzo a entrepuzons. I hai días que puedo revisar y reescribir a saber-lo texto y atros mas embolicaus que tasament adubo a releyer y cavilar un rato. Pende de muitas razons: la fayena que tienga, la calidat d’o borrador, lo claro que tienga lo desarrollo d’a escena, etc. Pero i hai un factor que se me fa bien curioso y ye la parte emocional.

I hai un capítol an que la novela fa un chiro prou important. La vida d’os protagonistas cambea a pior. Que les foi una putada, charrando claro. Son personaches imperfectos y lo que les foi no ye por concieto ni por que les tienga quimera. Ye lo que les toca y lo que da sentiu en buena mida a la historia. Un d’os temas principals que quiero charrar-ie.

Manimenos, m’ha costau a saber-lo concarar ixe capítol. He procrastinau tot y mas. No quereba joder-les la vida, me costaba meter-me a escribir, como si no fer-lo les dase un tiempo mas de desfrutar d’a suya realidat anterior a lo capítol. Y una vegada que me metié a revisar-lo me feba rabia veyer como els mesmos iban cara t’a fuesa. Quereba chilar-les la solución a los problemas suyos, explicar-les las consecuencias d’as decisions que iban prenendo, mirar d’evitar-les lo trauma que son a pocas de tener.

Ista ye una d’as sorpresas mas bonicas que me levé cuan empecipié a escribir narrativa. Descubrir que la mandanga ixa de que «los personaches prenen vida» yera verdat y no pas postureo de literata pedant. Empatizar con cadaún d’els, con os suyos problemas y sentimientos y sentir-me malament cuan pateixen u fer-me contento cuan les va millor. Como si no fuese yo qui decidise que pase una u atra cosa.

Acabé ixe capítol, un d’os mas percutidors d’o futuro libro y agora sigo con a resta. Me queda bel par de collonadas que fer-les a los protas, pero tamién van a vivir acontecimientos bien bonicos. Una montanya rusa d’emocions que aspero que podamos compartir antes con antes.

Tanimientres, tos recuerdo que siguen las presentacions de Mas que catorce y que si quiers que vaiga a presentar ixe y/u cualsequier atro libro t’o tuyo barrio, lugar u ciudat, puez contactar con yo y charramos.

 


martes, 9 de junio de 2026

D'as ferias ent'a presentación. Sigue lo viache de "Mas que catorce"

Si lo que hese quiesto en a vida mía fuese nadar entre billez no m’hese adedicau a l’activismo lingüistico y cultural, ni a fer un programa en aragonés en una radio libre ni, tot y que lucrativo en teoría, a escribir y publicar las mías barucas en forma de novelas y relatos. Asinas que las ferias d’o libro, y en cheneral tot evento literario, no los vivo con ixa angunia d’atras personas autoras que sí que lo tienen —u miran de tener— como medio de vida y me faría goyo durasen mesmo mas.

Istos días que he visitau las ferias d’o libro de Zaragoza y Uesca han estau una oportunidat pa presentar lo mío nuevo libro «Mas que catorce» y toda la resta d’a mía obra. Pero sobre tot han estau chornadas de intercambio d’ideyas, experiencias, consellos, opinions, chanadas y alparceos. Me’n salgo, d’o vulturno d’ista semana larga, con una parrafiquera de capazos literarios. Buens charrazos que m’he fotiu con a chent que me leyez y que hez veniu a vesitar-me. Firmes tamién con as companyeras y companyers de paradeta, de Gara, de l’AAEE, d’Imperium y d’o stand de firmas d’a Feria de Uesca. Sin ixuplidar los que m'he pretau a l'atro canto, como lector d'una patacada de propuestas que miraré de leyer-me antes con antes.

Siento que la Feria ye bella mena de campus informal an que s’aprende a saber-lo y se conoixen nuevas envistas sobre lo mundo literario y que ixo ye lo mas important d’istos eventos.

Con ixa empenta contino lo viache de «Mas que catorce». Podez ascuitar la entrevista sobre lo libro que me fació Ana Segura en La torre de Babel de Aragón Radio si querez saber-ne una mica mas. Pero sobre tot lo que podez fer ye venir-tos-ne iste 24 de chunio ta La Montonera. Astí charraremos d’o libro y tendrez la oportunidat de vesitar ista librería tan repincha en o preto d’as fiestas d’o Gancho. Tos i aspero en candeletas.

jueves, 21 de mayo de 2026

Mas que catorce, relatos pa ixamplar un universo varrenau

Diz que yayo carranyaba a los míos chirmans porque daban muito mal y no deixaban nunca de charrar. «Tos habrían de meter una radio, pa que i parlasez tot lo que tos calga y tos ne fartez». Cuasi no lo conoixié. Morió cuan yo yera bien chicorrón y tasament feba garras. La sangre no ye augua y soi igual de charrín como los míos chirmans. Cualcún diría que mesmo mas. Asinas que si yayo m’hese arribau a conoixer —y hese parlau aragonés— regular que m’hese dito ixo de «charras mas que catorce».

Tot y no haber-lo conoixiu debié de prener-me en serio ixo de trobar bel puesto a on que vulcar toda la mía estrolicadera. Asinas naixió Tierra de barrenaus, lo blog que escribo dende fa dos decadas, y mas tarde la suya versión en programa de radio. A la fin estié yo qui cumplió lo deseyo suyo, pero ixo no fació que se m’acotolase la parola.

Y entremistanto, en una evolución lochica d’a charrameca sin fin, empecipié con a narrativa por lo puesto mas común: lo relato. Lo blog vido naixer ixas primeras historias de formato bien comodo pa escritor y lectoras. Mas encara pa la chent que ye aprendendo aragonés y que talment se le faiga cara enta alto una novela larga.

«Mas que catorce», lo mío nuevo libro publicau con Gara d’edizions en a suya colección Arto, ye una replega de quince relatos escritos en os zaguers ueito anyos, toz ineditos. Quince nuevas historias con os toques d’humor y fantesía que cualsequier que m’haiga leyiu una miqueta conoixe y desfruta (aspero). I trobarez periodistas frustraus, vacacions varrenadas, cataticos espacials, miraglos, ladronas, gatolins, aeropatins, ciclismo u pitonisas entre atras muitas cosas.

Seguindo con l’esprito d’o blog y de tot lo que foi, miro d’ixamplar l’universo creativo en aragonés enta puestos no guaire exploraus, d’escribir lo que me faría goyo de leyer en ista luenga que creigo que precisa mas variedat de tematicas, envistas y voces.

Lo libro se publica con Gara d’edizions y s’ha encertau que comparto ciclo promocional con Sergio Mur y Felix Rivas, asinas que tendré una companyía de luxo en as paradetas, an que tos seré asperando pa pillar un buen capazo literario.

Podrez trobar «Mas que catorce» dende lo sabado 30 de mayo en a Feria d’o Libro de Zaragoza, en a paradeta de Gara d’edizions. Ixe día, antimás, seré firmando eixemplars de maitins y de tardes. T'a Feria d'o Libro de Uesca, i viacharé lo chueves 4 de tardes, pa fer-ne la presentación a las 19:30. Y si quierez que vaiga t’o vuestro lugar u barrio, escribiz-me y lo charramos.