Mostrando entradas con la etiqueta zombies. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta zombies. Mostrar todas las entradas

jueves, 8 de abril de 2021

Zombis, ayusos y atros personaches

I hai un debat arredol de Isabel Díaz Ayuso sobre si ye varrenada u ye una aguda politica con una achenda neoliberal y faixista que va aplicando. Como si fuesen cosas excluyents. No sé si ye una, l'atra u todas dos. Lo que sí que me pienso ye que s'ha creyau un personache. Rai si aproveita la suya propia personalidat, u ye un teatret feito a esprés pa conseguir lo que he quiesto clamar "efecto Negan". M'explico.

Por si bella lectora no ha visto The Walking Dead, en la cinquena temporada la serie pierde prou intrés. I hai tot un arco argumental aburriu de tot, sin sentiu, que no nos leva ta garra cabo. La resta de filos tampoco no tienen guaire suco. Un catenazo, resumindo. Pero la voluntat d'un friki ye de fierro y aguanta muito capazo de fiemo antes de reblar, asinas que continé veyendo-la. La seisena temporada tasament remonta bell poquet. Dimpués de quantos capitols yera a pocas de deixar-lo. Dica que plegó Negan, en lo zaguer momento d'a temporada, quasi en los creditos. 

En un d'os millors cliffhangers d'a historia d'a TV, lo zaguer capitol nos presentaba un nuevo personache destinau a esdevenir lo villano d'as siguients dos temporadas. No un villano circumstancial, transitorio u simplament inquesto. Un VILLANO. Negan ye un personache que deixa un bayo de terror por a on que pasa. Que, tot y tenendo las suyas motivacions de protecher a los suyos -como totz los liders en teoría- lo fa con uns metodos que te fan tener-le quimera de camín. Soi seguro que ye l'idolo de milenta cunyaus que son en contra d'ixo que claman "buenismo" y que yo goso considerar simplament civilización. Regular que yera l'heroi de Barney Stinson.

Ixas dos temporadas me las trusquié a tot meter. The Walking Dead tornó a estar qualcosa intresant pa yo. Odiaba a Negan, como qualsequier persona civilizada, pero de vez quereba saber-ne mas. ¿Por qué yera cómo yera? ¿De verdat no sentiba cosa quan feba las fricaseras que feba? ¿Yera imposible de fer-le venir a plego? ¿Se podeba trobar una solución a lo conflicto entre ixe psicopata y las comunidatz que someteba?

L'exito de Negan ye l'exito d'Ayuso. En lo sistema politico-electoral actual lo mas important ye movilizar voto. Los parlamentos no reflexan la realidat social quasi nunca. La izquierda se gosa suposar mayoritaria a nivel social pero minoritaria a nivel parlamentario precisament por ixa incapacidat movilizadera. Ayuso consigue que la serie d'a politica madrilenya torne a prener intrés por lo intresant d'o personache que fa, u que ye. Proteche a los suyos, y fa sentir a muitos que fan parte d'ixe conchunto, tot y que no siga asinas. U que quieran medrar prou pa fer-ne parte. Fa servir qualsequier metodo, por inchusto u immoral que siga, pa conseguir los suyos obchectivos. Arrampla con qui y lo que calga sin importar-le mica las conseqüencias. Conseguindo antimás que toda l'atención se centre en ella. Y, seguindo con simils frikis, igual como en Mundo Mojo, aquí tamién gosa gubernar qui mas audiencia consigue. Lambán u Beamonte, manimenos, y por trayer eixemplos de casa, serían ixos ixautos personaches d'a cinquena temporada.

Aviso de Spoiler. Negan acabó redotau. Y a l'arreu vinió unatra menaza pa las protas d'a serie. No sé si IDA acabará redotada. Aspero que sí por las amigas y compas que viven por ixas tierras. Veyeremos, si caye, si la dreita espanyola le da mas capitols u busca belatro personache nuevo que le dé audiencia.

No sé si ye deseyable ixa politica de personaches y aparaterismo, pero ye la que nos ha tocau de vivir. No sé si la solución ye fer servir las mesmas ferramientas y construyir en la izquierda los nuestros propios personaches. No sé si ye ixo lo que preba de fer en bella mida Pablo Iglesias. Y, sobre tot, no sé las conseqüencias que tendría fer-lo.

viernes, 5 de junio de 2020

Robots, zombis y alta literatura

En lo que claman "lo mundo d'a cultura" siempre bi ha habiu una actitut fachendosa y bambosa de refús a seguntes que cheneros literarios u audiovisuals. Las declaracions de Trueba clamando "imbecilidad" a lo cine de superherois son un eixemplo d'o sentir d'una parte bien important d'o culturetismo espanyol y forano. A monico, ixo va cambiando, pero encara queda firme camín por recorrer. Los libros de robots y zombis siguen considerando-se hue baixa literatura, simple entretenimiento que no aporta cosa. Que mesmo nos anestesia d'os problemas que se consideran reals u d'as grans preguntas d'a vida. Cuento que podríanos estar d'alcuerdo, Trueba y yo, en que una obra que nos fese reflexionar sobre belunas d'as qüestions mas fundas d'a nuestra existencia, y que lo faiga con un buen luengache literario u audiovisual, podría considerar-se alta literatura, cine u lo formato que siga. En la mía opinión, buena parte d'as obras de robots y zombis, son adintro d'ixa definición.

Simplifico con "robots" tot un chenero a on que la humanidat, d'una manera u d'atra, creya vida intelichent u preba de fer-lo. Iste, abracaría dende los golems d'a mitolochía chodiga dica los robots asimovianos, pasando por lo Frankenstein de Mary Shelley. Rai si l'orichen ye machico, tecnolochico u de qualsiquier atra mena, lo important ye lo feito de que la humanidat se mete a ran d'os dioses creyando vida y dando-le bell grau d'intelichencia. Las conseqüencias que ixo tien pa creyador y creyación son un d'os grans temas de toda ista literatura. Pero mesmo mas intresant me pareixe tot lo debat que gosan de tener istas obras arredol de quáls son las cosas que definen la vida, la humanidat y la intelichencia. Si queremos creyar vida artificial intelichent y a la nuestra imachen, lochicament habremos de definir la intelichencia y nos habremos de definir a nusatras mesmas pa poder asemellar ixa vida a la nuestra. La vida creada d'ixa manera artificial, en a-saber-las ocasions plega en un momento que deseya estar humana u que en ye considerada por parte d'a sociedat a on que vive. ¿Qué conseqüencias tien ixo? ¿Quan consideramos a un ser "intelichent"? ¿Quan empecipia a tener dreitos y de qué naturaleza serían? Fer-se y responder istas preguntas son reflexions que nos levan muito mas alla d'as aplicacions que puedan tener en la obra en qúestión. Nos aduyan a pensar sobre la nuestra propia existencia.

En los "zombis" torno a simplificar toda la ripa d'obras apocalipiticas y post-apocalipticas que bi ha. Dende George A. Romero dica Walking dead, pasando por Mad Max, los morlocks de La maquina d'o tiempo u lo Mecanoscrit del segon origen. Astí nos trobamos lo ser humano levau a los suyos limites. La sociedat como la conoixemos ha dispareixiu y nos hemos liberau, pa bien y pa mal, d'os vinclos que tenebanos con ella. Cómo actuaríanos si no tenesenos mugas legals u socials nos define a muitos como personas. Cómo funcionarían los grupos humans sin ixos cletaus mentals, social y mesmo fisicos nos define como sociedatz. ¿Trunfarían qui  practicasen l'apoyo mutuo u, por contra, lo militarismo y la violencia? ¿Cómo nos organizaríanos en situacions extremas? ¿Qué sobreviviría d'as nuestras sociedatz actual? ¿Qué entrepuces habríanos de concarar? ¿Qué querríanos salvar u recuperar d'as culturas pre-apocalipticas, y por tanto d'a vida d'o lector? ¿Qué ye lo realment valioso d'a nuestra vida? En la mayoría d'as obras, de nuevas, importa muit poco l'orichen de l'apocalipsi, como importaba poco l'orichen d'a vida artificial en las de robots. Rai si ye una pasa, un meteorito u bell armageddon relichioso. Lo important son las relacions entre los humanos que queda, una vegada desprovistos de todas las construccions socials y culturals fillas de milenios d'historia.

Bi ha de tot en istos cheneros, como en totz los cheneros. Qui no conoixca novelas de chenero negro, social u historico -totz tres muit bien consideraus- que sigan un catenazo u mesmo vasuera, pocas n'habrá leyiu. De zombis y robots, se'n ha escrito obras a boticiegas. De buenas y de mals, de fundas y de superficials, puro entretenimiento u que te plateyan preguntas que te deixan pensando-ie pa meses. Los artificios u los efectos especials bella vegada no deixan veyer tot lo que bi ha dezaga d'ells. Y d'atra man, buscar simplament pasar un buen rato no nomás no me pareixe cosa mala si no que no ye mica incompatible con difrutar d'ixa atra literatura que si se considera "alta".

martes, 26 de septiembre de 2017

Como viyé... Guerra Mundial Z

A pur de sentir charrar-ne, y de leyer criticas a la cinta por haber feito un zancocho d'o libro, teneba pendient dende feba muito leyer Guerra Mundial Z. Soi un fan d'o cine de zombis dende bien chiquet. D'os recontamientos apocalipticos en cheneral. Guerra Mundial Z ye una gran en o suyo chenero, y un libro con muita medolla.

World War Z: an oral history of the zombie war (Guerra mundial Z: una historia oral d'a guerra zombie) estió publicau en 2006. Max Brooks (fillo de l'actor Mel Brooks, por cierto) ye o suyo autor, y ya heba escrito la clasica Guia de supervivencia zombie. Todas dos han esdeveniu ya clasicos d'a literatura friki.

Lo libro ye escrito como una cronica feita en un mundo que ha sobreviviu a un apocalipsi zombie. Un entrevistador se va trobando con personas sinyaleras en ixa guerra. Dende medicos que tenioron contacto con os primers infectaus, dica os militars que coordinoron as enrestidas d'a humanidat ta acabar ganando la guerra. La obra preba d'estar global y, encara que se nota, y muito, que l'autor ye estadounidense, fa una envista de lo que pasó en tot lo mundo. Chapón, Corea d'o norte, Cuba, Sudafrica, ... mesmo una historia de submarinos rusos u d'a Estación espacial internacional i apareixen. De vez, una ripa de temas i son tractaus. O papel d'a prensa, as conseqüencias economicas y socials, la relichión, lo fanatismo, la psique humana, .... Brooks deixa muit pocos temas sin charrar-ne en un libro que preba d'abracar qualsiquier aspecto esmachinable adintro d'un apocalipsi zombie.

Un d'os rasgos d'orichinalidat d'ista novela ye precisament la suya premisa, que ye que lo mundo ha sobreviviu a l'apocalipsi zombie, con las estructuras d'estau intactas. Sí, ha cambiau bella muga, y las relacions economicas y politicas entre los diferents estaus son bien diferents, pero lo sistema basicament ha sobreviviu. En quasi toda la obra de tematica zombie, lo mundo dimpués d'o devantamiento d'os muertos, u d'o contachio masivo, se esboldrega de tot, y las relacions humanas esdevienen poco mas que tribals. No pas en iste libro, y creigo que ixo le da una envista mas realista (en la mida que ixo ye posible en una novela zombie) y, prou que mas orichinal.

No ye lo mio caso, pero talment se pueda fer una mica canso a qui no le faiga guaire goyo la literatura belica. Sobre tot en la parte final, fa mas ficancia en ixo que no en as vesants mas "socials" d'a humanidat somesa a situacions limites. Ixo, y que en o fundo no deixa d'estar una "americanada", son as dos pegas que le podría trobar a un libro que, sobre tot, ye entreteniu.

martes, 8 de agosto de 2017

En leyendo... Guerra mundial Z

En fendo anyos, me voi tornando mas cinico. Contino luitando, prou que sí, por si m'entivoco. Pero por cada diya confio menos en a humanidat y los feitos no fan que confirmar-me-lo. Guerra mundial Z ye un recontamiento como tantos atros d'apocalipticos: pleno d'ixe cinismo y d'ixa falta de fe en a humanidat. Nos dibuixa capables de fer qualsiquier barbaridat en un scenario limite. O libro tien muito mas suco d'o que se gosa d'asperar d'una novela de zombis. Quan leyeba la charrada que traduzco contino no podeba que fer-me a rialleta con ixa certeza de que lo mundo funciona asinas de malament y de que no tenemos buen apanyo. Insisto, aspero estar entivocau, y que bell diya haiga de minchar-me as mias parolas.


- Asinas que, en realidat, nunca no preboron d'apanyar o problema.

- Au vienga ¿se puet solucionar a pobreza? ¿Se puet solucionar lo crimen? ¿Se pueden solucionar las malotías, l'ature, la guerra, u qualsiquier atro brians social? Prou que no. Nomás puetz prebar de que sigan prou maniables ta que la chent contine con la suya vida. No ye cinismo, ye madurez; no se puet aturar la plevida, nomas fer un tellau y asperar que no tienga gotilleras u, lo menos, que no esgotarceye sobre la chent que va a votar-te.

- ¿Que quier decir ixo?

- Vienga...

- En serio, que quier decir?

- Vale, como quiera, imos t'o puto Barrio Sesamo. Quier decir que, en politica te centras en las necesidatz de la tuya base de poder. Si los mantiens contentos, ells te mantienen en o tuyo estudiet.

- ¿Por ixo se desatendió bell brot?

- Dios, fa que suene como si los ixuplidasenos.

- ¿Demandoron las autoridatz locals mas aduya d'o gubierno federal?

- ¿Y quan no nos han demandau os polis mas hombres, mas equipos, mas horas d'entrenamiento u mas "fundos ta programas d'alcance social"? Ixos pocaschichas son tant malos como los soldaus, tot lo diya queixando-se de que no tienen lo que les cal, pero ¿acaso ells concaran o risgo de perder a suya faina si puyan os impuestos? ¿Han d'explicar-le a Peter, lo d'a casa adosada, por qué l'esculan ta aduyar a Paul, lo d'o ghetto?

- ¿No les preocupaba que se fese publico?

- ¿Y qui iba a fer-lo?

- La prensa, los medios,...

- ¿Los medios? Se refiere a ixos retes mediaticos que yeran propiedat de belunas d'as interpresas mas gran d'o mundo, companyías que s'habrían afundiu si atra ola de panico trucase a bolsa? ¿Ixos medios?

- ¿Asinas que, en realidat, nunca no plegoron a instigar un encubrimiento?

- No caleba; ells lo encubrioron soletz. Teneban tanto u mas a perder como nusatros y, antimás, ya heban conseguiu las suyas historias l'anyo d'antes, quan os primers casos apareixioron en Estaus Unius. Dimpués plegó l'hibierno, Phalanx salió a la venda y os casos baixoron. Talment "fesen venir a plego" a bell periodista mas choven, diposau a fer la suya propia cruzada pero, en realidat, tot lo tema yera muit visto dimpués de bell mes. Heba esdeveniu qualcosa maniable, a chent yera aprendendo a vivir con ello y ya angluciaba qualcosa diferent; as grans noticias suposan un gran negocio, y siempre cal tener qualcosa nueva si miras l'exito.

- Manimenos, bi heba medios de comunicación independients.

- Sí, prou que sí, y ¿sabe qui les fa ficancia? Los manfloritas saputaces universitarios; y ¿sabe qui les fa caso a ixos? ¡Dengún! ¿Qui va a escuitar a una minoria maguinal d'a televisión y la radio publicas que no ye en contacto con lo publico mayoritario? Contra mas avisaban aquells saputaces elitistas de que los muertos caminaban, mas pasaban d'ells los estadounidenses de verdat.

viernes, 14 de diciembre de 2012

Tres pelis de noviembre

En zagueras m’he proposau de viyer bell poco más de cine, entre atras cosas porque os discos duros de casa ya rebuten bits y he de vuedar espacio. Asinas que aprofeitaré a fartera de cine ta comentar bellas cintas que vaiga viyendo. Ta qui quiera viyer-las, a más gran parti me las he baixadas de Tomadivx (con Emule) u de Divxatope (con BitTorrent). Por cierto, bi ha spoilers “a tutti”, asinas que si queretz viyer-las, no leigatz o post y tos aviso que a millor ye a tercer

Friday the 13th (Viernes 13)
 No he visto guaires pelis d’o cine “clasico” de terror, cosa que soi prebando d’apanyar, pero ista incluye totz os clichés d’o chenero. Chovens que no piensan que en buquir y en drogar-se, scenarios naturals (selva, lago, casa de campo), una muller barrenada de tot, … y mesmo charradas absurdas, como a que tiene bells chovens con un policía.

A historia ye prou simpla. Una colla de mozos y mozas chovens van ta un campamento a treballar-ie de monitors. En plegar-ie, les recontan que ye un campamento maldito y que pasan cosas raras. Prou que ya podetz preixinar lo que vien dezaga. Muertes y bien de muertes.

A cinta ye de 1980, asinas que antimás encara tien un look a-saber-lo de hippie y as zagalas portan bragas de t’a part d’alavez.  Os efectos especials, de Tom Savini, son toda una obra d’arte ta ixas envueltas. A cinta ye previsible de tot, pero cuento que quan se fació totz ixos chiros serían nuevos. Con tot y con ixo, sabes perfectament quan va a morir qui: a que se queda sola, os dos que fan foriquetas y asinas asinas.

Sobre o reparto, qué decir de viyer a ixe Kevin Bacon tan chovenot fendo un papel secundario de tot. Pero a millor de todas ye Betsy Palmer (Pamela Voorhees) qui borda o suyo papel de barrenada. A resta, ni fu ni fa.

Juan de los muertos 

Producción cubano-hispana sobre zombies con muita humor, a l’estilo d’atras cintas como Shaun of the dead (traducida t’o castellano peniblement como Zombies party) que de vez parodiaban as clasicas de George A. Romero. Cuento que os titols d’as dos fan un chuego de parolas con Dawn of the dead, secuela de Night of the living dead.

Torna a recontar a tipica historia de zombies, pero ambientada en La Habana y con  un protagonista, Juan, que ye un galvan cubano con muita barra y os suyos companyers. En viyer a invasión zombie d’a isla, deciden de fer un negocio baixo o lema “Juan de los muertos: matamos a sus seres queridos”, a on que van matando a trucazos de remos, con un lanza-arpons y con bell machete a tot zombie que s'escunzan.

A cinta cuenta con totz os clasicos d’os zombies: sangre y bodiellos a patacadas, risas, intes comico-dramaticos y asinas asinas. En iste caso, antimás bi ha bella chiqueta referencia humoristica t’a politica en Cuba, encara que no tos asperetz ni un filme politico ni garra mensache amagau. 

Bien divertida y muito bien feita.

Battleship

L’alfaya d’o mes. Vircheneta, no sé como he puesto pasar tanto tiempo sin viyer antis iste pedazo de mierda!

A peli ye basada en -si sotz de piet, posatz-tos- o chuego de mesa Battleship, conoixiu en castellano como “La guerra de barcos” u “Hundir la flota”. ¿Cómo? ¿Qué? Sí, manyas, sí, han feito una peli basada en ixe chuego. A secuela podría basar-se, que me se yo, en o “Conecta quatre” u o “Scrabble” (L’aparolaus d’antis más).
 

A historia, que adchetivaré como delirant, prencipia quan o mozo que fa de Erik en True Blood y o suyo chirmán, o que fa de John Carter en John Carter, son en un bar. O segundo, con pells largos y pinta de hippie quier impresionar a una zagala, entre que o chirmán suyo, marine, le diz que ye un barfulaire y un pezolaga, que no fa cosa con a suya vida y ixas cosas. John Carter, ta prebar de buquir con a zagala, dentra en un badulaque zarrau a furtar un “perrito” (ista ye a parti que sí tiene sentiu), pero l’alarma sona y bi plega a policía, dando-le un garrampazo con a pistola de fer garrampazos ixa que tienen os yankees, debant d’a zagala que quereba o “perrito”. Y aquí remata la parti coderent y lo millor d’a cinta.

Como John Carter ye un tozuel barrenau, y antimás a zagala que prebaba de buquir-se be-te-me que yera a filla d’un cheneral de l’exercito, Erik True Blood, decide alistar-lo en los marines y se i alista. Lo normal. 

Bellas anyadas dimpués, os dos chirmans van en un destructor a fer unas maniobras y se troban con que bellas quantas naus extraterrestres cayen en metat d’o mar. Sin guaire sentiu, prencipian totz a disparar-se mutuament. Os yankees con os suyo canyons y armas que ya conoixemos de todas as cintas que hemos visto. Pero os extraterrestres les chitan a los yankees bella mena de misils con a forma d’os pichorricos ixos d’o chuego d’a “guerra de barcos”. Sí. Como lo leyes, quiesta lectora. Ixos que yeran un cilindro apegau a un atro cilindro más chiquet y que se ficaban en os foraus, blancos si yera “augua”, royos si yera “tocau”.

Ta fer más referencias a lo chuego (Hasbro produz a peli y le cal vender chuegos), por bell motivo que encara no me ha quedau esclatero, ni os aliens ni os yankees, se pueden detectar mutuament por radar, asinas que, a partir d’un inte d’a peli, prencipian a chitar-se pepinazos “a o tuntún” y, lochicament, fallan. Pero plega un chaponés que ye un figura, y conecta con as bollas maritimas y, por o movimiento que provocan as naus extraterrestres en ellas, puet localizar alto u baixo por a on son, fendo una cuadricula (segunda referencia a lo chuego de Hasbro).

D’atra man, a maciella filla d’o cheneral d’a marina, se’n va con un coixo d’as dos garras, pero que le’n han meso protesis d’acero, a matar aliens ta uns radiotelescopios porque los quieren fer servir ta clamar ta casa y que’n viengan más.

Cara t’a fin d’a cinta, John Carter, qui ha preso a responsabilidat porque dimpués d’a primer enrestida alien totz os oficials superiors, chirmán incluyiu, heban muerto, pierde o zaguer destructor que teneba. Manimenos a los aliens encara les queda una nau. Alavez remera que encara tienen (redoble) UN ACORAZAU!!! (atra referencia a lo chuego), pero como ye una nau que ya no se fa servir, con tot analochico y tal, uniu a que o suyo staff son muitos pocos, deciden pillar a veterans ta que les amuestren como van as maquinas y que les aduyen a levar o barco. Os veterans no’n son d’o Golfo, ni siquiá d’o Vietnam. En son d’a II Guerra Mundial. Sí, correct: pillan a octochenarios ta salvar, con un acorazau que leva vinte anyadas sin funcionar, a lo mundo, d’una invasión d’uns aliens que ha traviesau bellas quantas anyadas luz y con una tecnolochía muito superior y, prou que sí, lo consiguen.

O guión, aspero que estase un reto de ¿a que no?, porque pocas cosas he visto piors que no ista. Con tot y con ixo pasé un rato sobrebueno esmelicando-me-ne y con a banda sonora, a on que, entre atros, i sale AC / DC. A cinta ye de dar que será una d’ixas que se fan con fundos economicos d’os exercitos USA, porque l’apolochía que i fan d’a suya soldadalla no ye ni disimulada. Mala, malisma, pero tos recomiendo de viyer-la, prou que sí.

Tos deixo tamién os trailers