En un mundo desmemoriau como lo que vivimos agora, ye una fayena bien important recuperar lo sentiu d'os nuestros dreitos. Saber cómo hemos conseguiu lo poco que tenemos y que nos preban de sacar cada dia. Acte de violència, de Manuel de Pedrolo, ye un libro bien intresant pa ixe obchectivo.
En ye, porque leyer a De Pedrolo ye reivindicar una parte bien important d'a literatura en catalán. Un d'os mas grans productors que no por fer mas cantidat d'obras baixó la suya calidat. La esfugada que se ye fendo dende editorials como Sembrallibres pa difundir la suya figura consiguen que personas como yo sigamos disfrutando d'unas novelas bien escritas, entretenidas y con muito suco.
En ye tamién por la propia historia de Acte de violència, una novela escrita en 1961 en lo preto d'a dictadura franquista, que no deixó que veyese la luz. Le calió aguardar dica 1975 pa poder publicar-la tot y que en 1968 mesmo heba ganau bell premio.
Lo libro describe una vaga convocada baixo un lema que s'ha ixemenau por toda una ciudat en las suyas paretz y en papelotz que han iu pasando de man en man por comercios y fabricas. Toda la suya población tien una consigna: "És molt senzill: quedeu-vos tots a casa" (Ye bien sencillo: quedatz-tos totz en casa). Lo dia sinyalau quasi totz los habitants obedeixen y la ciudat se queda vueda. Nomás parte d'a policia ye en las carreras prebando de levar a la chent t'os suyos puestos de treballo. Cada capitol ye protagonizau por un personache diferent que nos va recontando la suya envista d'ista vaga, en una ciudat que no se nombra y con l'obchectivo d'acabar con la dictadura d'un chuche inventau clamau Llor Domina.
Pero lo mas intresant d'o libro, en la mia opinión, ye lo recuerdo que nos fa d'o poder que tien la movilización popular y masiva y la desobeciencia civil. Quan s'escribió, encara yera recient la clamada "vaga de tramvias" de 1951 que provocó un aumento d'o pre d'o billet. Por dos semanas, los barceloneses decidioron deixar de fer servir ixe medio de transporte, conseguindo a pur de presión que se tornase a baixar. Tamién Barcelona estió lo scenario, quantos anyos antes, en 1919, d'a vaga d'a canadiense, a on que la luita obrera consiguió la chornada laboral de 8 horas.
Las treballadoras no tenemos guaires atras ferramientas que lo nuestro numbro y la determinación que tiengamos pa conseguir los nuestros obchectivos y reivindicacions asumindo que ixo no ye mica facil y que l'enemigo que tenemos debant fará servir todas las suyas armas, literalment si cal, contra nusatras. Acte de violència, antimás d'una novela bien entretenida, nos recuerda ixo. Y por istas razons creigo que ye una obra bien recomendable pa qualsiquier persona d'izquierdas.
Mostrando entradas con la etiqueta como viye. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta como viye. Mostrar todas las entradas
martes, 23 de julio de 2019
jueves, 11 de julio de 2019
Como vide... El hambre invisible, de Santi Balmes
La mosica y la escritura, bien a sobén, son chirmanetas separadas nomás por las melodías que la primera anyade a la segunda, u que la segunda suchiere a la primera. Los viaches d'autors entre una y atra son cutianos, y todas dos troban inspiración entre ellas. En lo caso de Santi Balmes, conoixiu por estar lo cantaire de Love of lesbian, la linia que fa de buega entre los suyos libros y las suyas cancions ye a saber qué difusa. Fa cancions como libros y libros como cancions, y tot lo fa bien.
Una estrena d'Arale va trayer t'as mias mans El hambre invisible, lo suyo zaguer libro, que teneba firmes ganas d'empecipiar. Fan confeso d'a suya mosica, heba preso bell anyo antes “La doble vida de les fades” con delera y miedo de vez. Siempre que un mosico trescruza la debantdita buega d'a literatura me trobo con ixa inquietut por si lo que leigo me fará burro falso, emporquiando de bella manera la suya obra anterior u, de revés, complementará la suya chenialidat contrimostrando que literatura y mosica no son que diferents soportes pa l'arte de contar historias.
Una vegada mas, puedo sentir-me afortunau d'haber puesto disfrutar d'un libro asinas. Dende la primer pachina me vide agarrapizau por lo viache onirico que nos planteya Santi t'a suya ment. Un trachecto por lo país imachinario de Bruma a on que va conoixendo las diferents partes d'a suya personalidat, pasada, present y futura, que i conviven. Lo libro ye bella mena de biografía – confesión a on que reflexiona sobre diferents aspectos d'a vida de qualsiquier de nusatras: se i tracta la creatividat, lo sexo, lo miedo a creixer, la responsabilidat, l'asunción d'errors... Belún que no lo entendese guaire bien, u que prebase de fer negocio con Balmes, mesmo lo podría calar en ixe horrible repalmar de “Autoayuda” que tienen todas las piors librerías y bibliotecas. Toca qüestions que todas hemos viviu y se fa preguntas que todas nos hemos feito, pero dende una envista y con un luengache machico y realista de vez, como a ormino te trobas en las cancions suyas.
En lo charrazo con las suyas diferents partes d'identidat gosa charrar mesmo con un hipotetico Santi Balmes aburguesau. Parlan de politica, de cómo perderá ixa capacidat esmachinativa en pro d'una vida comoda y aburrida, de l'herencio ideolochico familiar... Fa la parola con lo suyo choven yo poeta y con lo verriondo y mesmo con lo suyo nino, pa amostrar-nos todas las dubdas que ha teniu y encara tien, sin ufrir-nos respuestas chamanicas, marcar-nos camins, ni ufrir-nos un discurso que nos cambie la vida. Simplament reflexiona y, creigo, t'aduya a reflexionar sobre afers que no son los mas importants pa la nuestra sociedat, pero a fe que sí que pa muitas de nusatras en ixe camín perén que siempre femos enta l'autoconoiximiento.
Sin estar un libro sobre Love of lesbian, qui i busque referencias, en trobará quantas. A la suya mosica y tamién a la de muitos d'os que les han inspirau en totz istos anyos: Suede, The Cure, The Velvet Underground y, prou que sí, David Bowie, qui tien mesmo un chiquet cameo.
El Hambre Invisible ye un libro d'ixos que te deixa una sensación placentera d'haber leyiu buena literatura. D'ixos que sabes que tornarás a leyer bell diya, d'os que leyes fendo momos con lo que te trobas en cada pachina, establindo de bella manera un dialogo con l'autor. En la mia opinión, Santi Balmes ye un d'os grans creadors d'istos anyos, y se troba en un momento de mal millorar, pero mesmo ell puet fer-lo. Sisquiá contine por muito tiempo con iste libel.
Una estrena d'Arale va trayer t'as mias mans El hambre invisible, lo suyo zaguer libro, que teneba firmes ganas d'empecipiar. Fan confeso d'a suya mosica, heba preso bell anyo antes “La doble vida de les fades” con delera y miedo de vez. Siempre que un mosico trescruza la debantdita buega d'a literatura me trobo con ixa inquietut por si lo que leigo me fará burro falso, emporquiando de bella manera la suya obra anterior u, de revés, complementará la suya chenialidat contrimostrando que literatura y mosica no son que diferents soportes pa l'arte de contar historias.
Una vegada mas, puedo sentir-me afortunau d'haber puesto disfrutar d'un libro asinas. Dende la primer pachina me vide agarrapizau por lo viache onirico que nos planteya Santi t'a suya ment. Un trachecto por lo país imachinario de Bruma a on que va conoixendo las diferents partes d'a suya personalidat, pasada, present y futura, que i conviven. Lo libro ye bella mena de biografía – confesión a on que reflexiona sobre diferents aspectos d'a vida de qualsiquier de nusatras: se i tracta la creatividat, lo sexo, lo miedo a creixer, la responsabilidat, l'asunción d'errors... Belún que no lo entendese guaire bien, u que prebase de fer negocio con Balmes, mesmo lo podría calar en ixe horrible repalmar de “Autoayuda” que tienen todas las piors librerías y bibliotecas. Toca qüestions que todas hemos viviu y se fa preguntas que todas nos hemos feito, pero dende una envista y con un luengache machico y realista de vez, como a ormino te trobas en las cancions suyas.
En lo charrazo con las suyas diferents partes d'identidat gosa charrar mesmo con un hipotetico Santi Balmes aburguesau. Parlan de politica, de cómo perderá ixa capacidat esmachinativa en pro d'una vida comoda y aburrida, de l'herencio ideolochico familiar... Fa la parola con lo suyo choven yo poeta y con lo verriondo y mesmo con lo suyo nino, pa amostrar-nos todas las dubdas que ha teniu y encara tien, sin ufrir-nos respuestas chamanicas, marcar-nos camins, ni ufrir-nos un discurso que nos cambie la vida. Simplament reflexiona y, creigo, t'aduya a reflexionar sobre afers que no son los mas importants pa la nuestra sociedat, pero a fe que sí que pa muitas de nusatras en ixe camín perén que siempre femos enta l'autoconoiximiento.
Sin estar un libro sobre Love of lesbian, qui i busque referencias, en trobará quantas. A la suya mosica y tamién a la de muitos d'os que les han inspirau en totz istos anyos: Suede, The Cure, The Velvet Underground y, prou que sí, David Bowie, qui tien mesmo un chiquet cameo.
El Hambre Invisible ye un libro d'ixos que te deixa una sensación placentera d'haber leyiu buena literatura. D'ixos que sabes que tornarás a leyer bell diya, d'os que leyes fendo momos con lo que te trobas en cada pachina, establindo de bella manera un dialogo con l'autor. En la mia opinión, Santi Balmes ye un d'os grans creadors d'istos anyos, y se troba en un momento de mal millorar, pero mesmo ell puet fer-lo. Sisquiá contine por muito tiempo con iste libel.
martes, 26 de septiembre de 2017
Como viyé... Guerra Mundial Z
A pur de sentir charrar-ne, y de leyer criticas a la cinta por haber feito un zancocho d'o libro, teneba pendient dende feba muito leyer Guerra Mundial Z. Soi un fan d'o cine de zombis dende bien chiquet. D'os recontamientos apocalipticos en cheneral. Guerra Mundial Z ye una gran en o suyo chenero, y un libro con muita medolla.
World War Z: an oral history of the zombie war (Guerra mundial Z: una historia oral d'a guerra zombie) estió publicau en 2006. Max Brooks (fillo de l'actor Mel Brooks, por cierto) ye o suyo autor, y ya heba escrito la clasica Guia de supervivencia zombie. Todas dos han esdeveniu ya clasicos d'a literatura friki.
Lo libro ye escrito como una cronica feita en un mundo que ha sobreviviu a un apocalipsi zombie. Un entrevistador se va trobando con personas sinyaleras en ixa guerra. Dende medicos que tenioron contacto con os primers infectaus, dica os militars que coordinoron as enrestidas d'a humanidat ta acabar ganando la guerra. La obra preba d'estar global y, encara que se nota, y muito, que l'autor ye estadounidense, fa una envista de lo que pasó en tot lo mundo. Chapón, Corea d'o norte, Cuba, Sudafrica, ... mesmo una historia de submarinos rusos u d'a Estación espacial internacional i apareixen. De vez, una ripa de temas i son tractaus. O papel d'a prensa, as conseqüencias economicas y socials, la relichión, lo fanatismo, la psique humana, .... Brooks deixa muit pocos temas sin charrar-ne en un libro que preba d'abracar qualsiquier aspecto esmachinable adintro d'un apocalipsi zombie.
Un d'os rasgos d'orichinalidat d'ista novela ye precisament la suya premisa, que ye que lo mundo ha sobreviviu a l'apocalipsi zombie, con las estructuras d'estau intactas. Sí, ha cambiau bella muga, y las relacions economicas y politicas entre los diferents estaus son bien diferents, pero lo sistema basicament ha sobreviviu. En quasi toda la obra de tematica zombie, lo mundo dimpués d'o devantamiento d'os muertos, u d'o contachio masivo, se esboldrega de tot, y las relacions humanas esdevienen poco mas que tribals. No pas en iste libro, y creigo que ixo le da una envista mas realista (en la mida que ixo ye posible en una novela zombie) y, prou que mas orichinal.
No ye lo mio caso, pero talment se pueda fer una mica canso a qui no le faiga guaire goyo la literatura belica. Sobre tot en la parte final, fa mas ficancia en ixo que no en as vesants mas "socials" d'a humanidat somesa a situacions limites. Ixo, y que en o fundo no deixa d'estar una "americanada", son as dos pegas que le podría trobar a un libro que, sobre tot, ye entreteniu.
World War Z: an oral history of the zombie war (Guerra mundial Z: una historia oral d'a guerra zombie) estió publicau en 2006. Max Brooks (fillo de l'actor Mel Brooks, por cierto) ye o suyo autor, y ya heba escrito la clasica Guia de supervivencia zombie. Todas dos han esdeveniu ya clasicos d'a literatura friki.
Lo libro ye escrito como una cronica feita en un mundo que ha sobreviviu a un apocalipsi zombie. Un entrevistador se va trobando con personas sinyaleras en ixa guerra. Dende medicos que tenioron contacto con os primers infectaus, dica os militars que coordinoron as enrestidas d'a humanidat ta acabar ganando la guerra. La obra preba d'estar global y, encara que se nota, y muito, que l'autor ye estadounidense, fa una envista de lo que pasó en tot lo mundo. Chapón, Corea d'o norte, Cuba, Sudafrica, ... mesmo una historia de submarinos rusos u d'a Estación espacial internacional i apareixen. De vez, una ripa de temas i son tractaus. O papel d'a prensa, as conseqüencias economicas y socials, la relichión, lo fanatismo, la psique humana, .... Brooks deixa muit pocos temas sin charrar-ne en un libro que preba d'abracar qualsiquier aspecto esmachinable adintro d'un apocalipsi zombie.
Un d'os rasgos d'orichinalidat d'ista novela ye precisament la suya premisa, que ye que lo mundo ha sobreviviu a l'apocalipsi zombie, con las estructuras d'estau intactas. Sí, ha cambiau bella muga, y las relacions economicas y politicas entre los diferents estaus son bien diferents, pero lo sistema basicament ha sobreviviu. En quasi toda la obra de tematica zombie, lo mundo dimpués d'o devantamiento d'os muertos, u d'o contachio masivo, se esboldrega de tot, y las relacions humanas esdevienen poco mas que tribals. No pas en iste libro, y creigo que ixo le da una envista mas realista (en la mida que ixo ye posible en una novela zombie) y, prou que mas orichinal.
No ye lo mio caso, pero talment se pueda fer una mica canso a qui no le faiga guaire goyo la literatura belica. Sobre tot en la parte final, fa mas ficancia en ixo que no en as vesants mas "socials" d'a humanidat somesa a situacions limites. Ixo, y que en o fundo no deixa d'estar una "americanada", son as dos pegas que le podría trobar a un libro que, sobre tot, ye entreteniu.
lunes, 28 de agosto de 2017
Como viyé... Jessica Jones / Alias (lo comic)
Ta isto d'os tebeos, soi bien mainstream. Me fa goyo lo comic superheroico yankee, bella coseta de humor y poco mas. Los debuixos me cuaca que sigan claros, polius, colorius, .... Asinas que, en primeras, a serie de Alias (rebaltizada como Jessica Jones dimpués d'a emisión d'a serie de TV) no me atrayeba guaire. Pero como a serie ma fació tantismo goyo, y la critica en charraba marabillas, me decidié a leyer-me o comic. Tamién influyó que lo trobase saldau en o mercau de Sant Antoni de Barcelona, ta estar sincero.
Alias / Jessica Jones estió publicada en Estaus Unius entre 2001 y 2004. Ye escrita por Brian Michael Bendis, con dibuixos de Michael Gaydos, y bella colaboracion de lo mio archienemigo Bill Sienkiewicz. En l'estau espanyol se reeditó en 2016, adintro d'a colección Marvel Saga. O primer volumen replega os nueu primers numeros, que corresponden con os dos primers arcos argumentals. A colección ye adintro d'a linia MAX de Marvel, an que se ficaban comics con un conteniu mas "adulto" de lo que feba por un regular la editorial, imitando lo que feba DC (a competencia) con a suya linia Vertigo
La protagonista, Jessica Jones, ye una superheroina retirada que treballa de detective privada. Lo suyo pasau con los Vengadors y los suyos superpoders, tot y tenendo bella importancia ta ubicar-la en l'universo Marvel, son qüestions menors en l'argumento d'a serie. Somos debant d'uns tebeos mas cercanos a las pelis de detectives que a los superherois. Lo que no empacha que i apareixcan personaches como Luke Cage, Carol Danvers, u lo Capitán America. Que ta lo que importan en a serie, podrían estar perfectament atras personas sin superpoders, ni renombre.
Todas dos linias argumentals contenidas en lo primer tomo, enganchan dende lo primer momento. Bendis te fa trusquir-te as pachinas a l'arreu deseyando de chirar-la ta enterar-te de como remata la historia, y de lo que ye pasando en realidat. En un momento que as historias en Marvel son sota-caballo-rei, a lectura de Jessica Jones m'ha tornau a buenas con a editorial. Dimpués quan foi alcordanza de que isto se publicó fa mas de quince anyos, torno a meter-me triste
De lo dibuixo, ya he comentau que ixe estilo no me fa guaire goyo. Con tot y con ixo, no fa problematica la lectura y la verdat ye que me i facié a escape. Cuento que ta una historia d'ista mena, tampoco no pegaría un Jim Lee, precisament.
Con a serie de televisión tien a saber que puntos en común. Pero en lo comic te trobas una Jessica mas macarra y menos optimista, si ixo ye posible. Tien, por decir-lo de bella traza, tonos mas foscos. Las dos me pareixen grans obras en los suyos respectivos medios y no sabría decir qual me ha feito mas goyo. En qualsiquier caso,aspero poder leyer antes con antes lo segundo tomo y viyer la segunda temporada.
Alias / Jessica Jones estió publicada en Estaus Unius entre 2001 y 2004. Ye escrita por Brian Michael Bendis, con dibuixos de Michael Gaydos, y bella colaboracion de lo mio archienemigo Bill Sienkiewicz. En l'estau espanyol se reeditó en 2016, adintro d'a colección Marvel Saga. O primer volumen replega os nueu primers numeros, que corresponden con os dos primers arcos argumentals. A colección ye adintro d'a linia MAX de Marvel, an que se ficaban comics con un conteniu mas "adulto" de lo que feba por un regular la editorial, imitando lo que feba DC (a competencia) con a suya linia Vertigo
La protagonista, Jessica Jones, ye una superheroina retirada que treballa de detective privada. Lo suyo pasau con los Vengadors y los suyos superpoders, tot y tenendo bella importancia ta ubicar-la en l'universo Marvel, son qüestions menors en l'argumento d'a serie. Somos debant d'uns tebeos mas cercanos a las pelis de detectives que a los superherois. Lo que no empacha que i apareixcan personaches como Luke Cage, Carol Danvers, u lo Capitán America. Que ta lo que importan en a serie, podrían estar perfectament atras personas sin superpoders, ni renombre.
Todas dos linias argumentals contenidas en lo primer tomo, enganchan dende lo primer momento. Bendis te fa trusquir-te as pachinas a l'arreu deseyando de chirar-la ta enterar-te de como remata la historia, y de lo que ye pasando en realidat. En un momento que as historias en Marvel son sota-caballo-rei, a lectura de Jessica Jones m'ha tornau a buenas con a editorial. Dimpués quan foi alcordanza de que isto se publicó fa mas de quince anyos, torno a meter-me triste
De lo dibuixo, ya he comentau que ixe estilo no me fa guaire goyo. Con tot y con ixo, no fa problematica la lectura y la verdat ye que me i facié a escape. Cuento que ta una historia d'ista mena, tampoco no pegaría un Jim Lee, precisament.
Con a serie de televisión tien a saber que puntos en común. Pero en lo comic te trobas una Jessica mas macarra y menos optimista, si ixo ye posible. Tien, por decir-lo de bella traza, tonos mas foscos. Las dos me pareixen grans obras en los suyos respectivos medios y no sabría decir qual me ha feito mas goyo. En qualsiquier caso,aspero poder leyer antes con antes lo segundo tomo y viyer la segunda temporada.
viernes, 21 de julio de 2017
Como viyé.... "Memorias de un pene selecto"
Qué decir de la persona que deixó sin sangre en a pocha a tot lo publico de Ficomic con o suyo trache de Dazzlord? D'aquell que cocina, con argüello y televisau, un mezclallo de atún, mayonesa y pan rallau y se lo mincha con un debantal que mete que "si no pareixe vomecada, no ye minchanga ni cosa"? Pues que si fa un tebeo una novela grafica, cal mercar-la, prou que sí!
"Memorias de un pene selecto", de Carlos Melgares, estió publicau por Editorial Cornoque a finals de l'anyo pasau y fue dreito t'a muntonera de tebeos que teneba pa leyer. A la fin en istas vacanzas, cayó en un maitin en a placheta de Pals. A novela grafica basicament cuenta la vida de l'autor dende a concepción, prencipiando como un espermatozoide, dica agora.
Melgares y yo somos quasi quintos, asinas que viviemos y creixiemos en un mesmo entorno. Ixo ya sería prou ta sentir-me identificau. Pero ye que antimás, a o pobron, tamién le tocó d'ir ta un colechio no mixto de mosens. Marianistas, concretament. Asinas que por cada historieta que leyeba, feba alcordanza de beluna d'as mias "Historias d'un cole de mosens". Qualsiquier que haiga sufriu un cole de mosens, i trobará ixe ambient hostil que se i respiraba.
Dimpués se va fendo gran y tamién recuenta las primers zorreras y l'adolescencia. Con totz ixos problemas, dubdas y inseguridatz que totz teniemos. Tot isto, ilustrau con unos monyaquetz bien pinchos y recontau con firme gracieta. Lo tebeo ye pleno de ternura, y d'un recosiro que no queda mica pasteler. Se leye en un peten y ye d'ixas obras que te fan pasar un buen rato, que ye lo menos que cal demandar-le a un tebeo. Barrunto, antimás, que no será d'ixos tebeos que leigo una vegada y se quedan en o repalmar pillando polvo. Regular que en una segunda y tercer lectura, le saco mas treslada.
Asinas que, si no lo tenetz encara, ya podetz pillar diez euretz, que no van ta garra cabo, y pillar-tos-lo antes que no s'acore.
"Memorias de un pene selecto", de Carlos Melgares, estió publicau por Editorial Cornoque a finals de l'anyo pasau y fue dreito t'a muntonera de tebeos que teneba pa leyer. A la fin en istas vacanzas, cayó en un maitin en a placheta de Pals. A novela grafica basicament cuenta la vida de l'autor dende a concepción, prencipiando como un espermatozoide, dica agora.
Melgares y yo somos quasi quintos, asinas que viviemos y creixiemos en un mesmo entorno. Ixo ya sería prou ta sentir-me identificau. Pero ye que antimás, a o pobron, tamién le tocó d'ir ta un colechio no mixto de mosens. Marianistas, concretament. Asinas que por cada historieta que leyeba, feba alcordanza de beluna d'as mias "Historias d'un cole de mosens". Qualsiquier que haiga sufriu un cole de mosens, i trobará ixe ambient hostil que se i respiraba.
Dimpués se va fendo gran y tamién recuenta las primers zorreras y l'adolescencia. Con totz ixos problemas, dubdas y inseguridatz que totz teniemos. Tot isto, ilustrau con unos monyaquetz bien pinchos y recontau con firme gracieta. Lo tebeo ye pleno de ternura, y d'un recosiro que no queda mica pasteler. Se leye en un peten y ye d'ixas obras que te fan pasar un buen rato, que ye lo menos que cal demandar-le a un tebeo. Barrunto, antimás, que no será d'ixos tebeos que leigo una vegada y se quedan en o repalmar pillando polvo. Regular que en una segunda y tercer lectura, le saco mas treslada.
Asinas que, si no lo tenetz encara, ya podetz pillar diez euretz, que no van ta garra cabo, y pillar-tos-lo antes que no s'acore.
sábado, 25 de marzo de 2017
Como viyé... "Cronica de l'asesino de reis"
Qué millor homenache a Cronica de l'asesino de reis que un articlo larguizo pa explicar una opinión que podría dar en dos parolas: sobra pachinas. A patacadas, anyadiría.
Cronica de l'asesino de reis, por si belun no lo conoixe, ye una trilochía que se'n han publicau os dos primers volumens: "O nombre d'o viento" y "A temor d'un saputo" (The name of the wind y The wise man's fear). Tamién s'ha publicau bell par de spin-off's, (The Slow Regard of Silent Things y The Lightninng Tree) un d'os quals tien version en castellano. Farto de que me lo recomendase tantisma chent, y aficionau como soi a la literatura de fantasía heroica, me leyié l'anyo pasau o primer libro y fa poco rematé lo segundo. Totz dos con a mesma sensación en rematar-los. Son buenos libros, cuentan historias intresants y tienen planteamientos bien orichinals, pero a narrativa ye panda como una maza, recreyando-se en detalles innecesarios y blicando-se partes con gran potencial.
Istos libros recuentan a vida de Kvothe, naixiu d'una colla de actors de teatro, y que irá esdevenindo un gran mago. O primer libro se centra en por qué "decide" de fer-se mago y as dificultatz pa estudiar en a Universidat, a entidat an que aprende machia. En o segundo, antimás de continar con ixos estudios, vive bella aventura, amostrando-nos una mica mas l'universo creyau por Rothfuss.
Entre as virtutz d'a obra, como ya sinyalaba antes, ye a gran orichinalidat en os planteamientos. A forma que tien de describir o funcionamiento d'a machia, en todas as suyas variedatz, ye bien novedoso, a lo menos entre as obras que he puesto leyer. Encara que no preba de dar-le una explicación scientifica, sí que le'n da una alto u baixo racional. A machia tien un coste y no ye un coste "mistico" sino fisico y/u intelectual.
Tamién l'ambientación ye prou alueixada d'o "medievo clasico" d'atras obras. L'universo de Rothfuss ye tecnolochicament y scientifica más abanzau y menos salvache, con una sociedat que probablement sería más cerca d'a Ilustración que d'as Cruzadas.
En a parte mala, ye basicament lo que comentaba alto: sobra pachinas a embute. No tiengo garra problema en leyer tot lo que calga si lo que me i cuentan "m'engancha" y me tien en candeletas. Soi d'os que s'ha fotiu nueitz de veilada en o sofa con una luceta dica acabar-se un libro porque no se'n podeba adubir. Pero no ye precisament ixo lo que me pasó con a Cronica de l'asesino de reis.
Durant tot lo primer tomo, Kvothe va dondiando buscando perras ta pagar-se la Universidat. Bella vegada, con a impresión de ir como una gallina escapezada. En o segundo s'embolica mientras cientos de pachinas con conceptos curiosos como lo protocolo d'a corte d'o Maer, u a luengas d'os Adem. Conceptos que, tot y que le dan muito suco a la obra, se podrían recontar en a metat d'espacio y sin tanta retolica, que plega a aburrir. Manimenos, fa unas elipsis absurdas en a historia d'o protagonista ventilando-se en tasament bella ringlera acontecimientos que darían perfectament ta bell par de capitols.
Talment o tercer libro faiga que tot cambie y que todas ixas pachinas que hue me pareixen vuedas u que charran de cosas sin sustancia, prengan sentiu. No creigo que me faiga o morro clo.
"Cronica de l'asesino de reis" ye, por agora, una buena obra. Se i cuentan cosas intresants, le da una envista nueva a lo chenero de "espada y bruixería" y te deixa con ganas de saber como contina la historia de Kvothe. A suya popularidat y orichinalidat farán, antimás, que esdevienga en poco tiempo, parte d'a cultura popular (underground u mainstream, ixo no lo sé) d'ista decadas. Pero en a mia opinión, tien importantes carencias narrativas que fan que siga de mal leyer en muitas ocasions y prou millorable en cheneral.
Quedo a l'aspera d'o linchamiento de man d'as fans de Rothfuss, que sé que en sotz muitas y que no sotz mica d'alcuerdo con tot lo que he dito.
NOTA: M'he proposau d'ir penchando comentarios sobre lo que veigo y leigo, asinas que aspero que isto siga l'empecipio d'una nueva sección fixa. Ya me iretz comentando que tos pareixe
Cronica de l'asesino de reis, por si belun no lo conoixe, ye una trilochía que se'n han publicau os dos primers volumens: "O nombre d'o viento" y "A temor d'un saputo" (The name of the wind y The wise man's fear). Tamién s'ha publicau bell par de spin-off's, (The Slow Regard of Silent Things y The Lightninng Tree) un d'os quals tien version en castellano. Farto de que me lo recomendase tantisma chent, y aficionau como soi a la literatura de fantasía heroica, me leyié l'anyo pasau o primer libro y fa poco rematé lo segundo. Totz dos con a mesma sensación en rematar-los. Son buenos libros, cuentan historias intresants y tienen planteamientos bien orichinals, pero a narrativa ye panda como una maza, recreyando-se en detalles innecesarios y blicando-se partes con gran potencial.
Istos libros recuentan a vida de Kvothe, naixiu d'una colla de actors de teatro, y que irá esdevenindo un gran mago. O primer libro se centra en por qué "decide" de fer-se mago y as dificultatz pa estudiar en a Universidat, a entidat an que aprende machia. En o segundo, antimás de continar con ixos estudios, vive bella aventura, amostrando-nos una mica mas l'universo creyau por Rothfuss.
Entre as virtutz d'a obra, como ya sinyalaba antes, ye a gran orichinalidat en os planteamientos. A forma que tien de describir o funcionamiento d'a machia, en todas as suyas variedatz, ye bien novedoso, a lo menos entre as obras que he puesto leyer. Encara que no preba de dar-le una explicación scientifica, sí que le'n da una alto u baixo racional. A machia tien un coste y no ye un coste "mistico" sino fisico y/u intelectual.
Tamién l'ambientación ye prou alueixada d'o "medievo clasico" d'atras obras. L'universo de Rothfuss ye tecnolochicament y scientifica más abanzau y menos salvache, con una sociedat que probablement sería más cerca d'a Ilustración que d'as Cruzadas.
En a parte mala, ye basicament lo que comentaba alto: sobra pachinas a embute. No tiengo garra problema en leyer tot lo que calga si lo que me i cuentan "m'engancha" y me tien en candeletas. Soi d'os que s'ha fotiu nueitz de veilada en o sofa con una luceta dica acabar-se un libro porque no se'n podeba adubir. Pero no ye precisament ixo lo que me pasó con a Cronica de l'asesino de reis.
Durant tot lo primer tomo, Kvothe va dondiando buscando perras ta pagar-se la Universidat. Bella vegada, con a impresión de ir como una gallina escapezada. En o segundo s'embolica mientras cientos de pachinas con conceptos curiosos como lo protocolo d'a corte d'o Maer, u a luengas d'os Adem. Conceptos que, tot y que le dan muito suco a la obra, se podrían recontar en a metat d'espacio y sin tanta retolica, que plega a aburrir. Manimenos, fa unas elipsis absurdas en a historia d'o protagonista ventilando-se en tasament bella ringlera acontecimientos que darían perfectament ta bell par de capitols.
Talment o tercer libro faiga que tot cambie y que todas ixas pachinas que hue me pareixen vuedas u que charran de cosas sin sustancia, prengan sentiu. No creigo que me faiga o morro clo.
"Cronica de l'asesino de reis" ye, por agora, una buena obra. Se i cuentan cosas intresants, le da una envista nueva a lo chenero de "espada y bruixería" y te deixa con ganas de saber como contina la historia de Kvothe. A suya popularidat y orichinalidat farán, antimás, que esdevienga en poco tiempo, parte d'a cultura popular (underground u mainstream, ixo no lo sé) d'ista decadas. Pero en a mia opinión, tien importantes carencias narrativas que fan que siga de mal leyer en muitas ocasions y prou millorable en cheneral.
Quedo a l'aspera d'o linchamiento de man d'as fans de Rothfuss, que sé que en sotz muitas y que no sotz mica d'alcuerdo con tot lo que he dito.
NOTA: M'he proposau d'ir penchando comentarios sobre lo que veigo y leigo, asinas que aspero que isto siga l'empecipio d'una nueva sección fixa. Ya me iretz comentando que tos pareixe
Suscribirse a:
Entradas (Atom)




