Mostrando entradas con la etiqueta vaga. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta vaga. Mostrar todas las entradas

jueves, 25 de noviembre de 2021

Expertas en manifestacions

I hai qui diz que todas las opinions son respetables. Que todas podemos opinar sobre qualsequier tema. En l’atro cabo son qui creyen que nomás bellas personas tienen autoridat pa opinar sobre seguntes qué temas en función d’a suya condición (muller, fablant materno, naixiu de tal puesto…) u formación. Tiengo obchecions a todas dos posturas.

¿Dreito a opinar universal? Prou que sí. ¿A que la tuya opinión tienga un peso inchustificau? No pas. Belún dició, charrando d’o periodismo que “si una persona diz que pleve y atra diz que no pas, lo treballo d’un periodista no ye dar-le voz a todas dos: ye ubrir la puta finestra y veyer si ye plevendo”. Pienso que las opinions valen lo fundamento que tiengan y los argumentos de qui las desfiende. Y ixo no pende, necesariament, ni de formación ni de condición. Los titols no valen res quan veyemos la interpretación d’a historia que fa lo doctor Javier Lambán, la d’as luengas d’Aragón d’a filologa Maria Jose Ferrando u la de bell medico antivacunas u pro-homeopatía.

La condición y formación no ye, alavez, una garantía de que la opinión siga millor formada. Ye cabolioso que, por un regular, tendrá mas base los razonamientos de qui ha viviu u s’ha formau en la qüestión que se’n charre que unatra persona que se i acerque dende “difuera”. Se acusa, y con toda la razón, de l’ausencia de personas afectadas y/u expertas en la materia en a-saber-las rufiertas y foros, sobre tot d’os medios de comunicación de masas. Plegando a casos como lo d’o panel sobre la incorporación d’as mullers a los consellos d’administración d’as intepresas a on que no bi heba ni una muller. Ye cutiano que, con cada problema nuevo, todas nos tornemos expertas hidrologas, epidemiologas, vulcanologas u lo que pertoque y ixo incluye a los tertulianos y opinadors profesionals que, por un regular y fablo con conoiximiento de causa, toda la información que tienen sobre lo tema en qüestión lo han leyiu en los diez minutos anteriors a entrar en antena.

Igual que creigo que todas podemos opinar de tot, tamién creigo que sería bueno que, efectivament, en ixas rufiertas que tanto modelan por desgracia las opinions populars, s’haiga de convidar a chent que, a lo menos a priori, sí que sepa d’o que charra. Que d’historia bi haiga prioridat pa que charren las historiadoras, de luenga, las lingüistas, d’educación, lo profesorau, de sciencia, las scientificas y asinas-asinas. Que, repito, no garantiza cosa, pero ye un buen encomience.

Por ixo tamién sería bueno que, quan se charra de conflictos laborals i amaneixese bell sindicalista. Que quan se parla d'una vaga, siga present bella persona que n'haiga viviu una de mas d'un día. Y que quan se charra de manifestacions y d’ixa violencia tant grieu que pareixe estar cremar un sacrosanto contenedor que tien mas protección que los linces, lo patrimonio industrial u las independentistas, dasen la parola a bella persona que haiga estau en una manifestación. No pas una d’as de fer la gambadeta por la ciudat y trobar-te con las compas d’a casa que siga. Una d’as marroneras. D’ixas que arriban los antidisturbios a creyar disturbios, que pa ixo existen.

Siempre que i hai un conflicto u una manifestación d’as que los medios claman violentas trobo a faltar la presencia u lo testimonio en las rufiertas de personas que haigan estau en una d’ixas. De chent que sepa por qué se creman contenedors, por qué s’avientan piedras, areden pneumaticos u se tallan carreteras, quí, cómo y por qué empecipia lo reparto de lapos, lo que pasa con las personas detenidas en publico y d’amagatons, etc. Qualsequier que haiga viviu una d’ixas sabe cómo se viven, cómo se sienten, la rabia por tot lo que pasa adintro y por cómo se cuenta a l’atro día en prensa, radio y tele. No i hai titol que te faiga experto en manifestacions. Ni sisquiá condición, pues a todas nos puet tocar vivir-ne una, d’ixas, si lo delegau d’o gubierno decide ixe día que va a dar eixemplo con la tuya mani. Ye una pura qüestión d’experiencia.

Igual que se demanda que bi haiga expertos con formación en las rufiertas, y me pienso que ye deseyable que siga asinas, tot y no estar garantía de cosa, caldría exichir que qui parle de manifestacions violentas n’haiga viviu una lo menos. En caso contrario, y tornando t’a frase sobre lo periodismo y la plevia, nomás se ye dando voz a qui diz que no pleve entre que difuera i hai firme tronada.

martes, 23 de julio de 2019

Como vide... Acte de violència, de Manuel de Pedrolo

En un mundo desmemoriau como lo que vivimos agora, ye una fayena bien important recuperar lo sentiu d'os nuestros dreitos. Saber cómo hemos conseguiu lo poco que tenemos y que nos preban de sacar cada dia. Acte de violència, de Manuel de Pedrolo, ye un libro bien intresant pa ixe obchectivo.

En ye, porque leyer a De Pedrolo ye reivindicar una parte bien important d'a literatura en catalán. Un d'os mas grans productors que no por fer mas cantidat d'obras baixó la suya calidat. La esfugada que se ye fendo dende editorials como Sembrallibres pa difundir la suya figura consiguen que personas como yo sigamos disfrutando d'unas novelas bien escritas, entretenidas y con muito suco. 

En ye tamién por la propia historia de Acte de violència, una novela escrita en 1961 en lo preto d'a dictadura franquista, que no deixó que veyese la luz. Le calió aguardar dica 1975 pa poder publicar-la tot y que en 1968 mesmo heba ganau bell premio. 

Lo libro describe una vaga convocada baixo un lema que s'ha ixemenau por toda una ciudat en las suyas paretz y en papelotz que han iu pasando de man en man por comercios y fabricas. Toda la suya población tien una consigna: "És molt senzill: quedeu-vos tots a casa" (Ye bien sencillo: quedatz-tos totz en casa). Lo dia sinyalau quasi totz los habitants obedeixen y la ciudat se queda vueda. Nomás parte d'a policia ye en las carreras prebando de levar a la chent t'os suyos puestos de treballo. Cada capitol ye protagonizau por un personache diferent que nos va recontando la suya envista d'ista vaga, en una ciudat que no se nombra y con l'obchectivo d'acabar con la dictadura d'un chuche inventau clamau Llor Domina.

Pero lo mas intresant d'o libro, en la mia opinión, ye lo recuerdo que nos fa d'o poder que tien la movilización popular y masiva y la desobeciencia civil. Quan s'escribió, encara yera recient la clamada "vaga de tramvias" de 1951 que provocó un aumento d'o pre d'o billet. Por dos semanas, los barceloneses decidioron deixar de fer servir ixe medio de transporte, conseguindo a pur de presión que se tornase a baixar. Tamién Barcelona estió lo scenario, quantos anyos antes, en 1919, d'a vaga d'a canadiense, a on que la luita obrera consiguió la chornada laboral de 8 horas.

Las treballadoras no tenemos guaires atras ferramientas que lo nuestro numbro y la determinación que tiengamos pa conseguir los nuestros obchectivos y reivindicacions asumindo que ixo no ye mica facil y que l'enemigo que tenemos debant fará servir todas las suyas armas, literalment si cal, contra nusatras. Acte de violència, antimás d'una novela bien entretenida, nos recuerda ixo. Y por istas razons creigo que ye una obra bien recomendable pa qualsiquier persona d'izquierdas.

jueves, 1 de marzo de 2018

Enta la vaga feminista. Tierra de barrenaus radio 4x06

Encara que nunca no he planteyau lo programa de radio como d'actualidat, bi ha momentos tant importants que me fan blincar-me totz los plazos, reglas y demás que me he autoimposau, y que fan que grabe un especial sobre lo tema. Lo primer, estió lo proceso d'independencia de Catalunya. Lo segundo, la vaga feminista.

Dende fa anyos, pareixe que lo movimiento feminista ha pretau l'accelerador d'a historia. Las reivindicacions s'ha feito mas radicals (en tot lo buen sentiu d'a parola) y, sobre tot, s'ha ixemenau por tot. De todas las luitas que levo anyos participando u compartindo, la feminista ye la que mas exitos ye conseguindo en zagueras, y la que mas m'ha feito pensar y replanteyar-me cosas.

En iste programa charro con tres mullers, Elena, Laura y Silvia, que faran vaga lo ueito de marzo. D'as suyas razons y envistas personals y de como han treballau en ista convocatoria. Sobra motivos, ta aturar lo venient 8 de marzo. Si dimpués d'istas entrevistas, encara te queda dubdas, informa-te-ne. Tiens medios a-saber-los ta fer-lo.



NOTA: La ideya ye completar iste programa con una cronica d'a vaga, pero me ha pareixiu que fa mas honra t'a conovcatoria publicar ista primer parte antes d'o 8 de marzo.