Mostrando entradas con la etiqueta violencia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta violencia. Mostrar todas las entradas

viernes, 10 de junio de 2022

Cromos y violencia. Historias d'un cole de mosens XIV

En los 80 las coleccions de cromos yeran bien diferents a las d’agora. Los albums yeran de papel u cartulina, igual como los propios cromos y mesmo caleba fer servir pegamin pa fixar-los en las suyas pachinas. Dimpués plegarían los apegallos, escusando-nos l’uso d’as puerquizas barras d’Imedio. Pero lo que siempre se me fació bien curioso yera la manera que teneban de promocionar-lo. Igual como con la droga, que diz que la primera dosi ye de baldes, de quan en vez amaneixeba un choven en la puerta d’o cole y nos regalaba l’album y bell par de sobres d’a colección que pertocase. Ya podetz contar, si no i yeratz, que l’empandullo que se feba en salir de clase yera de categoría. Los críos, que ya por naturaleza yeranos de arramplar con qualsequier cosa que fuese de bufanya, nos tricolotiabanos por conseguir totz los sobres que podesenos. Cada cromo que pillasenos en ixe ritual yera un menos que habríanos de pedigoniar a los nuestros pais dimpués. Si te lo montabas bien y conseguibas que lo mozo te’n dase prous, u, en bell despiste, furtar-le-ne un zarpau d’a mochila a on que los guardaba, tenebas meyo album completo. 

Empecipié coleccions d’ixas a brozuecos, pero no en rematé guaires. No en remero que dos: una d’avions y la de Monstruos, que encara conservo. D’a d’o mundial d’o 86 no me’n faltó que lo cromo de Juan Señor, con lo que ixo hodeba. Pero n’i hai unatro album que me’n alcuerdo perfectament y a on que no apegué ni un cromo: lo de Mafalda.

Un día mas salié de clase y sintié, a lo fundo, l’estrapalucio que febanos la cachimalla quan veniban los repartidors de cromos. Corrié sin saber lo que repartiban. ¿A quí le importaba, si yera de baldes? Agafé l’album y creigo que mesmo bell sobre, pero poca cosa. Ixe día hebanos saliu un poquet mas tarde. Dimpués d’a cacera, quan lo mozo heba rematau con lo ritual y amostraba las mans vuedas prebando d’explicar-nos que ya no teneba cosa mas pa dar-nos, me miré lo resultau. Yera un album de Mafalda, un personache que nunca no m’ha feito guaire gracia y menos en ixos anyos, en un entorno de cole de mosens no mixto, a on que un personache femenino y con ixe conteniu yera “cosa de chicas”. Asinas que le’n ufrié a Santi (nombre ficticio), un d’os mesaches que veniba enta casa con yo porque yeranos vecins d’a mesma carrera. Lo pilló, se lo miró, y lo fue a aventar t’a vasuera. Yo le’n dicié que no, que si no lo quereba que me lo quedaba yo que ya le daría bell uso. Siempre he teniu bell poquet de sindrome de Diochenes y d’atra man yera pensando en ufrir-le-ne a belatra persona que sí que le fese aprecio. Ell se negó a tornar-me-lo. S’estimaba mas de fer-lo micazas. La cosa acabó con una baralla que me deixó por tierra, plorando y habendo recibiu buen amiro de lapos.

No yera lo primer sobo que me foteba. No en estió lo zaguer. Bi habió un tiempo que se tornó un costumbre suyo. M’acompanyaba dica casa, me daba buen batán y se’n tornaba tranquilo t’a suya. Prenió caracter quasi ritual. Bell día se le fue la man, u mis pais me viyoron pior que de cutio, u decidié de chivar-me-ne u quemisió - tiengo ixos anyos un poquet foscos en la mia memoria - pero lo caso ye que charroron con lo pai de Santi pa explicar-le lo que yera pasando. Tot y que la cosa se calmó, los sobos continoron, tot y que con menos freqüencia. Sisquiá quan totz dos marchemos d’o cole, yo ta entrar en lo Medina Albaida y ell no sé t’a on, acabó aquello. Pa forro de bota, a los dos nos feba goyo la mesma mesacha y quan empecipié a festellar con ella, sabeba que en qualsequier momento se le podeba ir la flama y que ella, yo u totz dos acabasenos estando victima d’a suya violencia. Afortunadament ixo no pasó y, china-chana, perdiemos lo contacto de tot. Fa decadas que no sé cosa d’ell.

Pero lo que con los anyos me deixa enarcau ye que en tot ixe tiempo nunca no lo identifiqué como violencia u maltracto. A pesar d’os lapos y los sobos, seguiba acompanyando-lo voluntariament dia sin atro ta casa suya. Nos deixabanos tebeos, compartibanos lo mesmo club de rol, iba ta casa suya a chugar y ell veniba ta casa mía. En la cambra suya ascuité por primer vegada a Barricada u Tako, las primers collas de rock duro que conoixié. Quan empecipiemos a salir de bars, ibanos chuntos t’o Planta Baja l’Agujero Negro u lo DeVizio. Tardé a saber qué anyos en parar cuenta de lo que m’heba feito. Y quan digo muitos, digo que en estié conscient fa bien poco.

Tenebanos normalizada de tot la violencia fisica. Parte veniba de man d’os mosens que no dubdaban mica en fer-la servir. Pero entre los propios ninos yera luengache cutiano.Yo tamién repartié bella vegada. Levaba lunetas dende los seis anyos y si belún se’n feba la mofla yera la millor manera que conoixeba de desfender-me. Atras vegadas, yo no empecipiaba las barallas, pero no me quedaba recibindo.

Cuento que no me quedó garra trauma, u lo menos no n’he parau cuenta, por creixer en un entorno asinas. Ni por los batans que recibié ni por lo cutiano d’a violencia. Pero luent de creyer que ixo forcha no sé qué costodias que dicen por astí, creigo que lo deseyable ye reducir a la minima expresión la violencia vivida en las aulas, vienga d’a on que vienga. Por ixo, totz los programas y actividatz que se fan agora enfiladas a acabar con lo bullying, l’acoso y todas las formas de violencia me pareixen que fan a saber que falta y cada euro invertiu fa d’a sociedat nuestra un puesto millor a on que vivir.

jueves, 25 de noviembre de 2021

Expertas en manifestacions

I hai qui diz que todas las opinions son respetables. Que todas podemos opinar sobre qualsequier tema. En l’atro cabo son qui creyen que nomás bellas personas tienen autoridat pa opinar sobre seguntes qué temas en función d’a suya condición (muller, fablant materno, naixiu de tal puesto…) u formación. Tiengo obchecions a todas dos posturas.

¿Dreito a opinar universal? Prou que sí. ¿A que la tuya opinión tienga un peso inchustificau? No pas. Belún dició, charrando d’o periodismo que “si una persona diz que pleve y atra diz que no pas, lo treballo d’un periodista no ye dar-le voz a todas dos: ye ubrir la puta finestra y veyer si ye plevendo”. Pienso que las opinions valen lo fundamento que tiengan y los argumentos de qui las desfiende. Y ixo no pende, necesariament, ni de formación ni de condición. Los titols no valen res quan veyemos la interpretación d’a historia que fa lo doctor Javier Lambán, la d’as luengas d’Aragón d’a filologa Maria Jose Ferrando u la de bell medico antivacunas u pro-homeopatía.

La condición y formación no ye, alavez, una garantía de que la opinión siga millor formada. Ye cabolioso que, por un regular, tendrá mas base los razonamientos de qui ha viviu u s’ha formau en la qüestión que se’n charre que unatra persona que se i acerque dende “difuera”. Se acusa, y con toda la razón, de l’ausencia de personas afectadas y/u expertas en la materia en a-saber-las rufiertas y foros, sobre tot d’os medios de comunicación de masas. Plegando a casos como lo d’o panel sobre la incorporación d’as mullers a los consellos d’administración d’as intepresas a on que no bi heba ni una muller. Ye cutiano que, con cada problema nuevo, todas nos tornemos expertas hidrologas, epidemiologas, vulcanologas u lo que pertoque y ixo incluye a los tertulianos y opinadors profesionals que, por un regular y fablo con conoiximiento de causa, toda la información que tienen sobre lo tema en qüestión lo han leyiu en los diez minutos anteriors a entrar en antena.

Igual que creigo que todas podemos opinar de tot, tamién creigo que sería bueno que, efectivament, en ixas rufiertas que tanto modelan por desgracia las opinions populars, s’haiga de convidar a chent que, a lo menos a priori, sí que sepa d’o que charra. Que d’historia bi haiga prioridat pa que charren las historiadoras, de luenga, las lingüistas, d’educación, lo profesorau, de sciencia, las scientificas y asinas-asinas. Que, repito, no garantiza cosa, pero ye un buen encomience.

Por ixo tamién sería bueno que, quan se charra de conflictos laborals i amaneixese bell sindicalista. Que quan se parla d'una vaga, siga present bella persona que n'haiga viviu una de mas d'un día. Y que quan se charra de manifestacions y d’ixa violencia tant grieu que pareixe estar cremar un sacrosanto contenedor que tien mas protección que los linces, lo patrimonio industrial u las independentistas, dasen la parola a bella persona que haiga estau en una manifestación. No pas una d’as de fer la gambadeta por la ciudat y trobar-te con las compas d’a casa que siga. Una d’as marroneras. D’ixas que arriban los antidisturbios a creyar disturbios, que pa ixo existen.

Siempre que i hai un conflicto u una manifestación d’as que los medios claman violentas trobo a faltar la presencia u lo testimonio en las rufiertas de personas que haigan estau en una d’ixas. De chent que sepa por qué se creman contenedors, por qué s’avientan piedras, areden pneumaticos u se tallan carreteras, quí, cómo y por qué empecipia lo reparto de lapos, lo que pasa con las personas detenidas en publico y d’amagatons, etc. Qualsequier que haiga viviu una d’ixas sabe cómo se viven, cómo se sienten, la rabia por tot lo que pasa adintro y por cómo se cuenta a l’atro día en prensa, radio y tele. No i hai titol que te faiga experto en manifestacions. Ni sisquiá condición, pues a todas nos puet tocar vivir-ne una, d’ixas, si lo delegau d’o gubierno decide ixe día que va a dar eixemplo con la tuya mani. Ye una pura qüestión d’experiencia.

Igual que se demanda que bi haiga expertos con formación en las rufiertas, y me pienso que ye deseyable que siga asinas, tot y no estar garantía de cosa, caldría exichir que qui parle de manifestacions violentas n’haiga viviu una lo menos. En caso contrario, y tornando t’a frase sobre lo periodismo y la plevia, nomás se ye dando voz a qui diz que no pleve entre que difuera i hai firme tronada.

viernes, 23 de enero de 2015

A floreta. Por Amparo Rubiales

Sin ixublidar tot lo que hemos enantau, a o feminismo le queda muita luita por debant dica que se considere humanas a las mullers, como deciba o lema. Iste articlo me fació firme goyo en tractar un tema muito asumiu como normal por a mayoría de personas (muito más en os hombre, prou que sí) y en haber resumiu en muitas pocas parolas y de trazas muito plateras as argumentacions contra as floretas (piropos en castellano). L'articlo orichinal, de Amparo Rubiales estió publicau en a versión en castellano de Huffington Post dimpués d'unas declaracions d'a presidenta de l'Observatorio contra la Violencia de Chenero d'o Consello Cheneral d'o Poder Chudicial, Ángeles Carmina en contra d'as floretas.

Encara soi sin sangre en a pocha por l'estrapalucio que se fació a causa d'as declaracions d'a presidenta de l'Observatorio contra la Violencia de Chenero d'o Consello Cheneral d'o Poder Chudicial, Ángeles Carmina, que i expresó que a floreta ye "una invasión a la intimidat d'a muller", por lo que esfendió a importancia de eliminar-lo, encara que siga afalagador. Quasi totz os articulistas y comentaristas masculins d'iste país han feito as suyas graciosas apostillas cuanto a ello, que contrimuestran, atra vegada más, que isto d'o masclismo d'a sociedat ye más perén que no queresenos creyer. T'os millors, ye nomás unatro exceso más d'isto d'a igualdat de chenero que tanto les cuesta d'asumir, lo que contrumuestra lo luen que somos de conseguir que hombres y mullers podamos estar lo que somos: diversos, pero iguals.

S'han dito muitas cosas como conseqüencia d'istas declaracions: que a floreta ye polida, un enradigau costumbre de sieglos, que traviesa todas as culturas y civilizacions, encara que nusatros (os espanyols) creigamos que ye qualcosa "muito nuestra".Lo que dengún no diz ye qui decide ixo de que ye poliu, ni destacan que ye siempre un hombre qui le'n diz a una muller, en publico y de traza anonima, sin que bi haiga relación d'afectividat y sin que dengún no le'n demande. A muller no demanda opinión sobre o suyo cuerpo y, alavez, no son lechitimarus ta dar-la. Que os hombres, en estar hombres, tiengan un dreito historico a fer floretas a las muller ye, ciertament, una fatera masclista más d'as muitas que somos feitas por a sociedat en que vivimos, porque son as reglas d'o sistema patriarcal, y crebar con os suyos costumbres, grans y chicotz, les cuesta a las mullers fer un gran poder, antimás d'haber d'estar obchecto d'as suyas moflas. No ye que una antiga construcción d'a identidat de l'hombre a costa d'as mullers, consideradas obchecto d'a suya pertenencia. Atro estereotipo más. Antesmas tamién se deciba ixo de "o mio mariu me fote lo normal"; hue talment no se diga, pero lo continan fendo.

¿Que ye agradable que te faiga floretas? Sin dubda, pero en privau y con mutuo consentimiento. Nos fa goyo a floreta, prou que sí, pero no pas en publico ni anonimament, que ye lo que censuramos, porque antimás, en a más gran parte d'os casos, son expresions fierizas y que enristen contra la intimidat, que ye lo que denuncia a presidenta de l'Observatorio contra a violencia de Chenero. Y no tien mica a viyer con a maravillosa poesía amorosa ni con os madrigals de Gutiérrez de Cetina ni con tantas cosas repolidas que s'han escrito y dito sobre as mullers, que no, que se tracta d'atra cosa, d'o masclismo que, en o millor d'os casos, no quieren parar cuento de lo muito que encara tira entabant.

Os mastos d'iste país han feito servir toda la suya artillería moflona contra ista persona, como la ferán servir con yo y con as que antes han escrito tamién sobre a floreta, porque sostenemos, sí, que ye una mena más d'o masclismo social que vivimos. Han plegau a la rematadera, no nomás de continar fendo-se a mofla d'o feminismo y d'as feministas, sino, mesmo, de l'aspecto fisico d'a propia autora d'a reflexión, muito propicio, seguntes ells t'a floreta, "por a suya vistera presencia fisica", que la invalidaba ta decir cosa en contra d'o mesmo. Increyible, pero cierto.

L'ambito d'as mullers estió, por decisión d'os hombres, o privau y, precisament por ixo, o mundo nuestro ye un mundo de sentimientos; as mullers femos muitas más floretas que no los hombres, que tienen pior exteriorizar os sentimientos; lo femos con mullers, con menors y con os propios hombres, pero siempre en privau. Os hombres no se fan floretas entre ells, ni lo polius que son ni cosas d'ixas tant polidas que nos decimos as mullers. No somos en contra d'ixo, de revés, les animamos a que sigan más expresivos. Repito, d'o que somo en contra ye d'a floreta en publico y anonima. Ixe ye, chustament, o que consideramos atra mena d'agresión verbal que no queremos. ¿Queda platera a esferencia?

Ta rematar, anyadiré que no ye qualcosa que nomás ocurra en Espanya; pasa en tot lo mundo, y as mullers de totz os paises lo denuncian con más rasmia que no nusatras. Sé que soi cheneralizando y que a gran mayoria d'os hombres no fan floretas en publico ni de trazas anonimas a las mullers, pero muitos esfienden ixe costumbre porque piensan que ye un dreito adquiriu que no quieren que les furten. A beluns les fa espanto que, de continar asinas, acabemos estando realment iguals.

viernes, 28 de septiembre de 2012

Policias, empatias, manipulación y videos

Foto d'o 25S en Anticapitalistes.net
Lo que ye pasando en zagueras tan asoben cuanto a las actuacions policials siempre me deixa toda ripa de sentimientos. Rabia, más que más. Tamién impotencia, en saber que pueden fer lo que les pete pues nunca no tendrá conseqüencias legals u laborals. Argüello, quan veigo a las companyeras desarmadas concarar-se con almarios empotraus armaus y, a ormino drogaus. Tristura, por os tozuels d’os estalentaus que bi ha baixo ixos cascos azuls y que son tan dificils de tornar a convertir en personas normals. Y asinas asinas muitos más...

Pero probablement lo que más mal me fa de tot ye que rara vegada nos creye muita chent quan charramos (os anticapitalistas, indepes, hippies, canchiflos, royos u lo que sia: ya sabetz qui ye a primer persona d’o plural en iste blog) d’istas cosas. Familia y amigas de dillá de "indepelandia" u d’a “Madalena conceptual”, gosan mirar de trobar bella chustificación t’as enrestidas policials. Gosan mirar-se-te como dicindo “no te voi a decir que no te creigo por educación, pero no te creigo” quan les charras d’as torturas y malos tractos. Gosan clamar-te paranoico quan les dices que bi ha policias infiltraus en as manifestacions y que, por un regular, son relacionaus con l’empecipie d’os lapos. Gosan de trobar provocacions en l’actitut d’os periodistas (u creyer que ixo les pasa nomas a os periodistas de “meyos radicals, como iste mozo de El mundo). Y a la fin, como les quieres, cambias de tema y charras de o zaguer episodio de bella serie de TV.

Os que nos hemos criau con Os Simpsons y nos sabemos os dialogos de memoria remeraremos un episodio a on que acusan a Homer en TV d’un crimen. Tot lo lugar lo considera culpable. Se desespera y, en un inte, se mira t’a familia suya y les preguntan si creyen en a inocencia suya. Mientres un inte no le responden ta dimpués decir-le que sí, pero Homer en para cuenta y les diz que porque han dubdau a lo que Bart responde -alto u baixo- que a TV les ha educau y les diz lo que cal que piensen. Como tantas atras vegadas a los Simpsons no les falta razón. Soi quasi seguro que, si a yo me pillasen en una d’ixas, buena parti d’a mia familia y d’as mias amigas no creyerían a mitat d’as cosas que contase. Sería un Homer. Quiero creyer que me refirmarían, prou que sí, y que me aconortarían, pero dimpués, en a intimidat, probablement pensasen “bella cosa habrá feito que no nos ye contando”. ¿Qué ostias les da o sistema ta que lo creigan igual como a una relichión, sin qüestionar-ne cosa? ¿Quantos videos, quantas prebas, fan falta ta conseguir que una persona pare cuenta de que a policía no proteixe que a o capitalismo?

En pencho bells quantos, por si vale ta cosa:











Un testimonio escrito tamién








viernes, 27 de abril de 2012

(No) Condeno a violencia (pero)


L'afer d'a violencia ye peren en a sociedat en cheneral y entre os movimientos de cuchas en particlar. Dende que prencipié a estar-ie de bella traza va y vien con más intensidat u menos y pendendo muito de l'ambient social en cada inte. Lo d'os gafetz d'o titol ye ta que metatz lo que quieratz seguntes creigatz dimpués de leyer l'articlo porque pendendo a qui le'n diga me clama violento u minchaflors. Cosas d'a vida.


Lo primer de tot ye definir violencia y astí nos trobamos con o problema más important. Cuento que todas seremos d'alcuerdo en que a violencia fisica ye violencia. Foter un trucazo, una patada, un batán u un empentón ye violencia. No digamos ya si antimás se fa servir un arma, siga un cutiello, un tocho, una pistola, una porra, un sinyal u un misil. Tamién seremos d'alcuerdo en que bi ha rans, y no ye lo mesmo a 'zurra en o culo' d'una mai ta una nina que ha feito bell chandrío que bombardear Bagdad u fer esclatar un centro comercial con chent aintro. Tot ye violencia y toda a chent 'de bien' condena a violencia en abstracto. Pero quan dimpués se fa una d'as debanditas accions, pretan a meter excusas ta no fer-lo. Todas toleramos bella mena de violencia. Todas se miran enta atro costau quan a violencia la fan 'as suyas'. U mesmo la critican pero a escape meten un contrexemplo a on que l'atra colla concarada no ha feito a condena: Yo (no) condeno a ETA, tú (no) condenas o franquismo, ella (no) condena a guerra X, a rebelión Y u lo rechimen Z. Yo no soi millor y lo foi de contino, cada vegada que me charran d'as 'collas antisistema' y goso fer-lo en respuesta a belun que vei un gran grau de violencia en as accions d'os 'antisistema' y contino chustifica qualsiquier actuación policial.


Bi ha atras violencias más sutils y a on que no todas pareix que sigamos d'alcuerdo. A coacción creigo que podríanos todas definir-la como una traza de violencia tamién. No bi ha contacto fisico, u no ye menister, pero se ye forzando a una persona a fer bella cosa que no quiere. ¿Cómo se puet planteyar ixa coacción? Os meyos de dreitas, y tamién os socialdemocratas quan ye o PSOE qui la exerce, a escape denuncian a 'coacción' y a 'violencia' d'os piquetes informativos quan bi ha una vada. Y soi seguro, por que lo han visto istos golletz, que sí que bi ha bellas situacions de coacción a treballadors que no quieren fer vada (u ixo dicen). Dito isto, os meyos y muitas ciudadanas ixublidan asoben a coacción interpresarial. Os fascals de personas a las que dreitament no les deixan exercer o dreito a vada. Muitas d'una traza dreita. Todas conoixemos a beluna a la que le han dito que si fa vada que no i torne. U que, poco tiempo dimpués, l'han forachitada. De feito no cal ni que as interpresarias exerzan coacción dreita. No cal que digan que si femos vada iremos ta l'ature. Porque tienen una 'coacción de clase'. As treballadoras 'sabemos' perfectament a lo que nos exponemos si femos vada u si reclamamos qualsiquier dreito. Sin que a chefa nos ne diga. Porque o poder ye coacción per sé. Que o mio chornal, que yo minche hue u que pueda pagar a casa mía, pende dreitament d'os concietos y d'o reconoiximiento d'os mios dreitos de man d'a mia chefa. Quanto más ature y más facilidat ta forachitar a la chent d'o treballo, más poder de coacción 'invisible' tienen as interpresarias. Ixa violencia no ye denunciada por dengún pero existe. Y existirá mientres o sistema no cambie.

A violencia ye parti d'o ser humano. Isto ye asinas y siempre que bi haiga posturas concaradas bi habrá violencia. Más u menos evident. Más u menos fura. Más u menos planificada. Pero bi'n habrá.

En a mía opinión o sistema capitalista fa servir a violencia d'una traza 'exquisita'. Parellano a como o nacionalismo banal define como nacionalista a totz fueras de a sí mesmo, o capitalismo diz que ye violencia qualsiquier manifestación d'a mesma que no vienga d'os suyos poders. Y fa servir a violencia contino, de tal traza que una parti d'o pueblo mesmo plega a aplaudir-la u demandar-ne más. Igual como o nacionalismo banal consigue que demanden midas nacionalista contra 'l'atro nacionalismo', a 'violencia banal' consigue que se demande más violencia contra a 'violencia de l'otri'. O sistema tien tot o poder de coacción, totz os diyas de l'anyada y contra toda a clase treballadera. Nusatras nomás podemos fer baixar una persiana u fer plegar a beluna 20 minutos tardi t'o treballo. O sistema tien cuerpos uniformaus, entrenaus y armaus t'a violencia. Ta exercer-la quan y como quieran sabendo que chuezas, policias, periodistas y o sistema legal refirmarán todas as suyas accions en esfensa d'a lei y l'orden. Nusatras, como muito y a pur de rabia, podemos estricallar os veires de bancos que continan ganando millons d'euros entre que alazetan o sistema que nos deixa sin casa, treballo ni futuro.

Prou que femos servir violencia. Prou que fan servir violencia contra nusatras. Ixe no ye o debat. O debat cal que vaiga endrezau t'as estratechias. En dos camins: d'una man evidenciar a violencia d'o sistema, fer-la publica y estar capables de transmitir a tot lo mundo un reconoiximiento de que ixo ye violencia y un refús enta ella. D'atra man, pensar y reflexionar si cal fer servir a violencia y en qué grau, de que traza, quan, contra que u qui... Siempre prebando de medir qué conseqüencias tendrá, qué queremos conseguir con as nuestras accions y si ixas accions ferán honra ta conseguir-lo a breu, meyo y largo plazo.