Mostrando entradas con la etiqueta sci-fi. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta sci-fi. Mostrar todas las entradas

sábado, 16 de diciembre de 2023

Libros afalagadors

Permitiz-me estar una mica nyonyo. Soi un sentimental. Y agora mismo voi en una boireta, empecipiando con un amplo riso en la cara lo cabo de semana. ¿Qué m’ha provocau iste estau? De nuevas, un libro.

Si i piensas fundo, ye increible como una parrafiquera de fuellos tacaus de tinta puet dispertar-te sentimientos y sensacions tan autenticas y potents como las que fan los buens libros. Ixe ye lo poder d’a parola escrita, d’a parola en cheneral. Por ixo, entre atras razons, las luengas son muito mas que no una simpla ferramienta comunicativa. En los zaguers días m’he leyiu dos libros que, por razons diferents, m’han feito sentir “en casa”. Ixa calideza que te fa buen estar, que t'afalaga, como si t’arrebullases baixo una manteta con la persona querida, sonando la tuya canción favorita y fendo ulor d’a birolla que mas t’estimas.

Lo primer, que he zarrau fa bel minuto, ye Jim Botón y Lucas el maquinista. En iste caso yera una relectura. Estió un d’os míos libros favoritos de chiquet. Lo teneba en la casa de Cambrils y, de chiquet, cada anyo, pa vacacions, tornaba a leyer-lo. Me lo sabeba de corazón, de barra a barra, cada pachina, dibuixo y aventura que aculliban ixas pachinas. En bel momento va dispareixer d’os repalmars cambrilencos. No sé si bel parient se lo quedó, si lo cacegarían en bella cursa t’a placha u que me sé yo. Lo caso ye que me va quedar sin el. Habe bel anyo, la mía parella me lo va regalar y pasó a fer parte d’a muntonera de “pa leyer”. A la fin trobé lo momento pa leyer-lo, cosa mica facil, y me va trobar, dende la primer pachina, un flumen de remeranzas y emocions. Me sentiba como de criet, tornaba a vivir con Lucas, Jim y Emma todas las suyas historietas.

Lo libro se escribió en 1960. Estió lo primer que va publicar Michael Ende, l’autor de La historia interminable u Momo. Leyiu en 2023, tien a saber qué contenius que nos resultan sexistas y racistas. Ye lo que tien un libro de 63 anyos. Barrunto que Michael Ende, que de chovenón militó en l’antifaixismo de l’Alemanya d’os 40, no escribiría agora Jim Botón como lo fació en aquellas envueltas. Cuento que ista sensación que he experimentau no la tendría de leyer-lo agora por primer vegada, que ye mas recosiro que no atra cosa. Por bel día he tornau t’a mía nineza, ta ixa sorpresa que te levas con cada capitol d’as primers lecturas, cuan tot ye nuevo. Si lo leyez agora, de grans, ya me contarez que tos pareixe.

L’atro libro-manteta va venir dende lo club de lectura de ciencia ficción que en foi parte; Monje y robot, de Becky Chambers. Ye la replega de dos noveletas que va publicar l’autora en 2022 y que ganoron un Locus, un Hugo y estioron nominadas a un Nébula. La historia, ye escrita en luengache no binario y protagonizada por dos personaches que tamién en son, de no binaries. Antiparte d’isto que, en realidat tien poca trascendencia en la novela dillá d’a normalización d’ixe feito, la historia s’enmarca en una sociedat utopica que ha superau la transición ecolochica y a on que la chent vive en una arcadia social y natural.

Dicen los manuals de narrativa que en toda historia fa falta un conflicto pa que abance. Somos tan feitas a ixo que me pasé buena parte d’os primers capitols aguardando que en bel momento, le monche se trobase con bel problema irresoluble, u que lo robot resultase una menaza u en avisase d’una. Manimenos lo conflicto ye bien ausent en ista novela y, con tot y con ixo, t’agarrapiza a escape. Dex y Onfalina, les protas, viven en ixe mundet con la sola inquietut, que no ye poca, de trobar-le sentiu a la suya existencia.

¿Resulta inchenuo y mesmo naïf? Sí pas. Pero s’agradeixe de cabo ta cuan una historia que t’aluenye de l’angunia, que te parle d’un mundo ideyal, un puesto que probablement ye inalcanzable, pero que fixa un buen destin enta do caminar.

Entre las suyas pachinas he trobau tranquilidat a capazos y una paz interior de mal trobar en las lecturas que goso fer. Pero tamién muitas reflexions interesants sobre las motivacions vitals, sobre las metas que nos imposamos a nusatras mesmas, sobre lo sentiu d’a vida u la suya ausencia. Y ratos de fer-me buenas risas, en especial con la manera que tien lo robot de veyer lo mundo.

Si i creyese, en la machia, me pensaría que los libros tienen bel esconchuro, que i hai bel encante que fa d’a tinta y lo papel un artefacto mistico que nos torna varrenadas. A fe que s’ha feito estudios sobre lo que provoca en lo cerebro la lectura y como las nuestras neuronas ordenan la producción de qué me sé yo que productos que nos fan tener todas ixas sensacions. Siga como siga, gracias a Becky y a Michael por fer-me sentir asinas, tot calentet, debaixo d’a manteta que fan los suyos libros.

viernes, 22 de julio de 2022

Historias d'a Sci-Fi feminista

La millor preba de que la sciencia ficción sigue estando considerau un chenero menor y vuedo de prestichio ye que las suyas autoras y autors gosan fuyir d’a etiqueta que los cala en ixos repalmars just-for-freaks d’as librerías. En miran d’alternativas, como literatura d’anticipación u especulativa, cambean l’orden (ficción scientifica) u simplament dicen, con mayor u menor rasmia, no reconoixer-se como escritoras sci-fi. Manimenos, quan las fans d’a sciencia ficción, se clame como se clame, nos chuntamos, sabemos de qué charramos quan charramos de sci-fi y no nos metemos tant niquitosas con l'etiquetache. Asinas lo trobé dende lo primer minuto d’o Club de Lectura de Sciencia Ficción Feminista que en facié parte ista primavera, organizau por la librería La Montonera, d’o zaragozano barrio d’O Gancho. 

Yera la primer vegada que asistiba a una actividat asinas y bi fue con tantas alufras como miedo. La experiencia cumplió ixas alufras y muito mas, trobando-me con atras personas que compartiban la mía pasión por la lectura y, en concreto, por los cheneros de fantasía y sciencia - ficción y que, pa forro de bota, sabeban muitismo mas que no yo d’o tema, descubrindo-me una parrafiquera d’autoras y obras. Nomás con leyer-me tot lo que se recomendó en lo club en bell momento tendría pa bell anyo. Por agora, ya me’n he iu con tres sobrebuenas lecturas, que tos ne foi contino una chiqueta resenya.

La vispra d’a revolución (The day before the revolution / El día antes de la revolución). Ursula K. Le Guin. Yera la sola autora que’n heba leyiu bella cosa. En concreto The Dispossessed: an ambiguous utopia / Los Desposeídos, una novela que describe una sociedat a on que ha trunfau una revolución anarquista que habita en Urras, un satelite d’o planeta Anarres con una sociedat capitaslita. En iste chiquet relato, publicau en una edición bien pincha por Nordica Libros (fetz-le una uellada, que ya nomás esteticament vale la pena), Ursula nos leva t’a viellez d’Odo, la lider d’a debantdita revolución, que reflexiona sobre tot lo proceso y se mira a traviés d’os suyos uellos de experimentada activista a las chovens que son participando-ie. Un relato con muitismo suco que tien valiosas reflexions en cada pachina y que te fa querer conoixer tot l’universo d’Ekumen que construyó Ursula en a-saber-las d’as suyas novelas.

Filla de sangre (Bloodchild / Hija de sangre). Octavia Butler. D’iste libro de relatos, la lectura “obligatoria” yera Sonidos del habla, un relato en un mundo a on que la población ha perdiu la capacidat de fablar oralment. La especulación sobre qué pasaría en una sociedat que de rapiconté se trobase con ixe problema, las maneras que nos relacionaríanos y las conseqüencias que tendría fan un debat intresantismo y de vez infinito. Octavia ye una autora que desconoixeba y que tien un estilo que no heba visto cosa pareixida nunca. Parla d’una manera bien orichinal sobre lo corporal, conseguindo que bella vegada me trobase mesmo incomodo en leyer seguntes qué relatos, tot y estando una incomodidat “placentera, buscada, como lo miedo que pasamos en la ficción de chenero terrorifico. La resta de relatos d’o libro rebuten tamién d’imachinación y orichinalidat y se completan con bell par d’asayetz sobre lo treballo d’escritora a on que recuenta la suya experiencia y consella a qui quiera encetar ixe camín.

Kentukis. Samanta Schweblin. Una historia de furbys con internet. Asinas dito pareixe una fatera, pero a traviés d’as pachinas d’ista novela, Samanta nos charra d’as relacions d’as personas con la tecnolochía y entre ellas a traviés d’a tecnolochía. Mas d’actualidat no puet estar lo tema en un mundo a on que los retz socials nos comunican y isolan, tot de vez. Que la temativas remeren a Black Mirror ye inevitable, pero l’archentina no tien ixe punto moralista d’a serie anglesa y amuestra personaches cargaus de miserias.

Tres autoras. Tres libros. Tres estilos de tot diferents, pero con bell punto en común. Todas tres piensan en las mugas d’a humanidat, todas aportan envista de chenero y todas, a la fin, s’haigan sentiu mas u menos comodas con la etiqueta, fan sciencia-ficción, un chenero que, por muito que haiga abanzau, contina desprestichiau y a on que, manimenos, i hai a-saber-las historias que convidan a pensar muito mas que la literatura prestichiada.

miércoles, 10 de mayo de 2017

Passengers: romanticismos y mala sci-fi

Sabado tarde. A l'atro diya tiengo corrida de maitins y no salgo. Quedamos bellas quantas amigas y decidimos de viyer una cinta. En teneba baixada una dende feba tiempo. Goso de minchar-me qualsiquier cosa que tienga una nau espacial en o suyo argumento. Por o trailer, pareixeba una d'ixas cintas espacials que barrachan terror y sciencia ficción. Pero a sola cosa que feba miedo yera o guión. ¿Quiers perder 116 minutos d'a tuya vida? Mira-te Passengers.

Passenger no nomas ye una penible cinta en o chenero d'a sciencia ficción. Ye antimas un exercicio terrible de chustificación de l'acoso y a dominación, vendendo-nos un concepto d'amor que da ansias, y que, por desgracia, ye mas ixemenau que no nos pensamos.

Una d'as razons pa viyer a cinta ye a hipotesi que planteya, que a priori pareixeba intresant: una nau viacha dende a Tierra enta atra planeta, colonizada por a humanidat. Cal 120 anyos pa fer ixe viache, asinas que os pasachers van hibernaus. Una d'as capsulas falla y fa dispertar a un pasachero dimpués de nomas 30 anyos de viache, asinas que, en quedar-le-ne 90 mas, prencipia un relato de l'angunia de saber que va a morir solo, pasando la resta d'a vida suya en ixa nau. Dica astí, va tot alto u baixo bien.

O pasachero, interpretau por Chriss Pratt, precipia a baruquiar con una zagala que ye hibernada. Se la mira terne que terne adintro d'a suya capsula, investiga la suya vida y motivacions, y asinas asinas. A la fin, decide, "porque ell lo vale", quitar-la d'o suenio hibernant y que tienga a mesma "suerte" que ell. Ye decir, decide unilateralment que ella tamien va a morir acompanyada nomas por ell, en ixa nau que ye una garchola "de luxo".

A historia se podría interpretar, dica iste momento, como un thriller psicolochico. Un hombre normal, en estar isolau en o bell meyo d'a galaxia, se torna barrenau, y dispierta a una mesacha, que ha de mirar de fuyir d'as suyas basemias. Pero a cinta esvarra por una endrecera de tot diferent, fendo d'iste relato de terror una historia pretendidament romantica. No creigo que as cintas haigan de dar licions, ni tener lecturas morals necesariament. Pero vete-me que ista en tien, y ye bien mala. Toda la resta d'a cinta ye una apolochia d'ixe concepto de romanticismo masclista an que Chris Pratt deixa sin capacidat pa esleixir a Jennifer Lawrence (que ye lo millor d'a cinta, chunto con os FX) y condena la suya vida. Encara que o personache femenino tien un momento de venganza contra o suyo captor, dimpués se'n arrepiente y remata entendendo que ye "incapable de vivir sin ell".

Antimás d'a historia por sí mesma, toda la cinta ye plena de topicos d'ixe romanticismo rancio. Ell, un inchenier de clase baixa que suenia con fer-le una casa a la mesacha. Ella, una periodista romantica, de familia de perras, pero de vez, moderna, aventurera y esportista. Con o toque chusto d'independencia pa que siga atractiva, pero no "indomable" pa un masto como ell.

Deixando analisi sociolochicos a un costau, si ye que ixo ye posible, como pura sciencia ficción ye pesima tamién. Nomas o disenyo d'a nau y bell momento, como quan s'esmarchina o simulador de gravedat, pueden contar-se como puntos a favor. A menaza pa la supervivencia d'a tripulación no ye que un mal funcionamiento, que no s'explica en garra momento, y a solución ye un deus ex machina, feito pa que Jennifer Lawrence (que antimas vien de fer os papels de Katniss Everdeen, y Mystique) pare cuenta de que a suya vida no vale cosa sin o masto a o canto.

No esmachino una cinta, por suposar, an que Ortega Lara fese pachas con a ETA, y se'n isen de borina por Hernani, cantando Ikusi menditzaleak, con una banda sonora romanticona sonando. O sindrome d'Estocolmo esdevien en Passengers, una repolida y deseyable historia.

Lo preocupant de tot isto no ye que Hollywood contine fendo istos licotes en 2017. Leva con iste ferrete toda la vida. Lo que mas me ha preocupau en istos diyas ye que, quan recontamos l'argumento, mas d'una persona nos ha preguntau por a on viyebanos o problema, u mesmo han chustificau a lo personache masculino. Tamién nos hemos trobau con qui no fació ixa lectura d'a cinta en viyer-la. Por ixo fa tanta falta as "lunetas moradas". Por ixo nos cal estar siempre a la tisva y fer una lectura critica contina d'as historias mainstream. Somos cansas porque cal estar-ne. Porque sino, muita chent continará pensando que acosar y decidir sobre as vidas d'atras personas no nomas no ye detestable, sino que, pa forro de bota, ye romantico.

miércoles, 1 de febrero de 2017

A cinta que me moló. Tierra de barrenaus radio 3x05

Sin estar precisament un saputo d'o cine, ye una d'as mias pasions. Os medios actuals permiten, antimás, levar t'a gran pantalla historias que de chiquet nomas yeran posibles en o comic u a literatura de Sciencia Ficción u Fantasía.

China chana as frikis nos imos fendo con o mundo, y hemos aconseguiu emplir d'as nuestras basemias os cines. Como en tot, bi'n ha de buenas y de malas, de millors y pior feitas. Cintas que pareixen salidas d'a ment d'un politoxicomano en un d'os suyos viaches y ideyas que de puro chenial son incomprensibles. Y atras cintas que simplament fan goyo, pero no sabes por qué.

A ufierta audiovisual d'agora ye tant gran y variada, y o tiempo libre tant radiu, que me cal trigar muito. Por ixo, recurro a la chent que tien gustos pareixius pa que me recomiende qué viyer u qué leyer. En iste programa nos chuntemos quatre amigas y charremos de cintas que nos heban feito goyo. Sin garra criterio a priori. A triga no podeba salir mas variada. Cintas que replegoron arrienda diners en taquilla contra atras que s'estrenoron dreitament en TV. Presupuesto multimillornarios contra cintas feitas con a pocha que heba feito lo suyo director. De tot, y muita diversión, como siempre, en iste Tierra de barrenaus radio, que prencipió con una videofatera, y que ya podetz ascuitar y descargar-tos.





domingo, 15 de enero de 2017

Westworld y os robots asimovianos

A primer temporada d'a serie Westworld deixa buen gusto. Diez capitols d'una serie de sciencia ficción, an que lo presupuesto va mas t'os actors y os scenarios naturals que t'os pocos efectos especials que tien. Una trama que engancha de camin y unas actrices que treballan de bitibomba, en uns rols bien embolicaus. 

Ye inevitable pa las fans d'a sci fi, preguntar-nos cada vegada que apareixe un robot en pantalla, si ye u no asimoviano. Ye decir, si sigue as tres leis d'a robotica: "Un robot no fará mal a un ser humano, u por inacción, permitirá que un ser humano se faiga mal", "Un robot ha d'obedeixer as ordens dadas por os sers humans fueras de quan dentren en conflicto con a primer lei", "Un robot ha de protecher a suya existencia siempre que ista protección no dentre en conflicto con a primer y a segunda lei." Buena parte d'a suya literatura charra d'as conseqüencias d'ixas leis en o pensamiento robotico y de situacions que fan buega entre un comportamiento y atro.

A pregunta de si os robots de Westworld son asimovianos la responder la serie en o primer minuto con un contundent NO. De feito, ye o debat etico sobre os sentimientos de vida creyada artificialment, lo que centra l'argumento. Os robots de Westworld, antimas de pareixer fisicament humanos, tienen totz os nuestros sentimientos y son una parte fundamental d'ells mesmos. De feito, ixos sentimientos son un d'os principals atractivos pa os visitants d'o parque. Asinas que somos bien leixos d'os robots asimovianos, perfectas maquinas lochicas sin cosa pareixida a un sentimiento.

Manimenos, Westworld ye una serie bien asimoviana. Os charrazos de Robert, Bernard u Elsie con os robots recuerdan tantismo a las sesions psicolochicas de Susan Calvin, que a referencia ye inevitable. A definición d'a vida u d'a consciencia, os problemas eticos de creyar-ne, as conseqüencias de fer-lo, ... son totz debats que, como no podría estar d'atra manera, Asimov planteyó en as suyas novelas, dende diferents envistas. Westworld bebe de tot ixo y lo fa servir pa creyar una nueva ficción de una calidatz graniza, que nos fa reflexionar sobre a nuestra propia naturaleza, y sobre a definición mesma d'a humanidat. Asperemos que en a segunda temporada no s'esvarren ent'a sci-fi "d'azoque" y continen asinas.

viernes, 14 de diciembre de 2012

Tres pelis de noviembre

En zagueras m’he proposau de viyer bell poco más de cine, entre atras cosas porque os discos duros de casa ya rebuten bits y he de vuedar espacio. Asinas que aprofeitaré a fartera de cine ta comentar bellas cintas que vaiga viyendo. Ta qui quiera viyer-las, a más gran parti me las he baixadas de Tomadivx (con Emule) u de Divxatope (con BitTorrent). Por cierto, bi ha spoilers “a tutti”, asinas que si queretz viyer-las, no leigatz o post y tos aviso que a millor ye a tercer

Friday the 13th (Viernes 13)
 No he visto guaires pelis d’o cine “clasico” de terror, cosa que soi prebando d’apanyar, pero ista incluye totz os clichés d’o chenero. Chovens que no piensan que en buquir y en drogar-se, scenarios naturals (selva, lago, casa de campo), una muller barrenada de tot, … y mesmo charradas absurdas, como a que tiene bells chovens con un policía.

A historia ye prou simpla. Una colla de mozos y mozas chovens van ta un campamento a treballar-ie de monitors. En plegar-ie, les recontan que ye un campamento maldito y que pasan cosas raras. Prou que ya podetz preixinar lo que vien dezaga. Muertes y bien de muertes.

A cinta ye de 1980, asinas que antimás encara tien un look a-saber-lo de hippie y as zagalas portan bragas de t’a part d’alavez.  Os efectos especials, de Tom Savini, son toda una obra d’arte ta ixas envueltas. A cinta ye previsible de tot, pero cuento que quan se fació totz ixos chiros serían nuevos. Con tot y con ixo, sabes perfectament quan va a morir qui: a que se queda sola, os dos que fan foriquetas y asinas asinas.

Sobre o reparto, qué decir de viyer a ixe Kevin Bacon tan chovenot fendo un papel secundario de tot. Pero a millor de todas ye Betsy Palmer (Pamela Voorhees) qui borda o suyo papel de barrenada. A resta, ni fu ni fa.

Juan de los muertos 

Producción cubano-hispana sobre zombies con muita humor, a l’estilo d’atras cintas como Shaun of the dead (traducida t’o castellano peniblement como Zombies party) que de vez parodiaban as clasicas de George A. Romero. Cuento que os titols d’as dos fan un chuego de parolas con Dawn of the dead, secuela de Night of the living dead.

Torna a recontar a tipica historia de zombies, pero ambientada en La Habana y con  un protagonista, Juan, que ye un galvan cubano con muita barra y os suyos companyers. En viyer a invasión zombie d’a isla, deciden de fer un negocio baixo o lema “Juan de los muertos: matamos a sus seres queridos”, a on que van matando a trucazos de remos, con un lanza-arpons y con bell machete a tot zombie que s'escunzan.

A cinta cuenta con totz os clasicos d’os zombies: sangre y bodiellos a patacadas, risas, intes comico-dramaticos y asinas asinas. En iste caso, antimás bi ha bella chiqueta referencia humoristica t’a politica en Cuba, encara que no tos asperetz ni un filme politico ni garra mensache amagau. 

Bien divertida y muito bien feita.

Battleship

L’alfaya d’o mes. Vircheneta, no sé como he puesto pasar tanto tiempo sin viyer antis iste pedazo de mierda!

A peli ye basada en -si sotz de piet, posatz-tos- o chuego de mesa Battleship, conoixiu en castellano como “La guerra de barcos” u “Hundir la flota”. ¿Cómo? ¿Qué? Sí, manyas, sí, han feito una peli basada en ixe chuego. A secuela podría basar-se, que me se yo, en o “Conecta quatre” u o “Scrabble” (L’aparolaus d’antis más).
 

A historia, que adchetivaré como delirant, prencipia quan o mozo que fa de Erik en True Blood y o suyo chirmán, o que fa de John Carter en John Carter, son en un bar. O segundo, con pells largos y pinta de hippie quier impresionar a una zagala, entre que o chirmán suyo, marine, le diz que ye un barfulaire y un pezolaga, que no fa cosa con a suya vida y ixas cosas. John Carter, ta prebar de buquir con a zagala, dentra en un badulaque zarrau a furtar un “perrito” (ista ye a parti que sí tiene sentiu), pero l’alarma sona y bi plega a policía, dando-le un garrampazo con a pistola de fer garrampazos ixa que tienen os yankees, debant d’a zagala que quereba o “perrito”. Y aquí remata la parti coderent y lo millor d’a cinta.

Como John Carter ye un tozuel barrenau, y antimás a zagala que prebaba de buquir-se be-te-me que yera a filla d’un cheneral de l’exercito, Erik True Blood, decide alistar-lo en los marines y se i alista. Lo normal. 

Bellas anyadas dimpués, os dos chirmans van en un destructor a fer unas maniobras y se troban con que bellas quantas naus extraterrestres cayen en metat d’o mar. Sin guaire sentiu, prencipian totz a disparar-se mutuament. Os yankees con os suyo canyons y armas que ya conoixemos de todas as cintas que hemos visto. Pero os extraterrestres les chitan a los yankees bella mena de misils con a forma d’os pichorricos ixos d’o chuego d’a “guerra de barcos”. Sí. Como lo leyes, quiesta lectora. Ixos que yeran un cilindro apegau a un atro cilindro más chiquet y que se ficaban en os foraus, blancos si yera “augua”, royos si yera “tocau”.

Ta fer más referencias a lo chuego (Hasbro produz a peli y le cal vender chuegos), por bell motivo que encara no me ha quedau esclatero, ni os aliens ni os yankees, se pueden detectar mutuament por radar, asinas que, a partir d’un inte d’a peli, prencipian a chitar-se pepinazos “a o tuntún” y, lochicament, fallan. Pero plega un chaponés que ye un figura, y conecta con as bollas maritimas y, por o movimiento que provocan as naus extraterrestres en ellas, puet localizar alto u baixo por a on son, fendo una cuadricula (segunda referencia a lo chuego de Hasbro).

D’atra man, a maciella filla d’o cheneral d’a marina, se’n va con un coixo d’as dos garras, pero que le’n han meso protesis d’acero, a matar aliens ta uns radiotelescopios porque los quieren fer servir ta clamar ta casa y que’n viengan más.

Cara t’a fin d’a cinta, John Carter, qui ha preso a responsabilidat porque dimpués d’a primer enrestida alien totz os oficials superiors, chirmán incluyiu, heban muerto, pierde o zaguer destructor que teneba. Manimenos a los aliens encara les queda una nau. Alavez remera que encara tienen (redoble) UN ACORAZAU!!! (atra referencia a lo chuego), pero como ye una nau que ya no se fa servir, con tot analochico y tal, uniu a que o suyo staff son muitos pocos, deciden pillar a veterans ta que les amuestren como van as maquinas y que les aduyen a levar o barco. Os veterans no’n son d’o Golfo, ni siquiá d’o Vietnam. En son d’a II Guerra Mundial. Sí, correct: pillan a octochenarios ta salvar, con un acorazau que leva vinte anyadas sin funcionar, a lo mundo, d’una invasión d’uns aliens que ha traviesau bellas quantas anyadas luz y con una tecnolochía muito superior y, prou que sí, lo consiguen.

O guión, aspero que estase un reto de ¿a que no?, porque pocas cosas he visto piors que no ista. Con tot y con ixo pasé un rato sobrebueno esmelicando-me-ne y con a banda sonora, a on que, entre atros, i sale AC / DC. A cinta ye de dar que será una d’ixas que se fan con fundos economicos d’os exercitos USA, porque l’apolochía que i fan d’a suya soldadalla no ye ni disimulada. Mala, malisma, pero tos recomiendo de viyer-la, prou que sí.

Tos deixo tamién os trailers