Mostrando entradas con la etiqueta Ciudadanos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Ciudadanos. Mostrar todas las entradas

lunes, 5 de junio de 2023

Adéu, Ciutadans. Diario electoral 02

Fa cuatro anyos, en la investidura de Pedro Sánchez, Arrimadas no deixaba de fer momos. En primeras sinyalaba a lo recient nombrau president. Contino le deciba que se’n iría. Y acababa fendo lo cucullet como un personache d’as cintas de mafiosos. Lo partiu suyo lo lideraba Albert Rivera, ixe que bel anyo antes le preguntaban en l’Hormiguero si se veyeba como president. Yeran los buenos tiempos de Ciudadanos, lo partiu que lo president d’o Banco Sabadell heba dito que feba falta: un Podemos de dreitas.

Toz dos ya son en atros negociaus. Las ratas van fuyir d’o barco con los primers foradez y agora no i queda que cuatro irreductibles.

Creyeba que brindaría lo día que viyese lo naufrachio d’o partiu narancha, pero las sensacions son bien diferents. ¿Me’n foi contento? Prou que sí. Que Ciudadanos faiga fallita ye la certificación d’o fracaso d’un prochecto de dreitas que arroclaba voto de chent no tant de dreitas. Pero, en veyendo la noticia d’a, antes mas fature, agora caricacha Inés, abandonando lo suyo puesto, me trobé con bell sentimiento de tristura, por diferents razons.

La primer, por pura empatía. He visto dispareixer muitas organizacions y prochectos a on que he participau u por los que teneba bel carinyo. Sé lo que cuesta montar un colectivo y la pena que fa veyer-lo eslanguir-se. Asinas que cuan veigo bel caso asinas no puedo deixar de pensar en toda la chent que i ficó fayena y ilusión. En la militancia de base, que los cuadros ya tendrán bel apanyo presto en las interpresas que los financioron.

La segunda porque la desaparición de Ciudadanos no deixa popiello a lo votant facha. Toz los votos suyos los han replegaus PP y VOX. Bels pocos, lo PSOE. Lo suyo fracaso ye lo d’ixe centro liberal que preboron de representar antes UCD, CDS, UPyD y un ciento de partidez mas chicoz. Ye embolicau que funcione un partiu asinas en tener l’espacio politico ocupau por un PSOE de tot socioliberal y un electorau que se siente representau por lo PP.

La tercer, la mas practica. Barrunto que buena parte d’a victoria d’o PSOE y las izquierdas en las eleccions prepandemicas yera d’a división d’a dreita. Igual como nos ha pasau en istas municipals y autonomicas ¿cuántos votos a VOX y Cs se quedarían sin representación por bien poco? Que Cs no se presiente ye una mala noticia. Toz ixos votos de fachetas iban a ir t’a vasuera igual como fuoron muitos d’os nuestros en ista zaguer convocatoria. Que ye verdat que ya no en yeran guaires, pero toda piedra fa paret.

Asinas que sisquiá lo reconsideren, faigan caso a Edmundo Bal, y acaben presentando listas en tot l’estau conseguindo sumar en cada circunscripción un 0,1 % menos d’o que cal pa conseguir diputau.

miércoles, 9 de febrero de 2022

Lo dia que lo liberal se devanto tarde

La Gadsden chistavina
A pesar d’estar limpio dar ferrete con lo d’a “Espanya que madruga” guaire luego no se debeba de devantar lo lider liberal Albert Rivera pa que le haigan feito fuera, sin fer-ne ni dos anyos dende que l’achustoron, d’o estudiet d’advogaus a on que treballaba. U, millor dito, a on que le pagaban lo chornal, pues pareixe que de fochar, poco u mica, seguntes la interpresa.

Bi habió un tiempo, no en fa tanto, que Rivera yera la gran asperanza d’o liberalismo. Griso y Motos le feban entrevistas que yeran morisquetas, mirando-se-lo con uellos d’enamorau y dando-le lo tracto presidencial que le barruntaban. En El País, l’adedicaban articlos plenos de floretas a on que le dibuixaban un futuro briloso. Talment, mesmo i yera pensando Tatiana Ballesteros quan charraba d’o “gran capitán que aprecisa Espanya” en aquell video viral de cabo de 2021.

Dende ixe liberalismo, que ell prebó de representar aluenyando-se d’a imachen de chuntamanetas y fachas de PP y Vox, se nos acusa a sobén a las royas de galvans, de vivir d’os diners d’otri, de prebar de que nos paguen por no fer cosa y, sobre tot d’hipocritas, veyendo incompatible estar comunista con tener mobil, auto, casa u fer-te un hordio dimpués d’a chornada laboral. Lo suyo discurso, manimenos, nos charran d’a cultura de l’esfuerzo, de que si fochamos firme totz los días, mesmo por dencima d’ixas ueito horas, sin asperar que nos paguen las extras, y independientement d’os nuestros orichens socials y de toda la reata de condicionants, veyeremos un día, prou que sí, los fruitos d’ixa patacada d’horas adedicadas a la fayena y tendremos un chornal de pistón. No debió d’aplicar-se lo cuento lo sinyor Rivera u no le han reconoixiu lo suyo esfuerzo que regular que ha feito.

Charran tamién los liberals que s’esfuerzan y amaitinan, d’a meritocracia. De que los buens treballos s’han de conseguir a pur de titols y experiencia laboral y no porque te lo regalen u te monten un chiringuito d’ixos que tanto goyo nos fan a la izquierda. D’ixo en sabe muito atro liberal como Toni Cantó que, gracias a la suya funda formación filolochica consiguió que s’ubrise, a la fin, la tant aprecisada y reclamada por las madrilenyas oficina d’o espanyol, en una tierra a on que totz iban por la carrera debatindo sobre la tilla de “solo”. Rivera entró en lo bufet que le ha feito fuera con una radida experiencia en lo campo a on que se formó, lo dreito. Todas y totz tenemos claro, y ni sisquiá s’han molestau en amagar-lo u fer-nos creyer lo contrario, que no yera por la suya formación, prestichio laboral, u calitre que lo i achustoron. Teneba mas a veyer con l’achenda de contactos d’o suyo mobil, por eixemplo. No heban achustau un advogau, heban mercau una excel. Asinas que meritos, pocos. Saber guardar los numeros de telefono, en tot caso.

Las valors son qualcosa eterea y interpretable. ¿Qué ye la cultura de l’esfuerzo? ¿Qué ye la meritocracia? No son cosas que podamos tocar y, de feito, son tant indefinibles que mesmo yo las podría desfender seguntes lo concepto que le demos a “esfuerzo” y “merito”. Mas terrenal ye lo concepto de indemnización por despido. Ixe que lo liberalismo preba siempre de sacar u d’achiquir tot lo que se pueda. Que quan lo chefe considere que ya no fas falta te’n vaigas ta casa con la pocha vueda a esforzar-te mas u ir fendo meritos pa la siguient fayena. U que, como deciba ixe atro liberal, empresario y cociner, faigas ixos meritos pagando por treballar en una cocina. La salida de Don Albert d’a politica institucional le ha debiu de fer reflexionar-ie y tornar-se comunista, porque agora reclama a lo bufet que le fa fuera 4 anyos de chornal, bien luen d’ixos 20 dias por mes treballau que proposaba en los suyos tiempos de lider liberal.

Diz que las royas nos femos la bamba d’una pretendida superioridat moral. Diz que tener un mobil caro, u una buena casa, u fer servir l’auto ye hipocrita, encara que garra comunista que yo conoixca haiga feito voto de pobreza. D'hipocresía n'i hai en totz los puestos. Tamién en la izquierda. Pero que dende lo liberalismo se nos n'acuse ye, como poco, curioso. Dende lo conservadurismo cristiano tamién, pero ixo me lo deixo pa atro día.

lunes, 6 de julio de 2015

Rivera, o Papa y Echenique. Bulos que trunforon en o rete

Con a proliferación d'os retz socials tecnolochicos, l'alparceo ha plegau a momentos bien intresants. Antes mas no sabebanos como prencipiaba una rumor u un bulo. Manimenos, agora poder seguir o suyo recorriu, alto u baixo, dica fer-nos una imachen clara de qui ixemenó qué información y mesmo por qué.

Dende aquel programa an que o can Ricky le minchaba la totera a una moza, y que un trapacil de chent heba visto, o tema d'os bulos m'ha fascinau. ¿Cómo podeba plegar a chent a decir que heba visto qualcosa que no heba visto? Mesmo a creyer de verdat que lo heba visto!!!!

En ixas envueltas u no bi heba internet u yera encara fendo garras. No sé si nunca se consiguió saber como prencipió tot. Hue, regular que lo sabríanos. Con tot y con ixo, os bulos continan ixemenando-se por tot y muestra en son istos tres, que tos recuerdo hue.

O primer, ye uno que me lo minché de tot. Que me plegó por diferents puestos y que reproducié a xarramata en os retz, dica que un compa me dició que yera falso. Ye una imachen d'un mozo choven fendo o saludo faixista, con estetica nazi, y que deciban que yera Albert Rivera, president de Ciudadanos, de chovenon. En iste articlo, explican que ixe mozo no yera Albert Rivera, sino Juan Parejo, un dirichent d'o PP d'Extremadura. Antes de a Rivera, l'adchudicoron a imachen tamién a o PPero Pablo Casado. O caso ye que, antes de que iste compa me decise que yera falsa, m'heba plegau como autentica muitas vegadas y nunca dengún heba dubdau d'a suya veracidat.


A segunda, estié en momentos de trusquir-me-la tamién. Quan o chefe d'os catolicos anterior dimitió, en trigoron a atro que teneba una historia, como totz os mosens, plena de partes foscas. En ixas envueltas yo feba unas colaboracions radiofonicas en Fendo Orella y o tema de l'ateismo les feba firme goyo, asinas que malas que nombroron a Bergoglio chefe d'os catolicos, rechiré tot lo ret en busca de porquería y d'a suya historia. Me plegó no pocas vegadas un "quote" masclistas de tot, que le atribuyiban a Bergoglio charrando sobre o matrimonio Kirchner. Bien se vale que, en estar fendo una faina meyo seria, consulté as fuents y a escape me trobé con que yeran declaracions falsas. Con tot y con ixo, hue encara contino viyendo de cabo ta quan ixe fotomontache.

D'a zaguer en fa bien poco. Fa bell diya Pablo Echenique, qui estió candidato a president d'Aragón por Podemos, tenió una entrevista en a radio. A l'atro diya os mios timelines apareixioron plenos de criticas porque heba dito que Catalunya yera nación historica y no pas Aragón. Yo mesmo facié bell tweet y retweet d'ixa info, dica que belun, con buen criterio, preguntó a on yeran as fuents, o video orichinal u que metesen bella preba d'ixas declaracions. No nomás dengún no dió as fuents (porque no existiban), sino que, a l'atro diya, apareixió un meme con una frase inventada entrecomillada. D'as declaracions orichinals, con prou imachinacion, se podeba deducir que Echenique heba teniu un lapsus linguae, y que en realidat pensaba ixo (cal imachinación, ya lo he dito). Pero entrecomillar unas declaracions que no ha feito ya me pareixe tot un desproposito. A polemica continaba quan escribo isto. Dende que m'enteré d'a verdat, me dediqué a penchar as declaracions de verdat en os foros, pero a mayoría de comentarios ignoraban de tot os nuevos datos y s'estimaban más d'enrestir contra Echenique, contra que siga naixiu d'Archentina y, prou que sí, contra Catalunya. En as argumentacions, por clamar-las de bella traza, ya se viyeba de qué coda yera a mayoría d'os que lo espardiban.

Totz istos tres bulos me los he creyiu por un tiempo mas u menos largo. Bell minuto en o caso d'o papa, un diya en o caso d'Echenique, meses en o caso de Rivera. Quan una información confirma bella cosa que pensamos, tendemos a creyer-la. Ixa actitut ye tant común que mesmo tien un nombre: sesgo de confirmación. Pensaba y pienso, que Rivera ye un faixista, Bergoglio un masclista y que Echenique no tien guaire ideya d'a historia d'Aragón. Asinas que como todas ixas "noticias" iban en ixa endrecera, me las trusquiba goyoso.


Rivera, Bergoglio y mesmo Echenique son criticables y muito. Pero no por mentiras, por favor. Critiquemos a Rivera por a suya ideyolochía espanyolista, por haber teniu, y tener encara, a un mafioso corrupto como Jordi Canyas en Ciudadanos, por ir ta manis con faixistas de los que no s'amagan, etc.... Critiquemos a Bergoglio por as declaracions homofobas que sí que fació en o suyo diya, u por l'actitut que tenió con a dictadura, u por continar estando masclista de facto. Critiquemos a Echenique por as declaracions que sí que fació sobre o catalán en Aragón, por haber deixau l'Europarlamento u por lo que tos agane. Pero no los critiquemos por falsedatz, porque perdemos toda autoridat y no femos que a risa.