Mostrando entradas con la etiqueta fiesta. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta fiesta. Mostrar todas las entradas

lunes, 3 de marzo de 2025

Cincomarzada popular y con birolla (Editorial TdB 11x12)

En empecipiar l’anyo, los colectivos y tot lo teixiu asociativo zaragozano escomenza a aprestar la suya presencia en la Cincomarzada, ixa fiesta que, cuasi ixuplidau lo suyo sentiu historico, s’ha resignificau como una trobada y amostranza de l’asociacionismo d’a nuestra ciudat. Una festividat laica a on que organizacions de toda mena pueden difundir los suyos mensaches, reivindicacions y actividaz, fer pocha pa autofinanciar-se y prener contacto con la ciudadanía y atras entidaz.

Una fiesta popular, una celebración de l’autochestión, un eixemplo d’a fuerza d’as organizacions de base… que prou que lo capitalismo no puet deixar sin malmeter, emporcar y esbafar.

Y ye que, dende habe anyos, de man d’o Concello de Zaragoza, s’ha mirau de meter entrepuces a l’esprito d’a fiesta y a tot lo suyo potencial. Soi convenciu de que, si no s’ha sacau dreitament d’o calendario festivo encara ye por la pitera que encara tenemos los colectivos socials y vecinals, por la presencia d’as penyas y por la impresionant respuesta d’a ciudadanía que imple los parques toz los anyos.

S’empecipió con los cambios continos de parque, en ixos anyos de Belloch, qui s’acollonó por la branca que le cayió cerqueta y nos tenió anyos fendo turismo por lo Parque d’Orient y lo Luis Buñuel. Mesmo arribó a contraprogramar-la con unas fiestas goyescas y costodias parellanas. Dimpués, y gracias entre atras cosas a la absurda Lei de Festellos Lambanista, mirar de vender un pincho de tortilla en lo parque s’ha feito cosa imposible.

La birolla yera una d’as partes esencials d’a fiesta. D’una man, porque muitos d’os colectivos de personas migrants lo feban servir pa amostrar la suya cultura gastronomica. D’atra man, porque tanto ixas organizacions como muitas atras, podeban financiar parte d’a suya actividat a traviés d’a venda d’ixa minchaga. Isto ya fa tiempo que no ye posible. ¿U sí?

Si i hai negocio, prou que ye posible. Tot ye posible si se pasa por caixa en ista rebonica sociedat que se nos ye quedando. Y ye que no se puet vender birolla a no estar que tiengas un negocio d’hostelería dezaga. Ye decir, la sola alternativa que se deixa a las organizacions socials ye subcontratar la barra, convertindo a la fin la cincomarzada en una d’ixas ferias de foodtrucks que tanto goyo fan a Chuecas y Bellochs. Una politica, prou que sí, refirmada por los empresarios locals d’a hostelería, siempre dando ferrete con que nomás se pueda consumir birolla y bebida en los suyos locals.

Igual pasó con las chentas d’a Semana Cultural d’a Madalena, vedadas dende fa anyos, con la enchaquia d’a seguridat alimentaria. Una seguridat que nomás importa cuan qui organiza ye un colectivo social u politico. Ixos a los que se les aplican las leis contra rudios que no operan pa las organizacions cristianas u a las carpas y ferietas pa las que i hai alfombra roya y mesmo privatización de parques.

Muitas y muitos creixiemos veyendo en la Cincomarzada a-saber-los colectivos y organización que nos daban información d’a suya fayena de vez que nos furniban de biera, minchanga y borina pa financiar-se. Muitas ibanos dimpués t’os suyos centros socials u nos embrecabanos en los suyos prochectos y luitas. La cultura y la fiesta popular ye un periglo pa los intereses d’o capitalismo como toda forma d’organización autochestionada que s’eslampe d’o control suyo. Por ixo fiestas como la cincomarzada u las fiestas d’a Madalena son modelos a exterminar.

Fa falta una respuesta colectiva en defensa d’as nuestras fiestas, de man d’as organizaderas, prou que sí, pero tamién de todas las personas que i participan.

¡Y garra fiesta sin gaiter!

jueves, 24 de octubre de 2024

Pilars de culicaiga (editorial de TdB11x03)

Me fa goyo la Fiesta Mayor de Zaragoza, tamién conoixida como los Pilars. Soi d’aquí y he creixiu disfrutando-la. Dende bien chiquet, con los chuegos d’o Parque Bruil, dica lo zaguer vermú que se prolarga dica la nueit. Dende las corridas debant d’os capezutos dica los escenarios folkis. Dende la Penya Borina, que montaba Nogara, dica cada Asalto Contracultural pasando por las miticas barras d’o BIC.

Cuento que por ixo m’encarranyo tantismo cuan veigo cómo evoluciona la fiesta y cómo l’actual corporación municipal ye desnaturalizando de tot ixos diez días a on que la ciudat cambea de raso.

Gosa decir-se que los Pilars son un gran festival y asinas ye. U en yera. Dica no fa guaire, lo día que a la fin se conoixeba toda la programación, me la miraba con ficancia, buscando a qué conciertos ir. No yera raro que s’encertasen dos u tres bandas en escenarios diferents, obligando-me a esleixir. Por cada anyo dispareixe bel escenario. Por cada anyo la ufierta ye menos variada. Ya en van cuantos que muitos días no i hai garra grupo que m’agrade prou y que acabe aconhortando-me con bel tributo.

Los Pilars son, u yeran, gambadetas por las carreras d’a ciudat, alparciando por lo ciento de paradetas a on que se vendeban jautadas y pasando buenos ratos con las actuacions que bi heba en cada cantonada. En iste anyo, Independencia se quedó cuasi vuedo, sin mosica, sin bureo, sin las casas rechionals… nomás l’ausencia de trafico nos recordaba que yeranos de fiestas.

Los Pilars son, u yeran, aragoneses. Un momento a on que la nuestra ciudat recibiba visitants de tot lo país y, por una vegada, yera pa divertir-se y no pa mirar treballo porque las suyas comarcas moriban. Uns días a on que las nuestras tradicions, lo vestuache, la mosica y muitas atras partes d’a nuestra identidat empliban espacios. La Hispanidat se celebraba dillá d’as nuestras mugas. Aquí yera Pilars. 

Los Pilars son, u yeran, populars, en la carrera, capaceros. Bi’n ha habiu, habe anyos, que no he entrau en un bar ni un día. Diez días de centro social en centro social. Los entrepuces administrativos, las pinyoras y l’acoso policial fan por cada anyo mas dificil fer actividaz pa lo teixiu asociativo d’a ciudat. Nomás qui puet y quier chugar-se-la s’atrive a montar bella cosa. A-saber-los centros socials han zarrau las suyas puertas y los que sobreviven veyen la craba roya pa fer visteras las suyas propuestas culturas, reivindicativas y d’ocio pa ixos días.

No ye tarde. Recuperemos las fiestas. Faigamos-las nuestras, porque nuestras son. Cal emplir eventos populars, culturals y autochestionaus como la pasavilla de chiflo y salterio u l’antipregón de Radio Topo. Cal fer presión pa que lo concello elimine los entrepuces y que faiga la suya parte, que los Pilars tiengan propuestas pa toz y no nomás un ocio mercantilizau, dirichiu, comercializau y en a-cascar-la d’a ciudat consolidada, con toz los problemas que ixo chenera.

L’ocio tamién ye politico y que en la nuestra fiesta mayor, en la que todas y toz pagamos, i haiga una buena parte d’a ciudat que no tienga lo suyo puesto y que no se le permita chestionar las suyas alternativas ye una negación mas d’os dreitos nuestros. Por uns Pilars participativos, diversos, plurals y pa todas y toz.

Ista ye la editorial d'o programa 11x03 de Tierra de barrenaus radio. Puez ascuitar lo programa completo aquí.

martes, 22 de octubre de 2024

Especial Pilars. Tierra de barrenaus 11x03

Ni unas fiestas sabe organizar lo facherío. Que guarda si ye sota-caballo-rei, que los Pilars levan fendo-se anyos arrienda y con formulas que ya se sabe que funcionan. Pero los mayordomos d’os amos de Zaragoza han quiesto zancochiar mesmo cualcosa tan simpla como la nuestra Fiesta Gran d’a ciudat.

Nos hemos trobau con uns Pilars jautos, sin morfuga fiestera por las carreras, con una ufierta cultural radida, monotona y menos plural que no nunca. En l’atro costau, un teixiu social y cultural que sabe fer-se valer y imple de conteniu y borina istos días a pesar d’a parrafiquera d’entrepuces administrativos y lochisticos y de l’acoso policial.

En lo nuevo programa en charramos, d’istas fiestas, d’os eventos que i hemos iu y de muitas cuestions relacionadas con la manera que i hai d’entender la cultura y l’ocio en Zaragoza. Antimás tendremos tamién la primera d’as historietas mallacaneras a on que Rubén nos recuenta muitas cosas. Anima-te a participar y ninvia-nos la tuya.

Por unas fiestas populars, plurals, diversas, libres y autochestionadas!

Recuerda que puez ascuitar toz los programas en Ivoox, Spotify y la web de Radio Topo.

Programa #176

 

martes, 5 de mayo de 2015

Cincomarzada zancochera

Montando un puesto en a
"Cincomarzada" de 2015
Que o concello de Zaragoza quiere acotolar a Cincomarzada, más que una rumor, ya ye una evidencia. Que a FABZ colabore en ixa faina de traza tant entusiasta u inchenua, seguntes quieras pensar mal u no, ya ye más nuevo. A lo menos ta yo. Talment haiga plegau o momento de qüestionar si hemos de deixar en mans d'a FABZ y d'o concello a celebración de una fiesta de caracter tant popular como a Cincomarzada. Talment haigamos de planteyar un modelo asambleyario y participativo. U bien diferent a l'actual como poco.

Ya dende fa bell anyo, o concello decidió que a estratechia de ir cambiando de parque a Cincomarzada anyo par d'atro podría funcionar. Asinas pasemos por bella mica de parques millor u pior adequaus a todas as necesidatz d'a fiesta. En totz os casos, pior que no o Tío Chorche. A enchaquia y a complicidat d'as vecinas d'o parque estió prou ta que no nos alticamasenos masiau. Encara que a popularidat (en totz os sentius d'a parola) d'a fiesta baixó, no podioron acotolar-la y totz os anyos tirabanos alto u baixo entabant. Mesmo si pleveba, s'apanyaba qualcosa y febanos buens ratetz.

Iste anyo plego la rematadera. Totz os despropositos posibles se concentroron arredol d'a Cincomarzada en un clarismo eixemplo de cómo no chestionar una fiesta. A culpa ye d'o concello, prou que sí, pero bi habió atros embrecaus en o zancocho, como a FABZ u os penyistas. Complices involuntarios, u no? Ixo ya lo sabrán decir millor atros que conoixcan millor as familias, mafias y collas d'afinidat d'ista Inmortal y, de cabo ta quan, ababola ciudat.

Ya d'antes d'a creixida apocaliptica de l'Ebro, o Concello prencipiaba con o suyo mini-boicot programando actos paralelos. Antiparte de fer competencia a la propia Cincomarzada, creigo que fer una recreación de los Sitios, en una calendata que se ye remerando unatra fita historica leva, como poco, a la confusión. Pero en o país que s'inventó a exposición de "Fernando II o rei que imachinó Espanya", a rigor historica no ye so que una groma. Tampoco no me voi a meter niquitoso con o tema historico d'a cincomarzada, pues creigo que ha sobreciu o motivo historico que levó a celebrar-la y agora se tracta d'atra mena de celebración. O concello podría no programar cosa en a Cincomarzada y convidar a las ciudadanas a ir-ie y conoixer o treballo de tantas y tantas entidatz socials y aprofeitar os parques ta lo que son: vivir-los y disfrutar-los. Mesmo ta fer educación ambiental, fendo campanyas de respeto a las zonas verdes urbanas. Pero dende fa anyos decidió d'amarguinar-la, amagar-a y mesmo fer-le a "competencia".

Con a creixida, plegó a enchaquia. No soi cheologo ni tiengo prous conoiximientos ta saber si bi heba bell periglo. Sí que sé, pues paso totz os diyas por astí, que en o parque no se viyeba garra problema. Con tot y con ixo, confiaré en a buena fe d'o Concello y suposaré que sí que existiba ixe periglo y que caleba sacar a celebración d'o parque. Como de feito se fació con as penyas que fuoron t'o Parque Torreramona, que pareixe que han privatizau, u con a recreación d'a guerra d'o francés que tanto goyo fa a l'espanyolamen. Ye curioso que chusto, as unicas que yeran imposibles de reubicar yeran os colectivos, asociacions y organizacions que pareixe que tanto estorbo fan a lo concello, no?. Se podeba reubicar a las Penyas, ixas que nomás se tricolotean con o Concello quan preba de sacar-les o negocio que tant mafiosament manullan. Se podeba reubicar a recreación, que tanto tocaría os corazons d'o espanyolismo, que tant furament refusoron a invasión d'ixos malcaraus que nos quereban imposar a civilización. Manimenos no bi heba traza humana, pareixe estar, de reubicar a las asociacions, a tot ixe teixiu social que fa que por cada diya, ista ciudat tienga vida. Ni o Parque Gran, u lo d'a Paz, u tantos atros que tenemos a suerte de tener en Zaragoza, pareixeban querer a nuestra presencia. 
Pancartas en a Cincomarzada de 2004

A FABZ no nomás ni tartió sino que colaboró en ruedas de prensa con o concello anunciando a imposibilidat de celebrar-lo en a calendata y mentindo quan se dició que se celebraría o primer domingo que se podese. Atro desproposito, por cierto. Ya que a cincomarzada no se celebraba o 5 de marzo, se podeba cambiar a qualsiquier atro diya. ¿Por qué a un domingo? Ye bella cosa que dengún no me ha sabiu responder encara. 

Con tot y con ixo, y como muitas ya nos barruntabanos, continoron as cagarruciadas. ¿Qual yera lo pior diya ta meter a Cincomarzada? Uno que bi hese atras cosas que fer en Zaragoza, que parte d'a ciudat tenese puent y hopase bien luen, y si antimás se celebraba belatra fiesta tanto en Zaragoza como en a resta d'Aragón ta que un amiro de chent se'n tornase t'os suyos lugars, millor. Ixe diya yera Sant Chorche. Con más diyas que fornigas, s'heba de trigar ixe. Qui prenió ixa decisión? Con qué criterios?

O 23 d'abril se chuntoron asinas a feria d'o libro, una feria d'artesanía alimentaria en a Plaza d'os Sitios, y dos cincomarzadas, la d'as penyas y la d'os colectivos. La una en o parque penyista de Torreramona y l'atra en o Tío Chorche. Os diyas d'antes, a mayoría d'as mias amigas, companyeras de treballo, familiars, etc... que no yeran embrecadas en garra asociación nian sabeban que se fería o 23 d'abril, y prou que tampoco no a on. O concello y a FABZ no facioron mica publicidat, encara que por a radio se sentiba terne que terne anuncios d'o Diya d'Aragón, cuento que pagaus por a DChA. Por qué as penyas no fuoron t'o Parque d'o Tío Chorche encara ye un misterio ta yo. Pero ye claro que tenendo un parque en rechimen de semipropiedat, ta que vas a marchar t'atro cabo. Ye normal.

Plegó o 23 d'abril. Ya contabanos que bi habría muita menos chent. Bien se valeba que Los Gandules yeran anunciaus a las 17:30 en o parque y una patacada de chent vendría a viyer-los. Pero ups! O concello, a FABZ u qui fuese o responsable, ixublidó de sacar-los d'as webs u d'anunciar que, ixe diya, Los Gandules ya teneban concierto en Calamocha y que, alavez, no podeban venir t'o parque. Mirar d'afirmar unatra colla que trayese una cantidat de publico parellana, cuento que yera imposible, porque total, como yera nomás t'os colectivos, ....

Montemos os nuestros puestos, entre que viyebanos como a o nuestro costau una colla de personas s'apanyaban una barra firme pincha. Extracción de fumos, un chenerador granizo como un güei, una decena de personas treballando-ie d'uniforme,... quasi pareixeban profesionals.... Probablemente porque en yeran. Talloron, por cierto, bell par de brancas d'o pin que teneba en a suya parcela mientres montaban, lo que cuento que tampoco no ye guaire legal. Les preguntemos de qué colectivo yeran, porque ya nos prencipiaba a pareixer una mica raras as trazas que teneban de treballar y que todas isen con chambretas de publicidat d'un ron. Nos dicioron que yeran d'un caterin que les heban "subafirmau" a barra. 

Faciemos uellos de caparra quan nos lo dicioron, pues ni se nos heba pasau por o tozuelo, como ye normal, que se permitise "subafirmar" barras a interpresas en una fiesta popular que se suposa que ye ta empentar que as asociacions y colectivos d'o teixiu social zaragozano pueda fer bell par de perretas con que sobrevivir tot l'anyo. Avisemos a las autoridatz d'a FABZ y a respuesta estió mesmo más penible. A barra en qüestion yera d'una asociación de penyistas que la heban adchudicau a o caterin ixe. Penyistas que siquiá yeran en o parque. Yera un negocio. Mica motivación social. Siquiá de diversión. Puro NEGOCIO. Ixo se permitiba? Sí. Ixa estió a respuesta d'a FABZ. Dende feba anyos, ta forro de bota, seguntes nos informoron ellas mesmas. Pero en ista edición d'a Cincomarzada, antimás, fendo competencia dreita a toda la resta de colectivos que teneban arredol. Atronando-nos con a suya mosica de Melendi y reggaeton, por cierto, y sin deixar ascuitar a mosica d'a resta.

Bella persona decidió que, ya que a FABZ no iba a aturar o desproposito y no nomás no feba cosa, sino que chutificaba feriar os puestos d'a cincomarzada, caleba que s'informase a las clients de a on yeran consumindo. Una d'as cosas que fa muita d'a chent que va t'a cincomarzada ye aprofeitar ta refirmar a os colectivos. Por defecto, ixas personas entre as que soi yo mesmo, suposamos que todas as barras representan colectivos y organizacions ciudadanas. S'informó alavez a os clients que ixa barra yera de una interpresa y que decidisen, con toda la información, si quereban fer-se a biera astí u en belatro puesto. Beluns i continoron tant tranquiletz y bells atros decidioron de marchar. Dica que plegó un encargau "cunyau" que se concaró de muit malas trazas con a persona que yera informando. Le convidemos a que fese lo mesmo y que informase de qué yeran a resta de barras. No caleba porque a resta yera bien claro a qui perteneixeban. Nomas ell quereba amagar l'orichen d'a barra y o destino d'os diners que se i deixaba la chent. Nos "informó" chilando que a FABZ feba lo mesmo, subafirmando o suyo puesto. Si ixo ye asinas me pareixe mesmo más denunciable, y tos convido a que tos n'informetz y me lo escribatz como comentario u tos metatz en contacto con yo.

A cincomarzada, dende bien choven, ye una d'as mias fiestas favoritas d'o calendario zaragozano. Un diya a l'aire libre, con borina, reivindicación, mosica,... conoixendo atras luitas y atras luitadoras y compartindo experiencias con muita chent. Ye tamién, ta muitas d'as asociacions que i van, una d'as principals fuents d'ingresos que tienen en tot l'anyo. Manimenos, u precisament por ixo, o concello quiere acotolar a fiesta d'a cincomarzada. Os motivos por os que a FABZ i colabora voluntariament u involuntaria me son desconoixius.

Cuanto a las penyistas mica no aspero d'ellas. Nunca no s'han preocupau que d'ellas mesmas y d'o cazurrismo que amuestran en un grandismo porcentache. Ye una pena que una ideya tant buena como la d'as penyas acabe en un negocio ta uns pocos, seguius por un ciento de capins millor u pior intencionaus.

Aspero que cambeen as cosas luego en o Concello de Zaragoza, pero en qualsiquier caso y pase lo que pase, ya ye hora de cambiar a traza de pensar y chestionar a Cincomarzada. No podemos tolerar que contine en mans d'una ineficaz y poco participativa chestión d'a Federación de Vicos. Talment ye hora de prencipiar a pensar en una Cincomarzada chestionada dreitament por as organizacions que sí que nos intresa que a Cincomarzada siga en veras popular.

viernes, 31 de octubre de 2014

Halloween y atras mierdas. Adaptando tradicions

Mientres os diyas arredol d'o 1 de noviembre se fa toda una ripa de #ranciofacts y d'opinions con mayor u menor fortuna sobre Halloween, Totz os santos, a nueit d'almetas y todas ixas tradicions, inventos, etc... que celebran y celebramos por istas (y aquellas) latitutz.

O ferrete ye siempre lo mesmo. D'un costau, os centros comercials y as televisions aprofitando a popularidat y o negocio de Halloween, y de l'atro una critica más u menos razonada dende muitos sectors a ista fiesta importada d'os EE.UU.

Un d'os debatz, por clamar-los de bella traza, ye l'orichen d'a fiesta. Por a on que me muevo yo, bi ha vergüenya d'esfender qualsiquier cosa que suene a yanki, asinas que, a qui le fa goyo isto de Halloween, gosa de agafar-se a os orichens celtas d'a fiesta. Que hue se celebre Halloween en Zaragoza no ye porque as habitants d'A Inmortal tiengan un especial aimor por a cultura celta. No nos enganyemos. Ye porque sale en a tele. Y no pasa cosa, pero dimpués iré con ixo.

Personalment, Halloween no me fa mica goyo. Lo de disbrazar-me no lo levo bien, y no tiengo garra remeranza asociada a ista fiesta. As fiestas que s'organizan me pareixen, antimás, prou ixautas. Manimenos no soi mica critico ni con ista ni con as alternativas que bi ha o 1 de noviembre.

Contra Halloween son (somos) qui no quieren (queremos) una cultura fiestera unica y homocheneizadera. Ye, prou que sí, una d'as razons porque no me fa goyo ista fiesta. Pero cal reconoixer que l'alternativa espanyola de nomás levar flors ta caixas con calavres u marchar t'o teatro a viyer Don Juan Tenorio son plans prou prou piors que vestir-te de Zombi y pillar-te una zorrera con os tuyos amigos.

En bells puestos d'Aragón sí que se fan atras fiestas con radices en tiempos parellanos a o Halloween primichenio. Nunca no soi estau en una nueit d'almetas, pero, por lo que veigo que se i anuncia en os lugars, pareixe que son borinetas bien pinchas.


En Aragón tamién, y en muitas partes de Catalunya, se fan tamién castanyadas. Tenié a suerte de visitar la de Viladrau, cerqueta de Vic, fa bell anyo. Lo teneban tot bien apanyau. I feban mercau artesano, actuacions de teatro de carrera y concierto folki en a plaza d'o lugar. Tot con un amiro castanyas ta fer-te tu mesmo en una chera bien gran que bi heba.

A la fin, que una fiesta siga millor u pior, pende d'o que cadagun faya d'ella. Soi en contra de que Halloween plegue en seguntes que puestos, levando-se por debant a nueit d'almetas. Pero en Zaragoza, a on que no queda garra tradición digna de continar-se, qué importa que cadagún celebre ixe Halloween como l'agane? En importando (u millor dito ixemenando) tradicions, m'estimaría más as castanyadas, que me fan firme goyo, pero a la fin una tradición ye buena si te chuntas con a chent que quiers y pasatz un buen rato chuntas.

Todas as tradicions son inventadas en bell inte. De como evolucionen y s'adapten penderá a suya pervivencia. Antiparte d'atros factors como a intervención d'o sistema a favor u en contra d'as mesmas. Una tradición tant "casposa" y catolica como a ofrenda d'o Pilar, puede esdevenir ta yo un buen diya, si pasas de tot d'a ofrenda y t'adedicas a viyer vestida de trache a la chent que quieres y a marchar a fer un socalce laaaargo con as amigas. En todas as anyadas he visto cosas parellanas en a Rompida de Andorra. Prou que bi ha tamién muita caspa, como en a ofrenda pilarista. Pero bi ha un porcentache importantismo d'a chent que nomás quiere dar un poco de mal con a caixa u lo bombo entre que se fa uns hordios con a parentalla y as amigas. Más encara si ye una d'as exiliadas que ya no i vive, que en tierras mineras en son muitas.

O feito de que a nueit d'almetas se pareixca tantismo a lo comercialismo Halloween ye un feito que puet fer que a fiesta cambee. Pero tamién puet estar que i siga clau t'a suya supervivencia. Entalto a nueit d'almetas astí a on que se fa! Entalto a nueit d'almetas asti a on que se la quieran copiar! Entalto que cadaguna disfrute d'a nueit d'o 31 d'octubre como quiera! Y sobre tot, que sepamos fer alternativas millors que as fiestas capitalistas u no nomás meter cartelons en Facebook ronyando porque Los Simpsons molan más que Don Juan Tenorio. Creyatividat, que deciban os Mallacán....

P.D.: Tot isto lo heba escrito antes que os ninos d'a carrera a on que vivo me fotesen a siesta trucando-me en a puerta con o puto "Truco o trato?". MECAGÜENJALOGÜIN