Mostrando entradas con la etiqueta Zoo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Zoo. Mostrar todas las entradas

jueves, 26 de septiembre de 2024

Contra las mías cunyadadas (Editorial de TdB 11x01)

Panxo, cantaire de Zoo (y Orxata sound system, y Rawpublik…) parlaba en la canción Correfoc de matar a eixe fatxa que portem endins. Cuento que no pas un facha, pero sí un cunyau, yera qui me poseyó cuan, en rematando l’anterior temporada, criticaba y maldeciba lo saxofón, un simple instrumento que a dengún no le ha feito mal. Que talment, pa lo mío criterio, se’n abusase en bella epoca, u millor dito, que lo incluyisen en seguntes que oblidables collas, no ye chustificación pa la quimera que i amostré. No ye tanto lo feito de criticar lo saxofón, que ya veyes tu la trascendencia, que nian pateixe en estar un ente inanimau, sino las trazas. Lo feito de soltar una opinión de mierda en un programa que se’n queixa terne que terne, d’ixo mesmo. Las mas viellas d’o lugar remerarán aquello de Si yes farto de cunyaus, ascuita Tierra de barrenaus.

A modo de chusticia divina, viengo d’un vrano de grans y buens saxofons. Dende la patacada que circuloron por Mezquita d’Exarc en lo Tamborilé dica los dos que sonoron en lo concierto de Iseo & Dodosound en Pirineos Sur. Dende TdB, respeto y admiración enta todas y toz los que buforon ixas notas.

Viengo, venimos, d’un vrano pleno de saxofons y de mosica. Viengo d’a millor epoca de l’anyo, ixa que Carolina Durante califica de perfecta y que, de tanto que’n ye te fan goyo mesmo “las putas gaviotas”, Viengo de vacacions, d’ixuplidar en buena mida la maquinaria capitalista, la chefa, los clients y los malos companyers. Viengo de no ubrir ni una excel en semanas. Viengo de desconectar de tot, de tener lo mobil meyodía en modo avión, d’amortar alarmas y dedicar-me a querer-me. Viengo de baixar pinyón y roda a monico, de gustiar paisaches y chupir-me d’ulors, de correr nomás por esporte, d’escribir a lo viello, en libreta y con boli. Viengo de no imposar-me quefers, de no autoexplotar-me, de deixar aganau, mesmo fambrudo, a l’algoritmo y que se joda buen rato. Diz, digo, que emitir nos fará vencer. Y callar-nos de cabo ta cuan y ascuitar lo mundo un ratet, nos fará emitir millor.

Agora, ya s’ha acabau. Toca tornar a producir, de vez pa y contra la maquina. Trenco lo silencio estiver y torno a dar mal. Ya callaré a l’atro chulio.

martes, 23 de enero de 2024

Virals y presentacions. Tierra de barrenaus 10x10

En iste Tierra de barrenaus hemos tirau por lo camín que fan a-saber-los podcasts y nos metemos con la fayena de comentar virals. Como si fuesenos en lo bar. Empecipiamos con un que arriba dende Galicia, de man de Xurxo Carreño, un tiktoker que ye mirando de fer servir lo gallego toz los días y que se troba con la experiencia d'un fablant no nativo d'una luenga minorizada. Lo que cuenta, a fe que tos sonará a muitas d'as personas que sentiz lo programa.

En lo segundo viral tornamos t'Aragón. L'alcaldesa d'a mía immortal ciudat fació un speech la nueit de reis, en empecipiando lo desfile, a on que tenió uns deseyos t'as ninas y ninos de Zaragoza muit representativo d'as ideyas que comparte con lo PP y la dreita en cheneral.

S'ha encertau que Zoo aturan en la suya actividat mosical con que la canción d'a calaixera que tocaba en iste programa yera suya. Asinas que aproveitamos pa charrar un poquet d'ixa noticia que nos deixó a muitas sin sangre en la pocha fa bel día. D'iste afer, ya en he parlau una miqueta mas.

En la semana d'o 8 de chiner se chuntoron tres presentacions de tres libros que tos recomendamos. Antimás d'o zaguer libro mío en castellano, Arroyuelo: orden de despoblación, que podez trobar-ne mas info en aragonés y castellano, charramos de La bala y la palabra, asayo de Enrike García y Luis Antonio Palacio sobre la vida de Francisco Ascaso, y de Soberbio Sobrarbe, una replega d'as millors fotografías sobrarbencas de Chabier Lozano en un volumen bilingüe. 

Recuerda que puez ascuitar toz los programas en Ivoox, Spotify y la web de Radio Topo.

Programa #161

miércoles, 17 de enero de 2024

Alcordanzas d'un monet que se chubila

Ploro - u no - por los Zoo, que lo deixan. Sentimientos enfrontinaus. Tristura, de no tornar a veyer-los. Alegría, d’haber puesto disfrutar-ne, que cosa no ye pa cutio.

Malas que se publicó lo video con que anunciaban la suya aturada, se me plenó lo mobil con amigas enarcadas por la noticia, ploramiquiando muitas, encarranyada beluna. Los Zoo aturan y perdemos una banda que ha feito historia, que combinaba uns discos producius de pistón con uns directos salvaches, emocionants y trenca clavillars. Pa la nuestra fortuna, me pienso que i hai muito bueno en ixa decisión.

Que una banda se disuelva siempre ye una mala noticia pa lo suyo fandom. Que me lo digan a yo, que he visto dispareixer entre atros, a Mallacán, Skabeche y Prau, a Obrint Pas, Aspencat y La Gossa Sorda, y que habré de despedir-me, iste anyo, de 13Krauss y los Drunken Cowboys. Manimenos, cuan i hai calitre y ixa pulsión que no te deixa reblar en l’activismo cultural y politico, los proyectos no dispareixen, se transforman. Zoo se fació con chent que veniba d’atras bandas y, igual como de La Raíz, naixió Valira, Nativa y Ciudad Jara, soi seguro de que de Zoo, en surtirá buenas brancas, como Malifeta, lo grupo d’Arnau, de Zoo, con Mireia, de Pupil·les.

Lo legau de Zoo deixa tamién un buen eixemplo pa qui vienga dezaga. No nomás por la parte purament mosical u borinera. Toda la fayena que han feito con la cachimalla a traviés de tallers y libros fa de simient pa que la siguient cheneración tienga un referent lingüistico y mosical. Lo compromís con a-saber-las causas como la lingüistica marca buen camín en un momento politico que amenista artistas que cotinen chilando bel mensache dende los escenarios.

Ni sé ni m’importan los motivos d’a decisión. Lo feito ye que en bel mes deixaremos de veyer-los sobre los escenarios y habremos d’aconortar-nos con los recuerdos que nos han grabau, que no en son pocos y que querría compartir a modo d’homenache.

Remero, pa empecipiar, la primer vegada que los vide, en lo Viñarock, cuan tasament heba ascuitau “Estiu” lo suyo primer single. Que ni sisquiá i fuemos, que ibanos enta atro escenario y le dicié a Tamara que podríanos pasar-nos a veyer a uns valencianos que empecipiaban y que les heba sentiu una canción que marcaba bien. Lo concierto yera en un s’os escenarios chiquez, aladiaus, d’ixos a on que tocan las bandas pa replenar cartel.

Remero un d’os momentos mas anguniants d’a mía vida, en lo primer Iruña Rock, sobre un verdete que esbarizaba prou y un pogo muit poco denso, que m’esbaricé y acabé por tierra y una patacada de chent empecipió a cayer-se-me dencima, y lo suyo peso m’afogaba y, pa forro de bota, teneba la garra mal doblada. China-chana fueron devantando-se y torné a alentar. Una man prenió la mía, me metié de peus unatra vegada y, dimpués d’uns segundos tornaba a bailar. En ixe mesmo concierto, un valient u un estalentau, seguntes se mire, se posó con una silla de plastico en lo bel meyo d’o pogo. Lo bueno ye que se le respetó prou y lo mozo se vido meyo concierto tan tranquilo.

Remero en un d’os conciertos en la López de Zaragoza, que dimpués nos los trobemos en lo Pottoka, que un amigo le furtó lo pomo a Panxo y el le fació “así me gusta, el usufructo”, frase que hemos repetiu un ciento de vegadas. Remero que les alicatemos firme y nos faciemos fotos y todas ixas cosas que de vez me fan pampurria y goyo.

Remero en un Aplec dels ports, que nos devantemos dimpués d’una nueit bien fura y fuemos t’a plaza d’o lugars a fer bella cosa dimpués de desayunar-nos. Astí yera Panxo d’empalmada y capazo con tot qui querese, mas pito que pito, que pareixeba que no hese tocau lo día d’antes.

Remero lo concierto zaguer que fación en Zaragoza, pa un acto de Podemos, que cuan acaboron nos los trobemos en la carpa y les demandé un selfie. Panxo se m’acercó y le dicié “no, con tu no, que ya en tiengo, la quiero con Marcos Úbeda, que estió en Obrint Pas y no tiengo foto con el”. Aspero que no se lo prenese malament.

Remero en Lanuza, en lo Pirineos Sur, lo suyo concierto bien varrenau. Alto, en las gradas, i heba buena xarramata de crios, que diz que la suya mosica les fa firme goyo. Abaixo, en lo pantano, la xarramata yera d’os pifolos que chapurniaban. Y entre lo publico, meya Madalena, que no nos querebanos perder ixos momentazos tan pinchos que nos deixoron.

Remero lo concierto en lo Wizink, que nos ne fuemos ya de vermu y bi arribemos como cesticos, que febanos vergüenya. Asinas nos fue, que lo chenullo d’Arale dició prou y lo concierto l’acabemos antes d’hora, en lo puesto d’a Cruz Roya, dende a on que viachemos en ambulancia t’o Gregorio Marañón. 

..y Mataró, en una discoteca, y un Festiuet en Valls, y un 11 de setiembre en Barcelona, y lo capazo que me pillé, con un mozo que levaba lo suyo logo tatuau, porque vido lo mío tatuache con lo d’Obrint Pas y vinió a charrar-ne. ¡Bien majo!, y asinas-asinas todas ixas chanadas que fan d'un grupo de mosica parte d'a tuya vida.

A fe que las personas que fan parte de Zoo nos sorprenderán antes con antes con nuevas historias. Por agora nos deixan toz ixos momentos, que no se perderán como glarimas en la plevida porque, a lo menos pa yo, son imborrables. Muitas gracias a toz por haber-me feito feliz tantas vegadas en istos diez anyos. Aspero no haber-tos dau guaire mal cuan m’he meso en plan fan y que la vida nos faiga encertar-nos muitas mas vegadas.

jueves, 1 de junio de 2017

De borina por Iruña Rock

Con a enchaquia d'o Iruña Rock, apareixiemos iste cabo de semana por Pamplona, una ciudat que, tot y tenendo vinclos familiars, no conoixco guaire. S'encertó que yera o diya de lo barrio viello, asinas que la chornada prencipió mesmo antes que no nos pensabanos, y nos trobemos con muitas cosas intresants.

Lo maitin nos estiemos de bar en bar, viyendo lo que se i yera cocendo. Bailes, vistius tradicionals, buena cosa de mesas de colectivos, de paradetas de artesanía y, sobre tot, un ambient bien pincho. Tot un goyo viyer como valuran a suya cultura, tanto por a cantidat de chent que i participaba, como por a respuesta d'o publico.

Araba que quedase bell pamplonica adintro de casa, en un maitin que antimás teneba l'orache como aliau. Por las carreras, nos ibanos trobando ya con quantas personas que s'endevinaba que iban t'o festival que bi heba de tardes. En as paretz, pancartas penchadas con as reivindicacions suyas. Entre os puestos, colectivos feministas, de memoria historica, una radio libre, ... Y, prou que sí, cartels d'a manifestación contra l'entibo de Yesa que tamién se feba de tardes. Diya movidet en Pamplona.

Iruña Rock se celebró en a Ciudadela, en bell meyo d'a ciudat. Un puesto muit bien comunicau pa un festival que acertadament no s'habió de fer en a quinta forca como gosan de fer-se ista mena d'eventos. D'a infraestructura no puedo decir que bondatz. Bien d'escusaus, zona pa descansar-se con mosquera, variedat de minchanga,... En os retes, os diyas d'antes heban penchau un mensache charrando de "pres populars". La mia sorpresa plegó en viyer que, en Pamplona, una ciudat bien cara, lo pozal de biera lo vendeban a quatro euros en un festival. Talment por ixo rematemos como rematemos.

Entre as paradetas, merchan d'as collas y lo tipico d'un festival, pero tamién un puesto de la campanya "Me tacho de macho" que se ye fendo en contra d'o concepto hechemonico de masto. Personaches como El Drogas u Kutxi Romero son estaus caras visibles d'ista campanya que me pareixe importantisma y que me'n declaro fan. Entre concierto y concierto, tamién sonaba por megafonía o spot d'a campanya. Asperemos que iniciativas como ista continen ixemenando-se por tot.



Dawn of the maya y Hesian estioron encargadas de prencipiar lo festival con un publico que iba plegando a moniquet. La solana foteba fuerte y muitas nos preniemos ixe ratet pa descansar-nos baixo a uembra d'os arbols y disfrutar posadetas d'a mosica de dos collas que me facioron firme goyo. Tanimientres, nos trobabanos con as aragonesas que i yeran idas, y que tamién heban aprofitau lo maitin pa conoixer la hostelería local.

Ya podetz contar que, en levando tot lo diya limpio zorriar, y con la vencida que hebanos pillau en Hesian, quan prencipió Zoo aquello petó. Como ya descubriemos en o concierto de Zaragoza, antimás de Panxo y Arnau, lo trombón ye toda una troballa en l'animación a lo publico. Prencipiemos astí un festival de pogos que nos deixó por tierra bell par de vegadas. Ixo no fació que reblasenos, y en La Raíz, encara que lo soniu estió una mica pior, nos fartemos ya de blincar. En plegar S.A. nos habiemos de descansar. Lo nivel de borina ya iba convertindo a más d'una y mas d'uno en ixos ixallos que pareixemos a bella hora d'a nueit. En plegar os clasicos, nos uniemos a la pogamenta, con un recinto ya rebutient de tot. Y como Boikot ya ye tot clasicazos, no aturemos dica la fin d'o concierto.

Habiemos de marchar ta casa, ya en as tres pedretas. A l'atro diya, moraus por tot lo cuerpo, lo tozuelo luitando por salir-se-ne d'o crapacin, as garras tremolosas y a pancha fendo pintacodas. Hue, quatro diyas dimpués, encara me fa garrampa un troz de culo, no sé guaire bien por qué. Os moraus d'os pogos, prencipian a disapareixer pa deixar l'espacio a las fizadas d'a mosca negra. Se'n vale la pena ista ixarrota por un festival? Prou que sí! Y ixo que no i fuemos que una d'as nueitz!

Sisquiá en 2018 se repita iste festival, que en a suya primer edición ha deixau o nivel alto de tot. Sisquiá tamién s'exporten as suyas virtutz t'a nuestra ciudat. Un festival reivindicativo, con collas de nivel, pres asequibles y en un espacio ubierto recuperau t'as ciudadanas. ¿Qué me decitz d'un Zaragoza Rock en o parque de l'Alchafaría en 2018?




sábado, 13 de mayo de 2017

Zoo en Zaragoza

Os Obrint Pas me deixoron popiello como fanboy. Bi heba collas arrienda que me feban firme goyo, pero dica aquell ya mitico “Estiu”, no iba yo tot barrenau por denguna. Zoo barrachaba tot lo que me feba goyo en una colla. Grans mosicos, buenas letras y actitut. “No me fara o morro clo que viengan ta Zaragoza". Viñarock, Mataró, Esperanzah, Aplec, … me las apanyé pa viyer-los bellas quantas vegadas, pero t'a ciudat mia no pareixeba que tenesen prisa por venir. A la fin, se confirmó. Zoo veniban. Entradas pilladas por internet a los pocos diyas. Fendo-me firmes alufras, plegó lo diya. Miedo a la decepción. Concierto difuera d'os Països.... Y lo petoron. Sin dubda o millor concierto de Zoo que haiga visto nunca y d'os millors de lo que levamos d'anyo.

A La Vallekana Sound system le tocó de calentar l'ambient. Una colla que no le fan chusticia os video de Youtube, y que sabió fer que un publico que yera a atra cosa, rematase fendo buenos blincos con os suyos temas. Tanimientres prencipian a ixemenar-se os pegallos de Purna y d'os sinyals d'Aragón. En l'escusau me trobo con o cantaire, que m'ubre a puerta y le respondo con un “moltes gracies”, entre que l'agradeixco mentalment que bi haiga chent que escriba como ells.

Zoo empecipia suau. Un poquet de baile tranquilo pero contundent pa ir calentando clavillars. La López rebutindo. ¿Qui deciba que as collas en catalán no pueden trunfar difuera d'o suyo espacio lingüistico? China chana va bullindo lo local. Panxo, lo cantaire, con os pegallos d'Aragón en o peito. Un sinyal d'Aragón dezaga O concierto no ye un tramite. Nos adedica frases, charra d'o pais nuestro, interactuan con os capins d'a primer ringlera. As quatribarradas van acucutando de cabo ta quan. Alicates? Como si hesen ubierto una ferretería en la López.

O publico, entregau de tot. Muitas caras conoixidas. Iste, ixe, aquell, l'atro, … conye, isto pareixe Artieda. Zoo repasan os suyos temas. Como no bi'n ha de malos, cuesta de trobar-ne uno que aprofitar pa ir ta l'escusau u a por biera. Con tot y con ixo, nos zorriamos las macetas si cal. Con Estiu rematan. No nos enganyatz, que sabemos que quedan temazos! Da la López pa Wall of death? Imos a comprobar-lo! Prou que en da. Panxo se'n baixa d'o scenario, canta, baila con nusatras que, astí baixo, nos femos una pinya de pogos, sudor, baile, amor, y ixa puta revolución que sientes que puetz fer en ixos momentos. Esbarzers, ¡cómo no!, ye la zaguera. La canción de La Gossa Sorda ya ye suya, y tuya, y nuestra. Y la bailamos y cantamos como si hesenos naixiu con ella tatuada.

O concierto remata con una sensación machica. Toca alentar, descansar-se, difrutar d'o que acabas de vivir. Te trobas con os mosicos fendo bieras y te fas foto con ells. Te fa a saber que vergüenya, pero la Pati los ha alicatau ya, y no vas a decir que no. Ai quanto goyo me fa conoixer-los y que vergüenya de fer de grupi! Encara da la nueit pa fer-ne a zaguera en o Pottoka, tamién con ells por astí. Que conoixcan la nueit zaragozana. Una moza les da ferrete con ixa supuesta incompatibilidat entre independentismo y internacionalismo. Aspero que l'aclarisen as dubdas.


Una graniza nueit, entre amigas, y con uns d'os millors mosicos que bi ha en a scena actual. Y no levan que dos discos!

martes, 9 de febrero de 2016

De viache por Mataró y Barcelona

Como cada vegada que se nos chuntan tres diyas de fiesta a l’arreu, iste puent de Sant Valer yera ideyal ta fer bell viache chiquet. Quan no tiengo un destino claro, lo que foi ye mirar a on toca beluna d’as collas que no gosan de pasar por Aragón y asinas, de vez que viacho, me veigo un buen concierto. En ista ocasión, y con a enchaquia d’o cabo d’anyo d’Arale, decidiemos de marchar ta Mataró, an que se celebraba o 16eno cabo d’anyo d’a discoteca clap con dos conciertos de Els Catarres y Zoo con EAM. Como de cutio, o tiempo nos cundió ta fer muitas más cosas.


O primer diya marchemos dreitos ta Barcelona. Ya dende feba tiempo quereba visitar o conoixiu como “Triangulo friki” y ista yera una oportunidat sobre buena. Ye una zona d’a ciudat an que se chunta un amiro de botigas frikis. Chuegos de cartas, de mesa, literatura de fantasía y sci-fi, comics, manga, …. tot en muit poco espacio. A grandaria de Norma u de Gigamesh nos deixó sin sangre en a pocha. Y con ixa impresión perén de que te caldría muitismo más tiempo y diners ta poder leyer y disfrutar tot lo que quiers. Bien intresant ye o fundo de novelas de sciencia ficción que tienen en Gigamesh. Belunas d’ellas de mal trobar. Encara que bella botiga ya ha zarrau dende que s’escribió l’articlo que nos feba de guida, a mayoría continan ubiertas y con muit buena salut. Con tot y con ixo, no faciemos guaire chirgo dica que, cosas que pasan, entremos en una botiga d’escambio an que me trobé con toda la colección de Xtreme X-Men por nomás 30 euros en buen estau. Una choyeta que soi leyendo con firme anglucia. A tarde la rematemos en Play, un bar friki an que tienen un almario pleno de chuegos frikis que t’ampran ta que chugues. Tamién i tienen carta de bieras y o puesto ye bien pincho, asinas que ye más que recomendable ta rematar-ie a tuya tarde de compras.


O sabado tornemos ta Barcelona a viyer El Born. Baixo l’edificio d’un mercau tipico de l’arquitectura de fierro, bi ha tot un chacimiento d’a Barcelona d’o sieglo XVIII. Ixe espacio, antimás d’amostrar o trazau d’a ciudat en ixas envueltas, en un estau de conservación bien bueno, s’ha aprofitau ta acullir exposicions. En viyemos dos. La una, sobre a Catalunya d’alavez, a traviés d’os vaixiellos, chuegos, ferramientas, etc.. que troboron en a enrona que bi heba. L’atra, titolada, "Fins a aconseguir-ho! El setge de 1714", charraba d’a guerra de Sucesión y, sobre tot, d’o sitio de Barcelona y d’a batalla de l’Once de setiembre. Una exposición que, como tantas atras vegadas, me fació tener ixa sana envidia d’o pueblo catalán. ¡Quánto se troba a faltar una mica más d’información sobre a Guerra de Sucesión en Aragón! Ni una exposición, quatre libros, garra celebración fueras d’una scenificación d’a batalla de Zaragoza, … Ya en as zaguers visitas que hemos feito a lo país vecín, hemos iu viyendo partes d’a ruta 1714, una iniciativa bien intresant que nunca no viyeremos en Aragón encara que ixa parte d’a nuestra historia ye igual d’intresant.


A parte no borinera d’o viache, la completemos con una visita t’o castiello de Burriac. Ye en o municipio de Cabrera, tocando con Mataró. Una puyadeta de tasament meya hora, nos leva ta un castiello que se devantó en a edat meya, pero que, en ixe puesto se i ha trobau restos de muito antes. O camín ye entre un boscache poliu y agradable que fa de buen fer a costera. O castiello ye muit bien conservau y l’anvista dende alto t’explica por qué se fació en ixe puesto. Dende astí se puede columbrar toda la redolada y buen troz de mar. Cuenta tamién con panels explicativos sobre a historia d’o castiello y d’a comarca de Maresme ta poder entender lo que se ye viyendo. Lo que ye lochico, pero no pas tant freqüent como habría d’estar-ne en os puestos turisticos.


A parte borinera, y o principal motivo ta ir ta una ciudat tant poco turistica como Mataró yeran os debantditos conciertos. A discoteca Clap ye un puesto pincho de tot. Por una escalereta de fierro que bi ha dimpués d’o guardaropa y o -ya quasi obligatorio - photocall, se baixa ta una sala ampla y diafana con buena capacidat. Os pres son caros, pero no masiau. 3,50 o vaso de 1/2 litro de biera ta que tos ne faigatz una ideya. Dimpués d’os conciertos, no sé si s’encertó que pillemos buenos DJs u ye a mosica cutiana, pero sisquiá tenesenos un puesto asinas en Zaragoza. Tot temazos, y sin deixar de bailar. Nomas a zaguer hora, quan igual nos teneba ueito que ueitanta, prencipió o ferrete más electronico. Dica alavez La Gossa Sorda, Obrint Pas, La Troba Kung Fu, Aspencat, Zoo, …


En Els Catarres comprobemos o tirón que tienen entre o publico más choven. Arale y yo, que ya deixemos os trenta dezaga en fa muito, puyabanos a media d’edat prou. As zagaletas se sabeban de corazón todas as letras d’una colla que charra más de sentimientos y vivencias que de reivindicación politica. Pero con tot y con ixo, una d’as pocas cantas con mensache politico, Seguirem lluitant, remató con un sonoro In-Inde-Independencia en as bocas de tot lo publico. Dende as mas chiquetas dica las cambreras, pasando por as foranas que nos i solidarizabanos. O concierto, d’os millors que en he viviu. Con tiempo ta fer o suyo repertorio sin que dimpués venise atra colla, chugando en casa y con un publico entregau, Els Catarres contrimostró lo dominio que tienen d’o scenario. O buen rollo transmitiu no nomás veniba por as letras sino tamién por a complicidat entre os miembros d’a colla, y por o creixient protagonismo, mosical y personal, d’a sección de vientos.


L’atro concierto prencipió con uns esconoixius ta nusatros EAM: Exercit d’Alliberament Musical. Uns rappers que fan servir catalán y castellano en as suyas cantas, que recitan tres hombres y una muller que, con un estilo bien diferent, marca una mica o punto orichinal d’a colla. O soniu suyo tien bell punto “Rage against the machine”. Sin estar una colla que conoixesenos nian una canta, o concierto nos fació blincar y no nos aburrió ni un minuto, asinas que aprebau con nota. Una colla a seguir, sin dubda.


Pero a lo que hebanos iu yera a viyer a Zoo. A colla de l’anyo. Con nomás un disco editau ya tienen ta un show bien digno. Gracias tamién a las versions libres que han feito d’Esbarzes de La Gossa Sorda y Camins, de Obrint Pas, y a las escenes quotidianes que fan en La Tuerka y que ya suenan tamién en os conciertos. Sin un segundo t’alentar, Zoo lo tocó tot. Y nusatras lo diemos tot tamién. O publico, de tot diferent a qui yeranos o diya d’antes en Els Catarres, y con as entradas acotoladas dende feba una semana, blinquemos, bailemos y chilemos todas as propuestas d’os valencians. Panxo y os suyos lo petoron bien petau, con uns pogos sobrebuenos y una prebatina, fracasada pero muit bien intencionada, de Wall of death. Deseyando somos ya de sentir o nuevo disco y, prou que sí, d’una chira por Aragón.


Un gran cabo de semana de mosica, frikismo y cultura, en una tierra siempre acullidera como ye Catalunya, y que aspero tornar a visitar antes con antes.

lunes, 19 de octubre de 2015

Esperanzah WMF (I). Cronica d'os conciertos

Manu Chao
Por primer vegada en toda la mia vida, he pasau bell diya de Pilars difuera de Zaragoza. ¿Qual podría estar o motivo ta, por primer vegada, traicionar a ista ciudat, deixar aqui a las amigas y tres diyas de borina? Pues ni más ni menos que tot un festival. O Esperanzah World Music Festival, que cuento que ye o zaguer d'a temporada estivera, y que, a priori, teneba tot un cartel. Asinas que asti va la cronica.

O viernes, en treballar de maitins as dos, pleguemos chustas ta plantar a tienda, fer una uellada a la zona de minchar, cambiar diners, pillar unas biera y ir a tot meter a lo concierto d'Amparo Sánchez. En quatre formatos la he vista ya, y en os quatre me ha pareixiu una gran artista, capable de trasmitir firmes emocions. y de fer-te bailar como quan dengún no se te mira. En tasament una horeta fació cantas actuals y antigas y estiró as orellas a lo festival en estar o solo nombre femenino de tot lo cartel. Contino, La Troba Kung Fu nos fació continar con os bailes, con o suyo curdión que bell diya le pretará fuego. En a horeta radida no le vagó de tocar muitismas d'as cantas que quereba ascuitar, asinas que me quedé con firmes ganas de más.  Fermín Muguruza yera o siguient, en un concierto bien intenso. En durar nomás una hora, no s'estió con experimentos y tiró de clasicos. Sentir "En la linea del frente" en chaponés, u piezas como Kolore Bizia u Hay algo aquí que va mal, chunto a bailables como Big Benat u Inkomunikazioa estió tot un luxo. Muguruza contina cerenyo, ¡y cómo!


Amparo Sanchez
O plato fuerte d'a nueit veniba contino. Si ya en Muguruza se notaba que plegaba prou más chent, en Manu Chao dreitament ni se i culliba. Un flumen de hippies s'arrocloron en prencipiar un concierto de bellas tres horas. Y encara que estió un conciertazo, ixo no lo puede dubdas dengún, s'estendilló masiau en a mia opinión. Tot lo curto que se m'heban feito os tres anteriors, se me fació de largo iste. En parte por o mesmo rollo que leva, repetindo terne que terne as frases clasicas suyas, y en parte porque tanto pogo sin biera me deixó meyo deshidratau. A resta de collas, Amparo, La Troba y os Dubioza, pasoron por o scenario ta fer-ie bella colaboración, pero las d'a fin, con Fermín cantando-se Dub Manifest, Sarri Sarri y Gora Herria, estioron una graniza borina. Pena d'haber-las visto dende luen, porque no adubibanos ya.

Dubioza Kolektiv, a siguient colla, no fació burro falso. Una colla que conoixié de casualidat en iste Viña Rock y que en disco no suenan ni la metat que en directo. Si tenetz a oportunidat de viyer-los en directo, no la malmetatz!

O sabado prometeba muito, pero o perfil de collas yera de tot diferent. D'un sonius y uns mensaches más buenrollistas y hippies, se pasaba a los sonius más rapers y letras más politiqueras (en o buen sentiu d'a parola) de Zoo, Aspencat u Los Chikos del Maiz. Ubrioron a tarde Bitxe, una colla que yera "o cupo local" como ells mesmos se definioron, seguius de Santo Machango, colla canaria con un soniu muito funk y como una scenografía muito buena. Pero, sentindo-lo muito por ells, lo que querebanos yera que prencipiase Aspencat. O nuevo disco suena de pistón, y en directo no ye menos. As nuevas cantas quedoron tant potents sobre o scenario como as antigas. Himnos como Naixen primaveres, Antimateria u Queden matinades nos facioron blincar dica quedar-nos sin chenullos. Atra vegada que nos quedemos con muitas ganas de más. A Aspencat nomás los he vistos en festivals y ya m'agana de poder disfrutar-los en un formato más largo.


Bitxe

Zoo yera o concierto, ta yo, más asperau d'o festival. Tasament lo heba puesto viyer un quarto d'hora en o Viña y o solo disco que tienen publicau me pareixe de lo millor que s'ha gravau en zagueras. Igual como Aspencat, no facioron burro falso, ufrindo un concierto muito más bailable d'o que m'hese pensau en primeras. No i falto a colaboración de Los Chikos del Maiz, ni o que ta yo estió un d'os momentos d'o concierto y d'o festival: a versión de Esbarzers de La Gossa Sorda. Encara que ye dificil superar a la orichinal, ta la que no tiengo parolas, Zoo ha conseguiu fer una versión bien pincha y que, en directo, suena memo millor que no pas en a gravación. Si Zoo contina asinas, somos debant d'una colla que ferá historia. Y he teniu a suerte de conoixer-los en o primer disco!

Fartas de blincar, chupidas en sudor, pero goyosas como ninas con chuguetes nuevos, marchemos a fer un bocau y descansar-nos bell rato, que ya nos caleba. A Los Chikos del Maiz los viyemos un ratet de vislai. Prou ta sentir C.O.P.S. y beluna de Riot Propaganda. A cansera, l'alcohol y que Gatillazo tampoco no nos motivaba guaire nos fació revlar y marchemos a dormir quedando-nos (atra vegada) sin viyer a Dremen, lo que me queda pendient.


Aspencat

A valuración d'o festival, cuanto a mosica y conciertos, ye prou buena. M'hese feito goyo más rato t'as collas que me fan más goyo, pero cuento que os fans de Gatillazo y Manu Chao opinarán lo contrario. A sola cosa en contra que puedo decir ye o poco tiempo que bi heba entre colla y colla. Os scenarios yeran prou cerca, pero si querebas simplament fer un pichau y demandar-te una biera, yera quasi imposible de no perder-te una u dos cantas d'a colla siguient. Asinas que si ta l'anyo venient se torna a fer, tos recomiendo muito d'ir-ie. Por os conciertos, prou que sí, pero tamién por atras cosas que'n charraré en que pueda.  




Nota: Ya siento no tener ni fotos ni videos millors, pero yera disfrutando d'o festival.... De videos, en tenetz buena ripa en Youtube, y tos recomiendo de fer-ie una uellada.