Mostrando entradas con la etiqueta Los Chikos del Maiz. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Los Chikos del Maiz. Mostrar todas las entradas

domingo, 27 de agosto de 2023

¿Qué nos pasa a los de cuaranta-y?

Sobre l’escenario de Lanuza un mozo fa beatbox entre que imos entrando en lo recinto. Ye un crack, un maquina, un titán. A lo canto suyo, Rapsusklei aguarda, mirando-se-lo entre que se preta una copa acoflau en un sillón. A l’arreu, va el. Feba sieglos que no l’ascuitaba y me deixa enarcau. ¡Ya que l’hese visto mas vegadas! Tot un espectaclo de rimas y mesmo de baile. «¿Querez ascuitar lo nino d’a selva?» nos pregunta, y lo publico responde con firme estrapalucio. Quita de bel cabo una casqueta d’a on que penchan las suyas miticas rastas, ixas que tiempo habe le furniban d’a inconfundible farcha con que dondiaba por lo barrio. Fa cancions d’antes mas, de cuan el, y yo, y muitas d’as presents yeranos empecipiando a abandonar l’adolescencia. A sobén agarrapizando-la de firme, mirando de que no’n eslampase. Sigue con lo repertorio y nos recuenta que lo pasó malament. Drogas, ansiedat, depresión. Avienta la casqueta con las rastas, remeranza d’un tiempo que ha quiesto deixar astí, en lo pasau, y mirar-se ent’o futuro con la suya nueva manera d’afrontar la vida. Un conciertazo. Tot un trobo.

Los pipas invaden l’escenario y aprestan los cataticos de Los Chikos Del Maíz. Amaneixen con las primers notas d’a canción que ubre lo suyo zaguer disco Yes, future: Ecos de un futuro pasado. I cuentan la mesma historia. Drogas, ansiedat, depresión, sentir que no vales. Sindrome de l’impostor, que le dicen agora. Abaixo me trobo con amigos d’aquí, d’astí y d’allá. Muitos compartimos historias parellanas, con diferents proporcions d’a mesma receta, con lo mesmo agradeiximiento a las terapeutas de a las que mas d’un le debe la vida mesma.

Tornando t’a furgo en charramos y me pregunto por qué tantos d’a mía cheneración imos asinas. ¿Ye por la edat? La crisi d’os 40 ye jodida y no sé si los míos cincuentenos chirmans pasoron por cualcosa pareixida fa diez anyos. ¿Ye cheneracional? ¿Teniemos una choventut y tenemos un present que nos leva ta isto? ¿I hai una component política? A la fin, toz levamos una patacada d’anyos d’antifaixismo pa acabar cremaus y veyendo a la chovenalla fendo-se la bamba de portiar la estanquera en lo maniquiello. La definición grafica de fracaso.

Arribamos en la furgo sin garra conclusión, como de cutio. A nonón, que s’ha feito tarde y manyana i hai día de borina fura. Tament soneye con los días d’a mía varrenada y borinera adolescencia. U talment con los días a venir que, d’una manera u atra, conseguiremos que brilen muito mas que no lo pasau.

lunes, 6 de febrero de 2023

Luitas, futuro y panizo. Cronica d'o concierto de LCDM

Otro disco, Y he perdido la cuenta, Winona, Nirvana, Yo crecí en los 90 deciban Nega y Toni en salindo t’o scenario. Dezaga d’ells, un gran 13:12 en la mesa d’o DJ. La Oasis a rebutir. Sold out dende fa días. Y Los chikos del maíz empecipiaban un concierto pa petar-lo firme.

Con ixos Ecos de un futuro pasado entroron en scena los rapers comunistas presentando lo suyo nuevo disco YES, future. Una evolución d’o ya mitico Comanchería a on que tanto mosicalidat como mensaches han cambiau una miqueta mantenendo, ixo sí, toda la contundencia y reivindicación. Dende lo titol nos trobamos con un treballo mas positivo que se mira entaban y que torna a parlar d’as personas que luitamos por los nuestros dreitos socials.

Que sí, que vale, que la hemos cagado / Con letras llenas de patriarcado / Gracias a quién nos hizo aprender / Y reconocer lo malo. La primer canción ye toda una declaración, una confesión d’as suyas errors, una sesión de terapia a on que nos recuentan tamién las angunias que han teniu en toda la suya trachectoria. Las letras y lo soniu d’iste nuevo disco s’aluenyan prou de bell topico raper.

Lo concierto sigue con temas de toda la suya discografía. Abaixo, morfuga de revolución. Los versos mas furos se sienten por toda la sala. La rabia contra la maquina nos fa bullir la sangre. En lo primer charrazo, entre dos temas, reconoixen y nos fan remerar lo papel d’a nuestra Zaragoza en lo rap estatal. Bella canción dimpués plega lo turno d’o CSC Luis Buñuel. Nega y Toni s’aladeyan y lo scenario s’imple con la pancarta d’o Buñuel entre que una d’as suyas representants leye lo manifiesto con toda la sala chilando que lo Buñuel no rebla. En atra mena de reivindicación bien diferent, DJ Plan B se quedó bell rato punchando ell solet, amostrando lo que puet fer un buen DJ con dos platos y firme calitre.

En la presentación de Nómadas, un d’os singles d’iste nuevo disco, remeroron que, de cabo ta quan, tenemos victorias y que no nos gronxiamos prou, que siempre pareixe que perdamos. Por las huelgas del metal o de Tubacex / Que demuestran al luchar se puede vencer. "Lo titol d’o disco no ye somarda. Sí que i hai futuro" dicen dende alto antes d’empecipiar una lista de victorias obreras. Somos tant feitas a perder que nian sabemos reconoixer quan ganamos. Tamién ye verdat que los medios ya s’encargan de no dar guaire treslada d’ixas victorias, no siga que paremos cuenta d’o nuestro poder real. En ista canción se nombra, antimás, a los seis de Zaragoza, probablement lo verso que mas fuerte se sintió en toda la nueit.

Venimos de muy lejos soñando la utopía / Obreras orgullosas, ni esquirol ni policía / A muerte por la vida y la belleza de las cosas / Es por ello que luchamos, por el pan y por las rosas. Lo concierto se zarró con Pan y rosas, con los punyos alto y las pilas revolucionarias cargadas pa tot lo mes. Un tema que charra d’arrienda luitas, d’un ciento de batallas d’o movimiento obrer y de que queremos tot, no nomás las micazas. Me faltó COPS y belatra mas. Por yo, s’hesen fotiu una horica mas astí alto fendo-nos bailar, pero con tot y con ixo LCDM firmó un conciertazo a on que asistibanos chent de todas las cheneracions y todas las tribus. A lo menos en isto, i somos d’alcuerdo. Los zaguers versos d’ixe Ecos de un futuro pasado con que empecipiaban dicen que Lo mejor está por venir / Así que os jodan, hay cuerda para rato. Con ixa promesa aguardaremos los nuevos discos por venir entre que disfrutamos los ya feitos.

lunes, 27 de enero de 2020

Comanchería y entretenimiento pa l'hibierno. Tierra de barrenaus 6x11

Los controls de Radio Topo sobreviven por agora a la frescor zaragozana que somos patindo los winter-haters en istas semanas. Aspero que los partidarios d'ista estación tos lo sigatz pasando de pistón arrebullaus en las vuestras mantetas. Pero entre que aguardamos a que lo buen orache arribe, Tierra de barrenaus no atura y tos traye nuevas propuestas pa estar-nos mas entretenidas en las nuestras casicas.



Empecipiamos con Comanchería, lo nuevo disco de Los Chikos del Maíz. Rubén torna t'o programa pa charrar-nos d'iste nuevo album, de toda la trachectoria d'a banda y d'o concierto que facioron fa bella semana en Zaragoza, adintro d'a chira de presentación que los levará por puestos arrienda. Un analís a on que conoixeremos muitas cosas sobre iste grupo y toda la patacada d'artistas que ha colaborau en lo nuevo treballo.

En la segunda parte, me permito recomendar-tos cinco cosetas a fer en istos diyas d'hibierno. Tos proposo una cinta, una serie, un libro, un comic y una exposición que m'han feito goyo y que talment tos ne faiga tamién a vusatras. I hai de tot, pero mas que mas, frikismo. 

En la parte mosical, la canción d'o programa vien una vegada mas de man d'una banda aragonesa. Una gran canción d'un gran disco editau iste 2019, con la colaboración d'una d'as millors cantaires d'o hardcore d'agora mesmo. Tamién tendretz una nueva Canción blasfema que fa parte d'a banda sonora d'una famosa cinta que tamién estió perseguida por qüestionar los dogmas relichiosos.

Tos recuerdo que si queretz proposar qualsiquier tema, mosica, sección u lo que siga, lo programa tien las puertas pataleras pa tot lo que, educadament, me faigatz arribar. Y, prou que sí, pa las vuestras opinions sobre lo programa. Aspero los vuestros mensaches, TdBelievers!

Programa #70

jueves, 25 de abril de 2019

Ska-p d'ida y tornada

A finals d'os novanta una colla de mosica de Vallecas fació arribar lo ska a las orellas de muitas personas que tasament lo conoixeban. Ska-P lo petó firme por bells quantos anyos y dimpués ha pasau por toda mena de situacions muit ilustrativas d'o mundo d'a mosica y d'a militancia d'izquierdas en l'Estau espanyol.

No bi ha dubda de que ye lo segundo disco suyo, “El vals del obrero”, lo que les fació famosos de tot. Ya teneban bella relevancia conseguida con lo suyo primer treballo “Ska-P”, pero ye con lo single “Legalización” quan empecipian a estar omnipresents en totz los bars “d'o palo” y en muitos que no. En ixos primers discos no faltaba garra d'as reivindicacions que t'a part d'alavez yeran las mas rusients: la legalización d'a marihuana, la experimentación con animals, la represión policial, l'antimilitarismo, la relichión... En totz los bars se sentiban ixos himnos y en poco tiempo arriboron a las verbenas. En cada lugar y fiesta patronal se colaba entre Los Suaves y Barricada, unatra "pa los chovens”. Yera bien gracioso, por no decir atras parolas, de trobar-te a seguntes qui cantando ixo de “somos la revolución, tu enemigo es el patrón”. En ixos anyos, la colla visitó Zaragoza bell par de vegadas, implindo siempre los puesto a on que tanyeba, que no yeran precisament chicotz.


En primeras, todas yeranos encantadas con Ska-P. Nos sabebanos de punta ta coda cadaúna d'as letras que cantabanos emocionadas. Y igual como se feban famosos y arribaban a totz los cabos d'a sociedat, las militants d'izquierda, siempre tant puristas, los fuemos ixuplidando y amarguinando en las nuestras discotecas. La pura repetición en bars y verbenas fació que nos fartasenos d'aquell Vals del obrero y que muitas aproveitasenos quan sonaban pa ir a demandar t'a barra. Quan salió Eurosis, lo suyo tercer disco, muitas heban perdiu l'intrés y atras dreitament lo refusoron decindo que lo solo disco bueno yera lo primero. Cuento que be d'haber muita chent que en casa suya nomás tien primers discos de collas que se metioron de moda en lo segundo u tercer treballo: Nirvana, Offspring, Greenday... y, prou que sí, Ska-p. Barrunto tamién que en realidat los conoixioron, como totz, por Nevermind, Smash, Dookie u El Vals del obrero, pero que a posteriori decidioron que ixos yeran “contaminaus” de mainstream y que ya no valeban.

Personalment, tamién perdié prou intrés por la banda. Sintié Eurosis y tamién Planeta Eskoria, pero ya no iba t'os suyos conciertos ni los suyos temas freqüentaban guaire lo mio walkman. En los bars que ibanos la chent d'izquierdas no sonaban y, quan lo feban, no yeran d'os temas mas bailaus. Se miraba con un cenyo de condescendencia a qui portiaba bella camiseta d'o grupo. Ska-p pasoron a estar una d'ixas collas de “la chent que no sabe de mosica”, de críos, u de militants “no puros”. Se podría fer un listau, que caldría ir actualizando cada poco tiempo, d'os grupos, discos y cancions que puet ascuitar la “buena activista d'izquierdas”. Bella mena de catalogo a on que se podría adhibir qualsiquier mosica que no conoixese ni Blas, dica que fuese descalificada por belun d'os nuestros gurús culturals.

Talment siga percepción personal, pero Ska-p dispareixió d'a scena por muitos anyos pa muitas de nusatras. De quan en vez, si los veyeba en los cartels de bell festival, me preguntaba “¿pero istos siguen vivos? “Ye claro que sí. A Planera Eskoria (2000) le siguió ¡¡Que corra la voz!! en 2002, lo zaguer disco suyo que tenié. Dende aquell anyo, la suya trachectoria se tornó una mica mas erratica. “Lágrimas y gozos”, lo suyo seiseno disco d'estudio, no se publicó dica 2008. Tardoron cinco anyos en fer-ne lo siguient, titulau “99%”, que vido la luz en 2013. A la fin, l'anyo pasau, salió “Game Over”. Vintiquatre anyos dimpués d'aquell primer disco, Ska-p quereba contrimostrar que siguen vivos y lo fan con un disco que les ha feito tornar t'a “pomada”.

La razón pa charrar de Ska-P me surtió por la zaguer polemica con los horarios d'o Viñarock, asinas que caldrá explicar-la pa qui no tos n'haigatz enterau. Totz los anyos, bella quincena antes de que escompencipie lo festival, se fan publicos los horarios. Son mas de cien bandas las que pasan por los seis scenarios d'o Viñarock. Ixo fa que puedas trigar entre dos, tres u mesmo quatre opcions que son sonando de vez. La parte mala ye que ye prou cutiano que s'encierten dos collas que te faigan goyo tocando de vez en scenarios diferents. Si no asumes que ixo puet pasar, talment no habrías d'ir t'o Viña. L'anyo pasau habié de trigar entre Vendetta y Pirat's sound sistema, y iste anyo me tocará de fer-lo entre Zoo y El Diluvi. Malas que se facioron publicos los debantditos horarios, un flumen de criticas le plevió a la organización por fer coincidir en horario a Los chikos del maíz con Ska-P. Pa forro de bota, los valencianos no farán que ixe festival y asinas ye anunciau.

Teneba ganas de veyer totz dos conciertos, pero tampoco no soi ultramegahiperfan de garra d'os dos asinas que probablement vaiga ta Ska-P, sin plorar ni meya glarima por perder-me a LCDM, a qui cal que veyeré a l'atro anyo u d'aqui a dos. Pero m'ha deixau sin sangre en la pocha la cantidat de fans que tienen en común. Toda la ripa de mensaches que bi ha habiu dende la publicación d'os horarios, y que sigue habendo-ne por cada día, en los retz socials ye impresionant. Los Chikos son en un momento de prou exito, fendo una mosica que ha arribau a toda una cheneración y con unas letras a-saber-lo combativas. 


D'atra man, creyeba que t'o concierto de Ska-P, no querríanos ir-ie que los trentaymuitoanyeros que querebanos retrobar-nos con un grupo que fa parte d'a banda sonora d'a nuestra adolescencia. Manimenos una patacada de chovens bien chovens s'han encarranyau -¡y cómo! - por haber de trigar.

Soi seguro que la organización do Viñarock yera mas conscient que no yo d'a capacidat movilizadera de Ska-P y que, precisament por ixo, ha feito que s'encertasen totz dos conciertos, pa escusar-se bell lurte de chent. U mesmo, pensando en lo publico (araba!) pa que podamos disfrutar-los millor.

Lo caso ye que, en contra d'o que deciba DEF CON DOS, lo rock 'n' roll pareixe que sí que ye un boomerang, y que ha trayiu de tornada a Ska-P. Talment la choventut d'agora s'ha librau d'os prechuicios que tien la nuestra cheneración sobre Ska-P. Ellas no han habiu de patir-las a todas horas en los suyos bars y verbenas. Talment, me faría goyo de pensar-lo, s'han librau d'os prechuicios mosicals, pero m'entrefilo que no ye lo caso. Entre las que ya no faremos los trenta, Ska-P ye visto a sobén como una colla comercialoide y somos muit pocas las que encara los ascuitamos de cabo ta quan. Pero, por lo que leigo, entre las que acaban de pasar la vintena, que tasament yeran naixidas en ixos primers discos, los Ska-p funcionan prou bien. Con los suyos nuevos discos, ixos que las mias quintas no les darán ni una oportunidat.

Una colla con las suyas contradiccions entre lo que diz y lo que fa. Como todas las collas y como todas las personas. Que devante la man qui en siga libre y veyeretz lo sobaco d'un mentirol. Ska-p consigue colar, entre tot lo panorama de letras de “te quiero muito” u “da-me lo tuyo y yo te doi lo mio”, mensaches de luita y reivinciación que son plegando a las cheneracions mas chovens. ¡Bienvenida siga la suya tornada!

lunes, 19 de octubre de 2015

Esperanzah WMF (I). Cronica d'os conciertos

Manu Chao
Por primer vegada en toda la mia vida, he pasau bell diya de Pilars difuera de Zaragoza. ¿Qual podría estar o motivo ta, por primer vegada, traicionar a ista ciudat, deixar aqui a las amigas y tres diyas de borina? Pues ni más ni menos que tot un festival. O Esperanzah World Music Festival, que cuento que ye o zaguer d'a temporada estivera, y que, a priori, teneba tot un cartel. Asinas que asti va la cronica.

O viernes, en treballar de maitins as dos, pleguemos chustas ta plantar a tienda, fer una uellada a la zona de minchar, cambiar diners, pillar unas biera y ir a tot meter a lo concierto d'Amparo Sánchez. En quatre formatos la he vista ya, y en os quatre me ha pareixiu una gran artista, capable de trasmitir firmes emocions. y de fer-te bailar como quan dengún no se te mira. En tasament una horeta fació cantas actuals y antigas y estiró as orellas a lo festival en estar o solo nombre femenino de tot lo cartel. Contino, La Troba Kung Fu nos fació continar con os bailes, con o suyo curdión que bell diya le pretará fuego. En a horeta radida no le vagó de tocar muitismas d'as cantas que quereba ascuitar, asinas que me quedé con firmes ganas de más.  Fermín Muguruza yera o siguient, en un concierto bien intenso. En durar nomás una hora, no s'estió con experimentos y tiró de clasicos. Sentir "En la linea del frente" en chaponés, u piezas como Kolore Bizia u Hay algo aquí que va mal, chunto a bailables como Big Benat u Inkomunikazioa estió tot un luxo. Muguruza contina cerenyo, ¡y cómo!


Amparo Sanchez
O plato fuerte d'a nueit veniba contino. Si ya en Muguruza se notaba que plegaba prou más chent, en Manu Chao dreitament ni se i culliba. Un flumen de hippies s'arrocloron en prencipiar un concierto de bellas tres horas. Y encara que estió un conciertazo, ixo no lo puede dubdas dengún, s'estendilló masiau en a mia opinión. Tot lo curto que se m'heban feito os tres anteriors, se me fació de largo iste. En parte por o mesmo rollo que leva, repetindo terne que terne as frases clasicas suyas, y en parte porque tanto pogo sin biera me deixó meyo deshidratau. A resta de collas, Amparo, La Troba y os Dubioza, pasoron por o scenario ta fer-ie bella colaboración, pero las d'a fin, con Fermín cantando-se Dub Manifest, Sarri Sarri y Gora Herria, estioron una graniza borina. Pena d'haber-las visto dende luen, porque no adubibanos ya.

Dubioza Kolektiv, a siguient colla, no fació burro falso. Una colla que conoixié de casualidat en iste Viña Rock y que en disco no suenan ni la metat que en directo. Si tenetz a oportunidat de viyer-los en directo, no la malmetatz!

O sabado prometeba muito, pero o perfil de collas yera de tot diferent. D'un sonius y uns mensaches más buenrollistas y hippies, se pasaba a los sonius más rapers y letras más politiqueras (en o buen sentiu d'a parola) de Zoo, Aspencat u Los Chikos del Maiz. Ubrioron a tarde Bitxe, una colla que yera "o cupo local" como ells mesmos se definioron, seguius de Santo Machango, colla canaria con un soniu muito funk y como una scenografía muito buena. Pero, sentindo-lo muito por ells, lo que querebanos yera que prencipiase Aspencat. O nuevo disco suena de pistón, y en directo no ye menos. As nuevas cantas quedoron tant potents sobre o scenario como as antigas. Himnos como Naixen primaveres, Antimateria u Queden matinades nos facioron blincar dica quedar-nos sin chenullos. Atra vegada que nos quedemos con muitas ganas de más. A Aspencat nomás los he vistos en festivals y ya m'agana de poder disfrutar-los en un formato más largo.


Bitxe

Zoo yera o concierto, ta yo, más asperau d'o festival. Tasament lo heba puesto viyer un quarto d'hora en o Viña y o solo disco que tienen publicau me pareixe de lo millor que s'ha gravau en zagueras. Igual como Aspencat, no facioron burro falso, ufrindo un concierto muito más bailable d'o que m'hese pensau en primeras. No i falto a colaboración de Los Chikos del Maiz, ni o que ta yo estió un d'os momentos d'o concierto y d'o festival: a versión de Esbarzers de La Gossa Sorda. Encara que ye dificil superar a la orichinal, ta la que no tiengo parolas, Zoo ha conseguiu fer una versión bien pincha y que, en directo, suena memo millor que no pas en a gravación. Si Zoo contina asinas, somos debant d'una colla que ferá historia. Y he teniu a suerte de conoixer-los en o primer disco!

Fartas de blincar, chupidas en sudor, pero goyosas como ninas con chuguetes nuevos, marchemos a fer un bocau y descansar-nos bell rato, que ya nos caleba. A Los Chikos del Maiz los viyemos un ratet de vislai. Prou ta sentir C.O.P.S. y beluna de Riot Propaganda. A cansera, l'alcohol y que Gatillazo tampoco no nos motivaba guaire nos fació revlar y marchemos a dormir quedando-nos (atra vegada) sin viyer a Dremen, lo que me queda pendient.


Aspencat

A valuración d'o festival, cuanto a mosica y conciertos, ye prou buena. M'hese feito goyo más rato t'as collas que me fan más goyo, pero cuento que os fans de Gatillazo y Manu Chao opinarán lo contrario. A sola cosa en contra que puedo decir ye o poco tiempo que bi heba entre colla y colla. Os scenarios yeran prou cerca, pero si querebas simplament fer un pichau y demandar-te una biera, yera quasi imposible de no perder-te una u dos cantas d'a colla siguient. Asinas que si ta l'anyo venient se torna a fer, tos recomiendo muito d'ir-ie. Por os conciertos, prou que sí, pero tamién por atras cosas que'n charraré en que pueda.  




Nota: Ya siento no tener ni fotos ni videos millors, pero yera disfrutando d'o festival.... De videos, en tenetz buena ripa en Youtube, y tos recomiendo de fer-ie una uellada.