Mostrando entradas con la etiqueta Podemos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Podemos. Mostrar todas las entradas

jueves, 15 de junio de 2023

Pactos d'un fuello. Diario electoral 03

Un treballo de clase de 1º d'ESO. Y con mala nota. Ixo pareixeba l'acuerdo PP-VOX pa gubernar lo País Valenciano, con chenialidaz como "Libertat pa que todos podamos esleixir" u "Sinyals d'identidat pa desfender y recuperar los nuestros sinyals d'identidat". Ixe acuerdo se fació en tasament bella hora y cuento que, en realidat, lo farían en 10 minutos y adedicarían la resta a preguntar-se por la familia u pretar-se un gin-tonic. Entremistanto, la izquierda yeranos fendo-nos pallas mentals sobre fuellas de ruta, tricolotiando-nos por cualsequier detalle y chitando sal en l'hortal d'o vecín de trinchera. 

Creigo sincerament que una d'as fortalezas d'a izquierda ha d'estar lo metodo. Que lo debat y la reflexión han d'estar continas. Que siempre hemos d'estar revisando los nuestros postulaus ideolochicos pa no esdevenir dogmaticas. Pero talment no pas toz los días y talment no pas con seguntes qué intensidaz.

En la dreita tamién i hai diversidat. Liberals, democristianos, faxisitas senso stricto... Toz saben qué piensa la resta y aplazan lo debat a haber conseguiu lo poder. En la izquierda sabemos perfectament de qué coda ye cada una d'as nuestras familias. Sabemos que los temas a on que no coincidimos son bels pocos. Belun de mas fundo, belatro de mas superficial. Pero sabemos lo que i hai. La escenificación d'o pacto d'o País Valenciano nos habría de fer reflexionar. No digo que copiemos ixa indignidat, pero sí que talment podríanos fer uns acuerdos mas basicos y que no calga procesos de anyos pa decidir un programa ideyal que dimpués no podremos aplicar por diferents motivos: lo primero, porque no haigamos conseguiu lo poder entre atras razons por estar-nos mas a debaz esterils que a estratechicos; lo segundo por la propia urchencia d'a vida que obliga a improvisar y a aplicar las politicas como buenament se pueda, ¿u ye que s'hese puesto fer un progama que tenese en cuenta la pandemia u la guerra en Ucraína?; y lo tercer porque a no estar que faigamos una revolución, lo poder d'a izquierda habrá d'estar compartiu con lo PSOE que nunca no deixará implementar seguntes qué politicas. 

Dimpués d'una semana de pacto Sumar-Podemos seguimos con lo ferrete d'o veto d'Irene Montero. No sé si dende Sumar creyeban que Podemos reblaría en iste tema y se callaría. No sé si en Podemos son conscients d'o mal que puet fer a la coalición d'a que ya en fan parte prolargar lo tema tantismo. Lo debat ideolochico -y por ende de personas que represienten ixa ideolochía con toz los suyos matices - ye vital en la izquierda y ye menester pa que de verdat sigamos una teoría politica liberadera y transformadora. Pero si ya sabemos quí somos y qué pensamos cada ún, talment habríanos de deixar ixe debat pa lo tiempo entre procesos electorals y, cuan sigamos en istas dinamicas, priorizar cuestions estratechicas. Ye penible y fiero, pero mas en será deixar lo poder en mans de clicas como la chentucia que gubernará lo País Valenciano los siguients cuatro anyos.

Si bella cosa ha teniu de bueno l'adelanto electoral ye que s'ha contrimostrau que las izquierdas se pueden meter d'acuerdo sin aprecisar procesos larguismos de debat que acaban cremando a-saber-la chent y con trenta escisions. Sí se puet. ¿Ye pior lo resultau, son piors las listas y los suyos representants, que si s'hese teniu seis meses mas?. ¿S'hese feito una coalición millor? Lo dudo. 

Pasarán las eleccions y, pase lo que pase, tendremos que solucionar isto de cara a los procesos de 2026-2027. Podemos empecipiar a l'inte a fer-lo y permitir-nos un debat fundo y serio que estableixca un metodo de participación real y lo mas horizontal posible en un sistema que por definición no en ye u aguardar a zaguer hora y asumir que los pactos se farán sobre personas y puestos seguntes lo suyo peso electoral, como fan los fachas, pero con una redacción una mica menos vergüenyosa.

jueves, 1 de junio de 2023

A prioris y posterioris: Diario electoral 01

Diz que i hai cambio de ciclo politico. Que plegan anyos de gubiernos de dreitas, chunto con lo ultrafacherío. Pareixe bella mena de maldición, inevitable, contra la que no podemos que encocolar-nos en posición fetal aguardando a que lo mal pase. Atros son mas optimistas y desfienden que encara tenemos la oportunidat de aguantar lo lapo que l'electorau nos ha fotiu y que, lo menos en l'estau quede un gubierno meyo civilizau. No soi un buen analista politico y no voi a iluminar-tos con grans reflexions que faigan chirar lo resultau, pero quiero aportar la mía envista sobre tot lo que pasa arredol d'istos meses electorals y, si puedo, fer honra pa que iste agüerro lo mundo siga un poquet menos mierda. Empecipio hue con iste Diario electoral, que no sé guaire bien encara t'a on irá.

A prioris y posterioris:

Las semanas d'antes d'as eleccions mas d'una persona me preguntaba qué iba a votar pa todas dos convocatorias electorals. Fa tiempo que desmitifiqué lo voto, que lo de fer-lo "en conciencia" m'importa prou poco y que las razons estratechicas me pesan muito mas que no atras. En primeras, pa las Cortz aragonesas toz los partius dignos de votar-se teneban asegurada representación. Pa lo Concello de Zaragoza, la situación yera prou mas dificil. Todas las encuestas que s'iban publicando en ixos días sinyalaban lo mesmo: que Zaragoza en Común, Podemos y Chunta Aragonesista quedarían arredol d'o 5% de voto, lo que menazaba con que pasase lo que a la fin pasó: que un, dos u mesmo las tres candidaturas se quedasen sin representación. I heba voces, ixos días, que consellaban concentrar lo voto en una u atra opción. Atras, iban a contramán, desfendendo que caleba forzar de bella manera que todas tres fuerzas en aconseguisen, de representación, apostando por un 10+2+2+2 = 16 que dase l'alcaldía a Lola Ranera, con lo refirme d'a resta d'a izquierda.

Voté a ZeC. No sin dudas. Las encuestas deciban que yera qui mas probabilidaz teneba de quitar concellers. Yera tamién la candidatura que mas me convenceba y que creigo que millor treballo ha feito en istos anyos. Asinas que chuntaba lo voto estratechico y de conciencia, con tot lo miedo d'o mundo d'entivocar-me y que Podemos y CHA quedasen por dencima y hese "aventau" lo mío voto. A qui me demandaba consello no le podeba responder. ¿Y si ZeC quedaban zaguers? ¿Y si teneban razón los de repartir voto? ¿cómo se reparte voto de manera eficaz? A la fin lo mío voto sí que contó, pero me podeba haber entivocau como lo facioron muitismos companyers que apostoron por las atras opcions.

A la mayoría d'os que me preguntaban les teneba igual a quí votar d'ixos tres. Yo les deciba que votaría a ZeC pero que no podeba dar-les garra razón de peso pa que no votasen a los atros dos, que no bi heba garra garantía de que ixe mas-menos 1% fese chirar lo resultau a favor d'una u atra lista.

Agora muitos carranyan a qui votó Podemos u CHA. Yo me veigo incapable. Lo marguin d'error d'as encuestas podeba haber fallau y que l'orden de voto hese estau bien diferent. Lo ret ye a rebutir de capitans A posteriori que entonan ixe "¿veyes como teneba razón?". Creigo, sincerament, que no bi heba garra razón de peso pa apostar por una u atra estratechia en lo momento que se presentoron ixas tres candidaturas a lo concello. 

Sí que i hai motivos pa carranyar a los responsables d'haber plegau a ixa situación d'as tres candidaturas. U las d'as cuarto de Uesca, que no en charro porque desconoixco mesmo mas. Ya se sabeba que ixo podeba suposar que cualcuna quedase difuera d'o concello. Mesmo todas, como pasó en Uesca. La rematadera estió la presentación de Aragón Existe en las municipals zaragozanas en unatra d'as maniobras sinsentiu que ha feito ixe ¿partiu? ¿plataforma? ¿penya? y que aduyó a fer venir la situación que tenemos hue en la ciudat. Se sabeba que isto podeba pasar y, con tot y con ixo, se tiró entabant. ¿Pa qué? ¿Por qué? ¿Tanto pesan los vuestros egos? ¿Tant grieus son las vuestras diferencias? ¿De verdat una candidatura de reivindicación d'o entorno rural y d'o territorio vuedo tien la necesidat de presentar-se en una ciudat de 700.000 habitants? ¿Cuals son las diferencias programaticas muncipals entre ZeC, Podemos y CHA? ¿Cuántas vegadas hesen votau diferent en la lechislatura d'haber conseguiu representación?

Lo clamamiento a lo voto util ye de buen fer a posteriori. Y bien perigloso, por cierto, ya que ixa linia de razonamiento acaba en un voto a lo PSOE, que ha contrimostrau istos zaguers anyos que cuan fa bella cosa d'izquierdas ye porque la izquierda le obliga, no pas porque se lo creiga. Pero lo que sabebanos todas, antes d'as eleccions, yera que lo escenario de que buena parte d'o voto d'izquierdas se quedase sin representación yera bien probable. Sisquiá haigan aprendiu. No nos ne queda atra si queremos evitar la barbarie que s'acerca.

miércoles, 27 de julio de 2022

Yo no lo tornaría a fer

Una d’as cosas mas dificils que puet fer una persona, por lo que veigo a lo mio arredol, ye reconoixer una error u entivocación. Manimenos, me pareixe que ye un d’os procesos mas vitals pa progresar como sociedat y tamién a nivel individual. Lo grieu no ye entivocar-se. Totz los femos terne que terne y ye imposible acertar siempre. Lo important ye qué femos con ixo, si somos capables de reconoixer las errors pa prebar de no repetir-las y d’apanyar las conseqüencias negativas que haigan puesto tener.

Tamién en ixe proceso d’autoconoiximiento y de reflexión, hemos de estar capables d’analisar las conseqüencias d’as nuestras accions. De nuevas, tanto a nivel colectivo como personal. Las activistas de toda mena deixamos a sobén aparcadas lo nuestro propio bienestar, y mesmo la salut, por un ideyal u por una causa. Todas hemos visto como seguntes qué campanyas u procesos han cremau a militants que, a ormino, dispareixen pa cutio de l’activismo u se quedan en un estau de militancia latent que’n salen muit de cabo ta quan.

Isto, que ye una d’as leccions mas valiosas que he aprendiu en zagueras, se veyeba bien amostrau en una d’as zagueras emisiones de La Base. En lo programa, se i charraba sobre los audios de Ferreras con Villarejo a on que se sentiba a l’augua clara como totz dos, de conchunta con amos de medios de comunicación, teixiban una estratechia contra Podemos a pur de fer servir información que sabeban falsa. Adedicoron qualques programa a lo clamau #FerrerasGate y mas que en podrían haber adedicau con tot lo suco que bi heba. En un d’os audios lo presentador de La Sexta deciba “Nosotros somos los que matamos a Monedero”. Pablo Iglesias lo levó como un d’os convidaus pa que en parlase. Tot lo programa ye intresant, pero me trucó muito una chiqueta frase que se dició en acabar (minuto 1:29:00 aprox). Pablo yera a pocas de despedir lo programa y Juan Carlos le demanda la parola pa decir: 

Yo volvería a hacerlo. Nos han intentado matar, nos han intentado arruinar la vida pero yo creo que lo volvería a hacer. También por respeto a toda esa gente anónima que se la ha jugado en toda España para acabar con toda esta basura.

De camín, Pablo respuleya:

Pues yo no. Yo no volvería a hacerlo.

Fa anyos, en una Trobada d’ixas que se feban d’activistas de l’aragonés, un viello militant admitiba que bi heba bella decisión d’o pasau suyo que cambiaría. Que de saber tot lo que sabeba agora hese preso atros camins. Feba tiempo que yo pensaba lo mesmo, que me cuacaría tornar t’o pasau y cambiar bella decisión que prenié. Me creyeba un varrenau por pensar asinas y salir-me d’ixa maxima que tanto se repite y que eixemplifica muit bien Monedero en ixe audio: “Lo tornaría a fer tot igual”. Pues, como Pablo, yo no.

Sabendo lo que sé agora por pura experiencia, sabendo las conseqüencias que tenioron beluna d’as mias decisions, sabendo por lo que hemos pasau atras companyeras y yo mesma, prou que cambiaría muitas cosas. ¿Puedo convivir con todas las mías decisions? ¡Y tanto!. Pero sé que en ocasions m’entivoqué y en atras, tot y que creigo que acerté, se pagó un pre que talment no valese la pena.

No sé exactament qué ye lo que cambiaría Pablo Iglesias. Ni sisquiá sé lo que cambiaría yo. Tiengo bien claras tres u quatre cosas. Atras, habría de valurar-las. Y muitas las deixaría asinas.

Diz un d’ixos mantras de coach que “I hai vegadas que se gana y atras que s’aprende”. ¿Nomás se puet aprender d’as redotas? ¡Au, va! N’he’aprendiu muito, prou que sí, pero tamién, y talment en la mesma mida, d’as mías victorias y aciertos. De todas las cosas que m’han saliu bien en la vida, que afortunadament no n’han estau pocas. Cal asumir las redotas y las errors, pero no pas gronxiar-se-ie y querer repetir-las, como un Sisifo, ni chupir-nos d’ixa penible cultura cristiana basada en la culpabilidat y la penintencia.

Anyade Pablo dimpués:

Pero lo que sí que voy a hacer es seguir aquí en La Base que esto es lo que me gusta, lo que creo que se nos da bien. En un momento decidí tomar una decisión personal que tuvo su importancia política pero yo ahora sí que estoy donde me gusta…

Y ixa ye unatra d’as leccions que he aprendiu en los zaguers anyos, que ye saber vivir lo momento politico de cada ún y a on podemos estar mas utils a las causas que desfendemos. Podemos pensar que lo que caldría fer ye X, pero no estar capables de fer-lo, u no estar disposadas a pagar lo pre personal que tendría. Y ixo no nomás ye chusto pa la persona que decide no fer-lo, sino que ye mesmo millor dende una envista de estratechia a largo plazo. Un activista cremau y retirau no vale pa cosa. Cudiar-nos en lo colectivo empecipia por cuidar-nos a nuestras mesmas, y por saber qué ye lo que podemos y queremos fer, que a vegadas no ye lo mesmo que lo que creyemos que la luita pueda aprecisar u lo que la resta puedan pensar que ye mas util.

Xavi Sarrià, una d'as personas que millor parla de cómo se vive l'activismo cultural y politico, ha escrito una repolida canción pa lo suyo zaguer disco Causa, que se diz Autodefensa. Vale la pena de punta ta coda, pero me quedo, pa acabar iste post, con una d'as estrofas, que diz: 

He après a conviure / Amb aquelles ferides / A queixar-me menys / I no comprovar / A sentir-me sol / En un laberint gegant / A pensar en el que vull / I no en el que diran

jueves, 30 de junio de 2022

La izquierda d'usar y aventar

I hai una persona, en lo mío entorno, que yera votant d’Izquierda Unida de toda la vida. Quan amaneixió Podemos, empecipió a simpatizar-ie de camín y chiró lo suyo voto. Plegoron las eleccions a lo concello de Zaragoza, ixas que acaboron fendo alcalde a Santiesteve, de Zaragoza en Común. Lo lunes dimpués d’a chornada electoral, me recontó la suya aventura electoral, sinyalera de qualcosa que pasó muito ixe día, que ha seguiu ocurrindo y que m’entrefilo que no s’apanyará en lo curto plazo, por desgracia.

Me deciba que fue t’o colechio electoral buscando la papeleta de Podemos, pero que no la trobó. “Podemos no se presienta”, le dició belún. “Rai, pues voto a Izquierda Unida”, pensó. Pero pa sorpresa suya, lo partiu que levaba votando dende que teneba memoria, tampoco no teneba papeleta astí. Dimpués de firme rato rechirando por totz los papelotz le preguntó a belún que, a escuchetes, le dició que los comunistas y los podemitas se presentaban en ixa que meteba “Zaragoza en Común” y que ella no heba sentiu nian parlar-ne. Y, afortunadament, les votó. ¿Quantos votos se perderían en ixa chornada por cosas asinas? ¿Quántas enerchías invirtiemos en creyar Zaragoza en Común pa que, en quatre anyos, en marchase una d’as organizacions que mas personas i aportaba, sin existir una motivación ideolochica de fundo? No tot lo mundo puet, ni quier estar a la tisva de totz los cambios de nombre, compleganzas y plataformas electorals que femos las organizacions d’izquierdas terne que terne dende fa anyos.

En lo podcast de La Base, que mena Pablo Iglesias, Manu Levín feba ista reflexión (minuto 43 si la queretz sentir) en charrando d’as eleccions en Andalucía:

(...) yo lo llamaría un poco la “izquierda de usar y tirar” porque cuando Inma Nieto dice hoy que un problema ha sido el desconocimiento de la marca y de la candidatura está señalando un elemento clave. Lo que pasa es que en eso no podemos echar balones fuera desde la izquierda. Es decir, es un poco difícil de entender, seguramente, para un observador externo que la izquierda se llame de una manera diferente en cada territorio, en cada pueblo y en cada elección: no hay dos elecciones seguidas en las que la izquierda se llame igual y se respete a sí misma y a su propia marca. Yo creo que ahí ha habido una pedagogía que ha sido un poco equivocada, que era la que decía que un partido es un instrumento, que es la noción meramente instrumental de las organizaciones, como si fueran un producto de consumo que se gasta y se tira y se compra otro. Y yo creo que no funciona así. Entiendo el planteamiento y el momento en el que se hizo esa pedagogía y lo comparto hasta cierto punto pero una organización política no es solo un instrumento: es una institución. Los partidos son instituciones y parece que nosotros somos los únicos que renunciamos permanentemente a construir instituciones. Y enfrente tenemos a la derecha y al PSOE con su iglesia y sus sindicatos y sus partidos de 145 años pero nada, nosotros - espero no molestar a nadie con esto, pero - parece que somos los únicos gilipollas, con perdón, que tenemos que refundarnos cada dos años y disolvernos y salir todos en fila de a uno con las manos arriba y cambiarnos de nombre permanentemente y presentar papeletas en las que a veces ni siquiera es fácil saber a quién se está votando. ¿Alguien se imagina al PSOE planteándose refundarse y cambiarse de nombre, por ejemplo, cuando tuvo los peores resultados de su historia, en 2015 y en 2016, o cuando los ha tenido ahora en Andalucía? ¿A que no? ¿A que nadie se imagina eso? Pues claro que no. Y yo tengo la sensación de que al final los que compramos más que nadie esa lógica de la política como un mercado de demanda y esa lógica neoliberal de la sociedad individualista y líquida y de la política como un mercado de demanda que apela a consumidoras individuales, somos nosotros. Porque lo demás es mucho más sólido y parece que solo la izquierda es líquida. Para mí eso es un triunfo del neoliberalismo en nuestras filas, porque una izquierda sin instituciones es un triunfo del neoliberalismo y al final las profecías autocumplidas sobre las marcas que están quemadas, que en realidad no son más que contribuir a quemarlas nosotros mismos y que llevan a autoliquidar una y otra vez las estructuras y el tejido político que construye la izquierda, yo creo que forman parte de una pulsión destructiva y nefasta que hay que dejar atrás y que los que hablan permanentemente de superar a las organizaciones y de arrasarlo todo con napalm, yo creo que hay que cuidar las organizaciones y las marcas electorales y que nos va el país en ello”
Fueras de bell detalle, soi prou d’alcuerdo con lo que i diz y ye qualcosa que levo pensando dende fa tiempo. Ya fa anyos a-saber-los que i hai un escepticismo y un postureo entre la izquierda que refusa los partius como forma organizativa. Y mesmo que refusa las organizacions, sigan d’a mena que sigan. Dende ixe sector s’ha mirau mal a qui en manifestacions y actos portaba pegallos u sinyals que l’identificasen con qualsequier organización. S’ha plegau a vedar lo suyo emplego con diferents exitos y resultaus. Y ye qualcosa que entiendo porque muitas d’ixas organizacions han perdiu prestichio, con mayor u menor chustificación.

Caleba superar partius y organizacions, deciba lo 15M. Y a l’arreu fundó un partiu. Pero como ixe partiu tampoco no satisfeba a la izquierda, calió fer un ciento de compleganzas con nombres diferents en cada lugarón, con procesos de debat que a sobén no levaban ta garra cabo, con un desgaste brutal pa militants y que han teniu un recorriu bien radiu y que han librau bell enchendro. Dimpués de tot iste tiempo, y de totz ixos procesos que yo tamién esfendié y bi participé, plego a conclusions pareixidas a las de Manu. Ye tiempo, talment, de tornar a las organizacions que ya tenemos, t’a que cada ún se sienta mas comodo, sabendo que garra no ye perfecta, ni lo será nunca, ni podrás estar 100% d’alcuerdo con tot lo que faigan y que habrás de trusquir zapos, como tot lo mundo. Y si se’n fa una, de nueva, que por favor dure mas d’una lechislatura.

Ixo vale pa los partius, pero tamién pa todas las organizacions. Hemos teniu y tenemos encara, estructuras organizativas en muitas arias: sindicals, culturals, ecolochistas… No cal inventar cosa. ¿Actualizar-las y esviellar-las? ¡Y tanto! Pero difuera d’o mundet ixa a on que nos movemos los quatre frikis que militamos, la chent aprecisa referencias, aprecisa organizacions duraderas que i pueda confiar. Que tiengan una presencia a traviés d’o tiempo y una historia que, tot y reconoixendo las errors, pueda presumir de bell exito y d’un herencio ideolochico.

Milito en dos organizacions, Nogara y Radio Topo, que han visto naixer, creixer y morir un ciento de prochectos que iban a cambiar-lo tot, que empecipioron con firme rasmia y s’amortoron con la mesma velocidat. Qui s’enfila ta qualsequier d’as dos ya sabe lo que se va a trobar porque levamos una trachectoria de decadas de treballo y una linia bien clara que no cambiará por un concieto u una estratechia mas estetica que politica.

No i hai solucions machicas ni rapedas a los retos que hemos de concarar. Garra organización ni persona vendrá y apanyará tot de camín y sin esfuerzo. Nos caldrá luitar muito y furo y estar conscients d’a situación y d’o que nos somos chugando.

Pa las siguients eleccions nos aguarda en la izquierda unatra plataforma, compleganza u lo que sía que ye ixe Sumar u como a la fin se clame. Unatro proceso eterno que no sé ta qué cabo nos levará. Sisquiá ista vegada funcione y dure mas que los Ganemos En Común Sí Se Puede Adelante Aupa Ahí. Si no, me pienso que lo solo que nos quedará son las organizacions d’antes mas, las que levan decadas de fayena y que, con todas las suyas imperfeccions, son lo cubillar d’a izquierda.

jueves, 18 de marzo de 2021

Candidaturas, protagonismos, partitocracia y sentius de voto

Lo n-eno tierratremol plega en la politica espanyola con tot l’empandullo de Murcia, fendo remerar ixa canción de Cistits & the pajer. En una d’as replicas, Pablo Iglesias amaneixe de rapiconté y se presienta pa president de Madrit, que como vale un valer, igual le tiene una administración que atra. Que vicepresidida una, vicepresididas todas. Como a tantas atras personas, la maniobra m’ha pareixiu intelichent, conseguindo fer revilcar lo partiu en un puesto a on que yera en las tres pedretas y esbarrando lo debat ent’os intreses de Podemos, que bien dificil yera. Precisament ixe feito, lo cambio de tendencia derivau d’un simple cambio de candidato, ye una d’as cosas que m’ha trucau mas l’atención dende fa muito. En ista ocasión por no identificar-me-ie, y entender malament ixos cambios tant radicals en lo sentiu de voto porque i haiga un candidato u atro. No recuerdo haber cambiau nunca en la mía vida lo voto porque lo primer puesto d’a lista lo ocupase fuleno u mengueno. Manimenos, ye qualcosa bien común y que puet fer chirar de tot lo panorama politico. De reflexions sobre lo tema, no me’n falta.

¿Qué ye lo que importa, la candidata u lo programa? Si lo que votamos son unas ideyas, un prochecto politico, que la papelamenta la faiga una u atra persona, a priori, habría de tener-nos igual. En lo sistema partitocratico que tenemos - u patimos - se suposa que se treballa en equipos. Por un regular asesoraus por tecnicas que conoixen l’aria de treballo. Ixo fa posible que chent sin relación profesional son la medicina pueda estar consellera u ministra de sanidat sin que ixo signifique que lo faiga millor u pior que una sanitaria. ¿Qué aporta alavez la primer persona d’a lista electoral? ¿Ye nomás una imachen? ¿Bella mena d’actriz? ¿Una comercial encargada de vender un producto? ¿Una comunicadora, una divulgadora que simplifique lo embolicau luengache politico a termins que l’espectador meyo de Sálvames, Ana Rosas y Hormigueros pueda entender?

Lo debantdito sistema, lo partitocratico, tien como totz virtutz y defectos. Una d’as primeras, en la mía opinión, ye precisament que tienga igual qui represiente a lo partiu, ya que i hai una ideolochía y una linia politica dezaga. Las personas pueden cambiar d’opinión en un petén, se pueden mercar, u simplament, reblar debant d’as dificultatz d’a politica. Las personas que representan a los partius han de (u habrían de) respectar la voluntat d’a organización y d’as votants y aplicar lo programa. Manimenos, en ixe mesmo sistema, lo cargo perteneixe a la persona y no pas a la organización. Isto provoca problemas como lo transfuguismo que tant bien conoixen tanto en Madrit con Tamayo como en Aragón con Gomáriz, y que agora entre Ciudadants ye una pasa que s’apega mas que la covid anglesa. Las listas ubiertas se proposan a ormino como solución, ya que sí que votaríamos a la persona candidata. Con lo mas que probable periglo que ixo esdevenise un concurso de popularidat. Pocas vegadas, no sé porqué, se proposa un cambio a l'inversa, que los puestos perteneixcan a lo partiu y no pas a la persona. Tamién tendría conseqüencias indeseyebales, asinas que talment ista siga una solución de compromís.

Baixando t’a realidat, a on que la teoría empecipia a fallar, nos trobamos con la estructura interna d’os partius, organizaus en familias, corrients u como se le quieran clamar. Astí ye a on que empecipia a prener mas forma la importancia d’a candidata, representando por un regular a la famiglia que tienga la mayoría interna, habendo ganau lo congreso, asembleya u lo que cada organización tienga. Lo PSOE ye particularment curioso en iste aspecto, tenendo una variación ideolochica interna prou gran, tanto a nivel discursivo como estetico. A sobén me foi cruces de que Javier Lambán, Roberto Fernández u Grande-Marlaska compartan organización con Ximo Puig, Cristina Narbona u Marcelino Iglesias que, sin tener-les mica aprecio, tienen perfils bien diferents a los tres primers. En la izquierda a la zurda d’o PSOE, que la familia que gane lo proceso siga una u atra puet mesmo trencar la organización y orichinar una nueva opción que pareixe radicalment diferent pero actua estraniament igual en quasi tot.

Izquierdas y dreitas se diferencian en lo suyo comportamiento electoral de muitas maneras. Una d’ellas, la disciplina de voto. Lo blog de societat anonima escribió fa anyos un articlo a on que postulaba que la dreita espanyola votaría a un ornitorrinco y i soi d’alcuerdo de tot. Lo PP podría meter de candidato a lo mesmo Bárcenas u a una inanimada barra de carbono que tendría, si fa u no fa, lo mesmo resultau. La izquierda, manimenos, nos la pillamos con papel de fumar una vegada mas, y nos cal una candidata immaculada, que vienga refirmada por un proceso participativo alto u baixo representativo, que arrocle a toda la militancia y que traiga sangre d’unicornio d’a tuca mas alta de Mont Excelencia. Y si, en cuentas d'a primera ye la segunda tuca en altaria, ya nos pensamos si votar-le u no.

Asinas que, encara que no lo entienda, l’afer d’una candidata potent ye important. Bien important. En la izquierda mas que no en la dreita. Y por ixo, porque los partius lo saben, s’ha feito servir arrienda lo recurso de meter en los primers puestos d’as listas a personas y personaches independients, con reputación, fama y/u trascendencia, que puedan movilizar ixe dificil voto de l’exquisito votant cucho. Las campanyas se centran alavez en la persona y no pas en lo partiu u lo prochecto ideolochico. Y ya no votas a CHA, que votas a Labordeta. Ni a Podemos u a Mas País, que votas a “lo codetas” u a Errejón. Mesmo las siglas mutan de PSOE a ZP quan lo nombre d’o partiu ye una mica por tierra. Bella vegada, ixas candidaturas estrela sisquiá son militants d’o partiu, con la lochica carranya d’a chent que i leva treballando a saber qué anyos. ¿Qué diz d’una organización haber d’ir a escar a la persona que la represiente difuera d’as suyas filas? ¿Cómo le parla ixe comportamiento a la suya militancia?

Que a mes y meyo d’unas eleccions, un simple cambio de candidatura pueda fer chirar lo scenario electoral ye qualcosa que me cuesta entender pero que pareixe prou cutiano. Lo mundo politico d’agora funciona a una velocidat prou mayor que no antes. La trachectoria de Ciudadanos en ye buen eixemplo. Las enqüestas no valen ni brenca ni meya debant d’un electorau que, a ritmo de twitter, fa trending topic una u atra opción politica d’un día t’atro. Los candidatos y candidatas son mas influencers que ideologas, mas presentadoras que teoricas, mas show-women que chestoras.

Talment isto no siga ni bueno ni malo, sino simplement una circumstancia que cal asumir. Si l’equipo, las personas que prenerían las responsabilidatz de chestión, son las adequadas, ¿qué importa si se destina a una d’as personas d’a candidatura a un papel nomás mediatico? ¿No ye nomás unatra especialización mas en ixa tendencia antirenacentista que vivimos habe tiempo? Levando-lo un poquet mas enta alla, ¿no se podría profesionalizar de tot y que la candidata sisquiá plegase a tener cargo politico? ¿Que s’ocupase de fer mitins y entrevistas pero no ocupase lo suyo posiento en l’administración que la trigase?

Seguiré sin entender ni compartir que s’apueste tanto por los personalismos en los partius, ni por candidatas estrela. Pero lo feito ye que ye una manera de movilizar voto que funciona muito y bien. Las personas que militamos en organizacions d’izquierdas habríanos de preguntar-nos cómo y por qué. Y si queremos cambiar-lo, por coherencia u estratechia, cómo habríanos de fer-lo, u mesmo si ixo ye posible. Tanimientres, entre que trobamos atras ferramientas millors, habremos de fer servir las que tenemos.

jueves, 7 de enero de 2021

La posibilidat d'un gubierno UP-PSOE

Diz una mesacha en Twitter Para la próxima vez votad para que UP mande y sea el "PSOE" él que ayude. Nos irá mejor y tot pareixe nomás una qüestión numerica. En lo nuevo scenario electoral espanyol, de cinco grans partius estatals beluns asumen que lo partiu mas votau, de l'arco parlamentario que siga, se refirmará en los menos votaus y que ixo sucederá d'una manera quasi automatica como, de feito, ye pasando en muitos gubiernos autonomicos. Muita chent que tenemos una simpatía no amagada por Unidas Podemos hemos pensau a-saber-las vegadas en ixe scenario. Un gubierno de UP refirmau por lo PSOE, a on que se suposa que sí que se imposarían ixas midas d'izquierda socialdemocrata que nos aconhortaríanos con veyer bell día y que amaneixeban como irrenunciables en los programas politicos d'as diferents convocatorias electorals. Manimenos, ¿ye ixo posible?

Ixe deseyo, ixas alufras que nos femos - u nos febanos - s'ha alimentau de man d'os quadros podemitas quasi dende lo suyo naiximiento. No fa tanto tiempo bi heba enqüestas que pronosticaban lo famoso sorpasso, una parola que tasament s'heba ascuitau en los telediarios dica ixe momento. Ixe vocablo nos levaba a ixa situación a on que la izquierda espanyola, toda ella, ganaba las eleccions y UP teneba mas votos y/u diputadas que PSOE. Nunca no se planteyó la mayoría absoluta, lochicament. Si ixo hese pasau, que bien dificil yera, soi seguro de que ni Pablo Iglesias ni garra atro dirichent de Podemos hesen acabau de president d'Espanya.

No ye nomás un barrunto, u una maldición. Ye basau en lo que hemos visto y veyemos por cada día. Todas presenciemos la caboliosa campanya mediatica a favor d'un pacto PSOE-Ciudadanos antes d'o gubierno actual, a pesar d'aquell chilo de "con Rivera, no" que feban las militants "socialistas" en la siede de Ferraz. Ascuitar la SER u leyer El País cada vegada que Podemos u belún d'os suyos ministerios insinua una mida que menace ni un poquet a los poders economicos ye presenciar un manual d'a mas primaria manipulación periodistica. Con tot y con ixo, y a pesar de totz ixos entrepuces, lo gubierno PSOE-UP naixió y, por agora, contina vivo. Me pienso que por prou tiempo, antimás. 

Pero si la situación se chirase, si UP hese pasau, u pasase en lo futuro a lo PSOE, ¿farían istos zaguers de chanca como son fendo los moraus? Cal que no. Antes refirmarían un gubierno d'o PP. No ixuplidemos que la suya abstención ya fació president a Mariano Rajoy una vegada. Mesmo en la fuga d'os movimientos de compleganzas arredol de UP, con Colau y Carmena tot lo día en la tele, y ZeC ganando las eleccions en Zaragoza, lo refirme socialista estió radiu y pasó por poco la simpla investidura. Por quatre anyos fació mas d'oposición que de companyer d'ideolochías, tot y que tanto ZeC como UP s'esbaforon dica limites mas que asumibles por l'electorau y los cargos d'o PSOE.

No sé si la estratechia de Podemos refirmando a lo PSOE por micazas ye l'adequada. Lo tiempo lo dirá. No sé si se conseguirá nunca lo sorpasso, ni qué pre ideolochico caldría pagar pa conseguir-lo. Pero muito han de cambiar las cosas pa que bell día un gubierno autonomico u estatal de UP refirmau por lo PSOE siga posible. Sí que tienen razón los podemitas en una cosa que dicioron y que talmen copioron a belún y ye que "lo PSOE no fa, se le obliga a fer". Con diputadas a la suya cucga, prou que sí, pero sobre tot con movilización y presión social.

viernes, 10 de enero de 2020

Con los peus en tierra. Apunts d'una investidura (II)

Las alufras que cada un se fa determinan muitismo las reaccions a los acontecimientos. Dende lo 15M y lo naiximiento de Podemos y las compleganzas, cada vegada que s'arriba a lo poder institucional arriba una euforia extrema a on que pareixe que la revolución que muitas deseyamos siga a tocar. De manera paralela i hai una patacada de haters que siempre avisan de que cosa no sirve pa cosa y de que lo que cal fer ye lo que dicen ells dende lo teclau d'o PC.

La realidat gosa d'estar muito menos dichital. I hai muit pocos zeros y unos en politica, tenendo infinitos numeros en meyo pa fer servir. Clamatz-me varrenau, pero personalment me foi contento de que, en cuenta de tener a Casado de president y a Abascal de vicepresident, tiengamos a Sánchez y Iglesias. Nomás de veyer los aparatos que ha feito lo facherío y los suyos voceros, ye un buen indicador de que s'han ixorrontau una miqueta y, encara que poco, los suyos privilechios son menazaus. Dimpués de todas las victorias que han teniu en zagueras caleba baixar-les los fumos. Yeran, y son, muit creixius, y ixo ye perigloso mesmo a nivel fisico, como bien saben qui han estau victimas d'os suyos sobos y menazas en zagueras que tant poco amaneixen por las televisions.

Lo nuevo gubierno espanyol lo tien muit dificil pa fer-me burro falso por un simple motivo: no n'aspero cosa.  No m'he feito guaires alufras. Podemos pasó d'asaltar los ciels a una socialdemocracia floixeta en qüestión de meses. Los chandríos internos, los pactos a sobén vergonyosos con lo PSOE en atras administracions, la ruptura de compleganzas y muitas atras d'as suyas decisions me fan tener muit poca asperanza en que consigan cambios de guaire entidat. Muito menos, revolucionarios. D'o PSOE espanyolista d'os GAL, la reforma laboral, lo 155, d'os pantanos, lo lambanismo, Grande Marlaska y Borrell, ya ni te cuento.

Pero sí que aspero, y ixo ye bien important, que lo que dure iste gubierno sirva pa dos cosas. La primer, baixar lo libel d'o rancioespanyolismo que va prenendo cada vegada mas presencia. Me preocupa la cantidat de diputaus que tien, encara que probablement sobrerepresente a la ultradreita sociolochica. Pero muito mas la normalización que he viviu en zagueras d'os suyos discursos en la carrera. La falta de vergüenya que tien ya muita chent pa expresar ideyas que antes mas nomás se deciban a escuchetes, y en los suyos entornos. La segunda, que aproveitemos que lo viento va a favor, u lo menos no sofla en contra, pa reconstruir los discursos d'a izquierda a ran de carrera. Y prou que sí, de l'aragonesismo, que buena falta nos fa.

Como siempre, la luita yera, ye y continará en la carrera. Pero la cantidat d'entrepuces que te metan los gubiernos pa fer la tuya vida social, cultural y politica cambea muitismo la realidat y la posibilidat de conseguir cambios reals. Asinas que aproveitemos que arriba un periodo a on que en tendremos menos, d'entrepuces, y sigamos empentando las alternativas politicas que fan d'o mundo un puesto millor a on que vivir.

lunes, 12 de febrero de 2018

La izquierda en Aragón y los dreitos lingüisticos

Ha pasau ya qualque semana dende que lo president d’Aragón, Javier Lamban, declarase que descartaba de tot “promover garra mena de cooficialidat lingüistica en Aragón”, y no habría de deixar d’encarcar-nos la falta de respuesta de man d’os partius politicos con representación institucional.

D’o PP, Ciudadanos y PAR, en lo tocant a los dreitos lingüisticos, igual como en lo tocant a tantos atros dreitos, no podemos asperar cosa. Son responsables d’a redacción y aprebación d’a Lei de Luengas que popularizó, ta tristura y vergüenya d’o nuestro pais, aquells acronimos de LAPAPYP y LAPAO, tot ta escusar-se clamar a las luengas por lo nombres suyo: aragonés y catalán. Lei que, por cierto, contina vichent y que no pareixe que se vaiga a derogar, a pesar de fer parte de l’alcuerdo de gubierno PSOE-CHA y de tener prou mayoría parlamentaria ta fer-lo.

Manimenos, dende las izquierdas, s’aspera una sensibilidat diferent quanto a las minorías u los colectivos privaus de parte d’os suyos dreitos. Ya sigan d’identidat sexual, nacionalidat d’orichen, relichión, … qualsiquier organización que se situe en ixa zona de l’espectro politico luitará activament por ixe reconoiximiento d’os dreitos y porque s’acabe con ixas situacions d’inchusticia. Pero en que charramos d’os dreitos lingüisticos, ixas organizacions desapareixen como si las personas que femos servir beluna d’as luengas propias d’Aragón no estasenos que bella mena d’estorbo, u que los nuestros dreitos, mas que dreitos, estasen un concieto.

En quasi un mes, ni un d’os partius s’ha pronunciau en contra d’as parolas de Lamban, ni s’ha demandau explicacions. No digamos ya rectificacions. En las cuentas de Twitter de Podemos, IU y CHA nomas podemos trobar una vaga referencia a isto en un retuit d’ista zaguer formación, procedent d’a suya organización choven Choventut citando las parolas de Chabi Gimeno, d’o Seminario Aragonés de Sociolingüistica : “No hay ninguna experiencia europea de recuperación de lenguas o mantenimiento, sin oficialidad”.

¿Podríanos esmachinar que s’hese pronunciau en contra d’o reconoiximiento de qualsiquier mena de dreitos, de qualsiquier atro colectivo, y que dengún no decise ni pon? Cal que no. Las parolas de Lambán son muit grieus, por tot lo que significan. La oficialidat no ye la maxima aspiración d’os dreitos lingüisticos. Tot lo contrario, ye la base. Lo simple reconoiximiento de que una luenga existe, que tien un nombre, una unidat lingüistica y una comunidat d’usarios. L’aplicación efectiva y lechislativa que tienga ixa oficialidat ye un debat que cal fer antes con antes. Lo reconoiximiento d’a realidat y d’os dreitos d’una comunidat lingüstica ye una obligación moral, y mesmo un imperativo legal, si queremos cumplir con lo firmau en la Carta Europea d’as Luengas Minoritarias u Rechionals. Ixas declaracions significan que bells 100.000 aragoneses no viyeran reconoixius los suyos dreitos plenos “de garra mena”. Que continarán estando ciudadanos de segunda, a lo menos, en ixe aspecto d’a suya vida.

¿Podemos esmachinar que s’hese pronunciau en contra d’a conservación d’o mas valioso patrimonio natural, arquitectonico u pictorico, por eixemplo? Si lo Pilar, u los quadros de Goya, Ordesa u Albarracín, estasen en periglo, ¿No saldrían de camin, con toda la razón, los partius d’a izquierda a reivindicar la suya protección? L’aragonés y lo catalán ye un patrimonio inmaterial milenario, que s’ha deixau a la bimbola y con una radida intervención gubernamental ta protecher-lo.

Lambán estió bien contundent: “Garra mena de cooficialidat”. Ni de nombre, ni de facto. Las declaracions a favor d’a derogación d’a lei de no-luengas d’o PP-PAR, y lo pacto de gubierno firmau con CHA quedan en papel mullau debant d’istas actitutz. La falta de contundencia en la respuesta de Podemos, CHA y IU clama l’atención, manimenos. U habría de clamar-nos-la.

Ya son muitos anyos de movimiento en desfensa de l’aragonés. L’argumentario ye a man de qualsiquier que i tienga intrés. Los partius d’izquierdas en Aragón han de prener-se en serio los dreitos lingüisticos d’a nuestra ciudadanía y desfender-los como los de qualsiquier atro colectivo sin reconoiximiento pleno d’a suya identidat y dreitos. La luita por l’aragonés y lo catalán ye la luita por un patrimonio cultural d’una valura incalculable. Pero tamién ye la luita por los dreitos d’una minoria que quiere exercer-los. Dica que las izquierdas no entiendan isto, se lo creigan, y faigan d’ello una mas d’as suyas luitas sinyaleras, las y los fablants d’as nuestras luengas propias continaremos estando ciudadanía de segunda sin una representación parlamentaria que nos desfienda.


miércoles, 27 de septiembre de 2017

Lo proceso d'independencia catalán. Tierra de barrenaus especial

Nunca no he planteyau lo programa de radio como un espiello de l'actualidat. En l'orichen sisquiera quereba emitir en FM, sino fer nomas un podcast. Pero, ai!, cosas d'a vida, a la fin soi fendo radio, u qualcosa pareixida, y pa forro de bota, me foi un directo.

Que Catalunya ye un tema que m'apasiona no ye garra secreto. Lo que somos vivindo en istos diyas ye una baruca y de vez me fa trobar-me con contradiccions, pasions miedos, debatz y emocions a cada paso. La escalada violenta protagonizada por l'estau talment fuese asperable, pero sincerament no creyeba que plegase ni tant luego, ni tant fura. Y lo que nos queda por viyer. Asinas que, dimpués de tot lo que pasó ixe 20 de setiembre, y de los feito que han iu a l'arreu dende alavez, me viyé quasi en la obligación moral de fer un Tierra de barrenaus radio sobre lo clamau "procés".

Lorient, de Podemos, Daniel, de Puyalon, Laura de Purna y lo periodista Chorche, nos dan a Arale, a yo y a todas vusatras la suya envista y opinions sobre iste afer. Bi convidé a muita mas chent, pero en istos diyas imos todas bien aqueferadas, y en estar un directo, tot se fa mas dificil.

Aspero que sirva iste programa ta que la chent que lo ascuite entienda una mica millor tot lo que ye pasando en Catalunya, i piense bell poquet, y que las que somos por lo dreito a l'autodeterminación y por la simpla democracia, tiengamos bellas quantas voces mas que sentir, en un momento comunicativo muit dificil.

Lo podetz sentir en la barra d'abaixo, u descargar-tos-lo dende aqui.

jueves, 20 de octubre de 2016

Exercendo lo pasquinismo 011: Cebrián, Gonzalez, Podemos militarra y os comunistas nazis

Ya fa tiempo que a SER fa pampurria. Muita pampurria. Por diferents razons, en o treballo mio ye a cadena que ye enchegada tot lo dia, asinas que me sé la suya programación de punta ta coda. As primers horas d'o maitin son as d'as noticias y as editorials. Asinas que ye an que más se nota a ideolochía d'a cadena de Cebrián. Precisament, os abucheos a ixe hombraz y a lo suyo "compinche" Felipe González en una Universidat espanyola, han centrau una d'as pachinas más penibles d'o suyo "periodismo". Tot un exercicio de pasquinismo.

Prencipiaba, bien luego, Jose María Izquierdo en a suya sección "O uello cucho". Tot lo mierques heban estau dando ferrete con a noticia, pero contaba que no continarían o chueves, ya que no daba pa más. Prou entivocau yera.

"Acotolar o faixismo d'a violencia", titolaba Izquierdo a la suya columna.Yo, que encara debo d'estar sin esmaliciar, me pensaba que charraría d'a puyada d'a extrema dreita en bell cabo d'Europa u de bella movida d'o futbol. No me fació lo morro clo. Prencipiaba charrando d'ETA. Ya soi feito a ixa relación d'ideyas y a ixe discurso, asinas que tampoco no me trucó guaire. Se feban cinco anyos dende que deixoron as armas y yera lochico que en charrasen. L'articlo contina remerando os factors que levoron ta ixe cese de l'actividat armada y reivindica a figura de belun d'o PSOE. Dica astí, sin novedat. Aqui prencipia lo cachondeo.
Es obligado mencionar hoy a Francisco Tomás y Valiente, asesinado a tiros en la Universidad Autónoma de Madrid hace ahora veinte años, porque hemos visto, desgraciadamente, cómo el fascismo no ha desaparecido de ese ámbito de inteligencia y libertad que es la Universidad, y hemos asistido, atónitos, al deplorable espectáculo de ver cómo unos descerebrados impedían dar una conferencia a Felipe González y Juan Luis Cebrián. ¡Una conferencia, una charla, una exposición de ideas, qué atrevido insulto y qué terrible provocación!
Diz Izquierdo. Veiga-se como, quasi por arte de machia, asocia a ETA con una colla d'estudiants que protestoron porque dos personaches como Gonzalez y Cebrián isen t'a Universidat a repetir a mesma vasuera que levan repetindo totz os medios de comunicación -propios y allenos - dica l'escamallo. Si yo estase d'o PSOE, u familiar de Tomás y Valiente, talment me ofendería una mica que iste sinyor contimparase una protesta con un asesinato. Ixo sí que ye una "gosada faltada y terrible provocación".

Deciba no se qué feminista a qui le dicioron feminazi "Claro, porque estar a favor d'as cuotas en as listas electorals ye como invadir Polonia". Aplicable tamién a isto. Soi o primer que fa servir masiau a soben as contimparacions con o faixismo y o nazismo, pero Izquierdo, en ista se ha saliu.

No remata aquí. Ya hemos estableixiu que os que protestoron en a Universidat yeran etarras y faixistas. Qué más les falta?. Sí, quiesta lectora.... podemitas...

¿De dónde salen estos cafres? ¿Quién los anima, los alimenta, los azuza?

Asinas remata o suyo articlo, continando con l'argumento que desfendió o PSOE dende o primer minuto de que a movilización yera cosa d'o "codetas".ETA-faixismo-Podemos en tasament dos parrafos. Plas, plas, plas, Izquierdo.

Con tot y con ixo, Izquierdo ye un chulo de laminaculs d'o chefe Cebrián, si lo contimparamos con Pepa Bueno. Poco rato dimpués d'a enciclica de Izquierdo, continaba Bueno con a noticia d'o día. ¿Gürtel? ¿Siria? ¿o motín en o CIE? ¿o montache policial d'Altsasu? No. Que heban chilau a lo suyo caporal.

que se impida físicamente en la Universidad la celebración de un acto en el que se va a utilizar como única herramienta la palabra es una muy mala noticia y un síntoma inquietante de intolerancia.
Prencipia un articlo que titula "Encapuchaus en a Universidat". No charra de quan os nazis no deixoron charrar sobre o proceso de paz en Euskal Herria, sino de que bi ha habiu una protesta contra dos millonarios, con medios de comunicación propios.

Felipe González y Juan Luis Cebrián no pudieron hablar ayer con los estudiantes de la Universidad Autónoma de Madrid que sí querían escucharlos. Y no pudieron porque un grupo de doscientos decidió por todos y reventó el acto. Por muy gastadas que parezcan las palabras, las que sirven para lamentar este episodio son las mismas de siempre: que unos pocos impongan su voluntad a muchos tiene un nombre muy feo se llama fascismo,
Os pobrichons que no podioron ascuitar-los ahiere lo podeban haber feito mientres os meses y meses que levan desfendendo o suyo modelo d'estau. U ixe mesmo dia, quan movilizoron a tot lo suyo exercito d'opinadoras. U hue, quan han feito portalada en totz os periodicos. ¿Tos alcordatz de quan nomás ABC y La Razón compartiban portaladas absurdas? A El País le pasa cada vegada más a soben. A la fin, tot pa tornar a decir que yeran faixistas. A lo menos no ha tirau d'ETA. Encara.

y no se puede banalizar de ninguna manera que unos pocos impongan su voluntad a muchos porque se vulneraron dos derechos: el derecho a expresarse libremente de unos y el derecho a recibir libremente información de los alumnos.

Parrafo glorioso. Charra de no banalizar una persona que acaba de contimparar una protesta universitaria con un rechimen que exterminó a millons de personas. Que "uns pocos imposen a suya voluntat a muitos" ye precisament lo que Gonzalez, Cebrián y lo gubierno que s'han encerrinau que tienga l'Estau espanyol ha feito, fa y quieren que contine fendo. Que una persona diga que s'ha vulnerau o dreito de Cebrián y González a expresar-se librement, fería meter-se royo como un ababol a qualsiquier que i piense tres segundos. Por favor, ¿de verdat me yes decindo que un ex-president y o suyo quiesto amigo, duenyo de o grupo de comunicación más gran de l'estau espanyol y d'os mas grans de Latinoamerica tienen en periglo o suyo dreito a expresar-se librement?

Actuar encapuchado, meter en el mismo saco a los presos de ETA, el Gal, y hasta el debate actual en el PSOE es una ensalada tal que, si efectivamente son estudiantes, alguien debería repasar el Plan de estudios.
Mezclar ETA con o GAL? Qué loquería, e? Son cosas que no tienen mica relación. Bien se vale que en a suya cadena no han mezclau, meya hora antes por eixemplo, una protesta estudiantil, con o faixismo y Podemos.

Como as universitarias son una comunidat que tien bell prestichio social, siempre que bi ha qualsiquier protesta en a universidat, se mete en dubda que qui la faiga siga universitario. Pasa en cada piquete de vaga, en cada protesta meyo fura y, prou que sí, aqui. ¿Conoixe la periodista, u qui l'ha serviu a información, a los millars d'estudiants d'a universidat? Si iban encapuchaus, ¿cómo sabe si son u no universitarios? Belun habría de repasar o plan d'estudios, sí, pero lo prencipiando por o de Pepa Bueno.

Remata Bueno con un:
La memoria histórica sirve también para explicarles a los más jóvenes que en las sociedades democráticas la razón está siempre del lado de los que no cruzan la raya de los derechos de los otros.
Y isto lo diz charrando de Felipe González, que se pasó por l'arco los dreitos d'un fascal de chent. Pa forro de bota, lo fa con ixa bamba parternalista que tanto odio, pretendendo "explicar a os más chovens" a suya envista historica.

Yo, y muita chent más choven que yo que nian han viviu baixo lo gubierno de González, recordamos perfectament la cal viva. No nos cal que vaiga Iglesias ta siede parlamentaria a explicar-nos-lo, por muito que asinas lo creiga en a radio de Cebrián. Recordamos tamién como tractó a los insemisos, recordamos os GAL, a lei Corcuera, a OTAN d'entrada no, as ETT's, y tantas y tantas atras cosas.

Bueno y Izquierdo, González y Cebrián preban de que ixuplidemos y de fer-se pasar por un pobres a qui les ha crebau a libertat d'expresión. Lo hodiu ye que cuela... Con totz os medios de masas alineaus más que no nunca en a dreita u ultradreita, se permiten o luxo de prebar de decir-nos lo que ye libertat d'expresión. Bueno, ya lo parodioron lo Simpsons, con aquell mitico "nos atacan comunistas nazis". A SER nomás lo ha espanyolizau, barrachando ETA y Podemos tamién.





miércoles, 8 de junio de 2016

Abolir a Semana santa?

Fa poco Pablo Echenique, de Podemos,  tornaba a asegurar por Twitter que en o programa de Podemos no ye l'abolición d'a Semana Santa. Tornaba a fer-lo dimpués de que ixe partiu en Andalucía hese d'aclarir lo mesmo fa bell mes, por unas declaracions de Begoña Gutiérrez, una d'as personas d'a executiva podemita d'alla. Ixas declaracions deciban que "si gubernamos, y se planteya sacar a Semana Santa, os ciudadanos decidirán". Ye decir, que caleba, primero, que gubernasen, lo que nomás pasaría si han conseguiu un refirme popular muito important. Segundo, que belun planteyase sacar a Semana Santa. Ye decir, que una parte d'a población, dreitament u vía representación institucional, planteyase cambios u l'abolición d'a Semana Santa. Y tercer que, en un hipotetico referendum, proceso de consulta, u como lo quieratz clamar, a población decidise fer-lo asinas. ¿Quál ye o problema en ixo?

Prou que, como de cutio, o catolicismo s'alticamó, prencipió a fer aparatos y dedució, d'ixas declaracions, que os malvaus comunistas, podemitas, minchaninos y cremailesias, iban a vedar as celebracions semanasantils. En Andalucía ta forro de bota! Faro catolico d'a Tierra!. O mensache, rebutient de demagochia, s'espardió en os medios de masas y, ta sopresa mia, chupió más que no creyeba. En ista Semana Santa pasada, en dos conversas allenas que yera fendo orella sentié decir "agora que los de Podemos van a sacar la Semana Santa...". Ignorando, prou que sí, que Podemos sisquiá gubierna en Aragón u en Espanya.

Ye una pena que o catolicismo tienga tantismo poder mediatico como ta silenciar un debat que habríanos de tener antes con antes y que no ye atro que os criterios t'as vancazas laborals. Como ateu y ateista, una d'as cunyadadas que más a soben m'he de sentir, ye ixa de "Sí, sí, ateu, pero bien que fas as vacanzas de Nadal" (u Semana Santa, Sant Valero, u qualsiquier atra). Antes feba o poder d'explicar-les que yo, igual como a resta de chent, no puedo trigar as mias vacanzas. Que si podese, de feito, no tendría vacanzas en Semana Santa ni en Nadal, dos calendatas que me fan prou pampurria. Les prebaba d'explicar que a chent tenemos vacanzas no gracias a o catolicismo, sino a la luita obrera que dimpués de muitos anyos consiguió que tenesenos os diyas de vacanzas pagadas que hue tenemos. Cada vegada lo foi menos, pues me resulta prou canso.

As treballadoras tenemos, gracias a ixa debantdita luita, un numer de diyas de treballo y de vacanzas a l'anyo. A mayoría d'ixas vacanzas vienen imposadas por un calendario festivo controlau, en una parte muit important, por as fiestas que celebra una parte d'a sociedat. Ixe calendario, antimás, ye de tot ilochico y a Semana Santa ye o maximo exponent d'ixa manca de lochica. Una fiesta que cambea de calendata cada anyo, dependendo d'a luna y que condiciona estudios, treballo u mesmo os ingresos de buena parte d'o sector turistico que, pendendo d'a calendata que toque, puet dar-le perras ta sobrevivir, u fer-le zarrar o negocio.

As fiestas patronals d'os lugars son atro claro eixemplo de falta de lochica en as fiestas. En Andorra se celebran, por eixemplo d'o 7 t'o 11 de setiembre, toque como toque. En iste 2015, como cada cierto tiempo, cayó de lunes a viernes, empachando que muitas d'as personas vincladas a iste lugar podesen disfrutar d'as fiestas y que fuesen economicament menos viables. En iste caso, a culpa no ye d'a relichión ya que as calendatas sisquiá vienen dadas por o santo d'o lugar, que ye ta chinero.

M'alcuerdo tamién de quan yera universitario y todas as fiestas patronals d'as facultatz tocaban ta primavera. En estar a l'aire libre, porque las febanos encara en a plana que bi heba a la fin de Miguel Servet, nos caleba buen orache. Manimenos as pobretas de Dreito la celebraban en lo preto de l'hibierno porque o suyo santo les tocaba en ixas calendatas. Si en as facultatz más "d'izquierdas" ni se planteyaban cambiar o diya de celebración d'o centro d'estudio, como ta fer-lo en Dreito, bastión d'o facherío universitario.

Tiengo a suerte de vivir en Zaragoza y de que as fiestas mayors d'a mia ciudat tocan en Octubre. Encara fa bueno y se pueden disfrutar. Pero con tot y con ixo, yo soi partidario de cambios. No m'importaría mica, por eixemplo, que s'adelantase bell par de semanas y fer-las a la fin de setiembre ta guarenciar-nos millor orache, sin pisar guaire a las fiestas d'atros lugars aragoneses. Tamién creigo que s'habría de zarrar más diyas tanto a universidat como en os centros de treballo. D'an se pueden pillar ixos diyas? Tenemos calendatas ultraabsurdas como a Concepción u Sant Valer an que m'atrevería a decir que o 95% d'a sociedat no celebra cosa. ¿Por qué no se pueden trasladar ixos dos diyas, por eixemplo, t'as fiestas mayors?

¿Por qué no podemos a ciudadanía decidir quan queremos celebrar as fiestas d'a nuestra ciudat, d'o nuestro país, de l'estau, ....? En qué momento se dio por supuesto que todas hemos de tener as fiestas quan lo decida la ilesia catolica? No soi charrando de vedar ni suspender as celebracions d'as cristianas. Soi charrando de qüestionar que todas haigamos de tener fiesta en ixos diyas y no pas en atros. A resta de confesions relichiosas y prou que as ateas, no tenemos fiesta os diyas que queremos y ixo no nos empacha de celebrar as nuestras festividatz como podemos.

Se pueden quitar os pasos, se pueden fer todas as cosas que quiera que faigan as cristianas ixos diyas, sin que a resta haigamos de condicionar o nuestro ocio a ixos costumbres. Cuento que as personas que van o diya de Sant Valer a besar o troz de calavre, pueden fer-lo de tardes, no? Asinas, a resta podríanos tener un diya más de vancanzas en unas calendatas que nos cuacasen más.

As fiestas han de decidir-se con razons lochicas y de conchunta entre todas as ciudadanas. Soi seguro que, de fer-se un debat publico y participativo sobre as calendatas d'as vacanzas, as cosas no cambiarían guaire. Ye muit dificil de cambiar costumbres y ritos de fa sieglos. Pero ye un debat que nos han furtau y que, malas que insinuas d'ubrir-lo, bi ha qui s'alticama y t'acusa d'os mil mals d'o mundo. Regular que a Semana Santa, por eixemplo, sobreviviría, pero a atras como os debantditos Sant Valer y a Concepción, no les daría tanta fortuna.

viernes, 31 de julio de 2015

Podemos, CHA, IU y as collas parlamentarias

Articlo de Maru Díaz, diputada de
Podemos, en Heraldo
De polemicas, en vivimos terne que terne en ista tierra. De grans y chicotas, de serias y d’absurdas, como a zaguera d’a fresquera municipal. Heraldo gosa d’estar o patrocinador d’istas segundas. Una, que se queda en un punto medio, ye la alcurrida fa bell diya arredol d’a formación d’as collas parlamentarias y de que CHA y IU s’haigan quedau sin colla parlamentaria propia.


Como talment bi haiga bella lectora que no siga guaire feita a la politica institucional, talment cal explicar lo d’as collas parlamentarias. As diputadas d’as Cortz d’Aragón s’organizan en collas parlamentarias. Cada colla ha d’estar formada por, lo menos, tres diputadas. A cada colla se l’asigna un espacio en Cortes, proporcional a las diputadas que tien, uns diners, una representación en as collas sectorials, etc… Todas as diputadas que no sigan en garra colla quedan en o clamau “Grupo Mixto”. Dica agora, siempre pasaba que as diputadas que se quedaban en ixe grupo mixto yeran d’o mesmo partiu. IU u CHA, por un regular. Pero en ista lechislatura, ni IU ni CHA podeban fer Colla Parlamentaria propia en no plegar en as tres diputadas que cal ta fer-la.


Dende a creyación d’o parlamento aragonés moderno, como muito bi ha habiu cinco partius y, alavez cinco collas parlamentarias. Bella vez ha pasau que bell partiu s’ha quedau por debaixo d’ixe minimo de tres, pero como no yera que uno, o “grupo mixto” yera de tot ocupau por un partiu y, a efectos practicos, teneba colla propia. En ista lechislatura, tanto IU como CHA han quedau por debaixo, lo que les fa haber de compartir ixa Colla Mixta.


Dica astí, lo que ha pasau y o reglamento. Lo que demandaban CHA y IU yera de cambiar-lo de propio ta baixar a muga de tres a dos, que CHA tenese colla propia y IU se quedase con a mixta entera ta ellas.


Ya dende un prencipio lo de cambiar leis u reglamentos seguntes convienga ye, como poco, zaborrero. Ye alto u baixo lo que quiere fer o PP con a lechislación electoral. Como con a lei actual pierde concellos encara que siga o partiu más votau, cambea a lei ta que o partiu más votau siga qui gubierne. Con tot y con ixo tampoco no creigo que siga un cambio inchusto ni un apocalipsi ni cosa parellana. No tiengo garra problema filosofico u etico por o feito de que se constituiga colla parlamentaria con dos u con tres diputadas.


Pero ¿por qué cal cambiar-lo?. Porque os tiempos d’intervención son menors? Bueno, se puede ixamplar ixos tiempos ta que tiengan mayor visibilidat. Por una mayor representatividat en as comisions sectorials? Ummm, talment siga una sobrerepresentación, pero cuento que tampoco no bi habría mayor problema. Agora bien, si ye porque s’ha feito un calculo masiau optimista d’os hipoteticos resultaus y s’ha malfurriau en una campanya electoral uns diners que no se tienen…. pues lo siento muito, pero no. A crisi economica por a que ye pasando CHA le ye levando a prener prous decisions más penibles, en a mia opinión, que de cutio. Talment habrían de reendrezar a traza de chestionar o partiu, en cuentas de fer seguntes que shows culpando a atros d’haber perdiu a gran base social (y electoral) que un diya tenioron.


Ye curioso que dimpués de foter-se quatre anyos presumindo de levar “a voz d’Aragón” t’o Congreso espanyol, agora digan que “se quedan sin voz” por no tener colla propia. En o Congreso espanyol, Yuste yera un d’os 11 diputaus d’una colla parlamentaria minoritaria. Bi heba un total de 350 diputaus y sisquiá estió toda la lechislatura, pero levaba “a voz d’Aragón”. En o Parlamento aragonés, serán dos d’as tres diputadas d’una d’as seis collas parlamentarias. Tienen dos de 68 diputaus. Y se quedan sin voz por no tener colla propia? U antes u agora mienten. U simplament, exacheran en ambas situacions.


Articlo de Gregorio Briz (CHA) y
Patricia Luquin (IU) en Heraldo
Ye normal que CHA presumise d’a faina de Yuste en Madrit. De feito, reconoixco que muitas d’as intervencions que tenió estioron prou bien. Pero pintaba lo que pintaba. Ni menos ni más. En as nuevas Cortes aragonesas, CHA no va a estar sin voz por o feito de no tener colla parlamentaria. No han teniu garra problema en compartir colla con IU en Espanya, pero agora pareixe una trachedia.


A rematadera d’a sobreactuación ye o feito de contimparar-lo con a “Lei Mordaza” pepera. De verdat me son contimparando una d’as mayors enrestidas contra as libertatz d’expresión, prensa y asociación que bi ha habiu en a “democracia” moderna, con que les saquen bells diners d’a suya asignación? Por favor, sigamos serios.


Os chunters se feban cruces istos diyas y feban por tuiter una campanya ploricona con o hashtag #HayTiempoHastaElMartes. Una d’as campanyas más furas que les he visto en zagueras. Y tot por dos razons: continar cremando a Podemos y os diners. Quan digo continar ye porque, sobre tot dende a suya militancia, bi ha habiu, quasi dende o naiximiento d’a formación, una quimera contra Podemos, quasi mayor que contra o PAR. Muito más que la que le pueda tener IU. Pero istos diyas, con a coda preta, baixoron o discurso ta emparar as negociacions y, en perder, tornoron con a rasmia de cutio y as debantditas barbaridatz d’a Lei Mordaza.

Tiengo antimás o barrunto, más que fundau, de que si a situación hese estau de revés, si de CHA hese pendiu de dar-le colla propia a Podemos, hesen feito exactament lo mesmo, con os mesmos argumentos.


Con tot y con ixo, creigo que aquí ye Podemos qui ha perdiu la partida. De feito, creigo que la partida la hemos perdida muita más chent. A mayoría d’o publico no entiende os motivos de Podemos, y l’importan igual. Con lo que s’ha quedau ye con que Podemos ha rebaixau a capacidat d’expresión parlamentaria de CHA y de IU. Ixe ye o mensache que ha plegau. Tamién gracias a Heraldo y cía que no deixan pasar-ne una. Talment as motivacions fuesen buenas, pero Podemos ha chugau mal as cartas suyas. Barrunto que bi heba muitas cosas en as negociacions d’a Colla Parlamentaria y Podemos podría haber revlau en iste afer, conseguindo atras cosas a truca. Talment son por esmaliciar. U talment son esmaliciaus y m’he perdiu bell espisodio. Quemisio. O feito ye que creigo que, cara t’as votants de cuchas han dau una imachen y bamba. ¿Quantas sabemos lo que realment bi heba dezaga d’ixe Briz alticamau, d’ixos hooligans fendo aparatos por o ret? As que no nos cal tot iste show ta fer-nos una ideya d’os vientos que soflan en cada partiu. A resta viyen lo que viyen y no sé si Podemos sabrá sacar treslada d’iste episodio. Podemos no perdeba guaire permitindo a Colla Parlamentaria propia de CHA y, manimenos, pierde muita imachen (y atras cosas) no permitindo-la.


IU s’ha queixau, con as mesmas razons que CHA, pero sin fer tanto aparato. D'una man, cuento que os vinclos que tien, y os que ye prebando de creyar con Podemos, influyen en ixa menor belicherancia que amuetra. D'atra man, probablement no les cal tanto os diners, porque IU ya fació a suya “travesía por o desierto” fa una decada y sabe como salir-ne. Una “travesía por o desierto” que asperaba sincerament que prencipiase ta CHA en istas eleccions y que, desafortunadament ta ells, ta yo, y ta tot Aragón no les ha plegau. Encara.

Bi ha tiempo ta tot, que son quatre anyos de lechislatura. Ta modificar o reglamento d'as Cortz y permitir que CHA tienga Colla Parlamentaria. Ta que a cucha complegue en muitas atras arias. Ta que as cupulas d'os partius respondan a ixos consensos que as bases ya tenemos en as carreras. Ta sacar-nos todas, as d'a politica viella y as d'as nueva y as que somos en o bell meyo, o carnet d'autenticidat revolucionaria, prener un pozal d'humildat y posar-nos a charrar con l'otri sin pensar en a maniobra que nos son fendo por dezaga. Cuento que tot ixo ye imposible dica aviento. Bi ha muitos niervols por l'anyo que hemos pasau y por lo que nos viene. Pero talment en aviento, ya siga masiau tarde.