Mostrando entradas con la etiqueta internet. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta internet. Mostrar todas las entradas

miércoles, 21 de noviembre de 2018

Odio en ret

Yera tant gratuitament ofensivo que mesmo a ell le fació mal. La pantalla se pixelaba y las letras pareixeban no querer chuntar-se pa poder prener significau. Lo texto s’enfocaba y desenfocaba dimpués, como quan l’oftalmologo va prebando quál ye la tuya graduación. Pareixeba que lo ret social refusaba aquell mensache, como si cadaúna d’as letras sobrecese por si mesma lo limite de caracters permitiu.


La suya pancha, por adintro, le empecipió a chirar, de vez que sentiba como si bell cuco le rosigase las suyas paretz. Un cuco con catirons y esmolaus dients de tiburón. Un filet d’una sustancia negra y espesa le escorreba por lo canto d’a boca. Baixaba ent’a variella, como lava abanzando por la ladera d’un volcán. Los didos d’as mans se sentiban culpables d’haber executau las ordens que los niervols les heban transmitiu dende aquell malaudo cerebro. Se tricolotiaban entre ells, acumulando-le la culpa a lo currín, u lo cordial, u los vecins de l’atra man. En realidat, totz heban picau bella letra pero, de vez, totz aseguraban que las suyas heban estau las mas inocents. S’enreligoron, se’n tornoron ent’o maniquiello, superando las limitacions imposadas por la propia estructura osia d’a man, forzando tendons y ligamentos.


Por toda la piel correba bella mena de corrient electrica que feba esgarrifar-se los pels por a on que pasaba. Una sensación dolenta, que amás feba que los suyos musclos se movesen, provocando espasmos que le convertiban en lo mas pareixiu a un bailador farto de psicotropicos y anfetaminas.


En la pantalla de l’ordinador amaneixió lo sinyal de “mensache ninviau”. Lo ret entero, lo mundo entero, teneba acceso a lo suyo odio, a la suya basemia que belun s’encerrinaba en calificar de loquería. L’aplicación aturó, por un momento, d’actualizar la cronolochía. Se fació un silencio en tot aquell escatapurcio de bytes. Los sinyals dichitals, pensoron en tornar-se analochicos pa poder prener valors que no les yeran permitidas y cambiar asinas la realidat d’o que heban de transmitir. Alto, a man cucha, lo numero se seguidors puyaba y baixaba seguntes lo iban leyendo admiradors u enemigos. Lo mensache a escape fue rebotando por los cables Ethernet y por las ondas de wi-fi. De servidor en servidor y de terminal en terminal. Arribando a mobils, tablets y portatils, calentando las CPUs d’os dispositivos. Mesmo los que yeran en modo avión recibiban con un politono de chemeco lo mensache que heba quiesto compartir con la resta d’una humanidat que tant poco lo aprecisaba.


Los parpiellos luitaban por chuntar-se, pa no seguir veyendo la inchustificada carranya. No quereban alufrar la cantidat de falacias lochicas que conteneba ixa centena larga de caracters. No quereban fer arribar a las circunvolucions l’enigma de cómo podeba cullir-ie tanta mentira en bell par de frases. ¿Cómo heba puesto simplificar en bell centrimetro quadrau de pantalla, problemas que un ciento d’expertos levaban decadas prebando de solucionar? En yera conscient. En yera perfectament conscient. Sabeba d’a demagochia que imprentaba en pantalla cada tecla pretada. Las suyas vias aerias prebaban de fer fuera l’aire, pa no contaminar-lo con lo vereno que ya circulaba por totz los fluidos d’o suyo cuerpo.


Como conseqüencia d’o refús corporal a la suya ideya, aquell vocero d’a infamia s’afogaba, sudaba y se retorceba. Un mal agudo, punchudo, esmolau, le afectaba vodiellos, figado, livianos y corazón. Mesmo lo uesos sufriban, y lo miollo esdeveniba un liquido quasi gasioso, que prebaba d’eslampar-ne.

Hua Hua. He he. Emojis d’aplausos. GIFs d’ovacions. La suya amigdala le cunaba los remordimientos, deixando-los adormius. Tornaba a prener lo control. Chiraba la clau d’os procesos fisicoquimicos que heba sufierto lo cuerpo suyo, y repreneba la normalidat china-chana. Niervos, musclos, uesos y organos tornoron t’o suyo ser. Le satisfeba cada comentario, cada like. Igual teneba la emoción que i expresase. Una victoria mas, un trunfo mas en forma de vomecada virtual.


Fació chirar la rueda d’o rato y la pantalla fació scroll debant d’os suyos uellos. Atra victima amaneixeba en lo timeline. Clicó en la cruceta y empecipió a escribir.

miércoles, 4 de noviembre de 2015

Cese temporal de l'actividat trolera

En fa ya bell tiempo, escribié un post aqui mesmo sobre relichión. Como de cutio, Florencio respondió y a o rato, le contesté yo de muit malas trazas. Prencipiemos a charrar-ne por mail. Una d'as cosas que me dició me trucó a-saber-lo, Deciba que no me reconoixeba en o furo d'as parolas mias y l'odio que treminaban. De razón, en teneba buen amiro.

Florencio y yo nos conoixiemos en Chobenalla Aragonesista fa a saber que anyos. Compartibanos una actitut vital: la de mirar de trobar vias intermedias ta plegar en consensos entre as diferents sensibilidatz que tenebanos en aquella organización. Ixa actitut la continé tenendo quan estié en o sindicalismo estudiantil, en "Unibersidá - Coleutibo Aragonesista", y habié de negociar con organizacions de profesorau, estudiantau y personal d'administración y servicios de toda mena. 

Os camins de Florencio y yo s'esbarroron. Prencipiemos a vivir en ciudatz diferents y a trobar-nos muit poquet. Pero tanto por internet como as vegadas que nos trobamos, Florencio siempre ye un "Ferfet Chusepet" que me recuerda a persona que soi y a que quiero estar.

En l'atro cabo, i yeran os trols que, en ixas envueltas, ya prencipiaban a existir. Internet no yera lo que ye agora y s'acubillaban más que más en a famosisma Ziber - Rufierta (1). Odiaba a aquells trolls. Por un regular anonimos, sin alportar garra propuesta, siempre criticando y incapables de decir-te lo mesmo dimpués por a carrera an que te los trobabas. Zaragoza ye chiqueta y Indepelandia más.

O tiempo pasó. Tenié quantas experiencias y, por bell tiempo, habié de deixar l'actividat asociativa y politica por qüestions laborals. Quan i torné, l'ambient yera mesmo pior que quan lo heba deixau. Fablilandia (2) continaba trencando-se y as prebatinas de compleganza siempre remataban en no cosa. Nuevos y viellos actors feban y fan servir o rete como un d'os campos de batalla y yo, en estar parte de fablilandia, embrecau y firme defensor d'una anvista de l'aragonés, decidié de dentrar en a guerra. 

Poco tiempo dimpués Florencio tornó a escribir-me por una d'as mias famosas troleadas. Torno a decir-me que no me reconoixeba. Y en zagueras o troleo ya s'ha tornau parte d'a mia rutina. Un troleo que me fa malmeter o radiu tiempo que tiengo ta l'aragonés u t'os mios vicios (lectura, cine y bieras, basicament). Un troleo que goso de fer a chent muito mediocre que no mereixe ni un sacre d'o tiempo mio. Un troleo an que a soben defiendo a chent que ya sabe, u habría de saber, defender-se sola. Y un troleo con que no feré venir a plego a dengún, encara que si que tienga bella fan que m'anime a continar, lo que siempre s'agradeixe. No quiero tornar-me ixa persona ronyazas que vive basicament d'odiar a l'otri. Tiengo cosas muito millors que fer y que fan muita más honra a l'aragonés. 

Creigo que l'aragonés no se mereixe a las personas a las que troleo de cutio. Pero tampoco no se mereixe que chitemos bencina a una chera que ya podría haber cremau toda la selva. Talment siga tiempo d'augua, de fer a parte d'o colibri, de pensar que foi más honra aduyando a fer consensos que troleando y dando de minchar a trols ta que se creigan importants. Asinas que, dende iste momento, anuncio un "cese temporal en l'actividat trolera" de man de Tierra de barrenaus, que todas sabetz qui soi. Habré de fer firme poder ta no tartir con seguntes que fateras d'as que cal leyer por astí.

No significa isto que haiga revlau u que haiga cambiau en as mias conviccions cuanto a l'aragonés y a la politica lingüistica que s'habría de fer en iste país. Contino pensando basicament lo mesmo. Pero creigo que, precisament por ixo, he de trobar millors trazas de defender-lo. Cal saber quan se fa más honra en cada puesto. Talment ixa siga a sola lición que pueda dar a muita chent en fablilandia. No ye poco.


(1) En charremos bell poquet en o primer programa de Tierra de barrenaus radio.
(2) Yo tamién odio o termen Fablilandia, pero ¿a que todas nos entendemos asinas?

jueves, 2 de septiembre de 2010

En leyendo... Identidades asesinas

Un d'os millors libros que he leyiu dende fa tiempos. Y ixo que en zagueras en he leyiu de bien buenos... Identidades asesinas, de Amin Maalouf, charra sobre o concepto de identidat individual y colectiva, as bondatz y as piors partis d'ixas identidatz y sobre como tractar con ellas. Más que más, charra d'o "fenomeno migratorio", pero cuento que se puede aplicar a todas as identidatz de tot lo mundo. Muitas y muito buenas reflexions. Encara que a qüestion d'a luenga ye present en tot lo libro, en os zaguers capitols en charra más a fundo. He esleixiu iste troz, que tamién charrar d'o potencial d'internet.


Amprau de Identidades asesinas. Amin Maalouf. Edición en castellano de Alianza editorial, mayo de 2004. Pachinas 152 a 154.


Estoy convencido de que la mundialización es una amenaza para la diversidad cultural, en especial para la diversidad de lenguas y formas de vida; e incluso de que esa amenaza es infinitamente mayor que en el pasado, como tendré ocasión de reiterar en las páginas que siguen; pero el mundo actual les da también, a quienes quieren preservar las culturas amenazadas, los medios para defenderse. En vez de proseguir su declive y desaparecer en la indiferencia como viene sucediendo desde hace siglos, esas culturas tienen hoy la posibilidad de luchar por su supervivencia; y ¿no sería absurdo no aprovechar esa posibilidad?

Los radicales cambios tecnológicos y sociales que se está produciendo a nuestro alrededor constituyen un fenómeno histórico de gran complejidad y amplitud, un fenómeno del que todo el mundo puede sacar provecho y que nadie es capaz de controlar -¡ni siquiera Estados Unidos! La mundialización no es el instrumento de un "orden nuevo" que "algunos" tratarían de imponer al mundo; prefiero compararlo con un enorme campo de torneos, abierto por todos los lados, en el que se están celebrando simultáneamente gran número de justas, de combates, y en el que todos podemos entrar con nuestra propia cantinela, con nuestra propia armadura, en una irreductible cacofonía.

Internet por ejemplo, visto desde fuera y con un a priori de desconfianza, es un ectoplásmico monstruo planetario por medio del cuál los poderosos de este mundo extienden sus tentáculos sobre toda la Tierra; visto desde dentro, es una formidable herramienta de libertad, un espacio razonablemente igualitario del que todos podemos servirnos a nuestro antojo y en el que cuatro astutos estudiantes pueden ejercer tanta influencia como un jefe de Estado o una compañía petrolífera. Y aunque en él predomina de manera aplastante el inglés, la diversidad lingüística va ganando terreno día a día, favorecida por algunos avances de la traducción automática -avances aún tímidos, aún pobres, y que producen a veces un efecto hilarante, pero no por ello menos prometedores para el futuro.

Más en general, los nuevos medios de comunicación ofrecen a muchísimos de nuestros contemporáneos, a personas que viven en todos los países y representan a todas las tradiciones culturales, la posibilidad de contribuir a la elaboración de lo que el día de mañana será nuestro futuro común.

Si queremos evitar la muerte de nuestra lengua, si queremos que se conozca en el mundo, que la cultura en que nos hemos criado sea respetada y querida, si deseamos que la comunidad a la que pertenecemos conozca la libertad, la democracia, la dignidad y el bienestar, la batala no está perdida de antemano. Ejemplos de todos los continentes demuestran que los que luchan con habilidad contra la tiranía, contra el oscurantismo, contra la segregación, contra el desprecio, contra el olvido, consiguen muchas veces salirse con la suya. Y también los que luchan contra el hambre, la ignorancia o las epidemias. Vivimos en una época asombrosa en la que todo el que tiene una idea, sea genial, perversa o innecesaria, puede hacerla llegar, en el mismo día, a decenas de millones de personas.

Si creemos en algo, si tenemos en nuestro interior suficiente energía, suficiente pasión y ganas de vivir, podemos encontrar en los recursos que nos ofrece el mundo actual los medios necesarios para hacer realidad algunos de nuestros sueños.

martes, 16 de febrero de 2010

¿Qué ye pasando? (II)

Charraba de que creigo que somos perdendo una gran oportunidat ta arroclar a la chent arredol de l'anticapitalismo y de que a dreita, manimenos, sí que ye sumando refirmes terne que terne, a tamás d'estar os alazetz y principals culpables d'o sistema y d'a crisis que ye tenendo. Un d'os motivos en a mía opinión, ye que a información y opinions d'as anticapitalistas no plega en a más gran parti d'a sociedat. Sisquiá en una chicota parti d'a sociedat. Nomás "as de siempre" conoixemos y espardimos ixa contrainformación.


O condicionamiento politico y social que tenemos dende chiquetz nos fa trigar seguntes que fuents d'información como buenas u fiables. D'a resta desconfiamos, nos ne femos a mofla y, en bells casos l'Estau las zarra y a ciudadanía aplaude a decisión. Crebar ixe (y tot) condicionamiento ye dificil. Suposa prencipiar a dubdar de tot lo establiu como "normal" y "bueno". Si as fuents "buenas" d'información no son fiables, muitas ciudadanas no saben aón pueden trobar-ne atras. Mesmo sabendo que les mienten nomás confían en ixas fuents y quan t'amanas con un pasquín en a man, desconfían u lo aventan dreitament.


Internet podeba, y talment encara puet, crebar ixe sistema desinformativo, pero en reyalidat ha contribuyiu prou a chenerar a sobreinformación. Tenemos muitos más meyos de desinformación y os meyos de contrainformación que bi ha se trafucan entre tanta y tanta web y blog floixet-floixet. A chent tien a oportunidat de trobar información anticapitalista. De conoixer as nuestras razons y solucions. Pero bi ha masiada palla (como iste blog) y muito poco trigo. De feito as personas que gosan de fer servir internet ta informar-se gosan de fer-lo en as versions dichitals d'os meyos de comunicación, sigan papels, teles u radios, quedando o rete como una simpla versión de baldes de lo periodismo fisico.


D'atra man, muitas desconfían d'os meyos que nomás existen en internet (y con razón). Cualsiquier mentira escrita en La Razón ye de más fiar t'o publico, que milenta articlos publicaus en Nodo50, razonaus y con prebas. Por una simpla custión de prestichio y, más que más, o debandito condicionamiento politico-social. As listas de correus tampoco no consiguen fer ubrir os uellos a la chent, y tamién ye normal. Si en o mismo correu electronico recibimos un power point sobre a felicidat con fotos de ninos chonfletz, un anuncio de a nueva consola de videochuegos y una convocatoria a fer boicot a os bancos, en estar as tres a o mesmo ran, a credibilidat ye cero. No procesaremos garra d'os tres correus, ni d'os atros 47 que nos plegarán ixe diya.


U siga que as cuchas alternativas quedamos en un cantonet d'o rete contando lo mesmo a las mesmas. A nuestras versions electronicas tienen a mesma cacana espardidura que os pasquins d'antismás u d'agora. A cucha oficial, a socialdemocracia que no custiona o capitalismo, manimenos ha dixau minchar-se bien de terreno. De feito, ye habendo un proceso de retacule d'a socialdemocracia meyatica que me'n foi a saber-lo. A dreita ha conseguiu una presencia meyatica prou important en l'Estau espanyol en as zaguers anyadas. Popular TV, Intereconomía, Veo, ... todas de una dreita prou, prou periglosa. Más que no a dreita oficial pepera que preba de mantener a mascarota democrata. Istas se l'han sacada. Cuento que todas hemos visto os informativos y debatz que fan y no me cal describir-tos-los. Y ixo ye lo pior. Todas istas nuevas cadenas de televisión u grupos interpresarials desinformativos, plenan os contenius suyos con desinformación politica. Todas as nueis bi ha un debat en Intereconomía y en Veo. Terne que terne "informativos", programas sobre economía, programas de debat y asinas asinas. Horas y horas de propaganda politica. A l'atro canto d'a muga, en a socialdemocracia d'a Cuatro u de TVE (mientres gubierne o PSOE), as horas s'implen con realitys u series yankis. Lo más parellano en meyos de masas que bi habría a una cucha alternativa (que no anticapitalista) ye o grupo Público – La Sexta. Pero lo unico que fan ye Wyoming, que no dixa d'estar humor.


Ta muitas de nusatras ye imposible de trasquir ni diez minutos de debat "intereconomico". Pero muita chent, que no ye guaire posicionada politicament, s'estima más de viyer un debat politico que no Gran Chirmán. Tot sabendo que a cadena que lo emite ye d'extrema dreita y tot sin estar-ne, pero siempre ye millor que no Gran Chirmán u una cinta de Chuck Norris. Y ixas personas, que mesmo podeban estar socialdemocratas, y que si tenesen un acceso rapedo y fiable a meyos contrainformativos, podrían en bell inte intresar-se y fer parti de l'anticapitalismo, son sentindo todas as nueis propaganda neofaixista. Y quan plegan en una biblioteca u en una librería, totz os repalmars d'historia son a rebutir de libros de César Vidal y Pío Moa. A dreita cudia d'os suyos progaganders. Les dan programas de radio, televisions enteras, publica y merca os libros suyos ta que aparixcan de camín como best-sellers, disbraza d'historia a propaganda, y van a patacadas a que sinyen os nuevos argumentarios de cada mes. A intelectualidat d'as cuchas, ha d'autoeditar-se y autodistribuyir-se. "Las venas abiertas de América Latina" nomás ye en una d'as bibliotecas municipals de Zaragoza. Pero trobamos 44 titols de César Vidal en ixe mesmo rete de bibliotecas.


As cuchas alternativas nunca no hemos teniu guaire exito tocant a los meyos de comunicación. Con tot y con ixo, de cabo ta quan hemos colau bell "pensador" en bell meyo de comunicación. A dreita y a extrema dreita ye ganando de tot a partida comunicativa, cultural y intelectual a la cucha socialdemocrata europea en tener muitisma más espardidura y cada diya más. Y ixo ye de tot fueras de bueno. (Continará?)

viernes, 12 de junio de 2009

Nobedatz

Dimpués d’istos pocos diyas de descanso, torno con muita rasmia, ganas de fer cosas y bellas nobedatz. A mía ideya cuan prenzipié con Tierra de Barrenaus yera basicament esbastar un ratet cada diya y aprofeitar ta espardir combocatorias y gomecar bellas ideyas que me dondiaban por l’esmo terne que terne. China chana Tierra de Barrenaus s’ha combertiu en cualcosa más ta yo. Muitos sé que me liyetz asobent. Atros, más de cabo ta cuan. Y atros simplament biyetz os bideos que pencho.


Lo que quiero agora ye dar-tos bella cosa más. Ta prenzipiar tos boi a ufrir una adreza electronica tierradebarrenaus@gmail.com que, dende agora será a d’o blog. Podetz imbiar-me-ie todas as combocatorias que quieratz u cualsiquier cosa que tos agane que publique u que esparda. Antimás, dende agora imbiaré de cabo ta cuan un boletín informatibo ta tot qui quiera. T’apuntar-se-ie imbiatz-me un mensache a o debandito correu indicando-ie que queretz rezibir o boletín. Que i saldrá? Pues as zaguers nobedatz de Tierra de Barrenaus, combocatorias de toda mena (culturals, politicas...), bideos de lemurs y asinas asinas.


A segunda nobedat ye una nueba cuenta de Flickr. Bella mena de Flickr de Barrenaus. Si belún no conoix ista web, ye basicament, un puesto an que penchar fotos. No soi guaire buen fotografo. De feito soi penible, pero me fa muitismo goi de tirar fotos de totz os puestos y mobidas que i soi. Asinas que talmén no i trobetz amanixers gloriosos, pero de seguras que i trobaretz fotos de manis siñaleras u puestos bien pinchos. Por agora bi ha tres albums tematicos: Aragón, an que pencharé fotos d’os puestos t’an que boi; Cultura aragonesa con mosica, tradizions y asinas asinas. Y Luitas, con fotos de toda mena de lutias sozials, culturals y politicas d’iste país y de dillá d’a güega.


Aspero que tos faigan goi as nobedatz y que las prenzipietz a fer serbir antis con antis. Asinas que ya podetz ir imbiando os buestros parixers t’a nueba adreza (tierradebarrenaus@gmail.com) y en bels pocos diyas prenzipiaré a imbiar info. Tos dixo con unatro bideo de lemurs. En primerías parix que ye un monchón, pero be-te-me que no! Que ye un lemur de berdat! Que'n ye de pincho! Igual como un mixín, pero en mono...


domingo, 22 de marzo de 2009

O millor d'a semana 016

Como deziba en o post d’antis, a primabera trai arrienda faina y, en alparzear bella mica por internet trobas más y más cosas que fer y leyer. Pencho abaixo, como todas as semanas, Lo millor d’a semana.

The Pirate Bay: Ista biñeta –si bi punchaz, s’enampla- la trobé mirando atras cosetas, y me fazió firme goyo. Cuantas begadas o mundo d’a industria mosical y de bideo han chilau que beniba l’apocalipsis y todas han estau mentira. Porqué ba a estar berdat agora? China chana, son conseguindo que baixar una peli de l’Emule siga un acto reboluzionario. Como deziba belún, a mosica esistiba antis que no a industria discografica y continará esistindo cuan muera. Ta qui no entienda anglés a traduczión la podez leyer en iste binclo.

Frikazo!: Remeraz que fa tiempo reté a os fabloggers a fer un articlo más friki que no uno que penché? Diaple replegó ixe reto y en fazió uno prou friki. Con tot y con ixo, no’n yera guaire. U a lo menos yera opinable qué articlo yera o más friki. Manimenos he de reblar debán d’o que fazió ista semana. Una replega de bersions d’as cantas de Star Wars con trastes de toda mena. M’achenullo debán de tú, Diaple. Malamen puedo ganar-le a isto. Has ganau.... por agora (risa maligna).

Combocatorias: Os fungos continan surtindo y, en rematar d’escribir l’anterior post he trobau dos combocatorias, diferens y parellanas de bez. En Zaragoza, somos menazaus, unatra bez, por una Expo. A clamada ExpoNabo que diz que se ferá por o bico d’As Fuens. Agora, que ya sabemos millor como ba tot isto d’as Expos, a Coordinadera Zaragoza Ziudat Compacta, s’ha concarau con ExpoNabo y continará o lunes con as chornadas Expo Paisajes 2014: Un nuevo derroche frente a las prioridades sociales y ambientales de Zaragoza. Serán en o zentro Joaquín Roncal y aspero que siga a simién ta enzetar tot un mobimiento ziudadano en contra de dixar que continen fendo o fato con a nuestra ziudat. Que ye inmortal, pero no tanto!

Atros que tamién esfienden a sostenibilidat y a balura cultural, sozial y meyoambiental d’o meyo, son a Coordinadera Biscarrués-Mallos de Riglos y que d’o 23 t’o 26 d’Abril fan as VII chornadas por o Rio Galligo con baixada de nabatas. L’año pasau i estié y cal ir-ie a lo menos bella bez. Se i pasa un rato sobrebueno y te metes bien barucoso cuan biyer baixar as nabatas. Borina, cultura, meyo ambién, reibindicazión... y mesmo gastronomía en un par de diyas... Que más querez. Miraz-tos o programa que de seguras que nos i biyeremos.

Periodistas abataniaus: Os gossos d’esquadra abatanión istos diyas a un fascal d’estudiants y a bels periodistas. Como os estudians importan igual, a prensa s’ha zentrau más que más en os suyos compañers abataniaus. Qué de fura sería a baralla ta que rezibisen tantos periodistas y tantos ziudadans que no feban que pasar-ie... Os gossos, pobrichons, deziban que les eban enristiu con siñals indepes que feban serbir igual como lanzas. Que si estasen siñals españols, tira! Pero as senyeras amb estrella fan muitismo más mal... Como siempre o tratamiento d’a informazión ha estau penible mientres istos diyas. Nomás una pregunta: Si agora un periodista u un estudian estricallase toz os beires d’una comisaría d’os mossos, serían tan comprensibos y solidarios como con o mozo aquel –eroe, le deziban- de Lazkao? Cuento que rezibir tantos palos como les fotión tamién carraña tanto u más que si t’estricallan a casa.

Mancusos: Ta rematar un poquet más tranquilo iste post, pencho contino un bideo de Los Mancusos, una colla de teyatro, que podiemos biyer o biernes en o Zentro Zibico Unibersidat y que tos recomiendo de biyer en que podaz. T’arreguir-se-ne bel poquet que asobén nos cal...


domingo, 22 de febrero de 2009

Cultura, tecnolochía y atros. MdaS 012

Treballaré. En un puesto majo y an que no me dixaré os güellos debán d’un monitor, mientres me foto güeito oras con a baba cayendo y o zelebro amortau. Prou que ta yo ixo ye o millor d’a semana. Trobar treballo en istos tiempos ye bien difizil. Pero trobar-ne uno que te faiga goyo, con un orario bueno, no guaire luen de casa y que i ripesten os festibos... Ixo ye cuasi un siñal de que FSM esiste!!! Asinas que, agora, con más tranquilidat y más tiempo, podré –aspero- actualizar más a soben iste blog, buestro y de yo, que tanto goyo me fa y tan poco puedo cudiar...

The pirate bay: Ye o nombre d’un puesto web an que fazilitan l’intercambio d’informazión y cultura. Prou que ixo no fa goyo a os de siempre. En iste caso no son os $GA€s, que o suyo largo brazo encara no pasa os Pirineus. Son as productoras audiobisuals as carrañadas. Como antimás istos de TPB son bien farutes, se bei que s’adedicaban entre atrás cosas a publicar as cartas d’as discograficas y as ripuestas d’els ta redir-se-ne. Agora les son chuzgando por fer más fazil que a chen pueda compartir o conoiximiento. A notizia me parix sobrebuena, pues me pienso que ye imposible que les condenen y asinas a industria audiobisual tornará a fer o fato y feremos unatro trango entabán en a esfensa d’a unibersalidat d’a cultura. Si Guttemberg imbentase güe a imprenta, a colla de boques capitalistas ixa l’encorrería de camín. Aquí tenez os binclos -
uno y dos- t’as notizias publicadas en Publico.

Cargadors unibersals: Bi ha muitas cosas que ta toz parixen de sentiu común, pero t’atros no. O capitalismo, de sentiu común, no ba sobrau. De feito, le’n manca asabelo. Asinas que dan como una bueniza notizia a de que, dende 2012, toz os cargadors de mobil serán iguals. Lo que a toz nos parixeba lochico, istos siñors han tardau bels bente años en parar-ne cuenta. Con tot y con ixo, cal zelebrar ista notizia. D’una man por a comodidat y por poder abentar o calaixo rebutien d’os cargadors d’os mobils antigos. D’atra man por que ixo suposará un poquet d’aliento t’o meyo ambién, en fer-se menos cargadors. O estandar que diz que ban a fer serbir ye, como no, o micro-USB, que ya fan serbir muitos modelos de mobil. Por exemplo l’Alcatel C701 que ye o que tiengo yo. Ye ixa una d’as cosas que más goyo me fa d’iste mobil, pues si caziegas o cargador con mercar un cable USB y tener amán un puerto ya puez cargar-lo. En iste mundo de güe, conoixez bel puesto an que no bi aiga un puerto USB en 100 metros arredol? (Un urbanita dixit).

Carnet Choben: Se feban bente años dende que se prenzipió a fer serbir o Carnet Choben. Una buena ideya que muitos emos feito serbir, más que más ta mercar bel libro u ir t’o zine. Dezidión de zelebrar-lo fendo un conzierto. Y qué conzierto! 3monos, Juako Malavirgen, Azero, Jah'sta y Los Gandules. Buenismo. Tan bueno estió o conzierto como mala a organizazión. Cuan i fuemos bi eba arrienda zagals fendo botellada en a puerta, que ixo ye normal. Tamién me parix bien que dixasen dentrar bebida en a Multiusos u a lo menos que se mirasen enta atro cabo. Pero lo que no entiendo ye que dixasen dentrar-ie beires. Biyemos un buen fascal de litronas de Ambar y con toda a colla de adoleszens, muitos d’els bien fatos, que bi eba, podese aber pasau cualsiquier cosa. T’os mosicos y t’o publico. No estando prou ixo, malas que o conziero remató, a ixo d’a una, trancón os escusaus cuan encara se podeba sentir as zaguers notas d’a zaguer canta de Los Gandules. O que pretendeban con ixo no lo sé. O que conisguión sí. Un trapazil de chobens bien carrañaus y con muita razón y que os arredols d’a Multiusos pudisen a pichaus mientres una semana a lo menos. De seguras que a l’atro’l diya bi abió bien de chen que dizió que os chobens somos/son una colla puercos. 10 t’os mosicos. 0 t’o carné choben. Abaixo tenez un bideo de Jah’sta, por si no lo ebaz bisto u si nian los conoixez.

Belloch: Guarda si ye penible lo de Escrivá de Balaguer que mesmo en España paran cuenta d’a notizia ta fer-se a mofla de nusatros. En iste binclo t’o blog d’A Enrestida, podez biyer a biñeta que fazió Fontdevilla en Publico.




jueves, 27 de marzo de 2008

TimOrange

Escribiba fa bels pocos diyas, sobre os fillos de **** de Timofonica (que continan estando-ne). Agora charraré d’atros “fillosde”, que dica fa poco no me’n eban feito denguna. A historia prenzipia un 18 de chinero cuan achusté una ADSL+llamadas+TV y tot ixo con Orange. Me dizión que en 30 u 40 diyas bendrían ta casa a instalar-la. Me parixió una barbaridat que tarden entre 30 u 40 diyas a fer-lo. Que han de fer en 30 u 40 diyas? O router lo fan artesanalmen u que?

Bueno, "cosas d’o capitalismo y d’a mafia d’as telecomunicazions.... Asperaré 30 u 40 diyas mientres Timofonica me ba cobrando..." pensé. Ai! Mísero de mí! Ai! Infelice! A los 30 diyas, por si un caso, y “ulorando o pirin” les pregunté que cuan beniban. Ascape, me dizión. Diez diyas dimpués, cuan remataba o amplo, granizo plazo, torné a preguntar. Ascape, me dizión. Bels pocos diyas dimpués, clamé a Orange. En 48 oras tos clamará un tecnico ta quedar con busatros y instalar-tos tot. En isto nos plegó o router, como una mena de “indireuta” querendo dizir “más tos bale que tos lo instalez busatros”, cosa que, siñors d’orange, no pienso fer, que he pagau lo técnico....

Y asinas han pasau más de 60 diyas. Toz os maitins, dimpués de fer-me o café clamo a orange y les torno a contar a mia historia. Dende fa dos maitins ya no me dizen que me clamarán en 48 oras, ya me dizen que me clamarán de camín. No sé que concepto tienen de “48 oras” u de “de camín”. Ye de dar que no ye lo mesmo que tiengo yo.

Continaremos informando, que agora he de clamar a orange ta remerar-les que ha de benir un tecnico....