Mostrando entradas con la etiqueta droga. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta droga. Mostrar todas las entradas

viernes, 9 de junio de 2017

As botelladas. Historias d'un insti publico III

Fa bell dia sintié a un zagal de bells vinte anyos decir "botellada". Ye una parola que, en a mia quinta, se feba servir a ormino. De feito, no en tenebanos garra atra pa ixe concepto. Quan a os medios de comunicación espanyols les dio por charrar d'ixe fenomeno, lo baltizoron como "botellón". Talment se decise asinas en Castiella u en Andalucía, pero regular que en Zaragoza no. Hue, ye una d'ixas parolas perdidas. A chent una mica mas choven que yo ya no la fa servir y muitas nian la han sentida. Yo feba pirola pa fer botellada y agora la chent fa pellas pa fer botellón. Ixo tamién ye perdua de patrimonio.

As botelladas no las inventó a cheneración que las popularizó en TV. Ni la mia. Una persona bien cercana, 13 anyos mayor que yo, me recontaba siempre como en feba ell, en os anyos 80, en a carrera Universidad. A botellada no ye atra cosa que chovens de pocas perras pasando un buen rato en a carrera. En lo que ixo esbarre pende d'o civismo d'as personas, no de l'alcohol. Un tocin ye un tocín, con una biera y con cinquanta.

Como tantas atras personas, a mia iniciación alcoholica me plegó en l'instituto. A diferencia d'atros, a biera me encantó dende o dia que la tasté. Tamién tastaba en aquellas envueltas tinticola, Dracula, 43 con pinya, ... totz ixos breballos ultradulces, que zorriaba con anglucia, prencipiando un camin que me trayería bella alegría y no pocos problemas.

O cuerpo humano se fa a escape a l'alcohol y cada vegada nos ne caleba más pa enzorriar-nos. No tenebanos un duro, asinas que a botellada yera qualcosa que heba de plegar antes u dimpués. Yera a solución lochica. Bien luego, con 14 anyetz, prencipiemos a fer-ne.

As primeras que i estié, las febanos a colleta d'amigas. Metebanos 200 u 300 pecetas cadaun y pillabanos lo que se podese en o Mercadona d'a Zona Pixauta. Siempre tenebanos bell mayor de 16, que yera la edat legal en aquellas envueltas, u belun que pareixese una mica mas gran. Pocos problemas teniemos pa mercar alcohol, la verdat. Bien de tinticola, bella litrona calient y, si yeranos prou chent, bella botella de licors pa barrachar-los con "colorín" (refrescos), u chitar-le-ne a la tinticola "pa que puyase mas". Nos n'ibanos t'o parque Miraflores, y limpio zorriar dica que acotolasenos tot.

A poquet a poquet, as collas de l'instituto ibanos ixamplando os nuestros roldes de amigas. A nuestra se chuntó con atra, y con atra, y con atra,... y en bell mes, nos podebanos chuntar dica 60 u 70 personas en o parque. En as compras, con tantisma chent, nos caleba ir siet u ueito t'o mercau, y os diners ya adubiban pa mercar de tot. Mesmo veniba chent d'atros institutos.

Encara que mirabanos de replegar a vasuera que chenerabanos, o parque lo deixabanos bien puerco. A las cheringas que deixaban os yonkis de maitins se sumaba siempre bella botella que se nos estricallaba, os fumarretz, u bella bolsa de potras ya vueda. De mosica, no en tenebanos, pero en puyar-se-nos l'alcohol, bien que cantabanos. Lo de deixar-se chanfles en chelos y vasos, que he visto que se fa agora, yera qualcosa que ni se nos ocurriba. Tot lo que restase diners pa l'alcohol yera malfurriar. A bebida, si caleba mezclar-la, lo febanos en botellas d'augua vuedas. Y siempre, tot calient, prou que si. Quan nos metebanos finos y mercabanos chelo, febanos un forau en a botella pa ficar-lo-ie y prou.

Gosabanos de quedar bien luego. No mas tarde d'as cinco. Y a soben a las siet u poco mas, ya marchabanos de bars. A botellada s'esmicazaba en colletas d'una decena de personas como muito, que nos trestallabanos por un regular por gustos mosicals. En os bars ya no nos caleba beber que pa mantener a zorrera, asinas que pocos diners nos i deixabanos. Ixo, quan nos deixaban dentrar-ie. Si no, a seguir la borina en a carrera y prou.

Aquellas botelladas masivas pasoron a escape pa yo, y me zarré una mica mas o rolde d'amistatz. D'o Parque Miraflores pasé t'o mas discreto Pignatelli, u ta os "Pisos piloto" an que sí que teniemos bell problema con a policía, que bella vez nos aventó tot l'alcohol que nos trobó.

As botelladas cumpliban dos misions muit importants en a vida d'un adolescent. D'una man, poder empifolar-nos, lo que a os pres que iba l'alcohol en os bars yera imposible. D'atra, y la mas important, socializar-nos. Aleixadas de l'estrapalucio d'os bars, y quan encara podebas charrar con bella coherencia, os ratos de botellada yera an que febanos a retolica sobre os nuestros problemas, suenios y ilusions. D'o mesache que nos feba goyo, d'os problemas de l'instituto, de mosica, de drogas, de politica, de sexo, ... de tot lo que le pasa por l'esmo a un adolescent.

Dica que os medios prencipioron a dar-ne notorio, as botelladas no preocupaban guaire a la sociedat. Yeran, antimás, un fenomeno de qui no nos podebanos permitir empifolar-nos en un bar. As pixautas se i sumoron en popularizar-se. Todas as chovens, de todas as cheneracions, s'han feito lo pre pa drogar-se legalment u no. As botelladas estioron a forma mas cheneralizada en a mia cheneración, y no me pareixen la pior forma de fer-lo.

viernes, 18 de febrero de 2011

Exercendo lo pasquinismo 004

Impresionant a cantidat de fateras que se son sentindo con l'afer d'as revolucions en bells "paises arabes" (Tunez, Echipto, etc...). Y tamién muitismas con lo d'a lei antitabaco. Os locals insemisos son declaraus por muitos "meyos de comunicación" como verdaders heroes. Los mesmos que fa no tanto creticaban a los insemisos a lo servicio militar u que continan criminalizando a os porrers u atros drogadictos pobres. A los drogadictos ricos prou que no...


¿Y qué tienen que viyer istas dos noticias? Cosa, diría yo. Una serie de revolucions politicas, a-saber-lo d'importants y que pueden cambiar muito a redolada, y mesmo o mundo, versus una reforma en a politica de drogas d'o gubierno espanyol. Ta yo, insisto no se pareixen mica, ni por tema ni por importancia. Manimenos, ta Hilario Pino, u t'as redactoras d'informativos de Cuatro (una d'as cadenas de TV propiedat de Berlusconi), sí que ye asinas. En o telediario de fa bells pocos diyas, dimpués de charrar d'as zaguers noticias que plegaban dende a ya famosa plaza Tahir, Hilario Pino continaba asinas "Y aquí seguimos con nuestra revolución particular provocada por la ley antitabaco". Hibo! Alticamau me miré por a finestra ta viyer si milenta personas iban ent'a Plaza d'o Pilar a prebar d'espaldar o gubierno pero no. Alufré a un par de vecins fendo-se un fumarro en o bar d'a cantonada, pero de revolucions, mica.


Isto en a parti "seria". Agora plega a parti surrealista u a-scientifica, como tos n'estimetz mas. En iste vinclo podetz leyer una noticia sobre a financiación d'a Lei Organica d'Amostranza (LOE por as suyas siglas en castellano). Seguntes a redactora, o gubierno "dará algo más de casi 3 millones de euros - 2.835.135 euros". ¿Qué mena de exprisión ye ixa?. "Quasi" ya ye inexacto de tot, pero "bella cosa más de quasi"... ¿O qué ye ixo? Pues 2.835.135 exactament. Ni un centimo más ni un centimo menos. Ta esmelicar-se-ie!


En l'atro canto d'o periodismo, me trobé con iste articlo en Rebelión de Javier Adler sobre o caso "Kiko Veneno y Ceuta". Si no sabetz que que va la cosa, en l'articlo lo explica. I charra, no tanto sobre Kiko Veneno, sino de como en charroron os meyos de comunicación, contimparando-lo antimás con atro caso parellano, a supuesta censura d'un concierto d'Alejandro Sanz en Venezuela. Como buen periodista, mete buena cosa de referencias t'as fuents ta que podamos consultar-las y formar-nos a opinión nusatras mesmas. Un eixemplo de denuncia d'o pasquinismo buenismo. Fetz-le una uellada que tos ferá goi.

miércoles, 12 de enero de 2011

Ampraus 053


O primer ampraus de 2011. Ya viyetz que no me trobo guaire creyatibo y he de tirar de seccions. Que le voi a fer...

Prencipio con una vinyeta publicada fa bell tiempo en Publico y que me fació firme goi. Tantas y tantas vegadas he pensau ixo quan tanta y tanta chent charra d'as luengas sin saber-ne mica... Siempre he dito que vivimos en un país con 1.200.000 filologos. Que tot lo mundo se permite o luxo d'opinar sobre lingüistica sin tener-ne ni puta ideya u repetindo os topicos que sienten en a TV y os meyos de masas. Tamién en o debat lingüistico – politico se troban a faltar muitas vegadas os lingüistas y expertos en cuenta de tanto matután ignorant. Aquí queda ixa vinyeta con tantisma razón de Fontdevilla. Y si queretz viyer-ne más o suyo blog ye http://blogs.publico.es/manel/.

TV: U no pas, porque d'o que voi a charrar lo he visto tot en o rete. A primer recomendación ye Walking dead, nueva serie que facioron ahiere os dos primers capitols en La Sexta. Sobre un holocausto zombie, que agora ye muito de moda. Qui me lo iba a decir, de chicorron, quan aquel amigo friki me meteba todas ixas cintas de Romero, que anyadas dimpués serían toda una moda! A serie prencipia muito bien, con totz os ingredients tipicos d'as cintas de zombies. Si no queretz viyer-la como la fan en a TV, con anuncios y a horas malencas, la tenetz penchada dica o seiseno episodio en www.divxatope.com. Apuratz-tos antis que no la tranque la Sinde!

D'atra man, tamién habié de viyer on-line a nueva serie documental de EITB, que se diz Escépticos. I charrarán d'ixo, de l'escepticismo. O primer capitol ha tractau sobre a plegada (u no) d'os humans en a Luna. Muito intresant. Podetz viyer-la punchando aqui.

A embute de convocatorias ta ista semana. O chueves prencipiamos con a cata de biera mudejar en A Flama. ¿Que encara no la has tastada? ¿Que te falta bella variedat de tastar? Pues tiens a oportunidat de fer-lo ¡de baldes! En A Flama dende as 20. Qué millor traza de prencipiar o cabo de semana!.

O viernes en A Enrestida, un poquet de solidaridat con as antifaixistas chuzgadas por prebar d'organizar o concierto final d'as chornadas antifas d'ista anyada. Borina y tot l'esquilmen adedicau a pagar os gastos chudicials y as pinyoras, que ya sabetz que ye buen fascal de diners. Más info en a web d'a Enrestida.

Tamién o viernes prencipian as chornadas de presentación de la librería asociativa La Pantera Rossa. Ixe viernes podremos conoixer iste prochecto y mientres o sabado bi habrá charradas ta conoixer atros prochectos de librerías asociativas y centros socials. Muito intresant.

Qué mal levo lo de deixar de fumar! Y una d'as razons ye porque tot lo diya, terne que terne, en totz os meyos de comunicación, son charrando-ne. Pocas noticias heban durau tanto en os meyos como ista. Y limpio a dar-le vueltas! Ni a tregua d'ETA, ni as negociacions sobre a chubilación, ni Haiti, Sudán u Palestina ocuparán tantismo espacio en os meyos como ista lei anti-tabaco. Lo pior de tot ye viyer a o fachamen de siempre chilando por a libertat ta drogar-se con tabaco, entre que continan amarguinando y condenando a la ilegalidat a toda a resta de drogas, muitas menos periglosas que no o tabaco. Ta ellas, y ta todas, porque a canta ye buenisma, les adedico iste video de Dr. Calypso que penchó V.S. en o suyo facebook ahiere y que m'encantó!


lunes, 12 de julio de 2010

Dixar de fumar

Prencipié a fumar con catorce anyadas. Dende alavez lo he dixau un par de vegadas mientres bell poco más d'una anyada. Fa poco he tornau a fumar de traza un poquet intermitent y quasi todas las semanas foi una prebatina de dixar-lo. Ye un mal vicio isto d'o tabaco. Ye de facil prener y dificil dixar. En escribindo isto levo 23 horas sin fumar. Ya viyeremos en que remata ista vegada...

O caso ye que quasi todas as campanyas anti-tabaco se centran en a salut de cadagún ta prebar de empachar que as chovens prencipiemos a fumar u que lo dixemos. No sé a la resta de chovens pero a yo m'importaba prou poco a mía salut quan teneba 14, 18 u 23 anyadas. Agora en tiengo bellas pocas más (hehehe)y contina importando-me prou poco. De feito a salut nunca no ye estau un d'os motivos que me fació dixar de fumar. Manimenos creigo que bi ha motivos que sí que nos han importau a muitas chovens y que pocas vegadas se fan servir. O primer ye l'economico. Mesmo quan costaba menos diners (yo mercaba paquetz de Celtas a 95 ptas) ye un vicio bien caro. Con tres euros que cuesta un paquet, si fa u no fa, podemos, si fumamos un paquet a o diya, mercarnos en una semana un par de libros en edición de pocha, quatro pozals de biera, cinco sobres de Magic, u foter-nos una buena cena con una amiga u con a nuestra parella en un bar o cabo de semana. Nomás con ixo ya sería un buen motivo ta dixar-lo.

L'atro ye a sensación de libertat. Siempre voi luitando por a libertat de poder fer tantas y tantas cosas que no son permitidas legal u socialment. Por a emancipación d'as humanas. Pero dimpués, be-te-me que, en buena mida, dependo d'una sustancia, la nicotina, que no m'alporta garra cosa t'a vida mía. Nomás dependencia d'ella. A resta de drogas que consumo sí que tienen efectos que deseyo (y atros que no pas, como o reseco). Manimenos o tabaco nomás tien l'efecto de sacar-me as ganas de fumar. Asinas que ixe ye o mio motivo ta dixar de fumar; a mía independencia como persona. A mía libertat de no depender de una sustancia que no me cal ta cosa. A mía libertat de no amenistar dar-les diners a las tabacaleras, interpresas que, como todas as grans no conoixen o significau d'a parola etica.

Con tot y con ixo, dimpués de más de quince anyadas fumando, dixando y tornando, a carne mía ye feble y no sé quanto aguantaré, que todas somos humanas... De todas trazas cada diya ye una nueva victoria, y con lo que cabide, me pillaré bell libro a semana venient, ta celebrar-lo.

martes, 9 de septiembre de 2008

Don Ramón y Perchita

Mientres trobo bel ratet ta escribir cualcosa con un poquet de suco, que puestar que sía ya dimpués d'a Expo, pencho iste bideo recopilazión d'os millors intes de Don Ramón y Perchita - no trafucar-se con Doraemon y Nobita - que ha apareixiu en Calico Electrónico. Adedicau t'os "yonkis"...

jueves, 27 de marzo de 2008

Dixando-lo

Lo he dixau. U a lo menos, soi dixando-lo. Cuan escribo isto lebo más de zincuanta oras sin fumar. Ye más: soi escribindo isto sin fumar, cosa que nunca no eba feito, porque malas que me poso debán de l’ordinador m’enchegaba un fumarret.

O primer diya, como ye de dar, estió o pior. Teneba ixa turruntela contina de “me manca cualcosa”. Nierbudo, espisguardau, no podeba conzentrar-me ni en o prochecto ni en o treballo. China chana, fue amillorando. Ya de nueis, a fartar-me de minchar. A zaguer begada que dixé de fumar, m’enrezié treze quilos que, como t’a par d’alabez, yera arguellau de tot, me fazión buen prebo. A l’atro’l día eba dormiu millor. Me rebellé sin tusir y podendo alentar d’una traza normal. Ya no remeraba lo que yera. Pillé a bici, pos eba de fer unos mandaus y, jibo, que diferenzia! Dimpués puyé as escaleras de casa mía sin que me calese fer mica poder y asinas asinas.


Igual como prenzipiar a fumar se nota ascape en a salut, dixar-lo tamién. Tamién lo notaré en a pocha. Fumando más d’un paquet diario, como feba yo, cada diya m’escuso más de dos euros. Fendo cuentetas, fan un fascal de sobres de Magic, comics de X-Men, bieras, libros u lo que m’agane. Aspero poder resistir o cabo de semana, que a soben ye lo pior...