Mostrando entradas con la etiqueta cunyarcau. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta cunyarcau. Mostrar todas las entradas

martes, 17 de noviembre de 2020

Ya lo sabeba yo

Yera una d’ixas chentas a on que yes prebando terne que terne que no salgan temas polemicos. Podemos charrar d’as nuestras vidas, de cine, de l’orache u de bell viache que haigamos feito, tot y que agora se’n fa bien pocos. Podemos charrar de qualsequier cosa pero, como tantas atras vegadas, belún decide que va a fer un d’os suyos mitins. Simplament la suya actitut corporal, lo suyo cenyo de profe de clase machistral ya me va prevenindo. Con la enchaquia d’o mal estau d’o Pabellón Puent d’a Expo empecipia a explicar tot lo que se fació mal en ixos anyos, cómo se malfurrioron capazos de diners y quánto furtarían los que t’a part d’alavez yeran en las institucions. Por una vegada, soi d’alcuerdo con ell, asinas que no miro d’esbarrar lo tema. Tot lo rato que siga con ixo no me da ferrete con atras cosas. Yera cabolioso, diz, que iban a furtar y que tot ixo d’a Expo sería un chandrío economico. Y guarda que yeranos avisaus dende lo 92. Ya se veyeba venir. 

Remato la chenta contento por no haber teniu zaragata y marcho enta casa. Por lo camín voi pensando en lo d’a Expo y paro cuenta d’o mitin. Siempre me pasa ixo. A l’inte no soi capable de responder a muitas d’as cosas que me diz, pero malas que deixamos de veyer-nos, ya solet, se m’ocurren un ciento de maneras de fer-lo. Remero los anyos d’antes d’a Expo, quan bells quantos nos manifestabanos en contra d’o macroevento, d’os gatos y fastos y d’as infraestructuras absurdas y alertabanos de que ixo, como tantas atras cosas y como tantas atras vegadas, no sería so que un negocio pa bells poquetz que pagaríanos la resta. Ell, como la mayoría de ciudadanas d’A Inmortal, nos clamaba en aquellas envueltas radicals antitot. Deciba que yeranos en contra d’o progreso y d’a graniza oportunidat que suposaba pa la nuestra ciudat. Nunca no le sentié ni una sola critica y mesmo, quan empecipié a treballar-ie, en la Expo, podeba endevinar ixe argumentario d’o facherío seguntes lo qual las activistas d’izquierdas nomás podríanos treballar en cooperativas de sucos ecolochicos u pareixiu.

Soi seguro de que no ye hipocresía. Realment pensará que ell avisó d’o chandrío Expo. Igual como con tantas atras cosas. Lo cerebro humano ye asinas. Filando lo que acababa de pasar, remeraba tamién como, no en fa tantos d’anyos, negaba lo factor antropolochico en lo calentamiento global. Comulgaba con todas las ideyas negacionistas que antes mas yeran mas ixemenadas y que hue tasament sobreviven entre los conspiranoicos mas furos. Agora me l’esmachino, como un moderno Fernando VII, decindo “Marchemos francament, y yo lo primer, por lo camín d’a luita contra lo calentamiento global”.

Nunca no reconoixerá que tenebanos razón. En lo d’o calentamiento global, en lo d’a Expo y en tantismas cosas que la izquierda radical, los movimientos vecinals, ecolochistas, feministas y tanta chent que calificaría de periglosas comunistas hemos avisau antes que no dengún. ¡Tenemos razons y razón tant a sobén y nos lo reconoixen tant poco!

Sisquiá, talment, bell día, descarten pa cutio rematar la obra d’o pantano de Yesa, l’augua no plegue a emplir l’entibo y empecipie un proceso chudicial y politico pa que totz los culpables de tot lo que ha pasau en istos anyos paguen por todas las irregularidatz y irresponsabilidatz. U qualsequier atro caso pareixiu. Se me mirará, con suyo cenyo de profe de clase machistral, y me dirá que ell ya yera avisando d’o chandrío de Yera antes quasi de que lo prochectasen. M’aconhortaré con haber teniu razón y si me veigo con ganas y batallero talment le explique la zaguer causa que desfiendo por si, vinte anyos dimpués, quier fer-se la bamba d’haber-lo visto venir dende lo primer día.

martes, 18 de abril de 2017

Un ateu fendo fiesta en Semana Santa

Todas as Semanas Santas as ateas nos hemos d'aguantar como se nos invade la ciudat u lo lugar con ixa mena de Viñarock d'o cristianismo que se fa en istos diyas. Hemos de viyer como se les permite a las cofradias fer cosas que sisquiera gosarianos demandar y que, en caso de conseguir-lo, nos viyeríanos en una campanya mediatica de persecución de tantas que nos tien acostumbradas la dreita nacionalcatolica. Unatro de tantos efectos perchudicials pa la nuestra salut mental ye o mantra cunyau que eixemplifica tant bien iste tweet que leyié fa poco: "Los ateos deberían trabajar toda la semana santa porque eso de irse de vacaciones gracias a alguien en quien no creen es incohoerente. #DeNada". Creigo que a la mia lectora media no le cal que l'aclareixca cosa, pero por si un caso:

Si as ateas, y tamien as relichiosas, tenemos dreito a vacanzas y a diyas de fiesta, no ye gracias a garra ser sobrenatural. Ye gracias a los millons de personas que luitoron por tener ixos dreitos laborals, y a las que continan, por cada diya, desfendendo-los. Nomas a ellas he d'agradeixer-les que no m'haiga caliu treballar en istos diyas. Os mios dreitos, por muito que quieran beluns, no los condicionan las mias creyencias, sino la mia condicion de treballador.

Ni as ateas, ni tampoco as relichiosas de qualsiquier creyencia, no pueden esleixir la mayoria de lo suyo calendario laboral. Vivimos en un estau entregau a lo catolicismo, y que de aconfesional nomas tien lo nombre. Si de yo dependese, no tendría fiesta ni en Semana Santa ni en Nadal. Son dos calendatas que no me suposan cosa y que no tienen garra significau pa yo. A Semana Santa, pa forro de bota, sisquiera tien una calendata fixa, con tot lo problema que ixo creya en as programacions interanyals laborals y educativas.

Fueras de bella excepción, como lo 1 de mayo, os diyas de fiesta en l'estau espanyol vienen decidius por os representants d'una relichión.  Qui no i somos d'alcuerdo, no podemos que asumir ixos diyas y tricolotiar-nos con as chefas pa que nos den fiesta os diyas que en veras nos importan. Entiendo que cal tener una organización de l'anyo, y que probablement a mayoria trigaria ixos mesmos diyas en caso de poder fer-lo. Pero ye un debat que nunca no s'ubre y, como en tot en lo que no podemos decidir, habríanos de platenyar-nos qué diyas de fiesta queremos, como, pa que, y quals son os intreses festivos d'as que treballamos.

Asinas que no, no daré gracias a garra ser sobrenatural por tener fiestas. Les ne daré a todas las que luitoron y luitan por os mios dreitos laborals. Si bell diya me deixan esleixir, lo mas probable ye que no trigue la Semana Santa pa estar de fiesta. O tweet ye tant absurdo como decir que as fachas no habrían de tener fiestas laborals porque no creyen en a luita sindical y de clase que les n'ha conseguiu. Como todas as personas tiengo incoherencias a trompicuesco. Fer fiesta en Semana Santa, no en ye una.

jueves, 10 de noviembre de 2016

O trunfo d'o cunyadismo

Con o trunfo de Trump, cautiva y desarmada la socialdemocracia global, o cunyarcato aconsigue las suyas zaguers metas. Muitas se fan cruces, a demoscopia culle atro fracaso monumental, os periodistas se mueven entre o "yo ya lo dicié" y o "como puet estar?", ... pero ¿de verdat ye tant raro? No sabeba qui ganaría, ya que no tiengo los conoiximientos sobre os USA que me caldría. Ni una bola an que viyer o futuro, ni a formación politica u estadistica que fería falta. Pero nunca no pensé que a partida d'as esleccions la tenese ganada Hillary a priori. O cunyarcato ye más fuerte por cada día y me fería goyo de compartir bella reflexión, por si fese honra pa o debat.

Caractericemos, primero, a sociedat an que trunfa o cunyadismo. Somos cada vegada más receptivos a mensaches curtos y simples. A cantidat d'horas adedicadas a estar en o treballo, a desplazamientos absurdos, a fer ringlera en supermercaus, a l'ocio dirichiu, ... no nos deixan a posibilidat d'adedicar tiempo a pensar sobre as cosas. Pa afundar en qualsiquier tema, antimás, cal a sobén invertir prou tiempo. Alavez as unidatz comunicativas simplas y rapedas s'ixemenan muito mas eficientement que un discurso elaborau y con suco.

A sciencia politica ye de tot elitizada. Nomás un porcentache prou chicot d'a población tien prou formación pa entender detalles no tant fundos d'a politica cheneral. A mayoría, tienen conoiximientos basicos y radius de politica, no siguen l'actualidat, fueras d'os titulars d'os mass medias y, de feito, no les intresa guaire o tema.

Buena parte d'ixa politica, en haber-se simplificau os discuros, ha de tirar d'as partes más emocionals y simbolicas d'o publico que se i endreza. Os votants no queremos sentir "sesudos" analisis economicos, queremos que les den o suyo mereixiu a l'enemigo de turno, u que os nuestros simbolos sigan desfendius. Pa que nos devantemos d'o sofa, nos cal u bien que "nos toquen a fibra", u que nos presienten una menaza inminent que calga aturar a tot trance.

O miedo a o cambio ye una fuerza prou poderosa. Siempre en ye estada y agora ixo no ha cambiau mica. Isto funciona tanto a chiqueta escala, como l'alticamamiento que pueda provocar o cambio de ruta d'un autobús, como a gran escala, cada vegada que qüestionamos a estructura economica. O miedo s'alimenta de vez de todas as qüestions emocionals y simbolicas, lo que uniu a lo punto anterior, lo fa mesmo más eficaz.

Totz istos rasgos se reflexan en o modelo comunicativo d'os mass media. Una aparent libertat de prensa, que en realidat ye una libertat de interpresas comunicativas que repiten punto por agulla os mesmo mensaches basicament. Con bella diferencia, y contadas excepcions, pero en lo important iguals. Mensaches curtos y simplificadors d'a politica, que claman a las emocions y que fan tener miedo de qualsiquier cambio profundo. Os mass media son por un regular os millors aliaus d'os cunyadismo.

Os cunyaus no exichen cosa. A sola formación que les cal ye "a universidat d'a vida". Qui tien estudios se bambia de tener-ne, pero qui no tamién. No exichen discursos elaboraus, ni militancias, ni adedicar tiempo a cosa, u tener un pasau inmaculato. O cunyadismo abraza a los suyos, acullindo-les en a suya familia, más nombrosa por cada dia.

Contra ixe cunyadismo, i somos muitas que hemos trigau un camín de luita que ye lo opuesto a la eficiencia. Pa oposar-te a lo movimiento cunyau te cal conoixer toda la obra de Marx, haber estau militando en l'ecolochismo, l'antifaixismo, o feminismo, etc.. dende os 10 anyos, haber visitau bell país con conflicto, adedicar tot lo tuyo tiempo libre a asambleas, manifestacions y tallers, consumir productos eticos a pres insaumibles, ... No tenemos ni un segundo an que relaxar-nos, ubrir una biera, y viyer l'alienant televisión, u leyer un libro de ixautadas, porque ixo pareixe una traición a la revolución permanent.

Somos un rara avis, que mesmo contina fendo servir o latín en os suyos blogs. Y lo pior de tot, les tractamos con una superioridat moral de vomecar. Os cunyaus son chent como tu y como yo, y como qualsiquier atro. Pueden estar bien intelichents, controlar muitismo d'o suyo campo laboral, por eixemplo, u saber a-saber-lo de cine, u de comics, u d'o periodo Edo d'a historia chaponesa. Grans poetas y escritors son de vez grans cunyaus. Periodistas, filologos, ... conoixco cunyaus que son grans profesionals, u muit buena chent, pero que no por ixo deixan d'estar politicament cunyaus.

O cunyau no se caracteriza por estar un ignorant d'absolutament tot, sino por opinar con a mesma contundencia y aparent autoridat sobre qüestions que en sabe y sobre tot lo que no. Igual te opina sobre a interpresa que treballa como sobre lingüistica. A seguridat en si mesmo ye basica pa estar un cunyau.

Os suyos argumentos los despreciamos con un cenyo de superioridat u condescendencia. Con ixa riseta de "no sabes cosa, Chuan Nieu". A sobén, ni femos o poder de contraargumentar-les porque no queremos "rebaixar-nos a lo suyo libel". Cal estar conscients de que as nuestras verdatz no son evidents pa todas y totz. L'heteropatriarcau ye de muito pior explicar que "l'igualismo". Prebar de fer comprender en un ratico tot lo sistema d'opresión de l'hombre blanco heterosexual sobre a resta, ye muito más dificil que decir "totz iguals" y respuliar quatre topicos repetius dica l'ansia por os mass media. Ni con catorce, ni con deciueito, ni sisquiera con vintitantos entendeba exactament a extensión de l'heteropatriarcau, ni interpretaba o feminismo como lo foi agora. Igual con atros muitos temas. Me costó a saber que anyos de formación politica y de chent que, a lo mio arredol, perdió as suyas buenas horas de tiempo en explicar-me as suyas envistas.

A condescencencia y a superioridat no fan que enfortir-les en as suyas conviccions. Ells son "qui saben d'a vida" y nusatras unas hippies culturetas alternativas, con teorías "muit bien en a teoría, pero imposibles d'aplicar". Y "ya nos trobaremos con a realidat". O silencio, siga por ixo, u por prudencia social, pa no creyar una situación incomoda, lechitima a suya posición. Cal fer servir as mesmas ferramientas pa contestar-les. O cunyadismo no ye un movimiento politico, sino un luengache pa comunicar facilment politicas reaccionarias, conservadoras y/u neoliberals. Cal simplificar discursos, clamar a las emocions, o simbolismo y os sentimientos. Cal  meter en fren d'o miedo a lo cambio, l'asperanza d'un mundo millor pa todas.

Podemos, as mareas y as confluencias, fillas d'o 15M, tienen os alazetz de buena parte d'o suyo exito en cierta "cunyadización" d'o discurso de izquierdas. Totz os rasgos que he dito antes i son presents. Mesmo les contina costando asumir cosas como o feminismo u as diferents identidatz nacionals adintro d'o suyo discurso.

Ixa cunyadización no me molesta especialment, porque entiendo que cal. Pero hemos d'estar conscients de que a dreita fa servir o cunyadismo pa conseguir refirmes a unas politicas economicament y social prou agresivas. Si nusatras femos servir ixa mesma ferramienta pa fer socialdemocracia toba, hemos perdiu antes de prencipiar a chugar.

O cunyadismo ya ha trunfau. Ye por tot. Fer-nos-ne a mofla, nos ferá pasar buenos ratos, pero no solucionará cosa. Cal prencipiar a pensar en re-elaborar os discursos, adaptar-los a los tiempos y a lo publico que nos endrezamos y sacar-nos ixa napa de superioridat que tanto fastio fa. Ya va calendo que prencipiemos a ganar la batalla dialectica, tamién en a carrera.

jueves, 14 de abril de 2016

As mugas d'a pedagochia

O cunyadismo se podría definir como ixa postura suposadament intelectual de qui, sin tener ni puta ideya de quasi cosa, s’adedica a fer leccions a la resta repetindo una serie de topicos y de puestos comuns. Por un regular ye de dreitas, pero bi’n ha tamién, y no pocos, de cuchas.Ta concarar-se a iste problema social, u tamién a o simple facherío, cal muita pacencia. Talment masiada.

De siempre soi estau partidario de meter valors pedagochicas en tot. Una d’as obras de misericordia d’o catolicismo ye a de “amostrar a qui no sabe” y, mira-te tú, ixa sí prebo de cumplir-la. Pero a soben cansa tanto…

Qualsiquier que haiga dito en publico que ye aprendendo aragonés más de tres vegadas sabe de qué charro. Sin haber rematau encara la frase te plega la plevida de preguntas y sentancias fatas. “Ta qué aprendes fabla?”, “ixo ye un invento”, “son fablas diferents”, “en cada val charran una cosa”, “hombre, si ye pa joder a os catalans”, … y asinas asinas. Prebas de razonar, de fer-les venir a plego, d’explicar-les lo que dicen lingüistas y filologos de tot lo mundo…. Pero en radidas ocasions se fa venir a buenas a l’interlocutor. Cambiar o pensamiento d’una persona, sobre tot, si ye o pensamiento “normal”, ye bien dificil y leva muito tiempo, por muitos y buenos que sigan os argumentos. Fer a dengún reconoixer que yera entivocau en qualcosa ya ye una odisea.

Pareixiu nos pasa con muitas atras luitas como o feminismo u o veganismo. Quantas horas habendo d’explicar as cosas! Quantas uelladas de “yes barrenada”, u de condescendencia! Y quanto tiempo invertiu -u malfurriau- en explicar-te. A istos endizcadors profesionals se la bufa que sigas cansa, que no t’agane de charrar-ne, u que simplament no quieras adedicar-les o tuyo tiempo. Quieren explicacions y las quieren agora. Tot lo tuyo tiempo de formación lo has de resumir en una frase que un “cunyau” pueda entender, y ta ixo cal unas astrucias comunicativas que ni Carl Sagan. Tienen tot lo saber d’o mundo en internet u en a biblioteca publica d’o lugar, pero nunca no han quiesto fer-lo servir y debant d’a cerina a lo “negro sobre blanco”, s’estiman más de dar mal dica escamallar-te.

Como deciba alto, creigo que ixos poders pedagochicos, por herculeos que sigan, cal fer-los. Cada faltada a l’intelecto, cada cunyadada, cada topico absurdo, cal que siga respondiu con argumentos, razons, datos, etc, … Ixa ye la mia teoría y prebo de practicar-la. Pero entiendo perfectament a cansera que leva a ridiculización de l’otri y a perdua de modos quan, qui critica as tuyas ideyas, lo fa con a simpla intención d’endizcar, de malmeter, de buscar una reacción que le permita fer-se a riseta y comprobar a suya suposada superioridat moral y intelectual tant perezrevertiana por un regular.

Asinas que, encara que contino creyendo que nos hemos d’armar de pacencia, entiendo perfectament cada vegada que se ninvia a muyir cardelinas a qui mira d’endizcar a tuya ideyolochía sin tener mica respeto por as ideyas d’un. Plega un momento en a vida que sabes distinguir entre qui en veras quiere conoixer por qué piensas lo que piensas y qui quier malmeter y dar mal. As primers, bienvenidas sigan. A curiosidat ye o motor d’o progreso humano. As segundas, por un regular, no mereixen ni un sacre d’o tiempo nuestro.

jueves, 24 de diciembre de 2015

Consellos y más ta una #cenafacha

En fa ya bell anyo que levo fendo servir o hashtag #cenafacha ta contar as mias penas en ixas lifaras nadalencas que nos imposa o calendario gregoriano. Dende que empecipié o fenomeno s’ha ixemenau y en istos diyas son muitas as personas que comparten ista opinión y iste sufrimiento. Talment ye o momento de fer-ne bella reflexión, memoria y, por qué no, consello.

Conste que quiero muito a la mia familia. Pero no comparto con ellas muitas cosas. A ideyolochía en ye una. En a familia-familia, soi a sola persona d’izquierdas. Si ubrimos una miqueta o rolde familiar, a la parentalla de segundo y tercer grau, no me quedo tant solenco, pero continamos estando una chiqueta minoría, cargada de pacencia. 

L’atra ye lo que dica no fa guaire pensaba que yera simpla prudencia. Con a intención de no provocar pleitinas esterils an que dengún no ferá venir a plego a l’atro, gosaba d’esquivar habilidosament os temas punchudos en a mesa. Bella vegada, fendo verdaders malabarismos dialecticos ta pasar d’o “tema catalán” a “o zaguer programa de José Mota” con tasament bella paroleta acompanyada d’un “quiers más torrón?” a o polemizador que pertocase. Manimenos, en l’atro canto, pareixeba que bi heba un encerrinamiento en amargar-me a nueit. M’he maravillau d’as pingoletas argumentals que ha feito bell familiar ta conseguir vinclar o vin de Carinyena que yeranos bebendo con “a dictadura chavista que nos deixa sin mercar papel de cul y compresas”. Yo le deciba prudencia, pero una amiga y aguda politica le clama lenguache d’o poder a ixa seguridat y bamba con que enristen contra yo, u contra las mias ideyas.

Estar solet ye duro. Si tiens en frent a la familia tuya pior. Por ixo, y no por ganas de fer-me-ne a mofla, que deciba belun, creyé o hashtag. Ta poder aconhortar-me con os followers y friends d’o rete. T’afogar ixas penas entre os bits y no rematar a pur de chilos u de faltadas que ye a soben lo que te demanda o cuerpo. Ixa ye a estratechia que decidié de fer servir dende fa bell anyo. Pero la barracho con atras d’antes y beluna nueva. Tos las describo.

A riseta somarda. A soben no quieren que endizcar-te ta que blinques. Mas que más con os temas que sabes que yes más sensible. En o caso mio, Catalunya. Deixa-les charrar entre que fas un cenyo como de “no te voi a responder. Soi por dencima d’ixo”. Si te’n preguntan, un “ye muito más embolicau que no ixo que dices, y creigo que no bi ha prou tiempo ta charra-lo”, te salvará de horas de retolica sin sentiu que rematarán con argumentos d’a mena “pero ye que isto ye Espanya” y cosas parellanas.

A pregunta inocent. Una d’as más divertidas. Has de fer como que no tiens ni ideya d’o tema que se’n ye charrando y fer-les cayer en as suyas propias contradiccións. Funciona millor, lochicament, si en realidat controlas o tema. Un d’os afers que foi servir isto ye con as lenguas. Cada vegada que sentencian “en Echo no s’entienden con Ansó porque ye de tot diferent lo que i charran”, les preguntas “ah sí? Tú que diferencias i trobas?” Lo mesmo vale ta totz os topicos. Preguntas como “pero exactament que ye lo que fació Monedero?” deixan a o contrario en evidencia, farfallando respuestas que no tien o cunyau promedio. Recuerda que un “por qué?” a soben ye a millor respuesta a qualsiquier argumento.

Fer esbarrar o tema: Tornan a dar ferrete con Venezuela? Aprofeita qualsiquier enchaquia ta cambiar de tema. Puetz inventar-te cosas si cal. “Pues en Caracas bi ha un observatorio astronomico, que son estudiando os obchectos transneptunianos.” En a familia mia, o tema de l'astronomía funciona de bitibomba, pero cuento que no ye lo cutiano, asinas que adapta-lo a lo que funcione en la tuya. O cunyau furo gosa de resistir-se, pero si sabes re-endrezar-lo bien de tal traza que se sienta igual d'important, tiens obchectos transneptunianos dica que salga o torrón.

L'enemigo común. Cuento que en todas as familias bi ha bell tema que une. ¡Qué tiempos quan o trasvase, que todas charrabanos d'o mal que nos deixaban en a tele y d'o carnuz de Cañete!. Regular que trobarás bella cosa que tiengatz un odio común: os pingüinos, Maná, Pablo Motos, o queso, …. quemisió! Si no ye asinas, regular que lo tendrás con parte d'a familia. En o caso mío, funciona muit bien a relichión ya que buena parte somos ateus y, como ye normal, deixamos a o cristianamen sin argumentos en un petén. L'odio une más que qualsiquier atra cosa. Aprofeita-te-ne!

O mal menor: Como o mal tertuliano, tiengo opinión quasi de tot. Fallo muito en economía y esportes porque son temas que, basicament, me la bufan. Pero encara que tienga opinión de quasi tot, siempre bi ha cosas que me “tocan” más y atrás que menos. Esfenderé a mia posición sobre os entibos u a lengua, con firme rasmia, pero si se charra, por eixemplo, d'o tramvia, pues ni tant mal. Prou que soi a favor d'o tramvía en Zaragoza y creigo que ha feito honra pa amillorar a vida en a ciudat, pero no voi a tricolotiar-me con a familia por una basemia de l'Heraldo. Si denguna d'as anteriors no t'ha funcionau, siempre puetz fer esbarrar o tema de conversa a uno que t'importe menos. M'estimo más de sentir fateras sobre bicis por as aceras u lo ciento d'averías que tienen os tramvías, a toda la reuca cutiana de micro y macromasclismos, por eixemplo.

Y tot isto no significa que no respete a la mia parentalla. Tot lo contrario. Si no los respetase los encorrería, les chilaría y los ninviaría a escaparrar. Manimenos m'aguanto lo que puedo, contraargumento quan no me'n queda atra y prebo de ufrir-les unatra anvista, que por un regular replegan con ixe cenyo de “ai que choven yes, que no sabes lo que dices”. 

A lo menos tiengo ixa atra familia, ta aconhortar-me y compartir istas penas. No debo d'estar tant solo, quan por tot, salen hashtag parellanos u bingos como iste que publicó eldiario.es y que me pasó la gran Lucía!