Mostrando entradas con la etiqueta bars. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta bars. Mostrar todas las entradas

martes, 11 de octubre de 2022

Lo Rollo. Zaratober 11


A finals d’os novanta la zona de Moncasi, conoixida como Lo Rollo, cuento que por lo nombre d'un d'os suyos piors bars, yera rusient de tot. Cada cabo de semana nos chuntabanos astí meya ciudat pa empifolar-nos y pasar un buen rato. De bars n’i heba a trompicuesco. Hue, no’n queda que bella decena. Entre los supervivients, Atrio y Posturas, dos d’os pocos que teneban un prochecto mosical y d’ocio coherent, diferent y no dependient de modas. Entre ixas paretz pasé buena parte d’a mía adolescencia y firmes horas de borina con los mios millors amigos. Astí conoixié un ciento de mosicas y vivié conciertos en salas con DeVizio u Piramys.

Lo modelo yera insostenible y a la fin s’espaldó, pa descanso d’o vecincau. Astí continan Posturas y Atrio, testigos de decadas de borina, pa seguir disfrutando d’una ufierta mosical que no se troba en guaires puestos d’a ciudat y d’un ambient sobrebueno.

A l'Atrio ya le adediqué un post fa tiempos. Aquí lo tiens pa leyer-lo.

miércoles, 13 de mayo de 2020

De virus y bieras

Como cuento que todas, en istos dias de virus y confinamientos, he pasau por momentos emocionalment baixos. Lo d’o teletreballo no va con la mía interpresa, asinas que m’ha tocau d’ir t’o treballo totz los dias fueras d’a quincena de "confinamiento de verdat". Un d’os momentos que mas triste me meteba yera la tornada d’o treballo. Pa ir enta casa heba de recorrer toda l’Avenida María Zambrano que, por un regular, ye plena de vida. Viladors, botigas, centros comercials, chent fendo gambadas… Tot dispareixió de rapiconté. Tornar ta casa yera pedaliar por una Zaragoza que pareixeba lo scenario de Soy Leyenda u la scena de Abre los ojos que lo prota se troba solo por la Gran Vía madrilenya. Prebé a neutralizar una mica ixa tristura metendo-me mosica en lo mobil. No bi heba dengún a qui molestar y con lo silenciosa que yera la ciudat, la poca potencia que quita lo catatico ye prou pa ascuitar-lo. Pero con tot y con ixo, ixa soledat me la portiaba dica casa, pensando en si nunca saldremos d’iste contorniello y en cómo será lo mundo de dimpués.

Iste lunes entraba una miqueta mas tarde a treballar. Salié t’a carrera, como totz los días. Se notaba mas movimiento, tanto en lo carril bici como en la resta d’a calzada. Pero fue en arribar ta María Zambrano quan vide la primer terraza. La tipica mesa metalica con una parella fendo-se un café y uns churros. Ixas dos personas, compartindo ixe desayuno, m’emocionó de camín. Sabeba que yeranos en fase 1. Yera fendo plans pa fer-me lo primer hordio ixa tarde. Pero veyer-lo yera de tot diferent. Cada coseta que se "renormaliza" ye un paso mas ent’a recuperación d’as cosas importants d’a nuestra vida. Y pa yo, fer-me un café en una terraza en buena companyía, en ye. Y muito. Yera conscient d’a suya importancia, d’a suerte que tenemos qui podemos disfrutar de placers asinas, que no tot lo mundo puet permitir-se. Pero i hai muitas personas que, de tener-lo tant normalizau, no lo han valurau mica nunca. Asinas que sisquiá a partir d’agora lo faigan. No nos fará lo morro cló..

De tardes, ixe mesmo dia, me plegaban las imachens d’os bars a rebutir, de patacadas de chent por tot, sin guardar las distancias ni guaire cudiau. Las vide con los mios propios uellos dimpués, en lo rato d’a gambada. Se mezcloron sentimientos. D’una man, la polideza de veyer la Zaragoza viva, la ciudat en movimiento, que cantaba Aviador DRO, las carreras y los bars en mans d’as manyas y manyos que tanto las trobamos a faltar. D’atra, lo miedo a que la falta de sensación de periglo nos faiga tornar en quatre dias a zarrar bars y botigas y a ficar-nos en casa. Pero sobre tot a que la situación recule y se tornen a emplir los hespitals y tot l’esfuerzo d’istos dias se malmeta.

¿Me preocupan los bars? Prou que sí. Y mas me preocupa veyer los autobuses plenos u saber de toda la chent que ye indo t’os centros de treballo sin necesidat porque la clase empresiarial ye desconfiada y presencialista. Ye urchent una inspección laboral exichent y que faiga cumplir las leis. Siempre n’ha estau y muito mas agora. D'ixo caldrá charrar en tamién.

Tanimientres, faigamos-nos contentas de poder salir t’as carreras y t’os bars. Faigamos gasto en totz ixos puestos que aprecisan d’a nuestra aduya pa salir d’ista. En totz ixos comercios que fan parte d’a nuestra vida y queremos que continen fendo-ne. Prengamos la ciudat de nuevas, prou que sí. Pero faigamos ficancia tamién de que, si de verdat valuramos todas istas cosas que podemos tornar a fer y queremos seguir fendo-las, no podemos baixar la guardia. Si no ye por la vida tuya u d’as de demás, que siga por lo tuyo "dreito" de fer-te bieras.

viernes, 21 de diciembre de 2018

Biera por un tubo

Habe anyos entré en un bar d'o Viello Aragón. M'enfilé ent'a barra y quan lo cambrer se m'acercó le demandé lo que goso de demandar en la mia ciudat: un tubo. Se me miró con mala cara y me respulió un "¿De Zaragoza, no?". Dimpués d'a mia respuesta afirmativa vinió tot un discursaz sobre lo ababols que yeranos en tierra plana, que demandabanos la biera en tubos, y que ixe no yera lo recipient adequau porque cal beber l'hordio en vaso ancho y bla-bla-bla. Cuento que toda la chent que gosamos demandar "tubos" hemos habiu de sentir-nos ixa retolica bella vegada. "Mete-me 33 cl de biera en lo vaso que quieras, co", y dimpués d'haber-me pretau tot aquell discurso, ixe saputaz d'a biera, experto de l'hordio, mayestro d'os mil lupulos, me metió una copa. De San Miguel, -ixa exquisitez- que ye lo que serviba. Dimpués m'enteré de que lo mozo ye simplament un carnuz que previament s'heba tricolotiau con totz los clients que i yeranos por diferents ixautadas.

Ahiere torné a demandar en un bar un tubo y, encara que toda la chent que yera en la barra bebeba en copas de 33 cl, a yo me sirvioron en un tubo-tubo. Creigo que ya ye urchent un consenso nacional sobre las maneras de medir y servir la biera. Quan demando un tubo, siga en lo Viello Aragón, en tierra plana, u en belún d'os Siet Reinos, no soi charrando d'a forma que tienga lo vaso, sino d'a cantidat de biera que quiero. No soi un experto tastador. La mayoría d'os guariches que freqüento no tienen bieras que calga tastar en copas supermolonas. Asinas que igual me tiene que l'Ambar, San Miguel, Estrella Galicia u cosas piors me la metas en un tubo, un vaso, una copa u lo Santo Gredal. Quiero, como le dicié a lo cambrer aquell, un tercio de litro de biera si fa u no fa.

Lo que i culle en la mayoría de tubos son 33 cl. Una mida perfecta quan tiengo poco tiempo u levo ya bell par de charras y he d'ir aturando. En la mayoría de bars, quan demandas una canya te meten un vaso, en diferents formatos, de 25 cl. ¡U mesmo menos! He visitau bars que lo formato suyo de canya roza ya lo penalty; un formato que se ye perdendo, por cierto. D'atra man lo tubo tien un claro inconvenient: la suya estabilidat. Tener un centro de masas altero y poca superficie de contacto con la mesa, lo fa prou facil de vulcar. A lo menos prou mas facil que no una copa u un vaso baixo d'a mesma grandaria. Asinas que m'estimo mas de que me metan qualsiquier atro recipient, pero ixo significa empecipiar, en cada bar, una conversa absurda que podríanos resumir asinas:


- Mete-me... bella cosa mas gran que una canya.- Un tubo?- Pero no en vaso de tubo - Una copa? - No sé... Cómo son de grans? - Asinas - Mas gran tiens bella cosa? - Iste vaso creigo que ye mas gran - Pues... Y asinas-asinas.

En LO BAR, en ixe bar que ye casa tuya, ixe problema no existe porque te conoixes los vaixillos millor que la tuya man. Sé que en lo Pottoka, quan demando un tubo, me meterán un vaso baixo de 33 cl. Sé que en l'Albada quan demando una canya, me meterán lo mesmo. Lo problema ye en bars no cutianos, claro.

Nos trobamos nomás en Zaragoza - si viachamos por la resta d'Aragón lo problema s'embolica mas - con formatos arrienda que no tienen denominación común nian adintro d'o mesmo barrio. Trobo una posible solución en desterrar pa cutio lo formato "tubo" pa qualsiquier bebida, ya que ye una mena de vaso que no he conoixiu a dengún que la desfienda pa cosa, y quedar-nos con ixa parola pa designar la cantidat de biera, u d'a bebida que siga. Ixo, u buscar qualque parola que faiga honra pa demandar un recipient de 33 centilitros plenos de biera.

No ye lo solo problema que tien la designación de formatos alcoholicos. En zagueras s'han meso de moda los vasos de arredol de 50 cl con formas diferents a la "charra" de toda la vida. La que teneba ansa. Alta u baixa, tres u quatre formatos han dominau la scena zaragozana por decadas. Todas con lo denominador común de tener ansa. Agora tenemos nuevos vasos grans que aprecisan de denominación. "Pinta" no ye, en la mayoría d'os casos, una mida exacta. Antimás d'estar una mida forana, lo que me tendría igual si solucionase lo problema. "Charra" evoca ixa inexistent ansa d'os recipients de moda dica fa no guaire, y que encara conviven hue con los nuevos formatos. "Canyón" se fa servir en bell puesto, en estar un aumentativo de "canya". Pa isto mala solución tiengo. Afortunadament, en quasi totz los puestos que he demandau una charra, me han servir ixe meyo litro en lo vaso que tenesen sin mayor problema.

En la fablilandia zaragozana, como en zagueras nos la pillamos con papel de fumar, la parola "pichera", que heba teniu cierta fortuna, s'ha sustituyiu hue por "charra", ya que la forma d'as "picheras" no ye la mesma que la d'os recipients que sirven los furnidors de biera locals. No sé si la nueva moda de fer vasos de meyo litro sin ansa fará sacar tamién la denominación de charrar y sustituyir-la por belatra.

Salindo d'o país ye lochico que lo problema siga mas gran, pero talment a on que nunca no trobaremos alcuerdo posible en lo castellano ye a como clamar-le a los vasos de plastico que oscilan entre los 75 cl y lo litro. En Aragón lo mas extendiu ye "litro", chunto con la prebatina de parte d'o movimiento en desfensa d'a luenga de introducir la parola "pozal". En bells puestos, por moda, por contacto u que me sé yo, teniu bell predicamento lo "cachi" que nos arriba dende Euskal Herria. Y en los festivals, y en atra ocasions que nos trobamos con chent d'atros puestos, conviven con las macetas y los minis.

En iste afer no bi ha problema ya que tot lo mundo entiende lo que quiers quan demandas un litro. Pero si tant niquitosos nos metemos con atros nombres, personalment m'encarranya a-saber-lo que los "litros", en un porcentache altismo, no tienen ixa capacidat. Asinas que la considero una parola de tot inadequada.

Dica que isto no se solucione la revolución ye imposible, asinas que me'n voi t'o bar a fer-me un tubo. U lo que me metan.

jueves, 8 de febrero de 2018

Especial bars. Tierra de barrenaus 4x05

Quanto tiempo en la vida nuestra pasaremos adintro d'un bar? Por un regular, antimás, son muitos d'os nuestros millors momentos. U lo menos d'os mios. Asinas que ya yera hora de fer un programa especial sobre ixos locals an que nos fotemos tantas horas y pasan tantas cosas.

Iste yera un programa que levaba muito tiempo barruntando. Dimpués de postposar-lo qualques vegadas por problemas d'achenda, a la fin, calió cambiar la formula cutiana y fer-lo de vermu en lo bar de moda: Fardacho Royo. Asinas que con l'equipo amprau de Nogara, y fendo una biereta, grabemos iste programa no sin bell problema tecnico.


Durant las dos horetas que duró, charremos d'os bars de antes mas, d'os d'agora, d'as salas de conciertos, de bell bar de difuera de Zaragoza y de bars ta vermutiar. Nos quedoron difuera d'o programa los bars que fan servir l'aragonés y los restaurants, que tamién yera pensau de charrar-ne, pero que no vagó. Asinas que caldrá fer-ne una segunda parte y demando disculpas ya dende aqui a lo ciento de bars que no se i nombroron y se lo mereixeban.

En grabar-se con publico, lo programa tien totz los avantaches y inconvenients que ixo suposa. Ya podetz contar que la calidat de soniu no ye la de cutio, y que lo guion nos lo blinquemos mesmo mas que lo que gosamos fer. Ixo sí, creigo que quedó muit bien reflexau lo bien que nos lo pasemos, y que se sabió transmitir.  Muitas gracias a toda la chent que vinió y que ye la que fa posible que contine con lo programa. Sotz amor!!!!

Y como siempre tamién, bi habió muit buena mosica, y la programación d'iste mes d'a Sala Arrebato.

Aspero que tos faiga firme goyo. Y si tos cuaca formato, escribitz-me a viyer si m'animo a fer-ne belatro.

viernes, 25 de noviembre de 2016

Tabiernas d'Aragón (IV): Pottoka

No recuerdo quan estió a primer vegada que vesité lo Pottoka. Tampoco no recuerdo la primer vegada en l'IFI. Pero sí que totz dos han feito parte d'a mia vida borinera. Y cómo! Ista semana plegaba lo momento que tanto espanto nos feba dende tiempo habe. Iñaki, amo y cambrero d'o Pottoka, se chubilaba. L'espanto veniba de que i montasen bell atro bar de modernas, d'ixos que surten como fongos por a Madalena, en zagueras. Bien se vale que, seguntes pareixe, lo deixa en buenas y expertas mans que no esvarrarán guaire o camín que prencipió Iñaki.

De bars clonicos, bi'n ha a brozuecos en Zaragoza. A mesma estructura y decoración, os mesmos menús, a mesma bebida, o mesmo ambient, ... De Pottokas, no bi'n heba que uno. Como deciba belun, en un d'os cientos de reflexions que han deixau istos dias en os retes socials, a carrera Martín Carrillo, ha deixau fa tiempo de decir-se asinas, y tot lo mundo la conoixe como "a carrera d'o Pottoka".

O Pottoka no yera un bar "de marcha", ni de fer-se un café, ni teneba pinchos, ni birolla. A mosica tasament se sentiba, o cambrero no yera especialment simpatico, no i feban cocktails de moda, ni yera más barato que qualsiquier atro bar d'a redolada. Manimenos, os cabos de semana s'empliba. Yera un bar d'ixos que siempre i ye. Un puesto an que se ye bien, an que te puetz posar y, arredol d'una botella de sidra vasca, apanyar totz os problemas d'Aragón y d'o mundo con as tuyas companyeras y amigas.

O Pottoka yera d'ixos bars periglosos, porque sabes como i dentras pero no quan ni como en sales. Un d'ixos bars an que as rondas y os capazos iban a l'arreu. Nos i trobabanos, antimás, chent de todas as familias politicas d'a madalena. Pocas vegadas he visto más compleganza que en as despedidas que le faciemos a Iñaki en istos zaguers dias antes d'a chubilación.

Me quedará incognitas pa cutio como qué ostias bi heba dezaga d'a puerta de l'escusau u qué sentiba Iñaki en o transistor. Agora una nueva etapa empecipia pa o Pottoka. A chent que lo pilla tien la confianza d'Iñaki y tamién la mia, y aspero que sepan conservar ixa esencia acullidera que teneba o bar dica o suyo zaguer dia. Aspero tamién que Iñaki tienga la chubilación que tanto se mereixe, en estar toda una figura d'o vico y d'a vida de muitas personas que hemos viviu tantas cosas en os suyos locals.

Iñaki, zure erretiroa gozatu!
Agur Pottoka, kaixo Pottoka!

Tos deixo penchadas as tres videofateras que i gravé:



 

lunes, 29 de junio de 2015

Tabiernas d'Aragón (3): Dispierta Fierro

"Sometimes you wanna go where everybody knows your name...." prencipiaba a canta d'a serie Cheers. Bi ha habius pocos bars que m'han feito sentir como en casa mía. D'ixos que i dentras y prencipias a saludar a totz. Que mesmo aduyas a la plantilla a escobar u a replegar. Que bi ha una relación familiar con a parroquia y as cambreras. Que ye, a la finitiva, casa tuya. O primer estió o Planta Baja, que bell diya habré de charrar-ne. O segundo, l'Atrio, que ya en he charrau. O tercer, ya en a Madalena, estió Dispierta Fierro.

Soi incapable de remerar o primer diya que dentré en o Fierro. Pero en muit poco tiempo prencipié a pasar-ie horas y horas. O bar yera en a carrera Estudios, "ixa que fa tanta pudor a queso", que le dicen as foranas. Bien cerqueta de L'Albada, atro guariche mitico que contina ubierto, no sé por quanto tiempo. A chent que lo ubrió yeran viellas conoixidas de l'aragonesismo. Muitas chunteras, pero con bella excepción y con as puertas pataleras ta qui no'n yera. O Fierro siempre yera un puesto de compleganza a on que chent de muitas sensibilidatz diferents de "l'aragonesismo" nos chuntabanos ta zorriar, bailar y, prou que sí, apanyar Aragón y o mundo.

Cuento que a gran obra d'o Fierro estió a d'ufrir-nos un puesto a on que socializar-nos y a on que ixamplar a militancia en muitas d'as nuestras organizacions. Yera o bar t'a on que ir dimpués d'as manis u d'as clases d'aragonés y a on que fer fiestas ta replegar perras ta emparar as organizacions u mesmo ta bella ONG chiqueta. Cumpliba una función que caleba muito en ixas envueltas, y que creigo que contina calendo hue. Conoixer y compartir luitas. Muitas conoixioron a realidat de l'aragonés, de Yesa, u d'atras muitas luitas "poco televisivas" entre ixas paretz.Tamién estió o puesto a on que muitas faciemos grans vinclos personals. Parellas sentimentals y sexuals, amistatz de toda mena (y dica bella enemistat) son naixidas d'aquell mitico guariche.

Dechusban en concierto en o Fierro (2007)
O Fierro yera constituyiu como Asociación Cultural. Ixa formula a on que se pencha qualsiquier organización que no sabe guaire bien como legalizar-se. Pero o feito ye que sí que facioron un treballo cultural. Antimás d'estar un d'ixos pocos puestos de Zaragoza a on que se podeba charrar en aragonés, o Dispierta Fierro siempre yera ubierto t'as mosicas. A mosica en directo yera cutiana, y un d'os puntos fuertes d'o Dispierta Fierro. Mosicos de Gaire, Biella Nuei, A Cadiera Coixa, Comando Cucaracha, .... i pasoron fendo concierto u jams eternas, creyando ixa morfuga que hue nomás puetz trobar en L'Albada y poco más.

Pero sin garra dubda, o concierto más historico d'o Fierro estió en uns Pilars quan La Ronda de Boltaña, que ixe anyo no teneba actuación en scenario, acceptó de fer-ie un concierto. A cosa ni s'anunció, pero en ista alpacera ciudat o boca a boca tien a soben más rasmia que 100 twitteras dando ferrete. Dende bella hora antes ya la chent dondiaba por o vico preguntando quan empecipiaba. Quan, a la fin bi dentroron, quasi no se i culliba, pero, como siempre, facioron un conciertazo, en un ambient como nunca no he tornau a viyer. Encara conservo a chambreta d'Os "Rondabandarras", club de fans d'a Ronda, que facioron poco tiempo dimpués, y a on que entre atros puestos, saliba o concierto d'o Fierro. Mala suerte que dende alavez m'enreciau una mica y ya no me preba bien.

La Ronda de Boltaña en o Fierro. (Desconoixco l'autora d'a foto)
Como he dito, atro d'as grans cosas d'o Fierro, yera tener un espacio de socialización. En ixas eternas nueitz de borina, naixioron grans ideyas. Unibersidá - Coleutibo Aragonesista, simient de l'actual SEIRA, lo teneba como segunda casa y bi organizabanos borinas y mesmo bella asambleya. Tamién se i organizó bella celebración d'o 20 d'aviento, como o historico en a Peña El Braban con Dechusban, Comando Cucaracha y Jose Antonio Labordeta.

En ixe concierto, por cierto, presentó Comando Cucaracha la canta "Dispierta Fierro", esdevenindo asinas o segundo (y por agora zaguer) bar d'A Madalena con canta propia, dimpués de que Ixo Rai fese o tema "Entalto!". Tamién estió alavez una d'as mias primers pleitinas con l'ababol d'a SGAE, a qui teniemos dando mal toda la tarde mientres montabanos o concierto y a qui Labordeta ninvio a escaparrar en un petén, en un d'os momentos más graciosos de vez que penibles que he viviu.

Labordeta en L'homenache a Chuan de Lanuza de 2003.
Organizau, entre atros, por Dispierta Fierro

O Dispierta Fierro yera tamién, un micromuseu de l'apegallo aragonesista. A bancada yera siempre plena d'apegallos que feban ellas mesmas, u que i deixaban os colectivos que i pasaban. Pero lo millor de tot, yera la paret de dezaga d'a barra, a on que cada centimetro yera tapau por un mosaico d'apegallos a on que se'n chuntaban d'historicos y de nuevos, grans y chicotz, disenyaus y calimochers. 

A mosica que se i meteba pendeba muito de qui punchase. Dende o rollo más folki de Carlons, a la vesant más rockera, combativa y canyera de Sonero, pasando por as sesions folki-chorras de Dabi u los un-poquet-de-tot d'a resta. Ixo sí, La Ronda sonaba todas as nueitz. Fer, alavez, una lista de Spotify como as que he feito d'o DeVizio y de l'Atrio ye imposible. Porque antimás, a metat d'as collas que i sonaban, sisquiá son en a plataforma mosical. Pa que dimpués digan que i ye tot....

Parte d'o cartel d'o concierto homenache a Chuan de Lanuza
Amprau d'o blog Aragonando
Os zaguers tiempos, o Dispierta Fierro iba esvoldregando-se, mesmo literalment. Qui lo menaban yera por cada anyada más cansos y no i dentraban nuevos. O local, amás d'aguantar bella pinyora, se yera fundindo, apareixendo-ie crepazas y mesmo una fuesa que, por bell mes, estió tapada por un tablón de fusta y un barral de biera. A la fin, o Fierro cumplió lo suyo ciclo vital y baixó a persiana, deixando-nos a muitas sin un troz de casa nuestra.

A zaguer vegada que i dentré ya yera zarrau feba una semana. Os piquers heban feito una crepaza que traviesba tot lo local, y que dentraba bell poco más d'un metro tierra abaixo. Aquell diya aprofeité ta fer as zaguers fotos d'as pintadas d'os escusaus. Remeré os momentos que hebanos pasau de conchunta con Arale, as chobenallas, as enrestidas, as d'UCA, as nogareras y tantas y tantas personas que i conoixié. Remeré os charrazos eternos. Remeré como plegaba o sabado y quan demandaba la primer pichera de biera, le deciba a lo cambrer que me cobrase las que m'heba deixau de pagar o viernes. Remeré como mesmo as mias amigas de l'instituto, u a mia chirmana, mica aragonesistas, i heban pasau buenos ratos. Me costó a-saber-lo de fer ixa zaguer uellada, sabendo que nunca no tornaría a pisar ixe guariche que tant feliz m'heba feito. 

Mosaico d'imachens d'os escusaus

Dispierta Fierro fació casamuda. De local, de nombre y, un poquet, d'esprito. A qui organizoron aquell local les caleba atra cosa, atra morfuga. Ya teneban crías y yeran, y son, en atra etapa vital. Asinas que, en a carrera Heroismo, naixió Casa Lambrote. Unatro puesto bien pincho, a on que, con bell cambio, continan muitos d'os sinyals d'o Dispierta Fierro. A gastronomía, o folk, a mosica en vivo, La Ronda, l'aragonés, ... tot ixo contina tamién en o nuevo local que tos convido a visitar en Pilars, por eixemplo.

Y d'iste, y d'atros locals parellanos, u no tanto, charramos en o 4º programa de Tierra de barrenaus Radio, que s'emitirá iste chueves 2 de chulio y que prebaré de penchar en que pueda aquí, como a resta de programas.