Mostrando entradas con la etiqueta ateismo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta ateismo. Mostrar todas las entradas

domingo, 8 de febrero de 2015

Por qué no creyer?

As cosas en que puede creyer a chent nunca no deixan d'enarcar-me. Fa bells diyas, en una charrada, una companyera nos deciba que no podebanos vestir de royo de maitins porque va en contra de no se qué movida zen, u bella cosa parellana. Que nos caleba ir cambiando de ropa seguntes o momento d'o diya. Bell rollo parellano a lo Feng Shui, pero con a ropa, cuento que será. Unatra companyera le preguntó "¿pero creyes en ixo?", a lo que ista contestó con un "¿por qué no?".

Astí sintié como totz os poders que fan as profesoras de sciencias de toda la planeta quedaban en no cosa debant d'una fatera inventada por bell iluminau, u mesmo por bell chuego infantil elevau a la categoría de filosofía, con un acotracio d'exotismo oriental, siempre millor que qualsiquier cosa d'o "scientifista occident", que deciba no se qui.

Ixa mesma persona, bell diya dimpués, dició creyer en l'horoscopo porque creyeba que "as planetas influyiban en nusatras en l'inte de naixer". Tamién ye cristiana, d'as que van ta misa de cutio, y s'amostró carranyada quan les dicié que a homeopatía yera nomás augua u zucre, y que as flors de Bach y o reiki yeran atros timos iguals.

Charro d'ista persona, pero ye una actitut prou común. Creyer en tot. En tot fueras de en a sciencia, ye claro. Talment Jonathan Miller teneba razón quan s'estimaba más definir-se como no-creyent (disbeliever) que como ateu, ya que ye un concepto más amplo. Veigo masiau a soben como as cristianas creyen, antimás, en toda mena de atras creyencias. Belunas incompatibles, por cierto. Talment una vegada que crebas a muga d'as creyencias con una fatera, ubres a puerta a toda la resta. No sé si o cerebro funciona asinas, pero o fenomeno ye amplament estendillau.

Por qué no creyer en o "Feng Shui modisto"? Porque ye una fatera que se viye dende luen. Porque no bi ha garra estudio, indicio, sinyal, ..... que indique que siga asinas. Porque no se basa en una observación de fenomenos contrastada por dengún.... Por qué no creyer en l'horoscopo? Porque ye una ababolada que a posición d'unas planetas en relación a la nuestra y a uns debuixos que bells occidentals facioron en o ciel fa sieglos, y que ta forro de bota, hue ya han cambiau de posición, influiga de garra traza sobre nusatras. Porque a sola influyencia que tien Marte u Venus (u a Luna) sobre nusatras ye a suya gravedat y en l'inte de naixer a gravedat d'as mans d'a partera u medica ye más gran que no ixa. Por qué no creyer en (ficar nombre de creyencia no contrastada)? Porque, como dició Sagan, afirmacions extraordinarias cal que tiengan prebas extraordinarias. Porque si no nos preguntamos porqué as cosas son como son u si funcionan a humanidat desapareixería.  Porque dengún no viyó o can de Ricky Martin minchando Nocilla d'a totera de dengún.

Si quan nos dicen que meter un cactus en un repalmar te puede aduyar a conseguir treballo, u que pichar en l'escusau d'o medico mientres le faltas te curará os mals d'o garganchón, no se t'enchega l'alarma que te diz "isto ye una fatera", talment habríanos de revisar o nuestro esprito critico y, sobre tot, o nuestro sistema educativo. Porque ixo sí que ye un fracaso educativo.

A pregunta que cal fer no ye "por qué no?" sino "por qué?". Por qué cal vestir d'azul de maitins ta que as cosas vaiga bien? Por qué a Luna provoca más partos? Por qué nos van a fumigar avions en un ineficaz y absurdo chenocidio?. Y ya que prencipiamos a preguntar cosas, no sería por demás preguntar tamién "cómo?" u "ta qué?".

Información, información, información. En cal, y a palladas. Un d'os problemas que tamién me trobo a soben con istas "omnicreyents", pero tamién con muitos atros perfils de diferents graus de creyencias, ye a falta d'información. A homeopatía ye un d'os eixemplos más plateros. Quan a la chent que la esfiende les pregunto que si saben lo que ye, a soben me dicen que son "medecinas naturals", "hierbas", "medicamentos sin quimicos", u cosas parellanas. Lo que indica que ignoran dos cosas: lo que ye a "medicina scientfica" (1) y lo que ye a homeopatía.

Quan les explico lo que ye de verdat a homeopatía, fan uellos de caparra. Por un regular creyen que les miento (qüestions d'autoridat). Tamién gosan de recontar bella experiencia de "amimefuciona". Me preguntan "y alavez porque deixan vender-lo en farmacias?"... cosas asinas. Pero creigo que nunca no he feito venir a plego con iste afer a dengún que ya creyese. He conseguiu que qui no conoixeba a homeopatía estase a la tisva y la refusase, pero una vegada que i creyeban m'ha resultau imposible de fer-les cambiar d'opinión, encara que pueda alportar toneladas de prebas.

Ye muito facil, por lo que pareixe, creyer-te una fatera. Ye muito más dificil, y d'ixo cuento que bi habrá estudios, reconoixer que has estau creyendo en una fatera, u que o tuyo sistema de creyencias ye basau en chorradas que bell iluminau s'inventó bell diya y que consiguió ixemenar a bando. Errare humanum est, sed perseverare diabolicum.


(1) Termino que foi servir ta entender-nos. A medicina que no ye scientifica no ye medicina.

martes, 20 de mayo de 2014

Florencio y a suya relichión

En os nuestros ratos libres, o mio quiesto amigo Florencio y yo, nos femos sobatidas mentals con a existencia de dios, a naturaleza d'a humanidat y con muitas atras cosas más terrenals. Ye una pena que nos veigamos tant poco a soben, porque podríanos charrar-ne muitismo más. Encara que talment remataríanos mesmo más barrenaus... M'encanta de charrar con ell, siga fisicament u por istos posts porque ye una personas que, encara que tiengamos anvistas muito concaradas, sabe razonar-las y mira de trobar l'argumento que sabe que más me florerá y que más me costará de vulcar-le. Adoro que me faigan pensar y poca chent lo consigue.

De todas as charradas que tenemos, ista ye una d'as mas cansas y largas que levamos. Dengún d'os dos nunca no l'ha feito venir a plego a l'atro. Ni creigo que lo consigamos. Ye lo que tienen a suya fe y as mias conviccions. Ell mesmo reconoixe que creye lo que creye sin prebas ni indicios y yo nunca no creyeré en garra cosa sin prebas ni indicios por qüestions filosoficas.

Florencio escribió iste post fa bells diyas, dimpués d'una chiqueta pleitina. M'endizcó ta que le respondese y aquí ye a respuesta. En formato comentario d'os parrafos que teneban más ensundia. Aspero responder-le y que no se sienta que te falto si en bell inte me meto una mica más furo.


Partamos de la base de que soy deísta. Creo que existe algo más allá de la muerte, sé que no tiene ningún sustento científico pero eso no me impide que sienta y viva algo especial. Sé que lo que siento no deja de ser una respuesta programada por una genética y una cultura determinadas, pero es algo que hace que la vida (inane de por sí, originada por la pura casualidad) tenga un sentido y una belleza especiales. Creo que nuestras consciencias, puras reacciones químico-eléctricas, tienen una continuidad, pienso que esa energía eléctrica (registrada en los electroencefalogramas) se transforma en algo diferente cuando morimos. No creo en la imagen del alma con alitas y aura, considero que pase lo que pase con nuestra consciencia muy difícilmente se podría describir con palabras. Tengo la creencia que todas esas almas se juntan en algo comunitario. Eso es lo que yo denominaría Dios. Un Dios que no interfiere con los humanos, que de ninguna de las maneras creó el mundo o el universo, antes al contrario es un Dios “a imagen y semejanza” del ser humano, pero precisamente porque ha sido creado por la consciencia existencial de los miles de millones de humanos que nos han precedido. Nuestras consciencias pasarán a estar en conexión con el universo, comprendiéndolo y formando parte de su inmensidad. Iluminación.

A esmienda te la fas tu mesmo. Tot lo que dices creyer, te lo has inventau. Has feito lo mundo como te cuacaría que estase, no como en realidat ye. No ye que no tiengas garra preba. Sisquiá tiens garra indicio. D'atra man, como tot lo pensamiento machico-relichioso. ¿Por qué? Tú sabrás. Ye un menister que tien a-saber-la chent y que nunca no he entendiu. Talment siga yo vulcaniano.

Yo puedo querer creyer (y de feito plegar a creyer-lo) que quan morimos, nos n'imos con totz os personaches inventaus por os dibuixants de comics, y que a mia consciencia conoixerá en morir a Son Goku y a Gambit, pero ixo tien o mesmo fundamento, y as mesmas posibilidatz d'estar cierto que a tuya hipotesi. Torno a la brillant historieta d'o dragón en o garache de Carl Sagan.

A vida no ye "inane" como tu dices. No tien sentiu, prou que no, porque no bi ha un "sentiu" t'a colección de atomos que somos. No bi ha garra ser superior, ni garra plan estableixiu ta todas nusatras. A vida tien o sentiu que tú quieras dar-le. A mia vida ye de tot, fueras de "inane". Soi aquí, y ya que i soi, prebaré de que o mundo siga bell poquet millor, seguntes o mio codigo moral. Ye más, prebaré de que as humanas que vivan dimpués de yo, tiengan un mundo millor a on que vivir. Entre atras cosas porque quan muera, ya no podré fer cosa t'amillorar o mundo. Ixo ye un obchectivo prou anglucioso y que le cal full time d'adedicación. Si ixo ye una vida inane u sin sentiu, que baixe Thor y lo veiga...

De tot ixo, de fer o mundo millor, de fer felices a qui quiero, nomás tiengo a responsabilidat yo. Ni dioses, ni dragons, ni folletz ni pantasmas. Ixo ye talment lo que ixorronte a tantas. Ya sé que no ye o tuyo caso, Florencio.
Sé que todo esto es indemostrable. Pero sé que este tipo de pensamiento mágico es una de las cosas que nos hace humanos. No todos los seres humanos han de experimentar mi placidez cuando me siento en conexión con la naturaleza o en paz con el universo. No existe una sola manera de ser persona, pero el pensamiento mágico-religioso es una faceta más y no podemos negar que nos ha conformado como especie y al menos de momento, no pienso renunciar a ella.
O pensamiento machico ye, más que probablement, una adaptación evolutiva que nos permite una serie d'habilidatz y una intelichencia desenrollada en atras endreceras que a resta d'animals d'a Tierra. Que ixo siga una d'as cosas que nos fa humanos, sería un debat prou largo. ¿A resta d'hominidos no tienen pensamiento machico en garra grau? No sé tanto de primatolochía como ta ixo. 

A mia anvista ye que o pensamiento machico, efectivament, nos da una serie de capacidatz que nos fan "destacar" como especie en a planeta, y que tien una gran importancia en o feito de que nos haigamos puesto adaptar a totz os cabos d'a Tierra. Manimenos, que tiengamos un pensamiento machico no significa que haigamos de meter-lo por dencima que o pensamiento racional ta seguntes qué cosas. L'arte ye una d'as pocas muestras de disciplinas a on que creigo que o pensamiento machico ha d'imposar-se a la racionalidat. Con tot y con ixo, "A fantasía albandonada d'a razón produce monstruos imposibles: unida a ella ye mai d'as artes y orichen d'as maravillas". Gran frase.

Ta explicar o funcionamiento d'o mundo, encara que o pensamiento machico pueda aduyar-nos a levar-nos t'as explicacions racionals, lo important ye a realidat. A realidat comprobada y comprobable. Si explicasenos o mundo a pur de intuicions y creyencias, encara seríanos invocando a o rayo ta que fese fuego.

O pensamiento machico no fa honra ta conoixer y explicar o mundo. O feito de que no s'amuestre a la chent, dende chiquetz, as ferramientas que calen ta conoixer y explicar o mundo -basicament o clamau "metodo scientifico"- fa que quan se troben con dioses, reptilianos u chemtrails tiengan un comportamiento acritico de tot y se truscan qualsiquier fatera que les reconte una figura d'autoridat.


A definición estricta d'humano ye a biolochica, asinas que lo que nos fa humanas, en realidat, ye simplament o nuestro ADN. Si charramos en un terreno más metafisico, "lo que nos fa humanas" ye una construcción cultural. Gosamos charrar de a humanidat con un sentiu de bondat y calificar de inhumano comportamientos inmorals. Inmorals, pero muito "humanos", en o sentiu de que as humanas los tenemos a soben. ¿Os nazis no yeran humanos? Prou que sí. Como de cutio, moral y creyencias se barrachan.

Ya frikeando, Asimov planteyaba a soben en toda la serie de Robots y dillá, as mugas d'a consciencia humana. Os robots asimovianos, a qualsiquier lectora, le resultan prou "humanos". Manimenos no tienen pensamiento machico. Lo que sí que consiguen tener ye bella mena de codigo moral, alazetau en as tres leis d'a robotica y en o desembolique d'a lei zero-esima. Te recomiendo que lo leigas, porque tien reflexions muito intresants sobre iste y atros temas.
¿Existe el amor? Es decir, existe en algún lugar del universo algo que podamos decir: esto es el amor, lo podemos medir, lo podemos estudiar en una situación neutra, podemos repetir los resultados, podemos ver su “poder”… No, el amor no existe, y sin embargo muchas somos capaces de sentir algo que llamamos amor, algo que nos mueve, por el que hacemos cosas ilógicas (podríamos traer los problemas que tenía la mente vulcaniana de Spock para entender el amor).
El amor existe como una serie de respuestas genéticas, sociales e históricas que comúnmente aceptamos y que, todo sea dicho de paso, bien llevado nos ayuda a llegar a la paz y la felicidad, al menos en mi caso. El amor por una pareja, por unos padres, por una mascota, al amor platónico hacia algún amigo, la pura amistad…
Y sin embargo se podría luchar fervientemente contra la idea del amor. En nombre del amor se han hecho y se hacen auténticas barbaridades. Hoy en día en el Estado español mueren muchas mujeres por un malentendido amor. Me arriesgaría a apostar a que hay más víctimas (habría que añadir suicidios por desengaños o enfermizas relaciones de amor-odio en las familias que terminan trágicamente, o simplemente de qué se llenan las consultas de psicólogos de personas traumatizadas por distintos amores) por el amor que por los ultracatólicos o los ultramusulmanes…
Sobre l'amor, nuevament, tornamos t'a realidat. D'una man ye un fenomeno perfectament explicable en terminos de biolochía evolutiva. A monogamia ufre una serie d'avantallas inqüestionables y prou ixemenadas por o mundo animal. D'atra, l'amor, como bien dices, tien un component prou important de construcción cultural. No ye como yera fa un sieglo, y no digamos como en yera en os orichens d'a humanidat, si ye que existiba qualcosa parellana a lo que hue le decimos amor.

Atra vegada, dentramos en o mundo d'a etica y a moral. Precisament ye quan l'amor caciega o component racional, ye quan suceden os efectos negativos que listas. U si quiers, quan caciega la suya moralidat. Tanto o maltracto, como os suicidios u as relacions malizas tienen perfectament una explicación biolochica y evolutiva. Y l'adhibiu d'una presión social.

O masclo ha de contrimostrar a suya capacidat ta atrayer una fembra y poder ixemenar o suyo codigo chenetico. Tot lo que vaiga contra ixo ye muestra d'a suya febleza. Un comportamiento prou "animal", si reprenemos o luengache de l'anterior parte. Antimás, que a parella "se t'apodere" u te deixe ye, socioculturalment, unatra muestra de febleza. De suicidios y malas salutz por amor, ¿quantas vegadas hemos sentiu comportamientos parellanos en atras especies, amanadas u no pas tanto? Ye carne de mal-telediario, pero un fenomeno a-saber-lo d'estudiau. Lo que nos diferencia ye que nusatras tenemos tecnolochía ta sacar-nos a vida y que os animals han de "deixar-se morir".

De nuevas, l'amor ye o nombre que le damos a una serie de comportamientos perfectament explicables por a razón y a sciencia. Toda la resta dentra en o mundo d'a etica y a moral que nunca no ha de trafucar-se con as creyencias y as relichions. En l'amor ni bi ha garra elemento esoterico. Que no conoixcamos exactament totz y cadagún d'os suyos mecanismos, como en tot, ni significa que ixos foraus s'haigan d'emplir con machia.
Y no veo la beligerancia que sí que existe contra la religión. Ojo, que no me parece mal la beligerancia contra los imbéciles cristianos, deístas, musulmanes o new age que pueblan el mundo. Pero no me deja de parecer en muchas ocasiones un exceso comparado con otras invenciones y convencionalismos genético-social-históricos como pueda ser el “amor”.
Ummm, t'has deixau a los chodigos, eh? ;-) Gromas aparte: L'amor no preba d'explicar o mundo. A chent que no creye en l'amor pueden estar cinicos, realistas, tristes, ... lo que tú quieras u creigas. Pero no me van a dar o ferrete, ni van a prebar de fer-me venir a plego. 

A mia belicherancia ye contra l'excesivo respeto que se tien con a relichión como explicación de cosa. U d'o pensamiento machico, en cheneral. Porque ixe respeto malentendiu de "cadagun puede opinar lo que siga y cal respetar-lo" nos leva a las leis de l'aborto de Gallardón, a que a homeopatía se considere medicamento u a que se despida a profesors en función d'o suyo estau civil, entre atras cosas más u menos grieus. Y ixo sin dentrar en cruzadas ni yihads. Parafraseando a Sheldon "a evolución no ye una opinión, son feitos".



Continando con a contimparación tant entivocada (en a mia opinión) que fas entre amor y relichión ¿perdonaríanos comportamientos amorals u delictivos en estar "inspiraus por l'amor" u en o suyo nombre? Lo femos con a relichión. 
Quizá sea porque la fe, como el amor, solo la entiende quien la ha sentido. Y la mayoría somos capaces de sentir amor (en sus infinitas variantes) pero quizá no haya tanta gente que sienta la fe. Si hubiera un 30% de la población que nunca hubiera sentido lo que llamamos amor, la beligerancia contra el mismo sería mucho más alta. La conclusión es que la patología del amor está mucho más extendida que la fe y que los publicistas del amor son mucho más eficientes que los apologetas de la fe.
Siento amor, a lo menos en a definición contemporania d'o mesmo. Cuanto a la fe, que podemos definir (si yes d'alcuerdo) como lo feito de "creyer en bella cosa sin tener prebas u mesmo sisquiá indicios de que siga cierta", probablement si que'n tienga. Creigo, por eixemplo, que os sers humanos podemos plegar a vivir en una cierta armonía, en una sociedat a on que comportamientos como la posesión, l'asesinato, etc... sigan purament repuyals. De feito luito diya par d'atro por conseguir plegar en ixe ideyal. Prebo de que ixo siga refirmau en prebas. Cada vegada que veigo comportamientos eticos u altruismo "innecesario", me digo a yo mesmo que tiengo razón. Pero, como en tot lo que pertoca a la fe y a lo pensamiento machico, probablement soi fendo un sesgo cognitivo. Ye decir, me quedo con a persona que m'aduyó sin que le calese, pero ixublido a Bárcenas u a la UIP.

Sé que ye más que posible que siga entivocau y que a humanidat no pueda convivir en ixe grau d'armonía que deseyo. No me miento. Pero como ye o mundo que querría, me cal ixa convicción ta poder luitar por fer-lo plegar. Con tot y con ixo, y encara que admito una chisla de fe en istas conviccions, bi ha prous elementos ta poder pensar en que talment tienga razón y sí que se pueda conseguir ixe estau. Podemos viyer comportamientos que nos levarían ta ixa sociedat totz os diyas a todas horas.

Talment todas nos haigamos de costruyir as nuestras "fes". Creyer cosas con pocos indicios. Pero, nuevament, ixo no habría d'alpartar-nos ni una micra d'a razón. Y muito menos como sociedat. Os luxos irracionals que puede permitir-se un individuo, no habrían de plegar t'as nuestras normas socials que, opino, habrían d'estar rechidas por a razón en o mayor grau posible.
Los argumentos científicos dicen que lo más probable es que no exista Dios y que la peña deje de preocuparse por el más allá y se preocupen por el más acá. Los “argumentos” de las religiones establecidas suelen ser en muchas ocasiones de risa… En otras ocasiones los argumentos tienen algo más de peso y enjundia.
En realidat lo que diz a sciencia por un regular no ye exactament ixo. Diz que no bi ha garra razón ta que calga un dios y que o "fenomeno de dios" ye explicable por razons socioculturals. Os argumentos de ensundia d'as relichión que nombras, los asperaré posau, por si un caso. Y atento.
Yo aquí recurriría de nuevo a Los Simpsons y establecería una ley de alejamiento entre ciencia y religión, que cada cual se preocupe de lo suyo y que se dejen de dar la brasa. A los predicadores religiosos les diría que se dedicaran a solventar problemas más serios que el intentar convencer a quien no le interesa si existe algo más allá y a los predicadores del ateísmo les diría que aunque tengan razón en sus planteamientos iniciales que no se vayan a creer ahora los nuevos mesías, porque excesivo proselitismo en sus ideas se podría confundir con la fe de los predicadores del otro lado y es que a veces los extremos de la herradura terminan estando más cerca el uno del otro de lo que se piensan.
Pufffff. Sobre os "ministerios separaus", te remito a Dawkins en The God Delusion. Quan dices que os predicadors relichiosos s'adediquen a solucionar problemas serios ¿A qué te refieres? Porque quasi prefiero que s'adediquen a o proselitismo "ta ricas", que a que preben de intervenir en o tercer mundo, en a educación u practicament en qualsiquier aria.

Os "ministerios separaus" ye a traza politicament correcta que han trobau os cristianos d'EE.UU. ta fer tant respetable en a opinión publica o creacionismo y a evolución, a teoría d'a Tierra choven y fateras parellanas. Y prou que no pienso deixar-le a la relichión garra aria d'o conoiximiento en exclusiva. A sciencia puede y debe investigar tot lo que quiera sin garra muga ni entrepuz.

Cuanto a los "predicadors ateus", encara que bi ha cada cerrín que ta qué, creigo que simplament prebamos de dar una anvista que no se gosa dar. Me bi incluigo porque ye verdat que no soi un ateu pasivo y que, en ixe aspecto, se me podría considerar un apolocheta de l'ateismo. No sé a resta, pero prencipié a dar ferrete con l'ateismo y o racionalismo en viyer dos fenomenos que me preocupan a-saber-lo:

D'una man, as relichions grans se tornan más furas en os suyos planteyamientos dimpués d'haber pasau por bellas decadas "relaxando" as suya doctrinas una miqueta. Antimás, encara que pierden adeptos y poder "de base", continan tenendo una influyencia masiau fura en os gubiernos d'o mundo y en as leis que sufrimos. Nomás cal remerar que de l'actual gubierno espanyol, todas churoron por a Biblia y quasi todas perteneixen a beluna d'as sectas más "chungas" d'o catolicismo: Opus, lechionarios y bizarradas parellanas....

D'atra man, en as cuchas alternativas, y en sectors amplos d'a sociedat, ye dentrando o "newageismo" con una fuerza sorprendent. Cuento que emplindo lo forau "machico" que deixa lo cristianismo y as relichions tradicionals, "demodés" en bells roldes. A influyencia d'ista protorelichión se deixa viyer ya en temas como a homeopatia, que ye dentrando china chana en o sistema publico de salut, as clases de Yoga en os coles, u a un ran menos institucional, en que en La Pantera Rossa, una de cada dos actividatz sigan d'ista coda.

Entiendo, por tot lo charrazo que te fotes, que ya renuncias a la existencia de garra dios, en no haber-ie indicios. Bien. Con o mesmo planteyamiento puedes renunciar a la existencia d'a "ment-colectiva-post-mortem que no interacciona de garra traza con l'universo" y dentrarás en o maravillosos club de l'ateismo. Ye duro, pero somos as que más molamos y as que milllors argumentos tenemos. Y lo sabes.

lunes, 10 de marzo de 2014

A humildat d'a sciencia

Muitas vegadas charro de que a breca entre sciencia y relichión no ye nomás una serie de conceptos puntuals u de hostilidat historica más u menos fura. Ta yo a grandisma diferencia entre as dos son as trazas de conoixer o mundo que tienen, esfienden y amuestran. As filosofías sobre como plegar a conoixer a verdat y qual ye ixa. Como deciba Carl Sagan: "a curiosidat estió a primer virtut d'o ser humano, a fé o suyo primer defecto". Y más que entre sciencia y relichión, a luita sería entre estar satisfeito con explicacions facils que responden qualsiquier dubda con "estió Dios" u "asinas lo quier Dios", u admitir que podemos no tener, por agora, respuestas ta tot, pero sí ta muitas cosas. Y que bi ha trazas ta poder conseguir as respuestas. Que no se pueden conseguir de qualsiquier traza.

A soben, qui esfienden a relichión, acusan a la sciencia de soberbia u de bamba. A buena sciencia, a que esfiende as valors scientificas y o metodo scientifico, ye tot lo contrario. Prou que, por desgracia, aintro d'a sciencia bi ha muito ababol, masiau pagau de sí mesmo, y zarrau a qualsiquier innovación. A la fin, todas somos humanas, y unas d'as cosas que pior sabemos fer ye reconoixer as nuestra errors. No digamos ya correchir-las.

Dawkins, mayestro de mayestros en isto d'a "filosofía scientifica", en una charrada que fació contaba dos historias que meteba como paradigmaticas d'o proceso de razonamiento relichioso vs o proceso de razonamiento scientifico. Tot y que no tot ye ideyal en iste mundo, me pareixen dos sobrebuenos eixemplos de cómo veigo yo (y muitas más) a sciencia y a relichión, y as trazas que tienen de viyer o mundo cadaguna, antiparte d'os periglos que tien a relichión t'a sciencia.

En a charrada, que titula "A humildat d'a sciencia", charra d'atras cosas muito intresants. Abaixo d'o post, la pencho completa. Pero o troz que'n charro, lo transcribo contino, y podetz viyer-lo y sentir-lo a partir d'o minuto 7:58 d'o video 2.

Les recontaré dos anecdotas ta ilustrar a diferencia [entre fe y sciencia]:
Kurt Wise ye un cheologo norteamerican, muito qualificau, formau en a universidat de Chicago, y en a universidat de Harvard en Cheolochía y Paleontolochía baixo a tutela de Stve Gould, tot ixo. Pero teneba una gran febleza. Estió infectau (1) con una funda fe en a suya nineza y no podeba esfer-se d'ella. Entre que iba creixendo y dimpués de graduar-se en a universidat se tornaba más incomodo con a incompatibilidat entre a suya sciencia, a suya cheolochía, a suya paleontolochía y as suyas escrituras.

Una tarde, fació una prebatina con unas estixeras y os textos. Pilló una Biblia y as estixeras y talló, fisicament cada verso que habría de sacar-ne si acceptaba l'anvista d'o mundo scientifico que ell heba aprendiu en Chicago y Harvar. Dició: "Encara que prebe, y mesmo acceptando as marguins intactas d'as pachinas d'a Biblia, estió imposible pillar-la sin tallar-la en dos. Habié de prener una decisión entre a evolución y as escrituras: u as escrituras son verdat y a evolución s'entivocó u a evolución ye verdat y he d'aventar a Biblia. Estié ixa la nueit que accepte a parola de Dios y refusé tot lo que la contradiz, incluyindo-ie a evolución. Con ixo y con muita dolor, he aventau a lo fuego totz os mios suenios y asperanzas en a sciencia."

Creigo que ixa ye una historia trachica. Creigo que qualsiquier cosa, en iste caso a fe, que pueda fer ixo a una persona como Kurt Wise, ye una fuerza d'o mal, y si podió fer ixo con un scientifico con muitismo libel como Kurt Wise, simplament piensen lo que puet fer con a resta d'a población.

A mia historia de contraste ye a d'un scientifico, un scientifico viello qui yera un directivo d'o departamento mio en Oxford, quan yo encara yera un estudiant. Mientres anyadas iste viello, (y quan digo viello digo que teneba alto u baixo a edat que tiengo yo agora, asinas que habré de parar cuenta), nos heba amostrau y heba creyito que l'aparato de Golgi, que ye un aparato microscopico aintro d'a mayoría d'as celulas yera un artefacto que no existiba y heba escrito arrienda articlos sobre iste afer y nos heba charrau a os estudiants sobre ixo. Y alavez, un diya, un biologo celular norteamericano vinió y fació una charrada publica en o nuestro departamento a on que contrimostró dillá de qualsiquier dubda posible, que l'aparato de Golgi yera real.

O nuestro viello profesor puyó t'o scenario d'o salón de conferencias, le dió la man y le dició: "Quiesto colega, le quiero dar as gracias. He estau entivocau mientres quince anyadas. Totz nusatros aplaudiemos dica que as nuestras mans se tornoron royas, y dengún de nusatros no ha ixublidau nunca ixe incident. Ixo ye sciencia d'a millor. Ixo ye tot lo contrario d'a fe.Ixo ye reconoixer quan yes entivocau, mesmo estar contento de que se prebe que t'entivocabas. Talment ye un ideyal, pero ye lo que fació.








(1) Fa servir a parola infectau pues en muitos d'os suyos libros contimpara o comportamiento d'as creyencias relichiosas y a suya espardidura con os d'un virus. Mesmo un d'os documentals suyos se titula "The virus of faith2".


miércoles, 19 de febrero de 2014

Relichión y/u superstición (2): Definición de cristiana

Publicaba fa diyas, un articlo respondendo a un comentarista qui preguntaba si se podeba estar ateu y creyer en pantasmas. Dimpués d'atro tocho, remataba decindo que, encara que yo teneba una anvista prou zarrada de l'ateismo como falta de qualsiquier mena d'espiritualidat, sensu stricto, l'ateismo ye simplament l'ausencia de creyencia en qualsiquier deidat. Iste razonamiento me fació pensar en atra falacia cutiana d'a prensa y d'o pensar cheneralizau d'a sociedat. En ista parti d'Europa, a lo menos. A definición de cristiana.

Quan sentimos u leyemos que Aragón tien un porcentache X de cristianas, se gosan de fer referencia a encuestas de definición. Se considera cristiana a las personas que en una encuesta responden sí a la pregunta ¿se considera vusté cristian?, u parellanas. Remataba yo o post anterior con ixa indefinición de l'atea. Ye raro que una atea no creiga en garra dios, pero sí en pantasmas u en o tarot. Manimenos cuento por cientos as cristianas que no creyen en a Inmaculada Concepción, en a creyación d'a Tierra de man de dios, en l'infierno, en a vida dimpués d'a muerte, en a castidat antes d'o matrimonio, en os miraglos de Chesús, en as aparicions marianas refirmadas por a ilesia, a sabana santa, etc... Totz ells dogmas d'a suya ilesia que interpreta a lo suyo dios.

Si as preguntas d'as encuestas fuesen ¿creye vusté que un ser intelichent invisible y indetectable puede influyir, y asinas lo fa, sobre as nuestras vidas, seguntes un conchunto de regles cambiants seguntes a parti d'a Tierra y o sieglo que vivimos?, cuento que no tantas responderían que sí. ¿Creye vusté que totz venimos de dos personas creyadas dreitament d'o bardo? (Lo pior de tot ye que iste porcentache sería más bien alto). ¿Creye vusté que dios (omnipotent, cal remerar) prenió forma de paloma ta fecundar a una chodiga virchen y asinas poder naixer ell mesmo en forma de humano? ¿Creye vusté que as personas que fayan foriquetas sin estar casaus serán castigadas dimpués d'a suya muerte? ¿Creye vusté que as personas no baltizadas serán castigadas dimpués d'a muerte? Una cristiana "de verdat" habría de responder que sí a tot lo anterior. Manimenos se permite arrienda laxitut en istas respuestas.

Talment si as preguntas fuesen estas, y no más se considerase catolica a qui respondese que sí a tot, ya no bi habría tantas catolicas en porcentache. Si, antimás, se preguntase por, por eixemplo, si se creye en l'horoscopo, trobaríanos que muitas personas combinan ixa creyencia con a suya definición de cristianismo. As dos creyencias son incompatibles, asinas que habrían d'estar en unatra colla de "creyencias difusas", pero no pas entre os catolicos.

Me pienso que a mayoría d'a sociedat ye más bien deista u teista. Y ixo porque vivimos en un entorno de presión cristiana prou fura. Si l'atmosfera relichiosa se relaxase, en un cheneración prebablement viyeríanos creixer o numer d'ateas de trazas espectaculars.

Siempre me ha feito gracia ixo de "cristiana no practicant", precisament por ixo. Tanta chent autodefinindo-se d'una relichión que leva una serie de creyencias en dogmas y en normas y codigos de conducta que dimpués no cumplen. Alavez, ¿qué ye lo que creyen exactament? En a mía opinión, en una presencia alto u baixo difusa d'un ser superior ta explicar tot lo que no aduben a explicar-se ellas mesmas y ta fer chusticia post mortem, ya que en vida, pareixe que, de chusticia, no bi'n ha guaire.


Me deciba una vegada una companyera (declarada cristiana) que qué dificil yera estar atea. Ta yo ye tot lo contrario. Se me fa imposible d'entender como qualsiquier persona puede creyer tot lo que cal creyer ta estar cristiana. De feito, lo que realment ocurre, ye que no creyen en tot ixo. Pero ye que, por un regular, sisquiá han aturau un inte a pensar en qué creyen. Un porcentache prou gran d'as cristianas simplament creyen en bella mena de ser mistico que puede influyir sobre as nuestras vidas y talment en una chusticia en una vida dimpués d'a muerte. No en o dios d'os chodigos, creyador d'o mundo, y feito carne en o sieglo I por una virchen ta dimpués estar asesinau, marchar t'atro plano d'a realidat ta viyer-se a sí mesmo, tornar a venir t'aqui 72 horas dimpués ta apareixer-se a bells quantos, fer un mensache tant raro que toda a humanidat se fote vinte sieglos prebando de interpretar-lo y a la fin tornar a marchar anunciando que tornará, sin decir quan u si a la fin nos inviará a totz a muyir fardachos.

¿De verdat ye más facil creyer tot ixo, y muitas barrenadas más, que pensar que simplament somos un mamifero más con unas capacidatz diferents que, como toda la resta de sers vivos, tien una fin, que ye degradar-se y deixar as funcions vitals ta pasar a servir de virolla t'atros sers? ¿Tanto miedo a la vida tien a chent que le calen sers superiors y chusticias post-mortem a on que apanyar tot lo que no pueden u no gosar poder en ista vida?

No sabemos si bi ha vida dimpués d'a muerte. Sí que sabemos que no bi ha garra indicio sisquiá, y tamién que sí que bi ha vida mientres a vida (por definición). Aprofitemos-la sin ocupar-nos de sers imachinarios. Superemos ya a nineza.

Talment contine....

jueves, 13 de febrero de 2014

Relichión y/u superstición

Fa bell tiempo traducié un post de Esmateria.com sobre un estudio que predeciba l'angunia d'as relichions, y expresaba yo a mia opinión de que, tot y deseyando muitismo que ixo pasase, me pensaba que encara nos quedaba muito, pero que muito, tiempo ta que fuese asinas. O post tenió bell par de respuestas que planteyaban un debat prou intresant y que ya en he charrau bella vegada. As relacions entre relichions y as nuevas, u no tant nuevas, trazas pseudorelichiosas de espiritualidat, arrocladas a soben aintro d'o que se gosa clamar new age.

Florencio me preguntaba: Una pregunta, un 'ateo' que creiga en pantasmas ¿ye ateo?
Y digo pantasmas como cualsiquiera d'as cosas New Age que son de moda u de chen que creiga en l'omeopatía encara que digan que no creyen en 'Dios'

Antes de prencipiar cal aclarir que lo que yo diga aquí ye nomás a mia opinión y a mia anvista sobre l'ateismo. Como l'ateísmo no ye una relichión y, ta muitas, sisquiá ye una postura filosofica u espirital, sino l'ausencia d'ella, no bi ha garra dogma, asinas que cadagún lo vive y leva como puede u le deixan. Estrictament charrando, y con a concepción moderna d'ateu, un ateu simplament no creye en garra dios, entendendo iste como un ser superior omniscient, omnipotent, etc... que puede influyir en a vida d'a humanidat. Tot lo que todas entendemos como un dios. Si definimos una pantasma como una manifestación en o mundo fisico de l'esprito d'una persona ya muerta, ixo implicaría, en primeras, a existencia d'una vida dillá d'a muerte, pero no pas necesariament d'un dios. Por lo que, estando estrictas, un ateu u una atea pueden creyer en pantasmas, en a homeopatía, o Yeti u Adam Smith.

Dito isto, no ye guaire cutiano, lochicament, viyer a las ateas creyendo en pantasmas. Por un regular, s'asocian as pantasmas a os conceptos, de tot relichiosos, de cielo y infierno. A vida dimpués d'a muerte tamién gosa d'ir asociada a ixos conceptos y a la existencia d'un ser superior que chuzga a las muertas y decide t'a on ha de ir. Por ixo, as ateas no gosan de creyer en as pantasmas, igual como no creyen en as caras de Belmez, a sabana santa, os anchels u atros timos relichiosos. Todas istas son supersticions fundament enreligadas en os imachinarios relichiosos y a on que mesmo a ilesia encara deixa viyer a suya alma medieval, en continar autorizando de cabo ta quan exorcismos y fateras parellanas.

A mia anvista sobre l'ateismo no se queda nomás en o refús a la ideya, de tot humana, de que exista un dios. Me cuaca ir una mica dillá y qüestionar todas ixas cosas que a chent creye por herencio cultural u por conveniencia ideyolochica u economica de bella persona endina. A millor traza que tien agora mesmo a humanidat ta conoixer o mundo que tenemos arredol ye o metodo scientifico. Observación, experimentación, verificación, replicabilidat, etc... Tot lo que no pase por ixe filtro ye de mal asegurar que exista. Os horoscopos, a homeopatía, as pantasmas, l'orichen extraterrestres d'os OVNIS, as orgonitas, etc... no pasa nunca por dengún d'ixos filtros. Tien os mesmo alazetz que qualsiquier falordia inventada por una nina de cinco anyos. Por ixo creigo que as ateas habríanos d'estar conseqüents con isto y no creyer en lo que no podemos contrimostrar dillá d'a dubda razonable. O mio ateismo, y charro nomás por yo, no ye nomás una postura espiritual, sino filosofica.

Pero no todas as ateas opinan u funcionan igual como yo. Y creigo que talment caldría fer una diferenciación entre dos menas de creyencias (de believe, no de think) que pueden tener as ateas.

He conoixiu no pocas personas que reniegan d'as relichions y, sobre tot, d'as suyas ilesias, pero dimpués creyen en l'horoscopo u a cartomancia, por eixemplo, u que les encantan os mandalas u as figuretas budistas. En istos casos creigo que ixe ateismo ye más esbafadet. Istas personas son expresando un "mundo espiritual interior", encara que siga d'una traza menos mainstream u más alternativa, si creyetz. Creigo que en istas personas, os orichens biolochicos y quimicos d'a relichión se manifiestan igual como en as cristianas de misa dominical, pero sin (totz) os orichens socials y culturals d'a relichión dominant. En parolas de Dawkins, istas personas sí serían "infectadas" con o "virus d'a fe" (y no entendatz mal istas parolas, tos leyetz a Dawkins y l'encarranyatz a ell, si queretz).

D'atra man, bi ha muitas personas, y cada vegada más, que creyen en toda mena de pseudoterapias, conspiracions y cosas de poca u mica base scientifica. En he charrau de muitas d'ellas: homeopatía, orgonitas, chemtrails, augua de mar, emision d'ondas mortals de qualsiquier invento de menos de 50 anyos, flores de Bach, contstelacions familiars, psicomachia, ... Con tot y con ixo, muitas d'istas personas no tienen garra relichión (organizada) ni creyen en garra deidat. Ye cutiano que sí que tiengan un culto quasi divino a la naturaleza u a una anvista ideyalizada d'a mesma, dando-le rasgos humanos y dotando-le de voluntat, por lo que podríanos incluyir-los en ixe primer caso, pero bi'n ha que no. Creigo que, encara que puedan tener tamién ixe component espiritual, istas personas por un regular, lo que tienen ye u una gran credulidat u/y una falta de conoiximientos scientificos, a vegadas alarmant. A cultura scientifica en Aragón, y en buena parte d'occident, ye prou radida y o conoiximiento scientifico no ye guaire estendillau. Qualsiquier te puede recitar os dotze signos d'o zodiaco, pero tardarán prou en decir-te dotze elementos quimicos u dotze numers primos, si lo consiguen. No ye guaire dificil enganyar a qui no sabe prou sciencia con qualsiquier fatera. Os trucos ya son inventaus y funcionan muito bien. Yo mesmo lo he feito bella vegada y ye impresionant viyer como a chent puede creyer-te qualsiquier cosa que prencipie por "yo lo he visto" u "bi ha un estudio scientifico que diz que..."

En o mio ateismo, o que yo tiengo, no i culle garra mena d'espiritualidat. Lo más parellano que podría tener ye bella mena de "karma social", basau en ideyas  sobre as avantallas evolutivas basadas en a cooperación entre individuos (y especies) y, con tot y con ixo, tampoco no soi guaire convenciu de que realment funcione, en estar más una intuición que un feito comprobau u sisquiá comprebable.

En l'ateismo como concepto, sí que i culle qualsiquier cosa que no contradiga a propia definición moderna d'a parola. Ye decir, no creyer en deidatz. A resta queda t'a interpretación de cadagún.

Con tot y con ixo, me pienso que en isto, como en quasi tot, cal fuyir d'as etiquetas. A identidat nacional, sexual, de chenero, politica,.... y prou que relichiosa, no ye una cosa amugada y perén sino que gosa estar una barracha de diferents influyencias en cada puesto y en cada momento vital. 

Talment contine....

lunes, 30 de diciembre de 2013

Relichions anguniando?

En a pachina web Esmateria.com, trobé iste articlo que traduzco contino, sobre a vida y muerte d'as relichions, a on que se charra sobre o suyo futuro previsto por un estudio matematico y por o pensamiento de Daniel Dennett. Encara que aspero que tiengan razón, pues pronostican o desapareixer d'as relichions, me pienso que, a lo menos a meyo plazo, son entivocaus, u masiau optimistas. O pensamiento machico leva muito tiempo con a humanidat y ha contrimostrau estar prou util t'o poder, qui no deixará que desapareixca de qualsiquier traza.

D'atra man, encara que sí que ye cierto que en o mundo occidental as relichions organizadas son perdendo "militants" diya par d'atro, atras trazas d'espiritualidat new age apareixen sustituyindo os corpus de creyencias d'o chodigocristianismo. Soi más pesimista que os autors de l'articlo cuanto a que as relichions desapareixcan, pero sí que ye verdat que china chana imos achiquindo os suyos espacios.

Una planeta con 4.200 relichions vivas y incalculables creyencias ya acotoladas.

Bells especialistas predicen o desapareixer d'as relichions en muitos países, como ya ha pasau en toda la historia con posiblement millars de dogmas que s'esfacioron dimpués de provocar guerras, leis y a semisión d'os suyos creyents.

Si vusté crei ciegament en beluna d'as 4.200 relichions que existen en o mundo, regular que a suya fe mereixe un puesto en belun d'ixos 4.200 paradisos que de cutio se contradicen os unos a os atros. Mientres milenios, millons de personas han creyiu en dioses que hue nian se remeran. Os humans les rezoron, les devantoron templos y mesmo matoron por ells, pero hue aquells sers totpoderosos no existen. Tampoco no existiban t'a part d'alavez, pero agora no existen nian en a memoria colectiva. Son relichions acotoladas.


Una gambada por a mayor colección privada de manuscritos d'o mundo, con quasi 14.000 piezas, que belunas tienen 5.000 anyos d'antigidat, podría fer tremolar as conviccions de qualsiquier persona relichiosa. Ye a colección Schøyen, acumulada en Oslo por l'interpresario noruego Martin Schøyen. En un d'os suyos manuscritos, una tableta d'archila de fa 4.400 anyos, apareixe una replega de dioses sumerios: Enlil, Ninlil, Enki, Nergal, Hendursanga, Inanna-Zabalam, Ninebgal, Inanna, Utu, Nanna. En estioron tot. Se lechisló en o suyo nombre. As historias suyas, como las de totz os dioses, yeran la Verdat revelada punto por agulla. Y hue no son cosa.


A sumeria floreixida a on que hue ye Irak, no ye a sola relichion acotolada representada en a colección Schøyen. Tamién i apareixen amuletos adedicaus a Enki, o dios de l'augua dulza en qui creyeban os asirios fa 2.800 anyos; papiros echipcios adedicaus a Osiris fa más de 3.000 anyos, espiellos de bronce con inscripcions adedicadas a dioses etruscos y rituals contra o mal de tozuelo practicaus por os mosens babilonicos fa 4.000 anyos.


Dogmas prehistoricos

Son cinco relichions acotoladas sin salir d'a colección de l'interpresario noruego, pero o numer total de dogmas y evanchelios desapareixius ye incalculable. En realidat, sisquiá se sabe de verdat quantas creyencias diferents continan vivas. "Se puet afirmar con seguridat que dengún no sabe exactament quantas relichions bi ha, encara que a millor estimación ye 4.200", sinyala o filosofo d'EE.UU. Kenneth Shouler en o suyo libro The Everything World Religions Book. Ye a mesma cifra que ufre Adherents.com, una pachina web especializada en replegar datos de relichions actuals. Atros cientos habrían desapareixiu, u mesmo millars, si paramos cuenta de que muitos paleoantropologos creyen que atras especies humanas, como os neandertals, tenioron creyencias relichiosas cientos de millars d'anyos antis que no a nuestra. D'aquellas especies queda uesos fosils. D'as relichions suyas, nian ixo.

O profesor d'EE.II. Daniel Abrams blincó t'os medios de comunicación en 2011, quan l'equipo suyo vaticinó, con modelos matematicos, que as relichions de nueu paises que heban estudiau y que'n teneban censos de datos de afiliación relichiosa en o zaguer siglo, desapareixerían. Yeran Australia, Austria, Canadá, Republica Checa, Finlandia, Irlanda, Países Baixos, Nueva Zelanda y Suiza.


A tesi d'Abrams, d'a Universidat Northwestern, y os suyos companyers yera simpla y la heban aplicada ta calcular o ritmo de desapareixer d'as luengas minoritarias. Os scientificos prencipian con a ideya base de que una colla social con muitos miembros ye más atractiva ta un ciudadano, y de que una colla social tien un estatus y una utilidat. Por eixemplo, argumentaban, en Perú puet estar más util y tener un estatus superior charrar espanyol que quechua. Lo mesmo ye pasando con as relichions en os paises ricos, a on que as ilesias se quedan vuedas. Un Eurobarometro de 2010 amostraba que o 51% d'os europeus creye en un dios, atro 26% creye en bella mena d'esprito u fuerza vital y un 20 % ye ateu. L'ateismo ye mayor en Francia (40%), Republica Checa (37%) y Suecia (34%), pero contina estando repuyal en países como Grecia (4%) y Rumania (1%).


¿Anguniando?

"O feito ye que as personas sin afiliación relichiosa constituyen a colla relichiosa que más creixe en qualsiquier parti d'o mundo a on que bi ha datos disponibles. Y as personas sin afiliación ya son mayoría en bells puestos. O nuestro modelo diz que ista tendencia continará", explica Abrams.

¿Se podrá calcular quantas relichions se han acotolau en a histora? "Ye una pregunta dificil", responde Abrams. "Habría d'estar posible conseguir una estimación amanada de l'orden de magnitut. O problema ye que mesmo ixa estimación sería subchectiva, porque no bi ha una traza acceptada mundialment ta determinar si dos sistemas tienen prous elementos en común como ta fer una sola relichión", matiza. "Se pareixe prou a prebar de contar o numer d'especies que han viviu en bell inte en a planeta, pero ye mesmo más embolicau".


En o suyo libro "Crebar l'henchizo: a relichión como un fenomeno natural, o filosofo d'EE.UU. Daniel Dennett propugna a investigación scientifica d'as relichions y preba de predecir o suyo futuro. En una d'as suyas hipotesis más radicals, o fenomeno relichioso ya ye anguniando. "En iste scenario, encara que puet haber-ie bellas manifestacions de rebilcar locals y temporals, u mesmo bellas catastrofes violentas, as grans relichions d'o mundo luego se acotolarán, igual como lo fan cientos de relichions menors que desapareixen antis que os antropologos puedan sisquiá rechistrar-las", reflexiona Dennett, codirector d'o Centro d'Estudios Cognitivos d'a Universidat de Tufts (EEUU). En iste scenario extremo, "os nuestros nietos vivirán a transformación d'a Ciudat d'o Vaticano en o Museu Europeu d'o Catolicismo Romano, y a d'A Meca en o Machico Reino d'Alá de Walt Disney".



viernes, 19 de abril de 2013

L'asignatura de relichión en Fendo Orella

A ilesia catolica s’encerrina en deixar-me as cosas facils. Encara que yo no quereba que a sección de Tierra de barrenaus en Fendo Orella esdevenise un Aragón Ateu, a verdat ye que m’encanta charrar d’istos afers, y me dan o treballo feito. Fa poco, a Conferencia Episcopal (CE entabant) fació un video mirando de que l’alumnalla esleixise relichión como asignatura. Bi ha muitismas cosas que comentar d’un video de tasament 5 minutos, pero no en charraré que de bellas quantas. Prou que tos recomiendo de viyer o video, que ye una alfaya, antis de continar leyendo y que ascuitetz, quan quieratz a sección que facié en Fendo Orella. La podetz ascuitar punchando en o play d'abaixo.





O video prencipia con una anvista de toda la clase. Ye una clase moderna y multietnica, asinas que lo primer que truca lo ficacio ye que ye de dar que ye una escuela publica. En una clase de qualsiquier colechio privau, sosteniu u no pas con os nuestros diners, no bi habría tantisma policromía. ¡De qué! Ya s’ocupan bien de trigar a l’alumnalla ta que no i dentren pobres. Y, como sabemos, a más gran parti d’os migrants que viven aqui, son de clase baixa u meya-baixa como muito.


Cal remerar que ixos entrepuces son, como poco, “poco legals” en lo que agora la dreita clama “escuelas sostenidas con fundos publicos”, eufemismo a on que son as escuelas publicas y as escuelas privadas (relichiosas en más d’un 90%) que pagamos todas y totz. En ixas escuelas no pueden viedar a dentrada ta dengún en teoría, y han d’estar de baldes. A solución ta trigar por o ran economico a l’alumnalla la han trobada en carismos uniformes, condutas obligatorias ta asociacions de mais y pais u atras cosas parellanas, que fan que ta muita chent, t’a más pobra, siga imposible dentrar en una escuela privada concertada. Ye de dar que por muito que Wert y Serrat preben de vender-nos a moto, en as “escuelas sostenidas con fundos publicos” no bi ha la mesma mena d’alumnalla y no son lo mesmo. D’atra man, ye una clase mixta. Cal remerar que contina habendo-ie colechios que no deixan dentrar-ie a la metat d’a población pendendo d’os chenitals que tienga y que ixos centros, con a reforma educativa que quieren fer podrán pasar a estar parti d’as “escuelas sostenidas con fundos publicos”.

"Apunta a os fillos tuyos ta
l'adoctrinamiento"
Contina o video y diz: “Un companyer m’ha preguntau extranyau si de verdat continaba adedicando-me a isto”. Ye normal que le’n pregunte. As profesoras y mayestras d’as escuelas publicas (isto no va t’as privadas concertadas, a tamás d’estar “sostenidas con fundos publicos”) han de pasar unas dificils prebas d’oposición. Ixo sí, dimpués consiguen un treballo con un chornal digno y una estabilidat prou gran. No son inforachitables, pero quasi. Isto ta totz os profesors y profesoras y mayestros y mayestras. Totz? No.

As profesoras de relichión, encara que las paguemos d’entre todas, las esleixe a propia ilesia catolica (u la que pertoque). Lo suyo achuste no tien mica que viyer con lo d’a resta. Y antimás, igual como con l’alumnalla, tamién i fan triga. No bi ha un procedimiento ubierto, con resultaus transparents. Esleixen por motivos ideyolochicos, basicament. Y, por eixemplo, deixan difuera a divorciadas.

¿En qué atro treballo se podría forachitar a dengún por divorciar-se? Si yo estase interpresario y no achustase que marxistas u forachitase a belún por haber-se casau u votar a o PAR, ¿no cayería tot lo peso d’a lei dencima mio?

Talment Lucas s’haiga divorciau y por ixo le preguntaba l’amigo si continaba en isto.

Charra o sinyor Lucas d’os motivos ta esleixir relichión que pueda tener a zaragalla:

“Uns por os vuestros pais”. En a practica totz. Nunca no he conoixiu garra filla de ateus que s’haiga convertiu a garra relichión. Manimenos conoixco cientos de personas que son cristianas y que, oh casualidat, sus pais tamién. Muitos pais cristianos fan que as suyas fillas estudien relichión. Ye asinas y creigo que dengún no me lo discutirá.

Pero ye que a resta, todas ixas chovens que os suyos pais no les obligan (u "animan") a estudiar relichión, lo fan en estar en un redol relichioso de tot, a on que ye normal adorar a un dios que se’n fue t’a Tierra ta que le matasen y asinas perdonar-nos por os pecaus que ell mesmo redactó y nos fació cometer en creyar-nos sabendo que lo feríanos. Si ixa mesma chent hese naixiu en un estau con mayoría mulsulmana, serían estudiando l’Islam, asinas que totz, d’una traza u atra lo fan por los pais.

De feito quanto más creixe l’alumnalla y más libertat tienen ta esleixir as clases que quieren fer, menos chent triga relichión. Os datos son que en o curso 2011-2012 “un 72,4% de l’alumnalla d’Educación Infantil (de tres a cinco anyadas) trigó Relichión [Nota: a chent de tres a cinco anyadas no triga cosa, lo trigan sus pais], en Primaria estió o 77,2% (80 % o curso anterior)... 65,4% en ESO (puyó dende o 58,9 % d’o curso anterior) y 43,4% en Bachillerato” Fuent: El País.

“Ye una asignatura facil”. Tan facil ye que no punctua. Ye decir, puetz estar apuntau en relichión y dormir mientres as clases, contestar os examens (si bi’n ha) escribindo charradas entre pokemons y enreligar-te canutos con fuellas d’o libro de relichión, que a tuya nota d’a selectividat será la mesma. No cuenta ta repetir y, de feito, no cuenta ta cosa. Isto ye una avantalla ta toda l’alumnalla que ye estada obligada por os pais suyos a matricular-se-ie, ya que, a lo menos, no le perchudicará masiau ista perda de tiempo.


Isto ye una d’as cosas que prebó de fer o gubierno d’Aznar con Pilar del Castillo como ministra: fer que a relichión punctuase. Preixinatz qui conseguiría millors notas t’a selectividat, no? Wert lo ha tornau a planteyar tamién agora.


Me molesa muito que a relichión faiga servir a sciencia t’as suyas movidas quan quiere y la encorra quan la deixa en evidencia, que ye muito a soben. Diz, Sinyor Lucas: “Gracias a una mazana Newton descubrió a lei d’a gravedat”

En realidat estió gracias a que yera un fisico brillant y bien alparzero que fació servir o metodo scientifico (observación, experimentación, replicabilidat, ixas cosas....) ta plegar a conoixer a realidat. Que ye chusto lo opuesto a lo que fa o “metodo relichioso”. Dende as conclusions preba d’explicar o mundo. Newton, por cierto, estió un gran fisico, pero tamién yera arrianista y, alavez, s’oposaba a la Santa Trinidat. Isto no ye que una curiosidat, pues no ye argumento ta cosa, pero bueno... ye curioso.

Igual como ye curioso que haigan esleixiu a Newton qui, yera prou relichioso encara que no estase cristiano. No han trigau a Galileo Galilei, ni a Miguel Servet, ni a Charles Darwin, ni a dengún d’os tantos y tantos scientificos que a ilesia ha perseguiu y mesmo muerto mientres os zaguers 20 sieglos. Y que contina fendo, por cierto.

Contina, fendo servir l’argumento d’a polideza. Leonardo, El Greco, Rubens y Miguel Angel pintaban cuadros con cosas cristianas... Prou que sí. Y? Ixo s’estudia en Historia de l’arte. Warhol pintaba potes de sopa. ¿Femos una asignatura de sopa? ¿Bi habrá una asginatura de Superheroes d’aqui a 100 anyos porque a cultura d’a segunda metat d’o sieglo XX y de primers d’o XXI los ha pintau por tot y feito cintas, libros, etc... ¿Que argumento ye ixe? ¿Son decindo que en relichión s’estudea arte?

Lo mesmo argumento lo fa servir t’a mosica. Primer de tot, que dubdo muito que o mozo de l’anuncio estase ascuitando a Bach. Segundo, que un buen mayestro l’hese feito sacar-se os cascos antis de prencipiar a clase. Tercer, que a mosica actual ye muito más alazetada en os ritmos negros, por eixemplo, venius Africa, que en o neoclasicismo europeu, por decir bella cosa. Quarto y finitivo: y qué, si s’inspiran en un libro? Igual como os pintors, a mas gran parti d’as obras yeran por encargo de qui teneba perras d’antismas (y agora): a ilesia y a nobleza. Alavez quasi tot charraba de cosas cristianas u de reis, duques y condes. Tamién se va a estudiar historia d’a mosica en relichión? Todas sabemos que no...

Una d'as campanyas más penibles que
he visto en muito tiempo
Arquitectura: No voi a repetir argumentos. Os edificios los pagaba a ilesia y con tot y con ixo, tampoco no se va a dar arquitectura en a clase de relichión.

Politicos, economistas, interpresarios que evitarán a crisi d’agora. Torno a repetir: ¿Van a amostrar politica, economía u interpresarials? No. Ye más: totz os politicos, economistas y interpresarios de más de trenta y tantas anyadas han dau obligatoriament relichión. A más gran parti d’os más chovens tamién. ¿Ha conseguiu ixo aturar a crisi? No. De feito la han provocada.

Continan as fateras: “Será aquí a on aprenderetz a on fer a millor inversión que podretz fer”. Sí. A conduta de l’Opus, que tos guaranciará una vida prou más facil que a la resta.

“Ista asignatura tos aduyará a vivir”... con miedo a l’infierno, creyendo que toda la resta d’a humanidat ye entivocada y irá ta l’infierno, condenando a qui quiera esleixir sobre a suya sexualidat u maternidat y asinas asinas....

Os contenius que en realidat se dan en relichión pues ya los sabemos. Homofobia, misochinia, condena de l’aborto, chustificación de dictaduras de dreitas, minusvaloración d’a sciencia como fuent de conoiximiento y, lo que ye pior, a creyer-te as cosas sin qüestionar-las.

Ye de dar que ta aprender moral, no cal ni l’asignatura de relichión ni a relichión en sí mesma. T’aprender a suya doctrina sí. T’aprender historia de l’arte tampoco no cal l’asignatura de relichión. De feito, si a relichión no hese copau as manifestacions artisticas mientres muitos sieglos, probablement tendríanos un arte muito más rico y variau agora mesmo.

Bi ha qui diz que s’aprenda “historia d’as relichions”. No entiendo porqué, estando a historia d’as relichions aintro d’a propia historia en haber teniu as diferents relichions un papel central en totz os gubiernos, guerras, chenocidios d’os zaguers sieglos. Pero en qualsiquier caso, imos a deixar que den clase de “historia d’as relichions” os catolicos (u musulmans u chodigos, .... rai) esleixus por a propia ilesia?

Podría continar mientres horas, pero creigo que a ideya ye esclatera y quedo a disposición de qui quiera debatir. A relichión, t’as ilesias. A sciencia y a cultura, t’as escuelas