miércoles, 27 de julio de 2022

Yo no lo tornaría a fer

Una d’as cosas mas dificils que puet fer una persona, por lo que veigo a lo mio arredol, ye reconoixer una error u entivocación. Manimenos, me pareixe que ye un d’os procesos mas vitals pa progresar como sociedat y tamién a nivel individual. Lo grieu no ye entivocar-se. Totz los femos terne que terne y ye imposible acertar siempre. Lo important ye qué femos con ixo, si somos capables de reconoixer las errors pa prebar de no repetir-las y d’apanyar las conseqüencias negativas que haigan puesto tener.

Tamién en ixe proceso d’autoconoiximiento y de reflexión, hemos de estar capables d’analisar las conseqüencias d’as nuestras accions. De nuevas, tanto a nivel colectivo como personal. Las activistas de toda mena deixamos a sobén aparcadas lo nuestro propio bienestar, y mesmo la salut, por un ideyal u por una causa. Todas hemos visto como seguntes qué campanyas u procesos han cremau a militants que, a ormino, dispareixen pa cutio de l’activismo u se quedan en un estau de militancia latent que’n salen muit de cabo ta quan.

Isto, que ye una d’as leccions mas valiosas que he aprendiu en zagueras, se veyeba bien amostrau en una d’as zagueras emisiones de La Base. En lo programa, se i charraba sobre los audios de Ferreras con Villarejo a on que se sentiba a l’augua clara como totz dos, de conchunta con amos de medios de comunicación, teixiban una estratechia contra Podemos a pur de fer servir información que sabeban falsa. Adedicoron qualques programa a lo clamau #FerrerasGate y mas que en podrían haber adedicau con tot lo suco que bi heba. En un d’os audios lo presentador de La Sexta deciba “Nosotros somos los que matamos a Monedero”. Pablo Iglesias lo levó como un d’os convidaus pa que en parlase. Tot lo programa ye intresant, pero me trucó muito una chiqueta frase que se dició en acabar (minuto 1:29:00 aprox). Pablo yera a pocas de despedir lo programa y Juan Carlos le demanda la parola pa decir: 

Yo volvería a hacerlo. Nos han intentado matar, nos han intentado arruinar la vida pero yo creo que lo volvería a hacer. También por respeto a toda esa gente anónima que se la ha jugado en toda España para acabar con toda esta basura.

De camín, Pablo respuleya:

Pues yo no. Yo no volvería a hacerlo.

Fa anyos, en una Trobada d’ixas que se feban d’activistas de l’aragonés, un viello militant admitiba que bi heba bella decisión d’o pasau suyo que cambiaría. Que de saber tot lo que sabeba agora hese preso atros camins. Feba tiempo que yo pensaba lo mesmo, que me cuacaría tornar t’o pasau y cambiar bella decisión que prenié. Me creyeba un varrenau por pensar asinas y salir-me d’ixa maxima que tanto se repite y que eixemplifica muit bien Monedero en ixe audio: “Lo tornaría a fer tot igual”. Pues, como Pablo, yo no.

Sabendo lo que sé agora por pura experiencia, sabendo las conseqüencias que tenioron beluna d’as mias decisions, sabendo por lo que hemos pasau atras companyeras y yo mesma, prou que cambiaría muitas cosas. ¿Puedo convivir con todas las mías decisions? ¡Y tanto!. Pero sé que en ocasions m’entivoqué y en atras, tot y que creigo que acerté, se pagó un pre que talment no valese la pena.

No sé exactament qué ye lo que cambiaría Pablo Iglesias. Ni sisquiá sé lo que cambiaría yo. Tiengo bien claras tres u quatre cosas. Atras, habría de valurar-las. Y muitas las deixaría asinas.

Diz un d’ixos mantras de coach que “I hai vegadas que se gana y atras que s’aprende”. ¿Nomás se puet aprender d’as redotas? ¡Au, va! N’he’aprendiu muito, prou que sí, pero tamién, y talment en la mesma mida, d’as mías victorias y aciertos. De todas las cosas que m’han saliu bien en la vida, que afortunadament no n’han estau pocas. Cal asumir las redotas y las errors, pero no pas gronxiar-se-ie y querer repetir-las, como un Sisifo, ni chupir-nos d’ixa penible cultura cristiana basada en la culpabilidat y la penintencia.

Anyade Pablo dimpués:

Pero lo que sí que voy a hacer es seguir aquí en La Base que esto es lo que me gusta, lo que creo que se nos da bien. En un momento decidí tomar una decisión personal que tuvo su importancia política pero yo ahora sí que estoy donde me gusta…

Y ixa ye unatra d’as leccions que he aprendiu en los zaguers anyos, que ye saber vivir lo momento politico de cada ún y a on podemos estar mas utils a las causas que desfendemos. Podemos pensar que lo que caldría fer ye X, pero no estar capables de fer-lo, u no estar disposadas a pagar lo pre personal que tendría. Y ixo no nomás ye chusto pa la persona que decide no fer-lo, sino que ye mesmo millor dende una envista de estratechia a largo plazo. Un activista cremau y retirau no vale pa cosa. Cudiar-nos en lo colectivo empecipia por cuidar-nos a nuestras mesmas, y por saber qué ye lo que podemos y queremos fer, que a vegadas no ye lo mesmo que lo que creyemos que la luita pueda aprecisar u lo que la resta puedan pensar que ye mas util.

Xavi Sarrià, una d'as personas que millor parla de cómo se vive l'activismo cultural y politico, ha escrito una repolida canción pa lo suyo zaguer disco Causa, que se diz Autodefensa. Vale la pena de punta ta coda, pero me quedo, pa acabar iste post, con una d'as estrofas, que diz: 

He après a conviure / Amb aquelles ferides / A queixar-me menys / I no comprovar / A sentir-me sol / En un laberint gegant / A pensar en el que vull / I no en el que diran

viernes, 22 de julio de 2022

Historias d'a Sci-Fi feminista

La millor preba de que la sciencia ficción sigue estando considerau un chenero menor y vuedo de prestichio ye que las suyas autoras y autors gosan fuyir d’a etiqueta que los cala en ixos repalmars just-for-freaks d’as librerías. En miran d’alternativas, como literatura d’anticipación u especulativa, cambean l’orden (ficción scientifica) u simplament dicen, con mayor u menor rasmia, no reconoixer-se como escritoras sci-fi. Manimenos, quan las fans d’a sciencia ficción, se clame como se clame, nos chuntamos, sabemos de qué charramos quan charramos de sci-fi y no nos metemos tant niquitosas con l'etiquetache. Asinas lo trobé dende lo primer minuto d’o Club de Lectura de Sciencia Ficción Feminista que en facié parte ista primavera, organizau por la librería La Montonera, d’o zaragozano barrio d’O Gancho. 

Yera la primer vegada que asistiba a una actividat asinas y bi fue con tantas alufras como miedo. La experiencia cumplió ixas alufras y muito mas, trobando-me con atras personas que compartiban la mía pasión por la lectura y, en concreto, por los cheneros de fantasía y sciencia - ficción y que, pa forro de bota, sabeban muitismo mas que no yo d’o tema, descubrindo-me una parrafiquera d’autoras y obras. Nomás con leyer-me tot lo que se recomendó en lo club en bell momento tendría pa bell anyo. Por agora, ya me’n he iu con tres sobrebuenas lecturas, que tos ne foi contino una chiqueta resenya.

La vispra d’a revolución (The day before the revolution / El día antes de la revolución). Ursula K. Le Guin. Yera la sola autora que’n heba leyiu bella cosa. En concreto The Dispossessed: an ambiguous utopia / Los Desposeídos, una novela que describe una sociedat a on que ha trunfau una revolución anarquista que habita en Urras, un satelite d’o planeta Anarres con una sociedat capitaslita. En iste chiquet relato, publicau en una edición bien pincha por Nordica Libros (fetz-le una uellada, que ya nomás esteticament vale la pena), Ursula nos leva t’a viellez d’Odo, la lider d’a debantdita revolución, que reflexiona sobre tot lo proceso y se mira a traviés d’os suyos uellos de experimentada activista a las chovens que son participando-ie. Un relato con muitismo suco que tien valiosas reflexions en cada pachina y que te fa querer conoixer tot l’universo d’Ekumen que construyó Ursula en a-saber-las d’as suyas novelas.

Filla de sangre (Bloodchild / Hija de sangre). Octavia Butler. D’iste libro de relatos, la lectura “obligatoria” yera Sonidos del habla, un relato en un mundo a on que la población ha perdiu la capacidat de fablar oralment. La especulación sobre qué pasaría en una sociedat que de rapiconté se trobase con ixe problema, las maneras que nos relacionaríanos y las conseqüencias que tendría fan un debat intresantismo y de vez infinito. Octavia ye una autora que desconoixeba y que tien un estilo que no heba visto cosa pareixida nunca. Parla d’una manera bien orichinal sobre lo corporal, conseguindo que bella vegada me trobase mesmo incomodo en leyer seguntes qué relatos, tot y estando una incomodidat “placentera, buscada, como lo miedo que pasamos en la ficción de chenero terrorifico. La resta de relatos d’o libro rebuten tamién d’imachinación y orichinalidat y se completan con bell par d’asayetz sobre lo treballo d’escritora a on que recuenta la suya experiencia y consella a qui quiera encetar ixe camín.

Kentukis. Samanta Schweblin. Una historia de furbys con internet. Asinas dito pareixe una fatera, pero a traviés d’as pachinas d’ista novela, Samanta nos charra d’as relacions d’as personas con la tecnolochía y entre ellas a traviés d’a tecnolochía. Mas d’actualidat no puet estar lo tema en un mundo a on que los retz socials nos comunican y isolan, tot de vez. Que la temativas remeren a Black Mirror ye inevitable, pero l’archentina no tien ixe punto moralista d’a serie anglesa y amuestra personaches cargaus de miserias.

Tres autoras. Tres libros. Tres estilos de tot diferents, pero con bell punto en común. Todas tres piensan en las mugas d’a humanidat, todas aportan envista de chenero y todas, a la fin, s’haigan sentiu mas u menos comodas con la etiqueta, fan sciencia-ficción, un chenero que, por muito que haiga abanzau, contina desprestichiau y a on que, manimenos, i hai a-saber-las historias que convidan a pensar muito mas que la literatura prestichiada.

lunes, 4 de julio de 2022

Fin de temporada. Tierra de barrenaus 8x22

¡Campana y s'acabó! Y no ye estau facil. Un fin de temporada que ha costau de fer por muitas razons que tos importan igual, pero que ha feito que ista tienga dos programas menos d'o previsto. Manimenos, rematamos iste curso radiofonico con un TdBradio pleno d'aragonés, borina, mosica y activismo, que aspero que tos faiga firme goyo.

Con Tamara y Armando repasamos toda la temporada y cada ún d'os programas que s'han emitiu, fendo memoria de muitas d'as cosas que han pasau. Antimás sentimos las suyas propuestas mosicals pa iste veranet y la de Dabi, que nos ne ninvia una bien curiosa, y que nos convida a bailotiar y pedaliar.

No s'ha puesto fer lo programa de Temazos de totz los anyos, asinas que tos convido a que nos ninvietz totz los temazos que tos hese feito goyo d'ascuitar y, si n'i hai prous, nos femos un programeta extra a metat verano. Astí deixo la convocatoria...  

Con la fin d'a temporada toca agradeixer a toda la chent que ha pasau por los micros de Tierra de barrenaus y a las personas que no han puesto pasar por las suyas situacions personals.Tamién, prou que sí, a todas las que ascuitatz lo programa y, especialment, a las que me recontatz lo que tos pareixe y me fetz propuestas. Y no ixuplidar a las compas de Radio Topo que siempre aduyan, aconsellan de pistón, son referencia pa a-saber-las cosas y que tos convido a ascuitar totz los suyos programas, que n'i hai de bien buenos. Entre todas vusatras hetz feito posible iste programa que nomás preba de dar-le un poquet mas de vida a l'aragonés y que la chent que lo charramos podamos pasar un buen ratet. Dende l'autochestión y la independencia, ¡emitir nos fará vencer!. Nos sentimos en la novena temporada.


viernes, 1 de julio de 2022

Trenta y seis anyos de CHA

Lo 29 de chunyo ye l’aniversario d’a proclamación d’os Decretos de conquista que vulcoron los fueros y leis aragoneses y valencianos. Ye tamién, y no por casualidat, l’aniversario d’a fundación d’o partiu Chunta Aragonesista. Ixe día lo mio timeline teneba quasi tantas referencias a una como a l’atra efemeride. Y ye que garra aragonesista no puet vivir alleno a ixe partiu. Fa parte, queramos u no, d’o nuestro ecosistema, igual como atras organizacions de mayor u menor entidat.

I milité bell anyo que, en estar chovenot, me pareixió muito tiempo tot y que agora, con la distancia, sé que no en estioron tantos. Facié parte d’o Rolde d’Educación y d’o Comité de Redolada de Zaragoza, a on que me tocó estar una d’as pocas personas que votó en contra d’a expulsión de Chobenalla Aragonesista, la organización a on que tamién milité. D’ixe tiempo tiengo remeranzas a-saber-las. Buenismas y malismas. Alegrías y ploros. I conoixié a beluna d’as millors personas d’o país y a verdaderas ratas que no mereixen ni l’aire que alientan. CHA ye una organización mas, una colectividat humana a on que i hai de tot. Igual como en totz los colectivos que n’he feito parte tanto antes como dimpués.

Quan i entré, a traviés d’a mía militancia en Chobenalla Aragonesista, teneba idealizau lo partiu. Me pensaba que yeranos capables de cambiar Aragón, de fer entender a la población la importancia d’o país nuestro, que valurasen lo nuestro patrimonio y historia, que podesenos construyir una alternativa a l’espanyolismo que modernizase la ideya d’a identidat aragonesa aluenyando-la d’o baturrismo que nos han imposau. Ye de dar que m’entivocaba. CHA ha iu perdendo mensache aragonesista por cada día, esdevenindo una organización poco mas que rechionalista y socialdemocrata con una radida influencia en la sociedat aragonesa.

Fa muitos anyos que CHA no ye lo mío prochecto. I hai personaches con muito poder astí que no son que una clica de sectarios y aproveitaus, con qui no quiero compartir ni cambra. Pero reconoixco que ha sabiu pervivir en un entorno bien dificil. Sobrevivindo a tot lo fenomeno de Podemos quan dengún no daba un duro por ells. Y que mesmo ha conseguiu chicotz exitos politicos que m’han feito goyo. Entiendo perfectament a las compas y amigas que i siguen militando y fendo un buen treballo, sobre tot en lo municipal. No sé si son d’alcuerdo con lo que fan los suyos mainates u simplament tienen mas tolerancia que no yo, que no podría aguantar en un entorno asinas.

Como dicié en iste post, nos cal organizacions y estructuras firmes y que duren. Con totz los suyos defectos, pero que sigan referencia. Nos cal tamién, a las activistas d’a izquierda, asumir que garra organización no será perfecta. Y CHA ye buen eixemplo d’ixo. 36 anyos ya son muitos anyos. Sé lo que puedo asperar de Chunta y, sobre tot, lo que no. Igual como sé lo que puedo asperar de IU, u de Podemos, tot y que ista siga muito mas choven. Talment, mas entabant, con atros quadros y bien porgada de chentucia, CHA pueda tornar a estar un referent pa yo u pa l’aragonesismo radical en cheneral. Y tanimientres, ye un vehiclo pa que muita chent decent, a pesar de tot, pueda fer chicotz cambios a millor en las nuestras sociedatz.

Por atros 36 anyos mas, porque Aragón ye millor con CHA que sin ella, y por la buena chent que i quedatz, tos deseyo suerte y que trobetz la manera de tornar a fer d’a vuestra organización qualcosa que pueda si no militar-ie, a lo menos, votar.

jueves, 30 de junio de 2022

La izquierda d'usar y aventar

I hai una persona, en lo mío entorno, que yera votant d’Izquierda Unida de toda la vida. Quan amaneixió Podemos, empecipió a simpatizar-ie de camín y chiró lo suyo voto. Plegoron las eleccions a lo concello de Zaragoza, ixas que acaboron fendo alcalde a Santiesteve, de Zaragoza en Común. Lo lunes dimpués d’a chornada electoral, me recontó la suya aventura electoral, sinyalera de qualcosa que pasó muito ixe día, que ha seguiu ocurrindo y que m’entrefilo que no s’apanyará en lo curto plazo, por desgracia.

Me deciba que fue t’o colechio electoral buscando la papeleta de Podemos, pero que no la trobó. “Podemos no se presienta”, le dició belún. “Rai, pues voto a Izquierda Unida”, pensó. Pero pa sorpresa suya, lo partiu que levaba votando dende que teneba memoria, tampoco no teneba papeleta astí. Dimpués de firme rato rechirando por totz los papelotz le preguntó a belún que, a escuchetes, le dició que los comunistas y los podemitas se presentaban en ixa que meteba “Zaragoza en Común” y que ella no heba sentiu nian parlar-ne. Y, afortunadament, les votó. ¿Quantos votos se perderían en ixa chornada por cosas asinas? ¿Quántas enerchías invirtiemos en creyar Zaragoza en Común pa que, en quatre anyos, en marchase una d’as organizacions que mas personas i aportaba, sin existir una motivación ideolochica de fundo? No tot lo mundo puet, ni quier estar a la tisva de totz los cambios de nombre, compleganzas y plataformas electorals que femos las organizacions d’izquierdas terne que terne dende fa anyos.

En lo podcast de La Base, que mena Pablo Iglesias, Manu Levín feba ista reflexión (minuto 43 si la queretz sentir) en charrando d’as eleccions en Andalucía:

(...) yo lo llamaría un poco la “izquierda de usar y tirar” porque cuando Inma Nieto dice hoy que un problema ha sido el desconocimiento de la marca y de la candidatura está señalando un elemento clave. Lo que pasa es que en eso no podemos echar balones fuera desde la izquierda. Es decir, es un poco difícil de entender, seguramente, para un observador externo que la izquierda se llame de una manera diferente en cada territorio, en cada pueblo y en cada elección: no hay dos elecciones seguidas en las que la izquierda se llame igual y se respete a sí misma y a su propia marca. Yo creo que ahí ha habido una pedagogía que ha sido un poco equivocada, que era la que decía que un partido es un instrumento, que es la noción meramente instrumental de las organizaciones, como si fueran un producto de consumo que se gasta y se tira y se compra otro. Y yo creo que no funciona así. Entiendo el planteamiento y el momento en el que se hizo esa pedagogía y lo comparto hasta cierto punto pero una organización política no es solo un instrumento: es una institución. Los partidos son instituciones y parece que nosotros somos los únicos que renunciamos permanentemente a construir instituciones. Y enfrente tenemos a la derecha y al PSOE con su iglesia y sus sindicatos y sus partidos de 145 años pero nada, nosotros - espero no molestar a nadie con esto, pero - parece que somos los únicos gilipollas, con perdón, que tenemos que refundarnos cada dos años y disolvernos y salir todos en fila de a uno con las manos arriba y cambiarnos de nombre permanentemente y presentar papeletas en las que a veces ni siquiera es fácil saber a quién se está votando. ¿Alguien se imagina al PSOE planteándose refundarse y cambiarse de nombre, por ejemplo, cuando tuvo los peores resultados de su historia, en 2015 y en 2016, o cuando los ha tenido ahora en Andalucía? ¿A que no? ¿A que nadie se imagina eso? Pues claro que no. Y yo tengo la sensación de que al final los que compramos más que nadie esa lógica de la política como un mercado de demanda y esa lógica neoliberal de la sociedad individualista y líquida y de la política como un mercado de demanda que apela a consumidoras individuales, somos nosotros. Porque lo demás es mucho más sólido y parece que solo la izquierda es líquida. Para mí eso es un triunfo del neoliberalismo en nuestras filas, porque una izquierda sin instituciones es un triunfo del neoliberalismo y al final las profecías autocumplidas sobre las marcas que están quemadas, que en realidad no son más que contribuir a quemarlas nosotros mismos y que llevan a autoliquidar una y otra vez las estructuras y el tejido político que construye la izquierda, yo creo que forman parte de una pulsión destructiva y nefasta que hay que dejar atrás y que los que hablan permanentemente de superar a las organizaciones y de arrasarlo todo con napalm, yo creo que hay que cuidar las organizaciones y las marcas electorales y que nos va el país en ello”
Fueras de bell detalle, soi prou d’alcuerdo con lo que i diz y ye qualcosa que levo pensando dende fa tiempo. Ya fa anyos a-saber-los que i hai un escepticismo y un postureo entre la izquierda que refusa los partius como forma organizativa. Y mesmo que refusa las organizacions, sigan d’a mena que sigan. Dende ixe sector s’ha mirau mal a qui en manifestacions y actos portaba pegallos u sinyals que l’identificasen con qualsequier organización. S’ha plegau a vedar lo suyo emplego con diferents exitos y resultaus. Y ye qualcosa que entiendo porque muitas d’ixas organizacions han perdiu prestichio, con mayor u menor chustificación.

Caleba superar partius y organizacions, deciba lo 15M. Y a l’arreu fundó un partiu. Pero como ixe partiu tampoco no satisfeba a la izquierda, calió fer un ciento de compleganzas con nombres diferents en cada lugarón, con procesos de debat que a sobén no levaban ta garra cabo, con un desgaste brutal pa militants y que han teniu un recorriu bien radiu y que han librau bell enchendro. Dimpués de tot iste tiempo, y de totz ixos procesos que yo tamién esfendié y bi participé, plego a conclusions pareixidas a las de Manu. Ye tiempo, talment, de tornar a las organizacions que ya tenemos, t’a que cada ún se sienta mas comodo, sabendo que garra no ye perfecta, ni lo será nunca, ni podrás estar 100% d’alcuerdo con tot lo que faigan y que habrás de trusquir zapos, como tot lo mundo. Y si se’n fa una, de nueva, que por favor dure mas d’una lechislatura.

Ixo vale pa los partius, pero tamién pa todas las organizacions. Hemos teniu y tenemos encara, estructuras organizativas en muitas arias: sindicals, culturals, ecolochistas… No cal inventar cosa. ¿Actualizar-las y esviellar-las? ¡Y tanto! Pero difuera d’o mundet ixa a on que nos movemos los quatre frikis que militamos, la chent aprecisa referencias, aprecisa organizacions duraderas que i pueda confiar. Que tiengan una presencia a traviés d’o tiempo y una historia que, tot y reconoixendo las errors, pueda presumir de bell exito y d’un herencio ideolochico.

Milito en dos organizacions, Nogara y Radio Topo, que han visto naixer, creixer y morir un ciento de prochectos que iban a cambiar-lo tot, que empecipioron con firme rasmia y s’amortoron con la mesma velocidat. Qui s’enfila ta qualsequier d’as dos ya sabe lo que se va a trobar porque levamos una trachectoria de decadas de treballo y una linia bien clara que no cambiará por un concieto u una estratechia mas estetica que politica.

No i hai solucions machicas ni rapedas a los retos que hemos de concarar. Garra organización ni persona vendrá y apanyará tot de camín y sin esfuerzo. Nos caldrá luitar muito y furo y estar conscients d’a situación y d’o que nos somos chugando.

Pa las siguients eleccions nos aguarda en la izquierda unatra plataforma, compleganza u lo que sía que ye ixe Sumar u como a la fin se clame. Unatro proceso eterno que no sé ta qué cabo nos levará. Sisquiá ista vegada funcione y dure mas que los Ganemos En Común Sí Se Puede Adelante Aupa Ahí. Si no, me pienso que lo solo que nos quedará son las organizacions d’antes mas, las que levan decadas de fayena y que, con todas las suyas imperfeccions, son lo cubillar d’a izquierda.

jueves, 23 de junio de 2022

Post-chorrada d'o tiempo

I hai un momento, entre que suena lo rebel y me devanto, a on que la mía capeza va dondiando por camins que buegan entre los suenios y la realidat. En ixos ratetz, igual como quan me deshoro, trobo muitas ideyas alunadas que dimpués acaban en los míos relatos u en iste blog. Hue yera un d'ixos días, a on que lo mas intresant m'ha pareixiu lo proceso de filada d'ixas ideyas. 

He empecipiau, qué me sé yo porqué, pensando en un termin pa nombrar a las personas que s'encargan de fer lo parte de l'orache en la televisión sin que bi hese marca de chenero. Ye decir, un chenerico pa los hombres y mujeres del tiempo (yera pensando en castellano). Y de camín se m'ha ocurriu gente del tiempo. A l'inte, ixa "chent d'o tiempo" ha deixau d'estar un presentador u presentadora de televisión y ha esdeveniu en bella mena de pueblo de sers fantasticos que tienen como encargo universal parar cuenta d'a continidat temporal. Me pienso que he minchau masa ficción de viaches temporals y interdimensionals. M'ha feito gracia lo doble significau de "tiempo" y de "chent" y la interpretación que se podeba fer d'ixa "chent d'o tiempo". Asinas que he empecipiau a pensar en escribir iste post. Dimpués d'un ratet redactando-lo en lo mio tozuel, he decidiu rematar-lo con un "... y aquí acaba iste post-chorrada".

Puet estar que m'haiga dispertau con la ment chugarrina u que las mías lecturas d'ahiere, uns relatos d'Octavia Butler, me afectoron mas que no me creyeba, pero ixe post-chorrada m'ha dau pa pensar un ratet mas antes de deixar lo leito. He decidiu cambiar las categorías y que post pasase de sustantivo a prefixo y chorrada d'adchectivo a sustantivo. Asinas que de bote y boleyo se cambiaba lo chenero y, sobre tot, creyaba un concepto que me atrayeba prou. ¿Qué podeba estar una post-chorrada? ¿Una chorrada dillá d'a chorrada? ¿Cómo se puet ir dillá d'a chorrada? ¿Se i trobará, talment, la seriedat? ¿U simplament la chorrada será mas gran?

Lo rebel tornaba a sonar, la mía parella me mormostiaba que yera hora de sacar-me lo linzuelo, ixucar-me la babeta que m'esbaraba ent'a variella y marchar t'o treballo, y los mios chuegos con las parolas heban de quedar astí, sobre l'almada, aguardando a que a l'atra nueit i tornase y nuevos viaches mentals me portiasen ta ixe mundo absurdo y repoliu, que monta lo cerebro en ixos estaus entre lo suenio y la realidat.

martes, 21 de junio de 2022

Calaixos de movidas. Tierra de barrenaus 8x21

Con lo verano toca ir zarrando temporada y con ella los calaixos de cancions que hemos iu ubrindo y emplindo mientres tot l'anyo. Torna Arale t'o programa y con ella descubrimos la zaguer canción de cada categoría y remeramos las tres que han iu sonando en los programas anteriores. Repetimos asinas la dinamica d'a sietena y seisena temporada, que ha produciu programas bien divertius, me pienso, y bien plenos d'ixa banalidat que nos chupeixe en arribar istas calendatas.

En ista temporada hemos teniu quatre tematicas. Empecipiemos con lo calaixo zapatista, motivau entre atras cosas por la visita que teniemos d'as compas revolucionarias alla ta l'hivierno. Cancions que parlan d'ixa revolución que muitas nian remeran pero que contina viva y siempre con reflexions intresants. Lo calaixo laboral estió lo segundo en ubrir-se en un anyo a on que tanto s'ha charrau de reformas, temporalidat y qüestions relacionadas con lo treballo. Quatre temazos d'un tema que tot y que ye central en las nuestras vidas se'n parla muito menos que no caldría. Deixamos la reivindicación (¿u no?) pa emplir lo tercer calaixo d'a temporada de cancions de tematica friki. Ha saliu un calaixo pleno de viaches espacials y referencias a obras de ficción, antiparte de bien variau en lo mosical. Pa rematar, nos apegamos una vegada mas a la tierra pa presentar quatre cancions que charran de bella parte d'o país. Quatre trocetz d'Aragón de man d'as nuestras bandas y a on que son representadas tamién las nuestras luengas.

Queda un zaguer programa y ya he empecipiau a treballar en la novena temporada que vendrá ta setiembre, asinas que si tiens qualsequier sucherencia, ideya, canción u tematica pa l'anyo venient, no dubdes en proposar-me-la. 

Recuerda que puetz ascuitar totz los programas en Ivoox, Spotify y la web de Radio Topo.

Programa #128