miércoles, 21 de julio de 2021

Barucas universitarias

Veteme que en los zaguers meses se me repite una soniadera que nunca no heba teniu. Mas d'una decada dimpués d'haber presentau lo mio Prochecto de Cabo de Carrera, ixo que agora sería lo Treballo de Fin de Grau, suenio que me falta bella asignatura por aprebar. Por un regular mesmo de primer curso. Me meto bien niervudo y pienso en cómo se m'ha puesto olvidar que no teneba aprebau Expresión Grafica u Electrotenia u lo que siga. He de tornar a fer ixas eternas listas d'exercicios y problemas, mirar-me la teoría por si un caso, buscar examens d'atros anyos... tot ixe catenazo. Quan lo he comentau en retz socials, en las virtuals y las fisicas, m'ha respondiu a-saber-la chent que ixo ye normalismo. Pareixe que ye una soniadera compartida entre todas, u muitas, d'as que hemos pasau por lo sistema educativo. 

Pero se me fa raro que, dimpués de tantos anyos, se me viengan ixas cosas t'o tozuel. En los anyos universitarios, los estudios yeran la zaguer d'as mías prioridatz. Yera embrecau de tot en l'activismo cultural y politico, y antimás teneba edat de bureo y festellar, asinas que lo d'os examens no me teneba masa niervudo. Teneba ya una FP, y treballaba a chornada parcial, asinas que no m'apuraba rematar la carrera antes u dimpués. Con tot y con ixo, si t'a part d'alavez hese teniu istas soniaderas m'hese pareixiu bien normal, pero ¿agora?. 

Talment, quiero pensar, lo faiga por empatía. Por lo mio treballo, soi tot lo día rodiau d'universitarias. Quan s'acerca examens, ixo ye un barambán d'emocions; niervols, chilos, ploros... Me las miro, dando gracias por haber acabau con ixa etapa d'a mía vida, y sin trobar mica a faltar la universidat.

Por lo que veigo, las cosas han cambiau y, en muitas asignaturas, los examens son una parte bien chiqueta d'a evaluación de l'alumna. Ixo tien una parte mala y ye que muitas personas no podrían fer los graus d'agora por no poder asistir a las clases de presencia obligatoria u entregar los treballos quan pertoca. Lo mío tiempo me lo organizaba yo y iba dreito ta l'examen final sin fer ni parcials ni costodias. Pero sí que tien una parte buena pa lo que suposo que ye la mayoría d'as estudiants, que ye sacar-le importancia a los examens. Y ye que evaluar, en una sola preba, un solo día, los conoiximientos de tot un cuatrimestre u mesmo d'un anyo de treballo no nomás ye inchusto, tamién ye ineficaz. He aprebau examens si entender ni una letra d'a materia y n'he suspendiu conoixendo-la perfectament. No tiengo ni ideya de quál ye lo metodo perfecto, ni pa la universidat ni pa atros nivels educativos, ni pa la milenta d'oposicions de toda mena y nivel que i hai por tot. A fe que no pas los examens, a lo menos planteyaus como por un regular son.

No aduya, pa cambiar a millor, la situación hiperprecaria d'o profesorau asociau, ni la masificación de muitas asignaturas, ni la endogamia universitaria, ni muitas atras cosas que pasan en la eduación superior y que, a pesar d'estar la consellería y lo ministerio en megaprogres mans no fan mina de solucionar-se a curto plazo. Ista nueit tornaré a chitar-me. Talment me vienga la soniadera que m'estozolo dende bell balcón, u la de que se me caye bell nino u lo gato, u la de que pierdo los dients. U talment soneye que no m'entivoqué de carrera y que n'estudié una d'ixas que dicen "de letras", y que astí sí que te amostraban cosas intresants y no nomás a aprebar examens. No me fará lo morro clo.

martes, 20 de julio de 2021

Especial XXII Premios d'a Mosica Aragonesa. Tierra de barrenaus 7x22

Cosas de pasas y calendarios, por segunda vegada en ista temporada de Tierra de barrenaus, l'equipo titular d'os Premios d'a Mosica Aragonesa nos tornamos a chuntar pa comentar una gala. Lo femos de veranet, con la gala encara recient y entre punchada y punchada de vacunas. Y, como de cutio, con toda la buena intención d'o mundo y prebando de que no bi haiga masa hate. Lo important, como siempre se diz en istos premios, ye que se charre d'a mosica aragonesa y ixo ye lo que hemos feito por mas de dos horas de programa. Unatra vegada que nos sale mas largo que la propia gala.

Ista edición, seguindo lo camín de l'anyo pasau, salió de Zaragoza. Si la XXI se feba en Uesca, ista vegada se chiroron ent'o sur y estió Alcanyiz la ciudat trigada pa acullir l'evento. L'auditorio Pui Pinós recibiba lo pasau 20 de chunyo toda la ripa de mosicas, artistas, criticas y chent de toda mena que i yeranos convidadas. Bell poco mas de dos horas dimpués, en salibanos. Beluna con premio, belatra sin, pero cuento que todas contentas por haber-nos retrobau, en bell caso, dimpués de muitismo tiempo.

En unatro anyo a on que yera imposible no charrar d'a pasa, la poca reivindicación que bi habió estió enfilada sobre tot a que las salas y los eventos tornen a funcionar antes con antes y con la mayor normalidat y seguridat posible. Ista edición contó con menos actuacions que atras vegadas, lo que trobemos a faltar a-saber-lo. Probablement, un d'os motivos estió la gran cantidat de premios entregaus y de patrocinadors de l'evento que heban de salir a fer bella parola. Nos quedan momentos bien pinchos y muitas mosicas que ascuitar dica la siguient edición.

martes, 13 de julio de 2021

La segunda dosi

Mai morió fa quatre anyos dimpués de meya vida fendo d'ATS en la MAZ de Zaragoza. Se quedó sin vivir la pasa que nos ye tenendo acollonadas istos dos zaguers anyos y quí sabe quantos mas. No sé si por la suya profesión, porque simplament yera la suya manera d'estar u por bella mica d'as dos, a mai le feban miedo a-saber-las cosas. Cada vegada que sentiba una sirena, rai si d'ambulancia, bombers u policía, s'estremoleceba pensando qué pasaría. Patiba si marchabanos bell fillo de viache, u de conciertos u si febanos esporte. Siempre se pensaba que ibanos a tener bell problema, accident u lesión. No quiero ni pensar cómo lo hese pasau d'haber viviu ista pandemia que tanto nos ha acotolau.

En marzo y abril ixe miedo -heredau de mai, innato u aprendiu, nunca no lo sabré- m'invadió de tot y me deixó paralisau. Marchaba de casa t'o treballo y d'o treballo ta casa por una ciudat vueda de chent. No me deixoron teletreballar ni un solo día mas d'o que obligó la lei y cada minuto que pasaba difuera d'os 50 metros quadraus de casa mía yera cagau de tot, como si lo virus fuese amagau en cada cantonada aguardando pa apegar-se-me. Entre que los retz de solidaridat medraban por lo barrio mío, con quantas companyeras y amigas chugando-se-la pa aduyar a otri, me quedaba en lo sofá mirando-me las noticias asperando que las graficas amostrasen bella millora que m'asperanzase.

China-chana y a pur de normalización d'una situación que nunca no hese pensau de vivir, la vida tornó a ixo que le dicen la nueva normalidat, con los bozos omnipresents y fendo-nos a estar posadetz en bars, conciertos y eventos. Lo miedo, en buena parte, se me pasó, y a la fin empecipió la vacunación. Beluna d'o mio entorno refusaba en los primers momentos, y por diferents razons, punchar-se-la. Les deciba que si i renunciaban que me pasasen la suya dosi, que yo m'arrisgaba por ellas. Dende que anuncioron que bi heba vacuna yera deseyando de tener-la correndo por lo mio organismo. Y a la fin me plegó lo turno fa tres semanetas. Yo, que atra d'as mías fobias ye las agullas, que entre 2006 y 2018 no me facié ni un solo analís por miedo a que me punchasen, i fue encantau d'a vida y con lo huembro bien vister ta ixa primer cita. Una mica de mal en lo brazo y prou. Ni un paracetamol m'habié de fer. Hue, a la fin, m'acaban de punchar la segunda dosi, con lo que completo la pauta. Ya soi vacunau.

He conseguiu pasar istos quince meses largos sin haber-me de fer ni una PCR ni confinar-me por contacto. Cudiando-me y cudiando tot lo posible a la resta. N'i ha habiu d'atros que, fendo muita mas ficancia que no yo, s'han contachiau, como perfectament m'hese puesto pasar a yo mesmo. A la fin i hai factors aleatorios que dengún no puet controlar. Queda muita pasa, me pienso, y los bozos y los punchazos tardarán en salir d'a vida nuestra si ye que nunca lo fan. Pero lo paso que hue he feito, ixe segundo punchazo, ye tot un trango entabant pa que tot isto acabe. La diferencia ye chigant como se ye contrimostrando entre los sectors d'a población ya vacunaus.

Tot gracias a las personas que han investigau y desarrollau ista vacuna, prou que sí. Por un regular con infrafinanciación y muito menos prestichio social que no les caldría. Y gracias tamién a todas las treballadoras d'a sanidat que tantas vidas han salvau en istos días, que con la suya fayena cutiana nos acompanyan en los momentos mas hodius d'as nuestras vidas y que, pa forro de bota, han d'aguantar faltadas y carranyas de cabo ta quan. Hue, entre que aguardaba ixos diez minutetz de dimpués d'a punchada, me miraba las dos enfermeras que iban emplindo las agullas con la vacuna. Atra tercera se moveba discretament a lo ritmo d'a mosica que entraba por lo filo mosical que teneban. Todas tres con un cenyo d'alegría, charrutiando entre ellas. Fendo pareixer quasi rutinario un treballo tant important como lo que yeran fendo. M'he alcordau, como cada vegada que he de visitar un hespital u centro de salut, de mai; d'o suyo treballo, d'os días que veniba caricacha por que le'n heba pasau beluna de mala en la MAZ, d'as guardias que feba por quatre perras, d'o espanto que le veniba cada vegada que sentiba ixas sirenas, d'o miedo que le teneba a tantas cosas y d'o mal que l'hese pasau en istos meses. Soi lo caganiedos, asinas que, por edat, soi lo zaguer fillo en vacunar-me. Hue mai, tot y saber como yo que la pasa no ye rematada, hese sospirau aliviada.

domingo, 11 de julio de 2021

Ent'a ueitena temporada. Tierra de Barrenaus 7x 21

La sietena temporada va rematando y toca prebar nuevos formatos pa la ueitena, asinas que en iste programa faremos bella mena de magazine con muito conteniu, como siempre, en aragonés. En l'apartau tecnico nos acercaremos mas t'o formato de falso directo con que empecipió lo programa, grabando-lo tot d'una tongada, asinas que la probabilidat de fallos ye muito mas gran. Aspero que me los sincusetz.

Empecipiaremos con un texto de Juan Carlos Moreno Cabrera, amprau d'o suyo libro Errores y horrores del españolismo lingüístico. Ni ye la primer vegada que charramos d'iste profesor en lo programa ni será probablement la zaguera.  En l'achenda tos recontaré belún d'os festivals que sí que podremos disfrutar iste verano, gracias entre atras cosas, a la buena fayena de replega que ha feito Aragón musical.  Relacionau con ixo, ya podetz entrefilar-tos que, antimás somos a pocas de grabar lo programa sobre la gala d'os Premios d'a Mosica Aragonesa, que asperamos puyar antes con antes.

Los CSAs tamién son tornando t'actividat y A ixena, de Teruel ye fendo a-saber-los eventos bien intresants. Ya charremos fa poquet, con Chorche Paniello, sobre las movilizacions por l'autodeterminación d'o Sahara Occidental. La gran manifestación que i charrabanos ya se celebró en Madrit y en damos treslau. Atras movilizacions recients, d'una mena de tot diferent, estioron las que se facioron en a-saber-las ciudatz con motivo d'o Día d'a bicicleta. Y pa rematar con noticias buenas, gracias a Cima Norte, conoixiemos lo naiximiento de tres nuevos onsetz que comparten ya con nusatras lo Pirineu.

En la parte mosical empecipiamos y rematamos con dos collas valencianas. Aspencat ubre lo programa, con totz los nuestros deseyos de tener novedatz sobre los prochectos a on que s'embrecoron los suyos miembros. Zarra Zoo con un d'os temas d'o suyo zaguer album, un pepino de l'hortal destinau a sonar a-saber-lo iste verano. Adintro d'o programa tendremos un nuevo tema de Los Enemigos, d'o suyo disco Bestieza, aguardando a que metan nueva calendata pa lo concierto que s'anuló en Zaragoza ya fa mas d'un anyo. Y antimás sonará una d'as ganadoras d'os Premios d'a Mosica Aragonesa y colaboradora d'o disco en aragonés O Zaguer Chilo: l'alcorisana Isabel Marco.

Todas ixas cosas en aragonés y en poco mas d'una hora. Tanto si lo formato tos fa goyo como si no, aspero las vuestras aportacions y sucherencias. Queda tres programas nomás, que ya son quasi prestos, y totz fan buena mina. 

Programa #104

martes, 22 de junio de 2021

Cancions de verano. Tierra de barrenaus 7x20

Un d'os sinyals de que arriba lo verano ye lo cambio mosical que s'experimenta por tot. Nuevas mosicas, quasi dispareixidas la resta de l'anyo, amaneixen. Atras s'ixuplidan por bell mes. Y la mosica, en directo u "en lata" imple plazas y recintos por tot. Agora, con lo d'a pasa, queda por debant un verano raro. Con conciertos, sí, pero feitos d'una manera bien diferent a lo que tenebanos costumbre. 

En qualsequier caso, lo verano nos traye, con pasa u sin ella, una banda sonora bien reconoixible. A sobén horrible, con los videos y cancions que todas tenetz agora en la vuestra ment. Pero tamién con temazos que se'n fan la mofla, u que plateyan unatra uellada d'ista estación.

En iste programa tos n'he proposau vinte cancions d'o verano que no son las que gosan sonar en las radioformulas. D'Aragón y de por aquí cerqueta. De toda mena d'estilos mosicals. Y todas, u a lo menos ixo me pienso, que te fan firmes ganas de bailar y de disfrutar de todas las posibilidatz que tienen istos meses de caloreta y vacacions. En la pocha, en i quedan atras quantas que no i cullioron en lo programa por qüestión de tiempo, asinas que, si tos fa goyo lo programa, pa 2022 en foi unatr. Entalto lo verano y las buenas cancions!

Programa #103

martes, 8 de junio de 2021

Lo Sahara Occidental. Tierra de barrenaus 7x19

I hai tierras bien luent que centran l'actualidat informativa d'os medios de masas, como Venezuela, Siria u Bolivia, quan intresa. D'atras, mas cercanas tanto cheograficament como historica, pasan d'amagatons por ixos mesmos medios. Una d'ellas ye lo Sahara Occidental que, manimenos, ha conseguiu una miqueta d'atención nuestra dimpués de que un hespital riochano acullise a lo lider d'o Frent Polisario, contachiau de covid. La historia d'iste pueblo ocupau ye prou desconoixida tot y tener caboliosos vinclos con l'Estau espanyol. 

En iste nuevo programa charramos con Chorche Paniello, historico activista internacionalista, que conoixe bien lo problema d'a ocupación d'o Sahara Occidental. Nos remera una miqueta d'a historia d'o conflicto y d'a organización que i ha habiu en lo país nuestro pa crebar la incomunicación y desfender, solidariamente, los dreitos d'ixe pueblo. Las convocatorias continan en istos días y s'anuncia nuevas movilizacions. No deixemos que, pasada l'actualidat, la realidat d'iste pueblo que resiste torne a ixuplidar-se.

Pa la parte mosical, ubrimos y despedimos lo programa con mosica arribada dende Rusia. Una colla de varrenadas que, antimás de buens temazos, fan videos bien orichinals y divertius. Remeraremos tamién un cantaire siciliano que escrabutó en istas semanas y que he ascuitau dende que tiengo memoria. Y remataremos ubrindo lo calaixo d'a canción en unatra luenga con una colla de rap-metal que decidió versionar en gallego, catalán y euskera un d'os suyos mayors exitos.

Programa #102

viernes, 4 de junio de 2021

Bicis, informativos y transformacions

Pasó lo día d'as bicis. Una chornada que s'aproveita pa remerar las reivindicacions de qui la femos servir de cutio. S'encertó que teneba la tarde alto u baixo libre pa poder asistir a la manifestación y, tot y que la plevia espantó a buena cosa de chent, nos chuntemos buena clica pa pedaliar por la ciudat. Astí yeran, como en convocatorias anteriors, quantas personas que levan anyos arrienda en l'activismo ciclista compartindo bicifestación con una patacada de chovenastras que tamién quieren poder disfrutar d'iste medio de transporte. La presencia policial  sirvió, como de cutio, pa creyar bell problema a on que no bi'n hese habiu. Con tot y con ixo, la mani recorrió las carreras zaragozanas recullindo la solidaridat d'a-saber-los ciudadans que nos animaban dende las aceras, los carrils bici y los autos. 

Ya dimpués, en casa, tenié la error d'enchegar la televisión. Feban un noticiario estatal y charroron d'o Día Internacional. Lo reportache empecipió charrando de l'augmento de vendas de bicicletas en los zaguers meses y d'os problemas que tienen fabricas y botigas pa adubir a fer todas la que se demanda. La gran puyada d'o uso d'a bici lo acumulaban a una hipotetica mayor conciendia medioambiental y a las millors infraestructuras ciclistas urbanas. Lo que, obviament, ye verdat. Pero ixuplidoron un d'os factors que influyó, y firme, dende que empecipió la pasa, y ye la cerina a fer servir los transportes publicos. Somos muitas las personas que nos obligoron a treballar de manera presencial, ignorando de tot las recomendacions sanitarias y metendo en periglo la nuestra salut. Muitas d'ixas personas feban servir de cutio metro, tramvía u bus pa ir t'os puestos de treballo y troboron en la bicicleta una alternativa muito mas segura. Lo treballo ha estau un d'os grans vectors de contachio que, manimenos, no se'n ha charrau mica, centrando lo debat en botelladas y borinas.

Me clamó mas l'atención una segunda frase que facioron servir y que me remeró a qui da gracias a bell dios quan las advogadas les libran d'a garchola u las medicas d'a muerte u de bella malotía. Dició lo presentador que "Por suerte, las ciudatz cada vegada acullen millor las bicicletas", como si los plans urbanisticos los dictase bell chuego d'azar y en los zaguers anyos hese saliu la tarcheta d'o carril bici u d'a pacificación viaria. Ye claro que no ye asinas. Las ciclistas hemos habiu de ganar-nos cada centimetro de carril bici y cada dreito conseguiu a pur de dar ferrete en administracions y medios de comunicación, con lo refús d'un sector d'a sociedat que s'encerrina en una urbanidat cochecentrista y, en lo caso de Zaragoza, campanyas continas en contra de l'Heraldo .

Como en quasi tot, ye l'acción colectiva la que fa cambiar la realidat. Rai si charramos d'os dreitos d'as mullers, las aragonesofablants u, como ye lo caso, las ciclistas. Y tot abance conseguiu cal desfender-lo con firme rasmia porque, malas que t'espiguardas un inte, pueden vulcar-te lo treballo de decadas. Lo numbro ye un factor importantismo en toda luita colectiva y, a diferencia d'atras, la ciclista cada vegada arrocla a mas chent. Asinas que seguiremos transformando la ciudat pa fer-la millor pa todas, ciclistas y no ciclistas.