Mas descansadicas dimpués d’un día de tocar-nos la figa, nos pretamos unato d’ixos desayunos buenos de ciclista. En lo camping fan unas torradas basque-size con una mermelada buenisma. Grans placers por quatre perras.
La carretera d’a costa nos la conoixemos, que la hemos conducida un ciento de vegadas, y no nos atrevimos a fer-la con bici, asinas que pillamos l’euskotren que recorre la costa vasca. Cada vegada que femos servir ixe servicio, que gosa estar cada verano, me fa envidia las comunicacions que i tienen. En Aragón, tanimientres seguimos fendo servir lo Tamagotchi entre Zaragoza y Terual y sacando recorrius entre lugars.
Dende Donosti, a on que tornamos a montar, imos dica Andoain, a on que empecipia la zaguer Vía Verda que faremos: la Plazaola. Tot y que tenebanos apuntau un recorriu que no caleba fer carretera, u nos cacegamos u yera mal indicau, asinas que minchamos gudrón pa fartar-nos-ne. La convivencia con los autos siempre ye dificil tot y que, a lo menos en iste país, la mayoría ye bien respetuosa y guarda la distancia con las bicis en pasar debant.
En Andoain empecipian 25 kilometros de pendient suau pero terne, con lo segundo plato siempre engranau y suelo de tierra. Arredol de nusatras, de nuevas tot bosque. Plevizneya, tot ye verde, rodamos practicament solas y lo rebonico paisache fa que creigas que en qualsequier momento se te puet amaneixer por astí lo Basajaun u qualsequier atro ser d’a mitolochía vasca. Por lo camín, traviesamos tunels arrienda. En muitos hemos d’enchegar las luces d’os frontals que, dimpués de tres u quatre, decidimos no guardar entre tunel y tunel. Barruntemos, y no nos entivoquemos, que las ibanos a aprecisar a ormino.
Lo paisache ye impresionant, entre atras razons porque ye luent d’os lugars, asinas que no femos garra d’as nuestras cutianas aturadas pa fer un hordio. En cuentas d’ixos, nos femos una brendeta en un puesto a on que lo camín s’ixampla bell poquet. Lo chenullo cucho m’empecipia a fer mal y l’obchectivo de plegar en Lekunberri ixa tarde va descartando-se en la mía capeza.
Arribamos a Leitza, a on que a escape decidimos que dormiremos. En lo primer bar que trobamos nos femos, a la fin, l’hordio de cabo d’etapa. A lo cambrer le preguntamos por bell puesto con augua y a on que se pueda fer un bocau. En realidat lo que queremos ye que nos indique bell cabo pa dormir, pero no cal pregonar-lo. “I hai un campo de futbol por astí, salindo d’o lugar. Mesmo podetz acampar-ie”, nos diz, endevinando qual yera lo nuestro verdader obchectivo. Cuento que son bien feitos por astí a las cicloturistas.
Lo campo ixe ye en la quinta forca, asinas que miramos atras opcions. Trobamos, en lo lugar, la terraza d’un restaurant abandonau. Tien teito - ye de plever, ¡cómo no! - y no i molestamos a dengún, asinas que lo faremos servir de dormitorio. D’os que hemos dormiu, ye lo puesto mas integrau en lo nuclio urbano, pero de totz los habitadors d’o lugar no me fan miedo que los civils d’o quartel que i tienen, que ya se sabe que si s’empifolan u les da por fer-te la tana, te pueden hoder bien la vida.
Me miro por las finestras d’o restaurant cara t’adintro. Se veye la cocina. Debeba d’estar un buen restaurant, d’os caros. Lo menos, d’os grans. Me pregunto si habrá zarrau por la pasa u por atras razons. Pa buena parte d’a hostelería, lo d’a covid ha estau buena fricasera.
Mostrando entradas con la etiqueta Zumaia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Zumaia. Mostrar todas las entradas
jueves, 26 de agosto de 2021
lunes, 23 de agosto de 2021
Euskoaventura ciclista. Cap. 5: Bergara - Zumaia
Salimos de Bergara dimpués d’un buen desayuno. No remero garra mal desayuno, la verdat, en tot lo viache. Nos caleba enerchía, u ixo me digo como sincusa. Por lo camín, poco rato dimpués d’haber empecipiau, preguntamos a un paisano por a ón cal ir t’o siguient lugar. Por astí, por astí, nos sinyala, y charrín-charrand nos recuenta que ell estió policía, “pero de la naval”, aclarindo que no pas de los malos. “Pero hay descarga, eh?” nos avisa. Como no entendemos a qué se refiere, como fatas, le decimos a tot que sí y tiramos entabant. Poco dimpués, con lo plato chicot engranau muito mas tiempo que no querríanos, descubrimos que Deskarga ye lo nombre d’un puerto que lo yayo ixe feba bien en avisar-nos-ne. “Ye bien ixo de l’esporte” nos deciba entre que ixopabanos, abaixo d’o puerto. “Dimpués nos pretaremos buen almuerzo” les respondeba yo. “Ah, lo fetz por ixo, no?”. Alto, en Deskarga, argüelloso d’o sobo, sé que no lo femos por l’almuerzo, pero empecipia a aganar-me.
Dende ixe puerto plegamos en Zumarraga y ya dica Zumaia quasi tot ye bosque. Seguimos lo cauz de l’Urola que da nombre a ista segunda Vía Verda. D’o viache nos hemos aprestau las rutas, los puestos por a on que cal pasar, las conexions entre vías verdas y mil costodias, pero no pas los lugars, los monumentos ni muitas atras cosas que sí que nos miramos quan femos atra mena de turismos. Asinas que quan traviesamos lo santuario de Loiola quasi vulcamos d’a sorpresa. Aquí tienen cauquerré, nos decimos con la uellada Arale y yo, y aturamos un momentet a visitar-lo. Poco rato, que son zarrando ya.
Levaba tot lo día de plever y, como yera de dar, pretó a espurniar. Gotichonas nomas, pero que nos iban chupindo terne que terne. Con la mar en l’horizont, dimpués de traviesar un troz de carretera, arribamos a Zumaia. Ixa nueit decidimos de fer camping pa reorganizar-nos una mica, duchar-nos, lavar ropas y cosas asinas. Ya instalaus, salimos a fer una gambadeta. Nos nos adubimos a estar tant cerca d’a mar y no tocar-la. Astí ye lo flysch, una d’as formacions chenolochicas mas pinchas que he conoixiu. Un puesto bien intresant y rebonico que vale muito la pena visitar y que, pa forro de bota y placer de frikis, estió a on que se facioron a-saber-las scenas de Rocadragón, d’a serie Chuego de Tronos. No m’adubié a fer-me una foto, chenullo por tierra y tocando l’arena, igual como Daenerys en tornar ta casa suya.
A pur d’espurniar, nos hemos chupiu firme, nusatras y las nuestras cosas. Bien se vale que tenemos tienda pa fer mallata. Ye bien lichera, tasament kilo y meyo, disenyada pa cosas asinas. La mercó Arale en un mercau ciclista de segunda man que organizó La Ciclería habe meses. Adintro seremos ixutos, nos pensabanos. La tienda, lochicament, ye bien chicota. Pareixe que nos fiquemos en un atabul, como si totz dos hesenos escrabutau y, por hippies, no nos mereixesenos fusta buena, nomás la simpla tela narancha d’a tienda. Descubrimos, poco tiempo dimpués que, u la tienda deixa pasar lo xirimiri de difuera u, la teoría mas prebabe y a l’atro día confirmada, que la calor d’os nuestros cuerpos fa que l’augua se condense en lo nuestro teito, fendo que nos espurneye baixo teito. Qué alcordanzas de l’Arrebato!
Dende ixe puerto plegamos en Zumarraga y ya dica Zumaia quasi tot ye bosque. Seguimos lo cauz de l’Urola que da nombre a ista segunda Vía Verda. D’o viache nos hemos aprestau las rutas, los puestos por a on que cal pasar, las conexions entre vías verdas y mil costodias, pero no pas los lugars, los monumentos ni muitas atras cosas que sí que nos miramos quan femos atra mena de turismos. Asinas que quan traviesamos lo santuario de Loiola quasi vulcamos d’a sorpresa. Aquí tienen cauquerré, nos decimos con la uellada Arale y yo, y aturamos un momentet a visitar-lo. Poco rato, que son zarrando ya.
Levaba tot lo día de plever y, como yera de dar, pretó a espurniar. Gotichonas nomas, pero que nos iban chupindo terne que terne. Con la mar en l’horizont, dimpués de traviesar un troz de carretera, arribamos a Zumaia. Ixa nueit decidimos de fer camping pa reorganizar-nos una mica, duchar-nos, lavar ropas y cosas asinas. Ya instalaus, salimos a fer una gambadeta. Nos nos adubimos a estar tant cerca d’a mar y no tocar-la. Astí ye lo flysch, una d’as formacions chenolochicas mas pinchas que he conoixiu. Un puesto bien intresant y rebonico que vale muito la pena visitar y que, pa forro de bota y placer de frikis, estió a on que se facioron a-saber-las scenas de Rocadragón, d’a serie Chuego de Tronos. No m’adubié a fer-me una foto, chenullo por tierra y tocando l’arena, igual como Daenerys en tornar ta casa suya.
A pur d’espurniar, nos hemos chupiu firme, nusatras y las nuestras cosas. Bien se vale que tenemos tienda pa fer mallata. Ye bien lichera, tasament kilo y meyo, disenyada pa cosas asinas. La mercó Arale en un mercau ciclista de segunda man que organizó La Ciclería habe meses. Adintro seremos ixutos, nos pensabanos. La tienda, lochicament, ye bien chicota. Pareixe que nos fiquemos en un atabul, como si totz dos hesenos escrabutau y, por hippies, no nos mereixesenos fusta buena, nomás la simpla tela narancha d’a tienda. Descubrimos, poco tiempo dimpués que, u la tienda deixa pasar lo xirimiri de difuera u, la teoría mas prebabe y a l’atro día confirmada, que la calor d’os nuestros cuerpos fa que l’augua se condense en lo nuestro teito, fendo que nos espurneye baixo teito. Qué alcordanzas de l’Arrebato!
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

