Mostrando entradas con la etiqueta escritura. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta escritura. Mostrar todas las entradas

lunes, 8 de agosto de 2022

Banalidatz de verano

Ye una tarde d’agosto y soi niervudo. Ha pasau un cabo de semana a on que qualques cosas han saliu malament. Garra cosa que no tienga remedio. Garra zancocho horrible de conseqüencias cosmicas. Ye nomás ixa sensación rara que se tien quan se fa un plan por muito tiempo y dimpués, de bote y voleyo, tot se chira, fendo que ixe edificio que t’has construyiu en la ment s’esboldrega de camín y has de devantar-ne un de nuevo. Y ixe no t’acaba de fer goyo. Que ye apanyadet, que fa honra, que talment siga mesmo mas util. Pero yo quereba l’atro, lo d’antes, lo que yera en lo mío plan. Cosas de TOC, que diría belún. Cosas d’estar organizau, me pienso yo. Que quan sale bien ¡qué bien!, pero quan se chira lo plan…

Soi niervudo y me cal escribir. Ye terapeutico. Lo dicen las expertas y lo digo yo que, experto, no’n soi, pero experiencia en tiengo buen amiro. Y experto y experiencia pareixen compartir etimolochía, asinas que talment sí que en siga, d’experto. Me cal escribir, pero no tiengo tema. Tiro d’o mas cabolioso. D’o monotema. D’a calor y lo verano, y pienso en la banalidat d’iste tiempo.

Lo verano ye banalidat pura. Los informativos son banals, con las suyas noticias de medusas en las plachas - en zagueras chavalins - y con los pobrons periodistas habendo de cubrir las fiestas d’os lugars a on que capuzan con pozals de tinticola en directo pa fer ixe viral de 5 segundos que da mas audiencia que la n-ena reposición de Pretty Woman. La mosica de verano ye banal. Quan arriba la calor los chicos s’enamoran. Bailemos lo bimbo. Aquí no i hai placha. Pilla lo chapeu y cala-te-lo, imos t’a placha, calienta lo sol. Chibiribiri. Yo quiero bailar toda la nueit.

Podría tirar d’atro topico y escribir d’o que leigo u veigo. Tiengo dos libros empecipiaus, como ye costumbre mío. L’un, un asayo, que da pa muito y tocará articlo largo. Y mesmo programa de radio. L’atro, de narrativa… ¡guarda si ye malo! Deciban que l’autor yera bien bueno y como no m’heba leyiu cosa d’ell, l’ampré en la zaguer visita t’a biblioteca. D’iste no puedo escribir cosa buena, asinas que millor no'n escribiré ni zarapita. Los afalagos, en publico; las criticas, en privau. A no estar que tiengas bella cosa personal contra l’autor, que no ye lo caso. Ye un d’ixos pocos libros que no sé si m’acabaré, a pesar d’estar curtet. Que no pasa cosa por deixar-ne un a metat. Racionalment, lo sé. Lo mío tiempo ye valioso. Pero me’n fa de rabia lo de no acabar los libros. Ye como si barruntase que talment en lo zaguer paragrafo, en la zaguer linia, una frase puet fer valer todas las anteriors. No m’ha pasau nunca.

¿Y si escribo bella cosa d’o treballo? Sobre estar-se en la Zaragoza d’agosto, con las carreras vuedas d’autos y lo sol fendo bullir lo gudrón. Con una amiga d’aquí que, como yo, no teneba radices en garra lugar t’a on que ir de verano, quan yeranos adolescents y los solo de toda la clase que remanibanos en La Inmortal, nos autoclamabanos Pringadísimos y l’anyo que pertocase: Pringadísimos 96, Pringadísimos 97 y asinas asinas pleguemos en lo sieglo XXI. No lo pasabanos tant malament, a pesar de tot. Zaragoza, pa qui la conoixe y la disfruta, tien cosas buenas tamién d’agosto.

Me podría foter un relatico. Bella cosa de fantasía. En zagueras no escribo guaire en aragonés. Tiengo un libro entruchau. Que la primer versión ya la rematé fa dos anyos. Podría revisar-lo, pero ixo ye maximum galvana. Millor, uno nuevo, escrito de propio t’a radio. Podría fer voces dimpués. Masa vergüenya. Talment habría de fer-me bell curset de teatro u d’interpretación y aprender ixo de fer voces. Quedaría pincho. U aprender guitarra. U bell idioma que no sepa, dende zero, empecipiando con lo de I am Carlos, i’m fourty-three years old, pero en italiano. U chino. U euskera, que cuento que seguirán fendo las clases los de AEK. ¡Vai, si no adubo pa tot lo que foi ya, como pa embolicar-me en mas cosas! ¡Que belún me logue tiempo!

Problemas d’o primer mundo, que dicen por astí. ¡Pues en lo mundo que m’ha tocau de vivir! Si vivise en Uganda, en tendría d’o tercer, pero como en lo sorteyo me tocó Aragón, y en casa buena -si fa u no fa-, pues tiengo problemas d’iste mundo.

La terapia ya ye feita, me pienso. Soi mas tranquilet, ixo seguro. M’escrito una fatera. Y la voi a publicar en lo blog, prou que sí. Astí va, un sinyalín d’ansiedat feita letrichonas. Unatro post, que ya feba tiempo que no en publicaba. Busco la foto adequada, publico, comparto en retz y a seguir leyendo. Me pienso que trigaré la noveleta, que, tot y que ye un catenazo, no pierdo l’asperanza de trobar-ie bella cosa intresant. Regular que n’i habrá. Talment en la zaguer linia d'o zaguer paragrafo.

lunes, 26 de agosto de 2019

Escribir como terapia (Cantando Líquid, de Smoking souls)

"Farem dels versos un vaixell per transportar totes les nostres miséries i enfonsar-lo a l'oceà". Líquid. Smoking souls.

Aprender a leyer y escribir, antimás d'estar una graniza ferramienta d'o ser humano, ye probablement lo conoiximiento mas important que haiga adquiriu en la mía vida. Pero antiparte d'a vesant purament utilitarista, la escritura me permite totz los diyas vivir muito millor.

No sé si escribir será tant terapeutico como dicen, pero no fer-lo ye qualcosa que no quiero nian concebir. Igual como me cuesta pensar en un mundo sin mosica, se me fa anguniant uno a on que no podese disfrutar d'iste arte. Como consumidor y como productor, toda dos maneras fan que la mia vida siga muito millor.

Haber d'escribir un texto aduya a pensar sobre lo que queremos transmitir. A diferencia d'a interacción oral, mas espontania, las ideyas en lo luengache escrito han d'ordenar-se, prescidindo de toda la información que puet aportar lo tono u los cenyos. En ixe proceso, a sobén, nos trobamos con reflexions que no faríanos si no nos hesenos atriviu a escribir lo que pensamos.

Quan concaro una fuella u una pantalla en blanco, con ganas d'escribir u bella ideya que transmitir, me fa goyo de contimparar lo mio tozuel con bella aula de crios d'escuela. Por defecto, totz nos movebanos a la bimbola, como las moleculas d'un gas. Asinas van las mias ideyas, por l'aula atarrantadas, topetando-se con belatras, amagando-se baixo un pupitre, u timidas en un rinconet. En empecipiar a escribir, i entra la mayestra y se mete a ordenar ixe caos. "Fuleno, ves t'o puesto tuyo. Zuteno, deixa d'abatanar a lo tuyo companyer. Mengueno, replega los libros que has deixau por tierra". Y asinas-asinas lo texto va prenendo forma. Talment a la fin d'a clase las alumnas no sigan exactament como quereba la mayestra, pero a lo menos s'ha acabau toda la titabola previa.

Lo mundo agora va a tot meter. La mayoría d'os mensaches han de cullir-ie en los 280 caracters de Twitter, en los vinte segundos d'os anuncios de TV y radio u en las buegas d'as stories d'os retz socials. Todas istas ferramientas son la fast food d'a comunicación: fan honra, funcionan, cumplen la suya función, pero les falta ensundia. Y igual como pa fer buena cocina, cal tiempo y dedicación, pa comunicar cosas que valgan la pena s'aprecisa lo mesmo.

Asinas que talment una d'as propiedatz terapeuticas d'a escritura, compartida con la cocina, siga derivada d'o feito de que no se puet escribir a tot meter, de que cal aturar con tot lo que yes fendo, fer firme ficancia d'a fayena que vas a encetar y executar-la a monico porque igual como un pasa con una buena receta de cocina, deixar-se levar por las prisas puet malmeter lo texto.

A ixe tatoneyo d'o mundo, propio d'a escritura, cal anyadir-le unatra dimensión en lo caso d'a ficción. Astí, antimás de cambiar la velocidat se cambea tamién l'espacio. Has d'ixopar ent'o mundo que yes leyendo u creando y deixar en tierra tot lo que no te cal pa ixe viache. Que en bells casos, ye simplament TOT.  Ixa abstracción ye muit evident en lo caso d'a fantasía heroica u d'a sciencia ficción, pero cuento que ocurre en bella mida en qualsiquier buena obra.

Leyendo y escribindo te trobas con muitas cosas que yeran en la tuya ment dondiando y que sisquiá lo sabebas. Te trobas con tu mesmo, con los tuyos pensamientos y las tuyas miserias. Y como dicen los Smoking Souls, fas con las tuyas parolas un barco que se leve ixas zagueras, y lo fundes en l'ociano. Ixa ye la sensación que tiengo quan remato de leyer un buen libro u d'escribir bella historia.