Mostrando entradas con la etiqueta agresor premiau. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta agresor premiau. Mostrar todas las entradas

lunes, 26 de diciembre de 2016

O chonflo gracioset. Historias d'un insti publico (II)

Moritz ye un nombre ficticio que faré servir pa un zagal que conoixié en l'instituto. Igual como yo, veniba de Coras. En o cole, nos dividiban en clases por apellius dende primero dica ueiteno. Bi heba tres clases, A, B y C, y nunca no nos barrachaban, asinas que, d'o B y o C, no en conoixeba que a bell companyer de baloncesto. Iste yera d'o B, asinas que encara que hebanos compartiu ueito anyos de cole, nunca no nos hebanos charrau.

Yera o tipico mocet chonflo que, a priori, podeba tener firmes complexos. Manimenos, en muito poco tiempo esdevenió un d'os liders de l'instituto a pur de chistes cruels y de fer-se a mofla d'os mas febles y menos garrispos. Una d'as suyas fainas cutianas yera la de meter-lis embotadas a totz. Ye, probablement, o mayor culpable de que me prencipiasen a clamar "Loko". Tanto se viyeba a si mesmo como un rei, que a un d'os suyos adlateres dreitament le baltizó como "bufón" y a fe que o mozo interpretó ixe papel por bell anyo.

Se fació un "nuclio duro" d'amigos encapezau por un fato (de Uesca) grandaz, que yera o brazo armau. Patantón y buen zagal, pero perigloso si caleba. Por a grandaria y porque yera chirman d'atros dos como ell, que podeban, si caleba, foter-te buen sobo. Atro yera o debantdito "bufon", diana cutiana d'as suyas moflas, y encantau d'estar-ne. Antimás, atros personaches le rodiaban, por amistat u prebando de chupir-se una mica d'ixa ulor a popularidat que ell feba. Yo en estié un, d'ixos personaches.

As reglas y ordens de Moritz se cumpliban punto por agulla. Ell decibida qui molaba y qui no pas. En primeras, d'amagatons. Una mormor aqui, un alparceyo allá, iba fendo que amarguinasenos a qui li intresase. A la fin, o suyo poder yera tant claro, que mesmo se fació bella mena de chuicio - asamblea pa decidir si deixabanos a una mesacha chuntar-se con nusatras. ¡Con a mesacha present!. Ta part d'alavez febanos 14 u 15 anyos y no entendeba guaire bien lo que feba. Encara que barruntaba que aquello no yera bien, no lo aturé. Ni ixe momento puctual, ni tantos atros que vivié en ixos anyos.

Concarar-te con Moritz yera perigloso. No fisicament, pero si socialment. Si no febas pacha con ell, te arrisgabas a que muitas te deixasen de charrar, a que la tuya embotada estase bien fura y, a la fin, a estar-te solet pasando ixas edatz tant embolicadas.

Moritz condicionaba mesmo lo nuestro parlar. Repetibanos as suyas gracietas, con a suya entonación, por tot. Como falcas. Si una mosica u bella cinta le feban goyo, todas correbanos a sentir-la u viyer-la.

A la fin, o suyo poder fue disapareixendo a moniquet. Quasi sin parar-ne cuenta, un dia Moritz ya no yera dengún. Mesmo quan deixó los estudios no lo trobemos a faltar. ¿Qué yera lo que teneba ixe zagalet, pa haber conseguiu ixe poder? Talment ye un caso de l'agresividat premiada que bella vez en he charrau. Regular que sabió rodiar-se d'un buen equipo de laminaculs que ixemenasen o suyo mensache. Pero siempre me faré cruces de como un tipo tant mediocre aconsiguió tanto poder en tant poco tiempo. Encara que viyendo lo que tenemos arredol, tampoco no pareixe tant raro.

lunes, 19 de diciembre de 2016

L'agresividat premiada

Muitas cosas van cambiando china chana, masiau a monico talment, en as nuestras sociedatz. Quan prencipié a participar en organizacions, tot ixo d'os "cudiaus" que tanto se'n charra agora, yera de tot desconoixiu. De feito, os colectivos a sobén esdeveniban concursos de popularidat, u rings de boxeo.

As organizacions son chicotas sociedatz an que se pueden viyer reflexaus os vicios y virtutz d'a "gran sociedat" an que son. Asinas que no ye raro que, por muito que quieran distinguir-se, a la fin imiten todas u buena parte d'os comportamientos exteriors a la organización. Mesmo beluns que se suposa que preban de combatir.

Quan un gran amigo enumeraba as virtutz d'as personas que febanos parte d'una organización an que milité por bell anyo, a yo m'acumulaba la capacidat de trobar puntos en común y d'aconseguir alcuerdos. Quiero creyer que ixa ye una d'as pocas capacidatz que tiengo desarrolladas; la d'entender a envista d'otri y estar capable de trobar consensos basicos entre posturas diferenciadas. Pero ixo lo han de decidir atros, no pas yo. Ixa hipotetica capacidat que m'acumulan ye, manimenos, un estorbo pa aconseguir a popularidat u lo liderazgo.

De fa muito que veigo como lo que se gosa de premiar socialment no ye a capacidat de plegar en alcuerdos u consensos entre dos partes. Ni d'entender dos posturas en primeras diferenciadas. Tot lo contrario. Se premia a parola gruesa, a humillación de l'enemigo u a ridiculización d'argumentos. De chent agresiva, bi'n ha habiu, bi'n ha, y me temo que bi'n habrá. Atra cosa ye lo que socialment faigamos d'ellas y ells. Qui amuestra dubdas en o suyo argumentario no ye considerau como prudent u reflexivo, sino como gabacho u floixo. A qui amuestra comprensión por una postura "disident", se le diz traidora en un petén. A diplomacia ye febleza.

Lo que se premia ye l'agresividat. "L'agresor premiau" pareixe tener todas as respuestas. A seguridat que fa servir pa charrar ye contundent y imposible de foradar. No le cal argumentos, porque as cosas "son asinas y prou". "Yo pienso, creigo, opino, ..." no fa parte d'o suyo vocabulario. Mesmo quan se li amuestran argumentos contrarios, s'esfiende enrestindo contra l'argumentador, por un regular con una falacia ad hominem, u refirmando-se en a suya clá.

Ixa clá ye atro d'os elementos esencials. O premio de l'agresor premiau ye precisament l'aplauso d'a clá y d'a resta d'o suyo publico, que aspera aganau a suya ración diaria d'aseveracions categoricas, que le refirmen en as suyas conviccions inqüestionables. L'agresor premia tamién a las suyas seguidoras con explicacions rapedas, furas, cargadas aparentement de razón, y bien sloganizadas. Un corpus teorico de buen trusquir y millor ixemenar.

No soi decindo que as ideyas u os argumentos no haigan d'estar radicals u desfendius con toda la pasión que calga. Que dengún no se trafuque. Charro de modos de fer-lo. A radicalidat u a pasión no tienen por qué ir unidas a l'ausencia d'empatía, a lo "farutismo" u a lo menosprecio d'a resta.

Pa bien u pa mal, a vida de l'agresor premiau ye un bandiador que bell ratet l'empenta entabant pa dimpués levar-se-lo ta dezaga. Se dan vida en as crisi, quan cal dallar a hierba viella, pero en tiempos mas tranquilos, quan a calma permite fer as cosas más a poquet, s'esboldregan y pierden o suyo glamour, asperando que lo bandiador le leve atra vez t'alto.

Igual como en Canción de Chelo y Fuego no se sabe guaire bien si os Atros trayen l'hibierno u quan l'hibierno plega, ells apareixen, tampoco no sabemos si os agresors premiaus apareixen quan bi ha crisis, u as crisis van en chunto con ells. Pero en qualsiquier caso, son actitutz que me sobran en estar fundament mesianicas y heteropatriarcals.