Mostrando entradas con la etiqueta Wolverine. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Wolverine. Mostrar todas las entradas

viernes, 10 de marzo de 2017

Una chaqueta de crisi

Ya yes amanau a los quaranta. Pero no tiens ni perras pa un auto gran y rapedo, de color roya, y sin teito, con que fer estrapalucio por os cinturons de circumvalación. Lo que de verdat te va, lo que un diya te truca, ye una chaqueta inspirada en l'uniforme de Wolverine. La has vista quantas vegadas ya, anunciada en o Facebook. Cada vegada que i dentras, a alparciar u a compartir beluna d'as tuyas fateras, un banner te chila que la merques. O carnuz d'a foto ye un crianzon que le preba de bitibomba. Con as zarpas de Wolverine. En una scena con nieu cayendo en o fundo. Un poquet achenullau, y como pillando vencida, pa blincar dencima d'un hipotetico enemigo difuera de plano.

Y te decides. Y malas que t'ingresan a nomina,dentras en ixa web con nombre de chilo d'as Tortugas Ninja, y la mercas. No siga que, en que te pasen as facturas, se te quede en royo la cuenta, y a responsabilidat d'adulto te prive de fer ixe chirgo. Asinas, decides, concararás a crisi d'os quaranta. Con un concieto responsable. Con un malfurrie de tasament bella decena d'euros.

En bell par de clics, os diners esnavesan l'Atlantico y un choven chonflo y pecotoso, que se ye minchando un hot dog d'an que se sobrece untos por tot, recibe una alarma en o suyo mobil. Les cal fer un paquet. "Awesome Logan Zipper Jacket. Size XL. Zaragoza, Spain". Fa un cenyo de sorpresa. No le gosan de demandar cosas dende Espanya. Se quita l'unto d'as mans, deixa la minchanga sobre o repalmar, y prencipia a aprestar la comanda.

A l'atro cabo d'a mar ociana, asperas en candeletas a plegada d'a chaqueta. No la has vista que en fotos. No sabes ni o material de que ye feita, ni si habrás acertau con a grandaria. Te puetz permitir malfurriar ixos diners, pero con tot y con ixo contina fendo-te duelo gastar-los. Bien se vale que a sociedat tuya s'ha ocupau de deixar-te esbotar por astí. Tiens una edat an que has comprobau que tot lo que o capitalismo te prometió ye falso. Que os mensaches d'o cine, d'a escuela, d'a familia y todas as personas que admirabas, no yeran que idealizacions incumplibles. Nunca no serás ixe trunfador. O treballo tuyo, ni te imple, ni le trobas guaire sentiu. Os ababols ocupan os puestos más alteros d'a escala social, armaus con un tocho pa trucar-te en que prebes d'acucutar por os suyos dominios. Te vendioron una moto y no yera la de Wolverine. A lo menos tiens la suya chaqueta.

Pero "ei! te deixamos que te merques una chaqueta absurda!", te diz Facebook, entre anuncios d'oposicions a policía, y videos que celebran amistatz con chent que nian conoixes. A libertat a los quaranta, ye fer-te de cabo ta quan una pinta de biera "de la cara", vestiu con una chaqueta que recuerda a un superheroi.

O diya plega. A furgoneta de Correus aparca en a puerta d'o tuyo treballo. Te la levan t'asti porque por casa, no i yes nunca. Ye un paquet de plastico, zarrau con ixa mena de vesque termico. Lo ubres a moniquet, parando cuenta de no fer garra zancocho. Le ha costau mas d'un mes d'arribar dende os USA. La quitas d'o plastico. Astí ye. As colors azulas y amarillas son correctas. Baixas as dos cremalleras y te la calas. Va bien de grandaria. Te miras en l'espiello d'o escusau. Astí yes. Molas. Guarda si molas! Molas muito. Yes o puto Wolverine. Si teneses tres cutiellos salindo d'as mans, supersentius y factor curativo, no te caleba cosa mas. Porque l'uniforme lo tiens. Y cómo mola!

Ficas en a mochila a chaqueta que hebas traito. Encara que fa calor, vas a tornar-te-ne ta casa con a chaqueta de Wolverine. Prou que sí. Puyas t'a bici y prencipias a pedaliar. A chent se te mira, sí.... Son pensando: "Cómo puet prebar-le tant bien una chaqueta a belun?". Síiiii. Totz reconoixen l'uniforme de Wolverine d'os comics. L'uniforme que feba goyo, no ixe marrón mierda que le metioron tantos anyos. L'uniforme mitico de Wolverine. S'eslucernan en viyer a imachen d'un trasunto de l'heroi canadiense, circulando en una BH, por o carril bici d'a marguin cucha. Sabes que lo vas a petar. No puet haber-ie una chaqueta más molona en toda la ciudat.

Lo sol brila alto, en un cielo azul de tot. Ni un nyublo s'atrive a apareixer hue en Zaragoza. Ni en o cielo ni en a tuya humor. Hue tiens quasi quaranta, pero te sientes como quan en tenebas vinte, y encara le febas goyo a las zagaletas d'os bars, y salibas de chueves a domingo, y capaciabas con os amigos tot lo diya, y te pasabas os videochuegos, y cada libro yera una troballa, y no atro calco de bella cosa ya leyida antes.

Un auto de policia s'atura chunto a tu en o semaforo y te preguntas si te podrían aturar por "exceso de flow". "Lo siento sinyor" - diz con voz infantil l'achent en la tuya ment - "ye vusté fendo que a resta d'a ciudat s'avergüenye. Hemos recibiu queixas de tot lo vecinamen dende Chuslivol dica Val d'Espartera". "Pero sienta, sinyor achent" - le respondes en a conversa virtual que aspera la luceta verda - "me lo mereixco, soi a pocas de fer-ne quaranta. Y lo de salir a correr ye bien, pero no me acaba de satisfer". "Lo entiendo, lo entiendo, pero a lei..." Y deixando-le con a parola en a boca, a luceta se torna verda, y limpio pedaliar, continas lo camin.

Plegas en casa. Fas repaso. Te cal ordenar unas cosas, limpiar l'escusau, que tiens visita lo cabo de semana, y dimpués has de pasar a viyer a la familia, que los tiens albandonaus. Deixas la chaqueta en una percha. A molonidat se'n va con ella. Qué efimero ye o goyo que furneixen os placers materials! Ya ye plegada, sí. Dimpués de tantos diyas d'aspera. Deseyas que cada diya que te la metas te sientas como en iste ratet que has pasau. Beroyo. Choven. Poderoso. Encara que barruntas que no. Que atro diya petarás por atro cabo, y te mercarás una nueva fatera, que te traiga ixos sentimientos de tornada. Asinas son as cosas aqui. Asinas son as cosas con a tuya edat.

Pero cómo mola la chaqueta...


lunes, 23 de febrero de 2015

Wolverine ha muerto (atra vegada)

De bien chiquet, prencipié a leyer comics de superheroes. Chusto por as envueltas que yo prencipiaba, reeditoron en castellano os primers numers publicaus en l'estau espanyol de Avengers y X-Men (Vengadores y Patrulla-X en a suya edición espanyola). Asinas que prencipié a leyer ixos primers numers que ya s'heban editau por primer vegada muitismos anyos antes. Os X-Men yeran, y continan estando, os mios favoritos. Y en o numer 5 ya viyé morir a Wolverine (Lobezno en a (mala) adaptación a lo castellano) por primer vegada.

Tamién en ixas envueltas, me tricolotiaba a soben con os mios companyers de lectura de comics, por qui yera o superheroe más guay. Teneba un amigo que yera superfan de Ghost Rider, atro de Hulk, atro de Captain America y, prou que sí, un de Wolverine. Yo l'odiaba. A Wolverine. Y a la fin, a ell, tamién una mica. Wolverine me pareixeba o tipico farute de colechio. O guayón bamboso que quier tot lo protagonismo.

Siempre m'ha trucau o ficacio como personaches que en a vida real odiaríanos, se fan bien populars en a ficción. Barney Stinson de How I met your mother, Carlos de Top Chef 2, Bill Adama de BattleStar Galactica 2003, Jack Bauer de 24, .... Wolverine ye un d'ixos personaches. Dengún no lo aguantaría si lo conoixese de verdat, pero a totz les feba goyo.

Con o paso d'o tiempo, Wolverine fue medrando en Marvel. Consiguió a suya serie contina propia y fue fendo-se fundamental en totz os equipos d'os X-Men y cutiano visitant d'atras series. A la fin se fació tamién vengador y en zagueras saliba practicament en todas as coleccions Marvel, tenendo dos capeceras con o suyo nombre, Wolverine and the x-men y Savage Wolverine. Yera quasi imposible leyer un tebeo Marvel que no salise ell, y no facil uno que no protagonizase en mayor u menor mida. Estió, tamién, o responsable d'o zaguer scisma d'os X-Men y fundador d'a escuela Jean Grey ta mutantes.

Toda ista evolución dende un enano asalvachau y violento dica un intelectual profesor y lider politico, pero de vez agresivo cheneral, han feito de Wolverine un d'os personache más incoderents de l'universo Marvel, pero tamién más atractivos y omnipresents. Asinas que quan leyé que moriba, que se feba una colección (Death of Wolverine) de propio ta matar-le, me pensé que yera nomás una estratechia de ventas ta que me deixase buenos chanfles en bells tebeos mediocres.

Contino pensando que no ye que una estratechia comercial y que Wolverine tornará t'a vida en menos de tres anyos, vía clonación, viache en o tiempo, henchizo u qualsiquier fatera, como acaban de fer con Nightcrawler, por eixemplo. Pero cal decir que a suya muerte, l'han escrita prou bien. Y no sé porqué, as tres veces que l'he visto morir m'han feito firme goyo.

A primer d'ellas estió en o numer 5 de La Patrulla X que tos comentaba antes. En o mitico Uncanny X-Men 142 d'a edición orichinal, a on que ya asesinaban a Wolverine en a portalada d'o comic. Yera o segundo numer de "Diyas d'o futuro pasau" l'aventura d'os X-Men en que se basa a (por agora) zaguer cinta d'os mutantes. Antimás d'o propio tiro que le fote o centinela, a imachen d'a suya gosaralla d'adamantium tirada por tierra a os pietz de Colossus y Storm yera tot un goyo de viyer ta yo, que tanta quimera le teneba. Prou que como yera en una realidat alternativa, todas sabebanos que a l'atro mes tornaríanos a leyer a l'enano canadiense.

Aquella aventura estió una d'as primers y más sinyaleras de realidatz alternativas. Dende alavez, y más que más os X-Men, en han escrito arrienda por toda mena d'universos paralelos. En unatro d'ells tamién moriba Wolverine. Yera o numer 1 de X-Men Forever, colección que ya en charré fa tiempo. Astí, Chris Claremont repreneba l'argumento d'os tres primers numers de X-Men y continaba como l'hese feito goyo de continar sin presions editorials. Quasi lo primer que fació estió matar a Wolverine y, encara que tamién yera un universo paralelo, no me lo creyé. Por muito que fuese Claremont, que siempre sorprende, no podeba creyer-me que matase a l'omniprota marveliano en o primer numer d'una colección. Pero ye lo que pasa quan a uno le dan libertat creyativa.

Wolverine tornaba a morir cremadet. En ista ocasión no tornaría a l'atro numer. De feito no tornaría en toda la colección. Cosa que agradeixié muito. Que en Marvel os muertos continen muertos ye raro, rarizo.

A tercer vegada que lo he visto morir no la escribió Claremont, sino Charles Soule, guionista de Death of Wolverine. En quatre numers Soule recuenta os zaguers diyas d'un Wolverine que s'ha quedau sin o factor curativo y a qui encorren os suyos enemigos más sinyalers. Me pensaba, y contino pensando, que sería nomás una estratechia comercial ta que me deixase os 10 euros que cuestan os quatre numers d'a serie. Y en yera, pero a lo menos me he leyiu una buena historia que da una fin prou digna a un personache que se lo mereixe. En no fer-me guaire goyo, no l'he seguiu a suya historia, asinas que ye más que prebable que m'haiga perdiu bell detalle. Con tot y con ixo, istos por istos quatre numers se fa un remero de muitas d'as partes más importants d'a suya historia sin que esdevienga un catenazo. Tot de revés, ye un comic d'os de siempre. Barallas, bien de snikts y una final que no fa burro falso y que ha creyau ya un icono. No meto a foto ta no spoilear a dengún, pero cuento que ya se será vendendo figuretas d'ixa zaguer vinyeta. 

Wolverine no ye, ni de luen, o mio personache favorito. Pienso que se l'ha sobreemplegau dica l'ansia y que Marvel contrimostraba una falta d'ideyas en tener-lo por tot. Pero con tot y con ixo, ye estau protagonistas de muitas d'as millors historias que he leyiu d'os X-Men. Y antimás sino hese existiu, ¿a qui le ganaría Gambit a baloncesto?

Que vaiga bueno Wolverine y aspero que tarden prou en fer-te resucitar!