Dimpués d'estar-nos encadaus quantos días, d'estaus d'alarma, fases y desescaladas, china-chana hemos iu reprenendo partes d'a nuestra vida d'antes. Hemos de portiar la mascareta terne que terne y parar cuenta de totz los protocolos d'a clamada nueva normalidat que, en muitas cosas, ye bien pareixida a la viella. Manimenos, en lo tocant a la cultura, y sobretot a la mosica, tot ha cambiau. Cuento que los zaguers conciertos que podié veyer en directo estioron los de Sick Brains en La López y Embers Path en un vermut de Las Armas. Allá ta febrero, ye claro. Yo, que yera de concierto por semana, como poco, levaba mas de meyo anyo aconhortando-me con emisions por Instagram y atros placebos. Asinas que quan m'enteré de que Roba Estesa tocaba en Cambrils chusto quan yo i yera de vacacions, me faltó tiempo pa prebar de mercar las entradas.
Isto d'os conciertos coronaviricos me feba una mica de galvana. Un concierto ye muito mas que lo que faigan los mosicos. Ye tot lo que pasa abaixo d'o scenario. Lo que se baila y lo que se chila. Los empentons y los pogos, si son menester. Las bieras, la sudor, tot ixo... ya sabetz. Ixo d'estar posadet, sin cantiar-te t'o tuyo puesto, sin poder fer-te un hordio, ni escacilar con los tuyos amigos dica fer periglar las tuyas cuerdas vocals feba que quasi hese preso la decisión de no tornar a ir de concierto dica la nueva-nueva normalidat. La d'antes mas. A la fin, la curiosidat, las ganas de mosica en vivo y sobretot la mía parella, facioron que decidise d'ir-ie. ¡Y qué buena decisión!
Lo concierto yera en lo Parc dels Pinarets, un parque en l'interior de Cambrils bien bonico. Yera de baldes y caleba apuntar-se-ie en una web. Quan lo vide, prebé de pillar las entradas pero ya no en quedaba. Por lo que nos heban dito de eventos pareixius en Zaragoza, por un regular no s'imple l'aforo porque siempre i hai chent que en reserva y dimpués no i va. Asinas que nos i plantemos mas d'una hora antes d'o concierto y preguntemos a la chent que i treballaba. Efectivament, nos dicioron que si pasau un quarto d'hora quedaba sillas libres, nos deixarían pasar-ie. Muita chent faltó, asinas que podiemos acceder-ie. Las sillas, afortunadament, yeran por parellas y podiemos estar chuntas tot lo concierto. Las midas de seguridat, impecables. Chel a la entrada, equipo de limpieza que escoscaba l'escusau cada vegada que belún lo feba servir y dos metros entre parella de sillas.
Roba estesa empecipioron con lo suyo Cant de lluita y a escape se minchoron lo scenario. La rasmia d'a banda me feba dificil no devantar-me a bailar. Me penaba a-saber-lo d'estar-me astí posau. Con tot y con ixo, la cantaire sabió animar-nos muito bien y fer-nos mover tot lo que ye posible en istas condicions. Un gran concierto d'una banda que, ya levando buena trachectoria, tien muito a decir y muito camín a fer. Aspero que en la siguient vegada que pueda veyer-las siga en millors condicions.
La cultura, y particularment la mosica en directo, ye lo que mas trobo a faltar dende que corre la pasa. Eventos como iste, y como muitos atros que s'han feito en lo verano contrimuestran que, si i hai voluntat politica se puet organizar conciertos seguros. Las mosicas y mosicos que tantas alegrías nos han dau toda la nuestra vida no se mereixen que les deixen a la bimbola en iste momento, asinas que a qui disfrutamos d'a suya obra nos toca d'aduyar-les en la busca de solucions pa lo suyo sector y d'exichir a los nuestros representants politicos que, igual como a tantas atras treballadoras, no las deixen abandonadas.
Mostrando entradas con la etiqueta Cambrils. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Cambrils. Mostrar todas las entradas
domingo, 20 de septiembre de 2020
miércoles, 17 de julio de 2019
L'arbol de Cambrils
Cada viache que he feito d'adulto ta Cambrils m'ha traito a-saber-los recuerdos de nineza. Son anyos arrienda pasando-ie ixos estius de ninón que duraban dos meses y, encara que fa no tanto lo ignoraba, me deixoron mas bayo que no pensaba. Muitos d'ixos recuerdos m'arriban, lochicament, quan paso por seguntes que puestos. Por tot lo lugar trobo qualque historieta pa dar-le ferrete a la pacient Arale que gosa d'acompanyar-me. Pero i hai un puesto a on que se chunta en muit pocos metros un puntal d'ixas acordanzas. Ye lo cruce d'a Rambla Jaume I con l'Avinguda de la Diputació.
En la placha, bien cerqueta d'ixa rotonda, ye agora lo Denver, un chiringuito de placha bien normal. D'os que se fan agora, con una estructura bien simpla y desmontable, sin ocupar guaire puesto. Pero antes mas, n'i heba unatro a on que yo pasé firmes horas: lo Copacabana. Yera bien gran, con mesas a embute, u lo menos asinas lo remero yo. Mis pais gosaban d'estar-se-ie fendo bella biera entre que yo chugaba a futbol con qualsiquier clica de zagals que s'hese chuntau por astí cerca. Quan no en trobaba, de zagals pa chugar, lo Copacabana teneba siempre bella maquineta d'arcade que m'embacilaba. ¡Guarda si no chitaría monedas de 25 en lo traste aquell! Amás, lo chiringuito teneba un piano y, muitas nueitz, un pianista. Yera un hombre que tocaba los clasicos plachers y que de cabo ta quan i levaba a la suya filleta que nos feba ixo de “Baixant de la font del gat”, probablement las primers parolas que memoricé en catalán. A yo me feba firme goyo asinas que, encara que no yeranos que borches, la mia familia siempre feba chanza con que en yera enamorisquiau.
En frent, ya salindo d'a placha, bi ha agora un restaurant. No be d'estar guaire bueno lo puesto ixe porque a cada anyo que bi imos le han cambiau lo nombre y la mena de cocina. Por qualques anyos lo debeba levar bell aragonés, porque yera decorau con a-saber-la simbolochía d'o Reyal Zaragoza. A lo canto i hai una replaceta. Quan yera chiquet, ixe espacio yera muito mas amplo que no agora y no teneba gudrón ni recholas. Yera suelo de tierra y se i meteba una churrería: La Caspolina. Como podetz endevinar por lo nombre suyo, la menaba una familia de Caspe, con qui a escape faciemos pacha. Lo fillo que teneban ye lo mas pareixiu que tenié a un amigo “fixo” en Cambrils y gosabanos d'ir chunto t'os recreativos que en aquellas envueltas tanto abundaban. En la churrería, amás de churros, porras y tot lo tipico, i vendeban tamién ixas crostas de trigo, que las heban feitas ells mesmos, en la suya freyidora chigant, y que mica tienen a veyer con los Boca Bits. Yeran bien grans, y te caleba fer qualques muesos a cada una pa acabar-te-la. En una bolseta puet estar que no n'i cullisen que cinco u seis. Teneban aceite a embute y a cada bocau que le febas, en surtiba bell poquet, deixando-te los didos prestos pa laminar-te-los dimpués. Ixas crostas no yeran de mal trobar antes mas, pero china-chana fueron deixando paso a las industrials que cuento que serán mas baratas y a fe que mas comodas pa las churreras. Con tot y con ixo, siempre que puyo t'a Feria d'o Libro Aragonés de Monzón, chunto a la nau a on que se fa, se gosa d'instalar una churrería que encara en fa. Prou que sí, no puedo deixar de permitir-me ixe concieto que me transporta de camín a ixa churrería y a la mia nineza. Con la reforma d'o paseyo, la Caspolina habió d'espipar-ne. S'estió bell anyo en atro emplazamiento y arribó un verano que simplament heba dispareixiu de Cambrils.
Muit cerqueta d'a Caspolina se trobaba un d'os mios arbols favoritos. Ye un Phitolacca, una especie que, que yo sepa, no he tornau a veyer nunca. Las suyas radices son a saber qué grans y sobreixen d'a tierra. Teneba pa yo dos grans virtutz. La una, que feba mosquera, y l'atra que ixas grans radices teneban l'altaria perfecta pa que un nino se i posase. Entre que mis pais feban ringlera en la Caspolina, yo les i aguardaba leyendo bell libro, u puyando por los camals mas baixos. Quan baixabanos t'a placha, y iba correndo tant atarrantau que i arribaba qualques minutos antes que no ells, me i posaba tamién bell rato. Las formas que feban las radices, lo tronco y las brancas me dispertaban la esmachinación y me pensaba que yeran tal u qual cosa. De revés, quan tornabanos d'a placha enta casa, l'arbol me serviba pa agarrapizar-me-ie y prebar de fer-les venir a plego pa quedar-nos un ratet mas con una rabieta de crío chiquet. Los ploros y los chilos nunca no funcionoron, lochicament. Una vegada, tant fuerte debié estirar pa no salir d'a placha que, astí debaixo d'ixe arbol y probablement por las fuerzas en contra de mi mai y yo, se me salió lo brazo y habiemos d'ir t'a casa de salut. No estió la primer vegada, pero sí la zaguera, y la sola que recuerdo, tot y que muit malament. D'as tres referencias, lo Copacabana, la Caspolina y l'arbol, iste ye lo solo que encara i contina.
Agora veigo Cambrils con unos uellos de tot diferents. Por la edat, por las experiencias vividas, por la consciencia de que ye un lugar con la suya historia y lo suyo pueblo y no pas un simple puesto a on que pasamos lo verano lo cheposamen, y por tantas y tantas cosas. No soi de gronxiar-me guaire con lo recosiro. En los zaguers anyos he trobau muitos atros puestos a on que he viviu atras experiencias que me deixarán ixe bayo que comentaba en empecipiar. Pero regular que ixos no los ixuplidaré en la vida.
En la placha, bien cerqueta d'ixa rotonda, ye agora lo Denver, un chiringuito de placha bien normal. D'os que se fan agora, con una estructura bien simpla y desmontable, sin ocupar guaire puesto. Pero antes mas, n'i heba unatro a on que yo pasé firmes horas: lo Copacabana. Yera bien gran, con mesas a embute, u lo menos asinas lo remero yo. Mis pais gosaban d'estar-se-ie fendo bella biera entre que yo chugaba a futbol con qualsiquier clica de zagals que s'hese chuntau por astí cerca. Quan no en trobaba, de zagals pa chugar, lo Copacabana teneba siempre bella maquineta d'arcade que m'embacilaba. ¡Guarda si no chitaría monedas de 25 en lo traste aquell! Amás, lo chiringuito teneba un piano y, muitas nueitz, un pianista. Yera un hombre que tocaba los clasicos plachers y que de cabo ta quan i levaba a la suya filleta que nos feba ixo de “Baixant de la font del gat”, probablement las primers parolas que memoricé en catalán. A yo me feba firme goyo asinas que, encara que no yeranos que borches, la mia familia siempre feba chanza con que en yera enamorisquiau.
En frent, ya salindo d'a placha, bi ha agora un restaurant. No be d'estar guaire bueno lo puesto ixe porque a cada anyo que bi imos le han cambiau lo nombre y la mena de cocina. Por qualques anyos lo debeba levar bell aragonés, porque yera decorau con a-saber-la simbolochía d'o Reyal Zaragoza. A lo canto i hai una replaceta. Quan yera chiquet, ixe espacio yera muito mas amplo que no agora y no teneba gudrón ni recholas. Yera suelo de tierra y se i meteba una churrería: La Caspolina. Como podetz endevinar por lo nombre suyo, la menaba una familia de Caspe, con qui a escape faciemos pacha. Lo fillo que teneban ye lo mas pareixiu que tenié a un amigo “fixo” en Cambrils y gosabanos d'ir chunto t'os recreativos que en aquellas envueltas tanto abundaban. En la churrería, amás de churros, porras y tot lo tipico, i vendeban tamién ixas crostas de trigo, que las heban feitas ells mesmos, en la suya freyidora chigant, y que mica tienen a veyer con los Boca Bits. Yeran bien grans, y te caleba fer qualques muesos a cada una pa acabar-te-la. En una bolseta puet estar que no n'i cullisen que cinco u seis. Teneban aceite a embute y a cada bocau que le febas, en surtiba bell poquet, deixando-te los didos prestos pa laminar-te-los dimpués. Ixas crostas no yeran de mal trobar antes mas, pero china-chana fueron deixando paso a las industrials que cuento que serán mas baratas y a fe que mas comodas pa las churreras. Con tot y con ixo, siempre que puyo t'a Feria d'o Libro Aragonés de Monzón, chunto a la nau a on que se fa, se gosa d'instalar una churrería que encara en fa. Prou que sí, no puedo deixar de permitir-me ixe concieto que me transporta de camín a ixa churrería y a la mia nineza. Con la reforma d'o paseyo, la Caspolina habió d'espipar-ne. S'estió bell anyo en atro emplazamiento y arribó un verano que simplament heba dispareixiu de Cambrils.
Muit cerqueta d'a Caspolina se trobaba un d'os mios arbols favoritos. Ye un Phitolacca, una especie que, que yo sepa, no he tornau a veyer nunca. Las suyas radices son a saber qué grans y sobreixen d'a tierra. Teneba pa yo dos grans virtutz. La una, que feba mosquera, y l'atra que ixas grans radices teneban l'altaria perfecta pa que un nino se i posase. Entre que mis pais feban ringlera en la Caspolina, yo les i aguardaba leyendo bell libro, u puyando por los camals mas baixos. Quan baixabanos t'a placha, y iba correndo tant atarrantau que i arribaba qualques minutos antes que no ells, me i posaba tamién bell rato. Las formas que feban las radices, lo tronco y las brancas me dispertaban la esmachinación y me pensaba que yeran tal u qual cosa. De revés, quan tornabanos d'a placha enta casa, l'arbol me serviba pa agarrapizar-me-ie y prebar de fer-les venir a plego pa quedar-nos un ratet mas con una rabieta de crío chiquet. Los ploros y los chilos nunca no funcionoron, lochicament. Una vegada, tant fuerte debié estirar pa no salir d'a placha que, astí debaixo d'ixe arbol y probablement por las fuerzas en contra de mi mai y yo, se me salió lo brazo y habiemos d'ir t'a casa de salut. No estió la primer vegada, pero sí la zaguera, y la sola que recuerdo, tot y que muit malament. D'as tres referencias, lo Copacabana, la Caspolina y l'arbol, iste ye lo solo que encara i contina.
Agora veigo Cambrils con unos uellos de tot diferents. Por la edat, por las experiencias vividas, por la consciencia de que ye un lugar con la suya historia y lo suyo pueblo y no pas un simple puesto a on que pasamos lo verano lo cheposamen, y por tantas y tantas cosas. No soi de gronxiar-me guaire con lo recosiro. En los zaguers anyos he trobau muitos atros puestos a on que he viviu atras experiencias que me deixarán ixe bayo que comentaba en empecipiar. Pero regular que ixos no los ixuplidaré en la vida.
miércoles, 16 de diciembre de 2015
De viache por Cambrils y redolada
Dende chiquet, y como muitas atras familias zaragozanas, he teniu casa en Cambrils. Pa belun, isto me convertiría automaticament en catalanoparlant nativo, pero no ye o caso. O caso ye que, como muitas atras familias zaragozanas, febanos servir Cambrils nomás t’a placha, chiringuito y gambadeta. Conoixer a lengua, o pueblo, os habitants, os costumbres, a redolada,.... yera qualcosa que ni se nos pasaba por l’esmo.
Cosas d’a vida, en iste puent prencipiemos a mirar destino prou tarde y ya no quedaba cosa barata por os Pirineus occitanos que yera a primer ideya que tenebanos. A la fin ni por os occitanos ni por dengún. Decidiemos, allora, de marchar ta Cambrils que, lo menos, nos escusabanos os diners de l’aloix. No asperabanos trobar guaires cosas a fer por a redolada, pero a la fin, rematemos conoixendo puestos que nos percutioron a-saber-lo, sobre tot, por o feito d’estar tant cerca d’un puesto tant turistico como Cambrils, pero an que a mayoría d’a chent nunca no s’aluenya más de trescientos metros d’a linia de placha.
O primer diya lo pasemos en Tortosa. Una ciudat plena d’historia. De feito decidiemos d’ir-ie, porque saliba a soben en os libros d’historia que m’habié de leyer t’o mio prochecto de cabo de carrera. Un Ebro bien amplo y tranquilo la talla por a metat, trestallando a parte antiga d’o eixample. En a oficina de turismo, an que nos atendioron rebien, nos explicoron que en a ciudat, pa la Guerra Civil, les heban chitau 80.000 bombas. En Gernika en chitoron 50.000, pa que tos faigatz una ideya. Y ixo se notaba prou. Con tot y con ixo, tanto a ilesia como o castiello - fortificación son de muit buen viyer. Nomás por ixo ya mereixe la pena d’ir-ie.
Pero talment lo que más goyo nos fació estió Os Chardins d’o Principe. En os terrenos d’un antigo balneario decidioron de fer un museu escultorico a l’aire libre. As esculturas de Santiago de Santiago preban de charrar sobre a historia d’a humanidat. Tanto as propias esculturas como l’entorno an que son, forman un conchunto digno de viyer. Y de fer-lo antimás a moniquet, pa poder parar cuenta d’os chiquetz detalles de cada pieza. Una choya.
A parte más natural d’o viache la prencipiemos por a Serra de Llabería. A tasament 15 minutos de Cambrils, nian podeba preixinar yo que bi hese mont. Mont d’o de fer cursas y tal. Mont, mont!. Pues be-te-me que sí que n’i hai. Y bien pincho. En a oficina de turismo de Pratdip tornemos a estar muit bien atendius. Amás d’indicar-nos as cursas que se podeban fer dende o lugar, nos charroron d’os “Dips”, uns cans-vampiros d’a mitolochía catalana. Por o lugar, tienen dips amagaus ta fer un chuego de trobar-los. Una traza de conoixer o lugar chugando bien divertida. Dende astí sale bella ruta de diferents dificultatz. La que faciemos yera prou simpla, pero una mica exichent en una parte con firme costera. A variedat de arbols y plantas, y o buen orache que nos acompanyó, fació una cursa bien agradable.
A l’atro diya, decidiemos de fer una chornada mixta lugars-naturaleza. De maitins, y traviesando una d’as boiras más pretas que nunca heba visto, visitemos Horta de Sant Joan. En l’ecomuseu, un hombre que quasi le costaba d’alentar y sin mica gana de atender-nos, nos vomecó un plano que no feba honra pa cosa. Quan le preguntemos por cursas, nos ninvió ta un aria de brenda y, viyendo que febanos estorbo, marchemos a fer una biera y a apanyar-nos a visita por a nuestra cuenta. Una faltada a la redolada de Els Ports, que ye repolida.
A la fin, decidiemos de peteniar bell poquet por Els Estrets. Yeranos una mica cansas y a cursa ye facil de tot. Ye tot plano, por o fundo d’una clamor, a bell metro por dencima d’os rios. Os ríus, con un augua transparent que reflexaba colors turquesas, fan un paisache de muit buen viyer. Encara que feba frescor, l’augua convidaba a una capuzadeta, asinas que de verano, ixo be d’estar un paradiso. Pa qui le faiga goyo a escalada, a redolada ye tamién buen pincha. I trobemos bells quantos equipos fendo-ne y en os lugars d’arredols bi heba quantas interpresas d’aventura. Tamién por Horta de Sant Joan pasa a via verda que va dende Alcanyiz t’o Mediterranio y yera tot plen de ciclista fendo-la.
O zaguer diya, Arale me convenció pa ir t’a parte viella de Cambrils. Tasament i yera iu bella vez de nino a viyer l’azoque que montaban de cabo ta quan, u ta mercar a bici que i teneba. Ye bien sinyaler d’a concepción que a familia mia, y cuento que muitas atras, tenemos de Cambrils. Un puesto an que a dengún no l’intresa ni brenca ni meya lo que fa a chent d’o lugar. Nomás nos servimos, en o pior sentiu, d’o lugar. Enter que febanos una gambada, una parella nos preguntó si sabebanos a on se feban os castellers. Ni sabebanos que se’n feban, asinas que prencipiemos tamién a mirar de trobar a plaza an que nos heban dito que sería l’acto.
Yera o diya d’a Inmaculada y be d’estar fiesta gran en Cambrils. Antimás de quitar o monyaquet d’o santo en procesión, i feban baile de chigants y capezutos, ball de bastons (palotiau) y, prou que sí, castellers. Tot con dolzainers y mosicos a patacadas. Buena borineta que nos estiemos viyendo y disfrutando. O maitin remató con un vermu en un bar cerqueta d’o puerto an que nos escuncemos con uns ciclistas de Cadrete que yeran fendo a via verda.
Cambrils me deixó, dimpués de trentaseis anyos, sin sangre en a pocha. Tener uns monts tant repolius y tant cerca u conoixer una tradición, chiqueta y sin aparatos, pero bien entretenida, me tornó a recordar que cal viachar ta totz os cabos con os uellos y a ment ubierta patalera pa chupir-te de tot lo que te pueden dar. Mesmo si son puestos tant teoricament ixautos como Cambrils.
miércoles, 3 de julio de 2013
De vacanzas II: Cambrils y Deltebre
Creyeba que Cambrils yera tasament una anecdota en a mia vida, pero cada vegada que i voi me trai tantismas remeranzas que, a la fin, creigo que ye una parti más important d'ella que no'n pensaba. Como me dició Arale: "Iste ye quasi o tuyo lugar".
De chicorrón i leyeba todas las anyadas "Jim Botón y Lucas el maquinista" u o trapacil de Mortadelos que heba heredau. Tamién i merqué beluns d'os mios primers comics de superheroes. En un estanco vendeban cuatro comics por pocas perras, por un regular de series que no se vendeban guaire, y asinas leyé bells G.I. Joe, Los Nuevos Vengadores u Capa y Puñal. Encara i son muitos d'os chuguetes que teneba de chicot y que fuoron levando-ie en creixer. Os monyacos d'o Pressing Catch, o Scalextric u mesmo os remedos de Heroquest que surtioron como fungos quan yera nino.
Tamién i facié as mías primers cursas en bici dica Salou, por a carretera, sin casco y con o talento d'un adolescent. En fer-me más gran, tenié sobrebuenas borinazas, más que más en La Pineda, pues Cambrils ye t'as familias más que t'a chovenalla. Pillar conchetas, pescar con pai, gambadas dica o Pi rodó, chelaus en La Jijonenca, as cortezas de trigo en a churrería La Caspolina, as ferias con a escopeta d'os zuros, as nueitz sentindo a lo pianista de lo Copacabana mientres chugaba con a maquineta d'os avions, as nadadas dica casa dios ta pillar os balons de placha de Nivea que aventaban as avionetas.... Sí que ye verdat que Cambrils aculle muitas d'as mias remeranzas.
Estianyo nos i estiemos una semaneta. O lugar ya no cambea guaire. Dende que deixó d'estar lugar de pescataires y s'adedicó a lo turismo, lo unico que cambea son os nombres d'os bars y as botigas y a grandaria d'a zona azula. Lo trobé poliu, como siempre, con ixa gran placha. En chunio encara ye de buen trobar un puesto a on que deixar a tovalla. Pero basicament, lo faciemos servir como punto de surtida y plegada ta tres viaches que faciemos: Deltebre y redolada, Tarragona y Reus.
A cursa ta Deltebre yera más que más ta viyer muixons, que ye un sobrebuen puesto t'a practica d'a ornitolochía y a on que bi ha bellas quantas especies que no somos feitos a viyer a soben. O paisache ye bien pincho y curioso. Rodiaus de roz por tot, te trobas con l'Ebro, amplo y rebutient d'augua en chuntando-se con a mar Mediterrania. Os muixons i son tamién por tot. Orache calient, campos de roz, plantas por tot, insectos a trompicuesco, toda l'augua dulz que cal, ... que más pueden demandar?
En o Ecomuseu de Deltebre nos informoron d'os puestos que bi heba ta visitar y d'as plachas publicas que podebanos banyar-nos-ie. En o mesmo centro, se pueden viyer diferents exposición sobre os ecosistemas d'os campos de roz, os costumbres d'a pesca d'a redolada y mesmo bi ha un acuario con bellas quantas especies y una gambadeta por un chiquet chardín botanico bien pincha.
Por tot lo Parque Natural bi ha diferents puestos ta poder viyer a fauna tranquilament. Como no feba guaire buen orache y antimás yeranos difuera de temporada, yeranos quasi solos por o Parque y quasi ni viyemos ixos ninos chilando que siempre te trobas en tot Parque Natural entre que os pais suyos pasan de tot...
Por os camins, pero más que más dende os "alufradors", podiemos viyer bien pinchas y comodas a toda mena de muixons que ya conoixebanos: a-saber-las garras como o garrapescaire (1) (Ardea cinerea), a garra royenca (Ardea purpurea), o pescairet blanco (Egretta garzetta), o garrapescaire blanco (Egretta alba), y o pescairet boyero (Bulbucus Ibis), patos de toda mena, volandrinas y cobalbetz (Delichón urbica) con qui compartiemos un d'os alufradors, o gracioso capucete chicot (Podiceps ruficollis), as falcetas d'augua (Sterna hirundo) que i yeran por tot, y, prou que sí os flamingos (Phoenicopterus ruber) que siempre los heba visto como una especie prou exotica y que me aganaba prou de viyer-los. Atras especies que i trobemos estioron: Bocha gran (Porphyrio porphyrio), o churrupetas (Tringa totanus), l'aneda roya (Neta rufina), o sartanero (Himantopus himantopus), cardelinas (Carduelis carduelis), a dalleta negra (Plegadis falcinellus), o cluchidor (Emberiza calandra), y muitas más que ixublido agora mesmo,... Una lista completa d'as aus que se pueden viyer astí la tenetz en iste vinclo.
D'entre os alufradors, en totz se pueden viyer cosetas. Pero bi'n habió uno dende a on quese podeba viyer practicament tot lo que hebanos visto dica alavez y muito más. De feito estió l'unico a on que viyemos flamencos y muitas atras aus. Ye a parti de Riet Vell chestionada por SEO - Birdlife.
Iste prochecto mercó bellas tierras en o Delta ta fer-ie cautivo agroecolochico de roz, productos que venden en a suya web. Tamién i fan actividatz d'educación medioambiental de toda mena como podetz viyer en os boletins que publican en o blog suyo. Por as suyas instalacions, una mica amagadas pero facils de trobar si preguntatz en qualsiquier bar, se pueden viyer os campos de roz con as aus que trobamos de cutio y l'alufrador que tos ne charraba. Dende astí, podemos fer d'espías d'as aus y viyer os panels explicativos que i tienen. Antimás, i tienen una loseta a on que van apuntando as aus que van viyendo-se-ie, metendo lo nombre suyo en catalán, castellano y o nombre scientifico. También i tienen bells eixemplars d'una chicota guida d'os muixons d'a redolada ta fer-los servir a l'inte.
A cursa la rematemos con una chiqueta gambadeta por a Placha d'o Trabucador, una parti repincha d'o Delta que conecta por un caminet "La banya" una peninsuleta con salinas y bell par de alufradors que mereixe la pena d'ir-ie. A color d'a cayida d'o sol antimás feba uns paisaches repolius.
Remeratz que antimás d'as fotos que pencho en o blog, bi'n ha más en Flickr de Barrenaus.
Continará por Reus y Tarragona...
(1) Os nombres en aragonés d'as aus los he preso d'a Wikipedia en aragonés y d'o libro "Bocabulario aragonés d'abes d'Uropa", publicau en 1996 en a colección Puents enta ra parola de Consello d'a Fabla Aragonesa.
De chicorrón i leyeba todas las anyadas "Jim Botón y Lucas el maquinista" u o trapacil de Mortadelos que heba heredau. Tamién i merqué beluns d'os mios primers comics de superheroes. En un estanco vendeban cuatro comics por pocas perras, por un regular de series que no se vendeban guaire, y asinas leyé bells G.I. Joe, Los Nuevos Vengadores u Capa y Puñal. Encara i son muitos d'os chuguetes que teneba de chicot y que fuoron levando-ie en creixer. Os monyacos d'o Pressing Catch, o Scalextric u mesmo os remedos de Heroquest que surtioron como fungos quan yera nino.
Tamién i facié as mías primers cursas en bici dica Salou, por a carretera, sin casco y con o talento d'un adolescent. En fer-me más gran, tenié sobrebuenas borinazas, más que más en La Pineda, pues Cambrils ye t'as familias más que t'a chovenalla. Pillar conchetas, pescar con pai, gambadas dica o Pi rodó, chelaus en La Jijonenca, as cortezas de trigo en a churrería La Caspolina, as ferias con a escopeta d'os zuros, as nueitz sentindo a lo pianista de lo Copacabana mientres chugaba con a maquineta d'os avions, as nadadas dica casa dios ta pillar os balons de placha de Nivea que aventaban as avionetas.... Sí que ye verdat que Cambrils aculle muitas d'as mias remeranzas.
Estianyo nos i estiemos una semaneta. O lugar ya no cambea guaire. Dende que deixó d'estar lugar de pescataires y s'adedicó a lo turismo, lo unico que cambea son os nombres d'os bars y as botigas y a grandaria d'a zona azula. Lo trobé poliu, como siempre, con ixa gran placha. En chunio encara ye de buen trobar un puesto a on que deixar a tovalla. Pero basicament, lo faciemos servir como punto de surtida y plegada ta tres viaches que faciemos: Deltebre y redolada, Tarragona y Reus.
A cursa ta Deltebre yera más que más ta viyer muixons, que ye un sobrebuen puesto t'a practica d'a ornitolochía y a on que bi ha bellas quantas especies que no somos feitos a viyer a soben. O paisache ye bien pincho y curioso. Rodiaus de roz por tot, te trobas con l'Ebro, amplo y rebutient d'augua en chuntando-se con a mar Mediterrania. Os muixons i son tamién por tot. Orache calient, campos de roz, plantas por tot, insectos a trompicuesco, toda l'augua dulz que cal, ... que más pueden demandar?
En o Ecomuseu de Deltebre nos informoron d'os puestos que bi heba ta visitar y d'as plachas publicas que podebanos banyar-nos-ie. En o mesmo centro, se pueden viyer diferents exposición sobre os ecosistemas d'os campos de roz, os costumbres d'a pesca d'a redolada y mesmo bi ha un acuario con bellas quantas especies y una gambadeta por un chiquet chardín botanico bien pincha.
Por tot lo Parque Natural bi ha diferents puestos ta poder viyer a fauna tranquilament. Como no feba guaire buen orache y antimás yeranos difuera de temporada, yeranos quasi solos por o Parque y quasi ni viyemos ixos ninos chilando que siempre te trobas en tot Parque Natural entre que os pais suyos pasan de tot...
Por os camins, pero más que más dende os "alufradors", podiemos viyer bien pinchas y comodas a toda mena de muixons que ya conoixebanos: a-saber-las garras como o garrapescaire (1) (Ardea cinerea), a garra royenca (Ardea purpurea), o pescairet blanco (Egretta garzetta), o garrapescaire blanco (Egretta alba), y o pescairet boyero (Bulbucus Ibis), patos de toda mena, volandrinas y cobalbetz (Delichón urbica) con qui compartiemos un d'os alufradors, o gracioso capucete chicot (Podiceps ruficollis), as falcetas d'augua (Sterna hirundo) que i yeran por tot, y, prou que sí os flamingos (Phoenicopterus ruber) que siempre los heba visto como una especie prou exotica y que me aganaba prou de viyer-los. Atras especies que i trobemos estioron: Bocha gran (Porphyrio porphyrio), o churrupetas (Tringa totanus), l'aneda roya (Neta rufina), o sartanero (Himantopus himantopus), cardelinas (Carduelis carduelis), a dalleta negra (Plegadis falcinellus), o cluchidor (Emberiza calandra), y muitas más que ixublido agora mesmo,... Una lista completa d'as aus que se pueden viyer astí la tenetz en iste vinclo.
D'entre os alufradors, en totz se pueden viyer cosetas. Pero bi'n habió uno dende a on quese podeba viyer practicament tot lo que hebanos visto dica alavez y muito más. De feito estió l'unico a on que viyemos flamencos y muitas atras aus. Ye a parti de Riet Vell chestionada por SEO - Birdlife.
Iste prochecto mercó bellas tierras en o Delta ta fer-ie cautivo agroecolochico de roz, productos que venden en a suya web. Tamién i fan actividatz d'educación medioambiental de toda mena como podetz viyer en os boletins que publican en o blog suyo. Por as suyas instalacions, una mica amagadas pero facils de trobar si preguntatz en qualsiquier bar, se pueden viyer os campos de roz con as aus que trobamos de cutio y l'alufrador que tos ne charraba. Dende astí, podemos fer d'espías d'as aus y viyer os panels explicativos que i tienen. Antimás, i tienen una loseta a on que van apuntando as aus que van viyendo-se-ie, metendo lo nombre suyo en catalán, castellano y o nombre scientifico. También i tienen bells eixemplars d'una chicota guida d'os muixons d'a redolada ta fer-los servir a l'inte.
A cursa la rematemos con una chiqueta gambadeta por a Placha d'o Trabucador, una parti repincha d'o Delta que conecta por un caminet "La banya" una peninsuleta con salinas y bell par de alufradors que mereixe la pena d'ir-ie. A color d'a cayida d'o sol antimás feba uns paisaches repolius.
Remeratz que antimás d'as fotos que pencho en o blog, bi'n ha más en Flickr de Barrenaus.
Continará por Reus y Tarragona...
(1) Os nombres en aragonés d'as aus los he preso d'a Wikipedia en aragonés y d'o libro "Bocabulario aragonés d'abes d'Uropa", publicau en 1996 en a colección Puents enta ra parola de Consello d'a Fabla Aragonesa.
lunes, 5 de octubre de 2009
Dende Cambrils
Creixié y prenzipié a odiar Cambrils. Yera l’adosleszenzia. No quereba que enzorriar-me y biyer zagalas chobenas. Y d’ixo en Cambrils poco bi’n ha. Cambrils ye como un Salou de reseco. Con a chent como sondormida y a rebutir de chubiladas. Alabez, qué feba yo con toda ixa rasmia y a furor sexual que ardeba aintro de yo?. Malas que trobaba bella enchaquia marchaba ta Salou u La Pineda t’as casas de amigas mías u i feba mallata y tornaba de maitinada ta Cambrils. A tamás de que i pasé buens ratos, continaba odiando-lo, pues no bi eba cosa que m’atraye-se.
Dimpués de bels años ya, as zircunstanzias m’han lebau de tornada ta Cambrils. No tenebanos diners ta pagar-nos sisquiá un camping asinas que i fuemos ta cabidar-nos a lo menos, l’aloix. He trobau Cambrils bien cambiau. No porque aigan rematau muitas obras, en a Plaza d’a Concordia u en o puerto, por eixemplo. No pas por as botigas que han cambiau de negozio, ni por os cambios que a familia mía ha feito en o piso. Ye por yo. Me caleba, nos caleba, descansar un poquet. Simplament fer bella gambadeta, dormir muito, no fer-nos-ne por cosa... y ixo ye lo que somos conseguindo. En bel poco más de dos diyas no emos feito cuasi cosa. Gambadas, biyer a mar, bañar-nos-ie y fer-nos una biereta en un banco. Ixe ye o resumen. Agora entiendo porque a pai y mai les feba tanto goi de benir t’aquí. Agora entiendo, de berdat, a qué iba pai a pescar mientres oras, si nunca no pillaba mica peix. Agora entiendo todas ixas begadas que, en aquella adoleszenzia mía, me repetiban, terne que terne, “ya lo entenderás cuan sías mayor”. Agora, que en escribir isto, me siento asabelo de biello, entiendo qué tiene Cambrils....
Suscribirse a:
Entradas (Atom)





