jueves, 12 de mayo de 2016

Sobre as amistatz en os retz socials

Foto de fastcompany.com
O cambio en as relacions humanas que han trayiu os retz socials ye radical y innegable.Tamién ye a saber que criticau por muitas personas con o canso ferrete d'a deshumanización y a soben con una parrafiquera de topicos más u menos cunyaus. Como toda tecnolochía, se puet fer servir muit malament, y de feito, se fa. Pero ixo no ha de amagar todas las avantallas y virtutz que ha permitiu a plegada y cheneralización d'istas ya-no-tant-nuevas tecnolochías.

Una d'as cosas que más me fa anguniar en zaguerías ye a sensación de que no tiengo tiempo ta leyer, viyer, viachar, ... tot lo que quiero, ni ta pasar prou tiempo con as personas que me fan goyo y que me pareixe que tienen cosas que alportar-me.

Antes mas, conoixer a una persona yera un proceso alto u baixo largo. No totz os temas de conversa salen en o primer diya. Una napa de intelichencia, u mesmo d'intelectualidat podeban trafucar-te y creyer que conoixer a belun yera una buena inversión de tiempo. Mesmo con a chent que conoixco dende fa anyos, me trobo con sorpresas. Bella vegada agradables, belatras no pas tanto. Agora, Facebook y atros retes nos lo meten bien facil. Una chiqueta uellada a lo timelime de cadagún diz muito sobre ixa persona. Quan belun me demanda amistat, goso de mirar-me o suyo facebook, encara que no siga que un ratet. En viyer as suyas publicacions y as cosas que comparte, ye de buen fer un perfil d'ixa persona. En que me trobo con mensaches masclistas, catalanofobos, cazurros, etc.. ya me foi una ideya de con qui soi charrando. Puet estar que en atras arias tiengan bella cosa intresant que alportar-me? Puet estar, pero regular que ixo tamién me lo puede dar qualsiquier atra persona d'as que sí que me pareixen intresants.

A chent que l'intresa l'aragonés, afortunadament, ye bien variada. Ixa variedat nos cal como le cal a qualsiquier luenga en periglo. Pero tien a vesant fosca de que te demanda amistat cada carnuz que ta qué. L'aragonés no ye libre, ni muito menos, de chentucia de toda mena. Lo que nunca no he entendiu guaire bien ye como me demandan amistatz seguntes qué personas que, ta forro de bota, s'encarranyan dimpués quan pencho seguntes que cosas.

Amás de fer triga con "indeseyables", os retz socials permiten conectar-te con muita chent que, d'atra traza no tendrías mica contacto. En o caso mio, he feito colaboracions bien intresants, m'he fotiu firmes charrazos, y mesmo he feito amistatz por istas vías. Amistatz que dimpués s'han levau t'o mundo fisico. U no pas, ixo rai. Lo important ye que ixas personas con qui de verdat tiengo afinidatz intelectuals u simplament nos fan goyo cosas pareixidas han dentrau a fer parte d'o mio mundo y d'a mia experiencia vital gracias a istos medios.

Ni Facebook, ni Twitter, ni garra ret social virtual puede sustituyir a os retz socials fisicos. Os bars, locals, centros socials, parques, ... son menister. Muito más en una sociedat que fa que as suyas miembras se pasen meya vida treballando u con un ocio endrezau t'o consumo, tenendo tant poco tiempo libre t'a interacción humana y l'intercambio d'ideyas. Pero creigo que, bien emplegaus os retz socials informaticos complementan perfectament a los atros y mesmo los pueden potenciar en muitos sentius, ixamplando roldes d'afinidat. Especialment en un país como Aragón, an que a población ye chicota y ixos roldes d'afinidat a soben se troban aluenyaus fisicament. ¿Quantas posibilidatz tendrían de relacionar-se entre sí, fa 15 u 20 anyos, personas con as mesmas inquietutz, que vivisen en Albarrazín y Benás? ¿Que relación tenebanos fa no tanto con toda la emigración aragonesa?

Os retz socials tienen una parte fosca, ye claro. Pero creigo que ye compensada con muito por todas as posibilidatz que nos han ubierto.

jueves, 5 de mayo de 2016

O soberanismo (2/2). Tierra de barrenaus radio 2x08

Una d’as cosas más dificils d’o mundo ye desaprender lo aprendiu de chiquet. Lo que te tatuan en o celebro. Ye por ixo que, por muitos poders que faigamos, ye cutiano esbarizar y trobar-te decindo bella cunyadada u, como me pasó a yo, trobar-te con un masclismo tant interiorizau que has de pensar-ie dos vegadas ta parar-ne cuenta.

Quan decidié de fer un programa sobre soberanismo, como de cutio, prencipié a fer a lista de posibles convidaus. Un, dos, tres,... dica o seiseno nombre, garra muller. Estió chusto quan pensé en ixa muller quan paré cuenta de que a resta yeran tot hombres. As mullers que yera pensando de convidar-ie valeban, prou que sí, tanto como os suyos companyers. Teneban atras trachectorias vitals y politicas y trazas diferents de viyer o soberanismo como ye natural. Por o simple feito d’estar personas diferents y tamién por sufrir en carne propia atra opresión como ye la de l’heteropatriarcau.

Caleba poder ascuitar a las aragonesas soberanistas. Pensé en bella alternativa ta fer-lo posible y a la fin me decidié por fer un programa con nomás ellas. O resultau lo hetz de chuzgar todas vusatras y vusatros. Os dos programas fan conchunto y, encara que son intresants por si mesmos, en son muito más si s’ascuitan os dos, parando cuenta antimás d’as semellanzas y as diferencias.

Talment no caldría que comentase isto. Ya claro que no caldría chustificar que en un programa de #TdBradio bi hese nomás hombres u nomás mullers. Pero como he dito bella vez, iste blog tamién ye una mena de terapia t’a suya autora. D’atra man, creigo que o proceso de creyación ye intresant y puede aduyar a que atros se planteyen porque quan piensan en tal u qual cosa, piensan nomás (u en un primer puesto) en hombres u mullers. Porque, por muit feministas que nos creigamos, continamos tenendo l’heteropatriarcau gravau en a parte más funda d’a nuestra educación y cultura.

Personalment, estió muit enriquidor, intresant y mesmo emocionant en bell inte. Un gran programa an que conté con a companyía de quatre grans luitadoras, que son construyindo ixe Aragón que tanto nos cal. Aspero que tos faiga tanto goyo como a yo.

jueves, 14 de abril de 2016

As mugas d'a pedagochia

O cunyadismo se podría definir como ixa postura suposadament intelectual de qui, sin tener ni puta ideya de quasi cosa, s’adedica a fer leccions a la resta repetindo una serie de topicos y de puestos comuns. Por un regular ye de dreitas, pero bi’n ha tamién, y no pocos, de cuchas.Ta concarar-se a iste problema social, u tamién a o simple facherío, cal muita pacencia. Talment masiada.

De siempre soi estau partidario de meter valors pedagochicas en tot. Una d’as obras de misericordia d’o catolicismo ye a de “amostrar a qui no sabe” y, mira-te tú, ixa sí prebo de cumplir-la. Pero a soben cansa tanto…

Qualsiquier que haiga dito en publico que ye aprendendo aragonés más de tres vegadas sabe de qué charro. Sin haber rematau encara la frase te plega la plevida de preguntas y sentancias fatas. “Ta qué aprendes fabla?”, “ixo ye un invento”, “son fablas diferents”, “en cada val charran una cosa”, “hombre, si ye pa joder a os catalans”, … y asinas asinas. Prebas de razonar, de fer-les venir a plego, d’explicar-les lo que dicen lingüistas y filologos de tot lo mundo…. Pero en radidas ocasions se fa venir a buenas a l’interlocutor. Cambiar o pensamiento d’una persona, sobre tot, si ye o pensamiento “normal”, ye bien dificil y leva muito tiempo, por muitos y buenos que sigan os argumentos. Fer a dengún reconoixer que yera entivocau en qualcosa ya ye una odisea.

Pareixiu nos pasa con muitas atras luitas como o feminismo u o veganismo. Quantas horas habendo d’explicar as cosas! Quantas uelladas de “yes barrenada”, u de condescendencia! Y quanto tiempo invertiu -u malfurriau- en explicar-te. A istos endizcadors profesionals se la bufa que sigas cansa, que no t’agane de charrar-ne, u que simplament no quieras adedicar-les o tuyo tiempo. Quieren explicacions y las quieren agora. Tot lo tuyo tiempo de formación lo has de resumir en una frase que un “cunyau” pueda entender, y ta ixo cal unas astrucias comunicativas que ni Carl Sagan. Tienen tot lo saber d’o mundo en internet u en a biblioteca publica d’o lugar, pero nunca no han quiesto fer-lo servir y debant d’a cerina a lo “negro sobre blanco”, s’estiman más de dar mal dica escamallar-te.

Como deciba alto, creigo que ixos poders pedagochicos, por herculeos que sigan, cal fer-los. Cada faltada a l’intelecto, cada cunyadada, cada topico absurdo, cal que siga respondiu con argumentos, razons, datos, etc, … Ixa ye la mia teoría y prebo de practicar-la. Pero entiendo perfectament a cansera que leva a ridiculización de l’otri y a perdua de modos quan, qui critica as tuyas ideyas, lo fa con a simpla intención d’endizcar, de malmeter, de buscar una reacción que le permita fer-se a riseta y comprobar a suya suposada superioridat moral y intelectual tant perezrevertiana por un regular.

Asinas que, encara que contino creyendo que nos hemos d’armar de pacencia, entiendo perfectament cada vegada que se ninvia a muyir cardelinas a qui mira d’endizcar a tuya ideyolochía sin tener mica respeto por as ideyas d’un. Plega un momento en a vida que sabes distinguir entre qui en veras quiere conoixer por qué piensas lo que piensas y qui quier malmeter y dar mal. As primers, bienvenidas sigan. A curiosidat ye o motor d’o progreso humano. As segundas, por un regular, no mereixen ni un sacre d’o tiempo nuestro.

martes, 12 de abril de 2016

O trauma de votar

Van en os partes de TV y radio, fendo a retolica con a posibilidat de nuevas eleccions. Tot o saputamen politico diz que, d'entre PSOE, Ciudadanos y Podemos, qui siga percibiu como lo culpable de que calga nuevas eleccions, será o más perchudicau. Totz coinciden en ixa opinión y talment tiengan razón, pero nunca no entenderé qual ye o problema de tornar a votar, fueras d'o gasto economico, que en o conchunto d'un presupuesto estatal, ye despreciable. Asinas que, talment calga desdramatizar una miqueta tot isto de votar, no?

Siempre que he puesto he votau. Os dreitos que tiengamos u as condicions de vida que disfrutemos, no los conseguiremos nomás votando. Pero as personas, organizacions y ideyas que bi haiga en l'administración politica nos meterán más facil u dificil a nuestra faina y influyirán de traza decisiva en a nuestra vida cutiana. Asinas que considero una error muito grieu quedar-nos en casa ixe diya."Yo luito tot l'anyo" me pareixe una enchaquia feble y comodona. Yo tamién luito tot l'anyo. Y por un domingo que adedique 10 minutos d'a vida mia a prebar de que os politicos me faigan o menor estorbo posible, a luita no se quedará en baco, ni deixaré de luitas os 364 diyas, 23 horas y 50 minutos que queda. A sola cosa que cambea menos a realidat que o voto, ye no votar.

Bi ha qüestions eticas que entiendo más. Ye dificil de chustificar moralment o voto a qualsiquier partiu u organización politica. Todas tienen bella cosa que no nos fa goyo de tot. A no estar que sigamos zombis, claro, que de tot ha d'haber-ne. Siga ideolochicament u organizativa, todas as organizacions que se presientan a eleccions nos dan enchaquias ta no votar-les. Pocas vegadas he votau con ilusión. Talment as dos que más convenciu voté estioron dos compleganzas: a de Iniciativa Internacionalista, y a de Zaragoza en Común. A resta, he votau a más d'un partiu, con mayor u menor entusiasmo y en función d'a estratechia politica que creyeba que feba más honra t'os mios obchectivos politicos. Bella vez, con una agulla d'estender en o naso, ta escusar-me a pudor que me feba o voto. Pero lo he feito, por lo debantdito. Quedar-me en casa u de borina, yera mesmo más inutil. Belun talment s'enarque en leyer que, con tot y con ixo, he dormiu de bitibomba y sin garra remordimiento.

O voto no ye un achuste ta cutio, ni un compromís eterno, ni quier decir que comulgues con tot lo programa ideyolochico u organizativo de a qui le'n des. Ye simplament un reflexo d'a tuya opinión politica en un momento determinau. A democracia ye muito más que no votar. Y ixo lo habríanos d'entender todas a un costau y a l'atro d'os parlamentos. A responsabilidat de organizar a vida común no nomás pertoca a qui ocupe l'administración. Ye claro que serán ellas y ells qui lechislen, pero nusatras las que cusiremos y exichamos y, si tenemos prou rasmia, les obliguemos a fer as leis como nos calga. O voto no ye que una de tantas ferramientas d'expresión d'as nuestras ideyas y de presión politica. D'ixas en tenemos pocas y no podemos permitir-nos no emplegar-las todas.

Hemos d'aprender tamién a asumir as errors que podamos fer. Que en un momento a organización X nos haiga convenciu ta que le votemos, u que haigamos creyiu que estratechicament fería honra, no quiere decir que as circunstancias haigan feito cambiar o scenario. As organizacions cambean, os gubiernos con pactos son de mal manullar, nusatras mesmos cambiamos a soben de criterios, l'entorno socioeconomico puet fer que seguntes que programas sigan de mal cumplir, ... u simplament nos fan burro falso por o motivo que siga. No ye l'inte de prencipiar a mentir decindo que "yo no les voté", ni de fustigar-se pensando que por culpa tuya son plegando totz os mals, ni creyer que ya no puetz fer cosa, porque les votés y t'has de callar. Si t'has entivocau, preba de pensar en porqué y en qué cosas puetz fer ta no tornar a entivocar-te. Mesmo piensa si de verdat t'entivoqués y qual ye l'alternativa u alternativas, porque talment no sigas entivocada.

No me fa goyo en os procesos electorals, tot lo ferrete d'a "fiesta de la democracia" y ixautadas d'ixa coda. Achiquen a democracia a nomás un proceso y a una carta blanca t'o "equipo ganador" ta fer lo que quiera en os quatre anyos que continarán. Pero no m'importa votar todas as vegadas que calga, sobre totz os afers que siga menester. Sisquiá votasenos más, y no menos, como belun quiere.

miércoles, 6 de abril de 2016

O soberanismo (1/2) Tierra de barrenaus radio 2x07


Estar soberanista en Aragón ye fer parte d'un movimiento politico muit chiquet. China chana s'ha iu creixendo. A entrepuzons y con muitas dificultatz, se va conseguindo fer-se un espacio aintro d'a cucha d'avantguardia, revolucionaria, alternativa u como se le quiera clamar. Pero con tot y con ixo, as soberanistas continamos estando una rara avis.

Somos cargadas de razons, ta qui quiera ascuitar-las. Ta qui no creiga en topicos y cunyadismos, ni tienga a identidat aragonesa como un complexo u una carga, o soberanismo. O soberanismo ye muito más que no postureo u imitación d'atros movimientos de liberación nacional. Pero ta entender ixo, cal fer orella con firme ficancia y espullar-se de prechuicios.

O programa de radio, como ya he dito bella vez, ye una mica terapeutico tamién. Como as soberanistas somos pocas y siempre aqueferadas, de cabo ta quan nos cal chuntar-nos, charrar d'as nuestras cosas. L'Esfendemos a tierra en ye buen eixemplo. Verbalizar as cosas ye important, asinas que tamién creigo que ye menester preguntar-nos y qüestionar-nos terne que terne as nuestras razons ta estar soberanistas (u qualsiquier atra cosas, ye claro).

Ixas dos razons son as que me levoron a fer ista serie de dos programas sobre o soberanismo. En dos programas, con una duración total de poco más de quatre horas, charraremos ueito soberanistas sobre propuestas, ideyas, identidatz, vivencias, ... ¿Por qué bi ha dos programas, y no pas uno de quatre horas? Tos convido a ascuitar-lo y descubrir-lo!

miércoles, 30 de marzo de 2016

En ascuitando... El nus de la corbata de Feliu Ventura

En un d'ixos viaches por Spotify, blincando de mosico en mosico, me trobé con Feliu Ventura, un cantautor. (Sí, en queda, y belun muit bueno). Como buen cantautor, ye a saber que reivindicativo, y tien ixa humor somarda que tanto goyo me fa y que tant a soben trobamos en ista mena de mosicos. En zagueras ye fendo chira con Xavi Sarrià, atro gran escritor y mosico, asinas que aspero que en ista nueva etapa d'e l'ex cantaire de Obrint Pas, ell y Feliu nos deixen cosas tant pinchas como ista que traduzco hue, y que talment ascuitemos en o concierto que ferán en as Chornadas d'as luengas d'Aragón

O nyudo d'a truqueta:

Ye facil estar emperador 
con una clica de chuglars
como secretarios a lo dictau
desfilando en procesión 
de besamans ta laminaculs
siempre impecable y bien mudau

- Miratz como va l'emperador
Pareixe un democrata normal

L'emperador yera triste 
y os suyos amigos aprestoron
una gran devantadera
Y ell, preocupau por "qué dirán?"
demandó un vistiu nuevo
ta lucir-lo en a ocasión

A escape un sinyor de gran mostacha
Se i ufrió sin espiguardar-se

Yo puedo fer-te un gran vistiu
que nomás podrá viyer
chent intelichent
Triga tu, si quiers, a truqueta!

Y os diyas fueron pasando
y por cada diya yera más caro
o vistiu de l'emperador
pero o sinyor de gran mostacha
amostraba siempre fendo-se a riseta
una percha sin vistiu

No diré cosa u pareixerá
que no soi d'os intelichents

Plega la devantadera
y baixa de l'auto oficial
l'emperador en marinetas
y debant d'ell un gran vago
an que asperaba un hespital
y una banda municipal.

- Y agora a on son totz os diners?
- Me pareixe que los levas mesos!

Creyebas que ibas vistiu 
y nomás portabas un cincho
mal cinchau
Qui te ferá o nyudo d'a truqueta?

Por as montanyas y as vals,
por campos y costa se'n arreguirán
d'o vistiu de l'emperador
y por muitos anyos se'n ferán alcordanza
de como habió de fuyir a tot meter
l'emperador en marinetas

Seguiu por totz os villanos
con una cuerda entre as mans

Creyebas que ibas vistiu
y nomás portabas un cincho
mal cinchau
yo te feré o nyudo d'a truqueta


miércoles, 23 de marzo de 2016

A mia Barricada

En fa bell diya, El Drogas, excantaire de Barricada, plegaba en Andorra ta fer un concierto, chunto a quatre collas más. En bell momento d'o concierto, probablement fruito de l'alcohol y ixa morfuga buenrollera que se gosa de fer en os conciertos, prencipié a pensar en lo que heba viviu yo con Barricada. Una colla que m'ha acompanyau en muitos momentos d'a vida mía.

En casa mía, no son guaire de rock, punk u heavy. Encara que muito amants d'a mosica, i ascuitaba dende zarzuela dica tecno, pasando por pop, opera, rap, .... pero de punk y rock, mica. Asinas que estió un amigo d'o cole qui me descubrió iste mundo. Dos collas estioron as culpables de que me prencipiase a fer goyo o rock de bien chiquet: Barricada y Tako. Y encara m'alcuerdo d'as dos cantas que me trucoron tanto que las cantaba terne que terne, entre que las ascuitaba en o walkman: La silla eléctrica de Barricada y El Enterrador de Tako.

Pa cutio tendré a imachen d'aquell amigo y yo, chilando en casa suya como si queresenos trencar as nuestras gargamelas, a intro de La Silla Eléctrica. "¿Por qué esperar una señal? ¿Por qué llorar en silencio o vivir de rodillas? escondidos como ratas trabajando entre rendijas solo oyes palabras duras un dos un dos tres" y pretabanos a blincar y a tanyer ixa batería invisible que totz tenemos.

Pasé ta l'instituto y Barricada tornó a estar en un momento bien poliu: o mio primer beso con una mesacha. Yeran os primers Pilars que saliba. Cuento que tendría catorce anyos. Heba decidiu d'ir t'o concierto que feba Barricada en la Multiusos. T'a part d'alavez mai prebaba de que no ise t'os conciertos a truca de mercar-me o disco d'a colla que i actuaba. Afortunadament ta yo, ixe chantache nunca no tenió efecto. En o concierto me trobé con una compa de l'instituto. Ni me feba guaire goyo ni, como descubrié dimpues, le'n feba yo a ella. Pero s'encertó que os dos tenebanos necesidatz que cubrir y nos "enreliguemos". A o ritmo de "La Araña", en as escaleras d'a multiusos, besé por primer vegada a una mesacha. Recuerdo con tot lo carinyo d'o mundo aquella inocencia que teneba yo alavez, a excitación d'aquell primer beso, o feito de, a la fin, sentir que l'importaba prou a una mesacha y que me trobaba atractivo (encara que no fuese asinas, pero ixo yo no lo sabeba), tot un flumen d'emocions que, en un adolescent, marcan muito. Y a suya banda sonora yera Barricada.

Poco dimpués de descubrir aquellas morisquetas adolescents, atro trobo m'alguardaba: os lugars. Naixiu y creixiu de Zaragoza, nunca no heba visitau un lugar que ta fer cursas con a escuela. En un lugar d'a comarca de Calatayú me trobé con un mundo nuevo, y con as suyas orquestas. O lugar no ye guaire gran y, encara que tien perricas, as orquestas yeran d'as baratetas. Asinas que d'a mosica que me feba goyo a yo, no'n sonaba guaire. Ixo sí, coladas as dos u asinas, tocaban "as jevis". Siempre m'ha feito gracia que, lo menos en aquell lugar, "jevi" yera qualsiquier cosa que no salise en os 40. Dende Juliette, de Platero y tú, dica Fear Factory. Entre aquellas "jevis" no faltaba nunca Ska-P, Kortatu, Los Suaves, Rosendo y, como no, Barricada. Con dos opcions antimás: Blanco y negro u No hay tregua. Mesmo, si ixe anyo s'heba gastau bella perra de más, te sabeban Problemas u Balas blancas. Barricada feba, y fa, parte d'o corpus mosical "rockero" d'as verbenas rurals.



En aquellas verbenas, aprofitabas ta cremar enerchía con os pogos, aquell "baile salvache" que tantos amigos m'ha feito fer, que tantos trucazos m'he levau, y que tantos buenos ratos m'ha feito pasar. Como dicié fa poco en un tuit feito dimpués d'o concierto de La Gran Orquesta Republicana, "Os pogos son amor. Y sino, ya me diras con quanta mas chent compartes a tuya sudor". Y qui no ha feito pogos bailando Barricada, no'n ha feito.

Con Barricada me pasó lo mesmo que con Platero y tú, y con atras collas. Como siempre veniban ta Pilars, y "cundiban más que l'allo", no m'importaba no ir t'os conciertos suyos, pensando que podría tornar a viyer-los a l'atro anyo. Platero y tú se separoron sin que los viyese ni una sola vegada. Ixo sí, a l'ababol de Fito me lo he minchau qualcuna ya. A Barricada no torné a viyer-los dende aquell Pilar d'o beset. Tenié a oportunidat fa bell anyo en fiestas de Uesca, pero El Drogas ya no i yera, y a entrada me pareixeba prou cara asinas que tamién perdié aquella oportunidat.

A pocas de perder-ne unatra estiemos en o Viñarock 2015. Yeranos cansas de tot. Levabanos firme recua de conciertos a l'arreu y no adubibanos ya. Decidiemos de descansar-nos bell ratet en ixas costeras que bi ha en o fundo d'o reciento. Ixo sí, mirando-nos lo concierto de El Drogas. Simplament por viyer bella cosa. A la tercer canta si fa u no fa, tocó Víctima, una d'as nuestras favoritas, y no nos adubiemos a achuntar-nos t'o pogo que se yera fendo en ixe momento. Un pogo viñarockero, d'os buenos, d'os de un ciento de cuerpos movendo-se de conchunta. "Víctima de qué?" y limpio blincar. "No, no! No calienta igual! El sol, bajo nuestro pie!", y limpio empentar. A resta d'o concierto no baixó mica o nivel. Descubiremos un Drogas que barrachaba as suyas nuevas cantas, de prou calidat, con os clasicazos de Barricada con que hemos creixiu. "Nunca más no me tornaré a perder un concierto de El Drogas, si tiengo a ocasión", decidié en rematar aquella nueit.

Asinas pleguemos en o concierto que fació El Drogas en o festival d'Andorra. A suya puesta en scena ye d'as millors que he visto en muito tiempo. A banda suena a puro rock, con un guitarrista que fa goyo d'ascuitar y una batería que fa sacar os pietz de tierra a l'inte. El Drogas, teatral sin plegar en lo ridiculo, con un punto glam y muita, muita rasmia. Un yayo d'o rock que fa leccions en o scenario y que contrimuestra que se puet continar fendo buena mosica a seguntes que edatz. D'istos, en queda pocos, asinas que aprofitemos-los!


Charrando de Barricada no puedo ixublidar as suyas letras, bien reivindicativas. Talment a on que más se notó estió en La tierra está sorda. O discolibro sobre a Guerra Civil espanyola a qui muitos culpan d'a disolución d'a colla. Encara que no ye precisament un d'os mios discos favoritos, a faina de recuperación d'a memoria que fa, ye buenisma y bien necesaria. O poder d'a mosica por mover os esmos d'a chovenalla ye de mal contimparar con qualsiquier atra ferramienta. 

Asinas que, con toda ixa importancia que ha teniu y encara tien Barricada, aspero que encara tiengan rasmia ta muitos anyos. Ni El Drogas, ni Boni, qui estió colaborando con as radios libres en ista zaguer Cincomarzada, han dito a zaguer parola. Les queda muita mosica a fer, muitos himnos que regalar-nos, y firmes buenos ratos que pasar ascuitando-los. Larga vida a Barricada!