De bien chiquet, prencipié a leyer comics de superheroes. Chusto por as envueltas que yo prencipiaba, reeditoron en castellano os primers numers publicaus en l'estau espanyol de Avengers y X-Men (Vengadores y Patrulla-X en a suya edición espanyola). Asinas que prencipié a leyer ixos primers numers que ya s'heban editau por primer vegada muitismos anyos antes. Os X-Men yeran, y continan estando, os mios favoritos. Y en o numer 5 ya viyé morir a Wolverine (Lobezno en a (mala) adaptación a lo castellano) por primer vegada.
Tamién en ixas envueltas, me tricolotiaba a soben con os mios companyers de lectura de comics, por qui yera o superheroe más guay. Teneba un amigo que yera superfan de Ghost Rider, atro de Hulk, atro de Captain America y, prou que sí, un de Wolverine. Yo l'odiaba. A Wolverine. Y a la fin, a ell, tamién una mica. Wolverine me pareixeba o tipico farute de colechio. O guayón bamboso que quier tot lo protagonismo.
Siempre m'ha trucau o ficacio como personaches que en a vida real odiaríanos, se fan bien populars en a ficción. Barney Stinson de How I met your mother, Carlos de Top Chef 2, Bill Adama de BattleStar Galactica 2003, Jack Bauer de 24, .... Wolverine ye un d'ixos personaches. Dengún no lo aguantaría si lo conoixese de verdat, pero a totz les feba goyo.
Con o paso d'o tiempo, Wolverine fue medrando en Marvel. Consiguió a suya serie contina propia y fue fendo-se fundamental en totz os equipos d'os X-Men y cutiano visitant d'atras series. A la fin se fació tamién vengador y en zagueras saliba practicament en todas as coleccions Marvel, tenendo dos capeceras con o suyo nombre, Wolverine and the x-men y Savage Wolverine. Yera quasi imposible leyer un tebeo Marvel que no salise ell, y no facil uno que no protagonizase en mayor u menor mida. Estió, tamién, o responsable d'o zaguer scisma d'os X-Men y fundador d'a escuela Jean Grey ta mutantes.
Toda ista evolución dende un enano asalvachau y violento dica un intelectual profesor y lider politico, pero de vez agresivo cheneral, han feito de Wolverine un d'os personache más incoderents de l'universo Marvel, pero tamién más atractivos y omnipresents. Asinas que quan leyé que moriba, que se feba una colección (Death of Wolverine) de propio ta matar-le, me pensé que yera nomás una estratechia de ventas ta que me deixase buenos chanfles en bells tebeos mediocres.
Contino pensando que no ye que una estratechia comercial y que Wolverine tornará t'a vida en menos de tres anyos, vía clonación, viache en o tiempo, henchizo u qualsiquier fatera, como acaban de fer con Nightcrawler, por eixemplo. Pero cal decir que a suya muerte, l'han escrita prou bien. Y no sé porqué, as tres veces que l'he visto morir m'han feito firme goyo.
A primer d'ellas estió en o numer 5 de La Patrulla X que tos comentaba antes. En o mitico Uncanny X-Men 142 d'a edición orichinal, a on que ya asesinaban a Wolverine en a portalada d'o comic. Yera o segundo numer de "Diyas d'o futuro pasau" l'aventura d'os X-Men en que se basa a (por agora) zaguer cinta d'os mutantes. Antimás d'o propio tiro que le fote o centinela, a imachen d'a suya gosaralla d'adamantium tirada por tierra a os pietz de Colossus y Storm yera tot un goyo de viyer ta yo, que tanta quimera le teneba. Prou que como yera en una realidat alternativa, todas sabebanos que a l'atro mes tornaríanos a leyer a l'enano canadiense.
Aquella aventura estió una d'as primers y más sinyaleras de realidatz alternativas. Dende alavez, y más que más os X-Men, en han escrito arrienda por toda mena d'universos paralelos. En unatro d'ells tamién moriba Wolverine. Yera o numer 1 de X-Men Forever, colección que ya en charré fa tiempo. Astí, Chris Claremont repreneba l'argumento d'os tres primers numers de X-Men y continaba como l'hese feito goyo de continar sin presions editorials. Quasi lo primer que fació estió matar a Wolverine y, encara que tamién yera un universo paralelo, no me lo creyé. Por muito que fuese Claremont, que siempre sorprende, no podeba creyer-me que matase a l'omniprota marveliano en o primer numer d'una colección. Pero ye lo que pasa quan a uno le dan libertat creyativa.
Wolverine tornaba a morir cremadet. En ista ocasión no tornaría a l'atro numer. De feito no tornaría en toda la colección. Cosa que agradeixié muito. Que en Marvel os muertos continen muertos ye raro, rarizo.
A tercer vegada que lo he visto morir no la escribió Claremont, sino Charles Soule, guionista de Death of Wolverine. En quatre numers Soule recuenta os zaguers diyas d'un Wolverine que s'ha quedau sin o factor curativo y a qui encorren os suyos enemigos más sinyalers. Me pensaba, y contino pensando, que sería nomás una estratechia comercial ta que me deixase os 10 euros que cuestan os quatre numers d'a serie. Y en yera, pero a lo menos me he leyiu una buena historia que da una fin prou digna a un personache que se lo mereixe. En no fer-me guaire goyo, no l'he seguiu a suya historia, asinas que ye más que prebable que m'haiga perdiu bell detalle. Con tot y con ixo, istos por istos quatre numers se fa un remero de muitas d'as partes más importants d'a suya historia sin que esdevienga un catenazo. Tot de revés, ye un comic d'os de siempre. Barallas, bien de snikts y una final que no fa burro falso y que ha creyau ya un icono. No meto a foto ta no spoilear a dengún, pero cuento que ya se será vendendo figuretas d'ixa zaguer vinyeta.
Wolverine no ye, ni de luen, o mio personache favorito. Pienso que se l'ha sobreemplegau dica l'ansia y que Marvel contrimostraba una falta d'ideyas en tener-lo por tot. Pero con tot y con ixo, ye estau protagonistas de muitas d'as millors historias que he leyiu d'os X-Men. Y antimás sino hese existiu, ¿a qui le ganaría Gambit a baloncesto?
Que vaiga bueno Wolverine y aspero que tarden prou en fer-te resucitar!
Sin ixublidar tot lo que hemos enantau, a o feminismo le queda muita luita por debant dica que se considere humanas a las mullers, como deciba o lema. Iste articlo me fació firme goyo en tractar un tema muito asumiu como normal por a mayoría de personas (muito más en os hombre, prou que sí) y en haber resumiu en muitas pocas parolas y de trazas muito plateras as argumentacions contra as floretas (piropos en castellano). L'articlo orichinal, de Amparo Rubiales estió publicau en a versión en castellano de Huffington Post dimpués d'unas declaracions d'a presidenta de l'Observatorio contra la Violencia de Chenero d'o Consello Cheneral d'o Poder Chudicial, Ángeles Carmina en contra d'as floretas.
Encara soi sin sangre en a pocha por l'estrapalucio que se fació a causa d'as declaracions d'a presidenta de l'Observatorio contra la Violencia de Chenero d'o Consello Cheneral d'o Poder Chudicial, Ángeles Carmina, que i expresó que a floreta ye "una invasión a la intimidat d'a muller", por lo que esfendió a importancia de eliminar-lo, encara que siga afalagador. Quasi totz os articulistas y comentaristas masculins d'iste país han feito as suyas graciosas apostillas cuanto a ello, que contrimuestran, atra vegada más, que isto d'o masclismo d'a sociedat ye más perén que no queresenos creyer. T'os millors, ye nomás unatro exceso más d'isto d'a igualdat de chenero que tanto les cuesta d'asumir, lo que contrumuestra lo luen que somos de conseguir que hombres y mullers podamos estar lo que somos: diversos, pero iguals.
S'han dito muitas cosas como conseqüencia d'istas declaracions: que a floreta ye polida, un enradigau costumbre de sieglos, que traviesa todas as culturas y civilizacions, encara que nusatros (os espanyols) creigamos que ye qualcosa "muito nuestra".Lo que dengún no diz ye qui decide ixo de que ye poliu, ni destacan que ye siempre un hombre qui le'n diz a una muller, en publico y de traza anonima, sin que bi haiga relación d'afectividat y sin que dengún no le'n demande. A muller no demanda opinión sobre o suyo cuerpo y, alavez, no son lechitimarus ta dar-la. Que os hombres, en estar hombres, tiengan un dreito historico a fer floretas a las muller ye, ciertament, una fatera masclista más d'as muitas que somos feitas por a sociedat en que vivimos, porque son as reglas d'o sistema patriarcal, y crebar con os suyos costumbres, grans y chicotz, les cuesta a las mullers fer un gran poder, antimás d'haber d'estar obchecto d'as suyas moflas. No ye que una antiga construcción d'a identidat de l'hombre a costa d'as mullers, consideradas obchecto d'a suya pertenencia. Atro estereotipo más. Antesmas tamién se deciba ixo de "o mio mariu me fote lo normal"; hue talment no se diga, pero lo continan fendo.
¿Que ye agradable que te faiga floretas? Sin dubda, pero en privau y con mutuo consentimiento. Nos fa goyo a floreta, prou que sí, pero no pas en publico ni anonimament, que ye lo que censuramos, porque antimás, en a más gran parte d'os casos, son expresions fierizas y que enristen contra la intimidat, que ye lo que denuncia a presidenta de l'Observatorio contra a violencia de Chenero. Y no tien mica a viyer con a maravillosa poesía amorosa ni con os madrigals de Gutiérrez de Cetina ni con tantas cosas repolidas que s'han escrito y dito sobre as mullers, que no, que se tracta d'atra cosa, d'o masclismo que, en o millor d'os casos, no quieren parar cuento de lo muito que encara tira entabant.
Os mastos d'iste país han feito servir toda la suya artillería moflona contra ista persona, como la ferán servir con yo y con as que antes han escrito tamién sobre a floreta, porque sostenemos, sí, que ye una mena más d'o masclismo social que vivimos. Han plegau a la rematadera, no nomás de continar fendo-se a mofla d'o feminismo y d'as feministas, sino, mesmo, de l'aspecto fisico d'a propia autora d'a reflexión, muito propicio, seguntes ells t'a floreta, "por a suya vistera presencia fisica", que la invalidaba ta decir cosa en contra d'o mesmo. Increyible, pero cierto.
L'ambito d'as mullers estió, por decisión d'os hombres, o privau y, precisament por ixo, o mundo nuestro ye un mundo de sentimientos; as mullers femos muitas más floretas que no los hombres, que tienen pior exteriorizar os sentimientos; lo femos con mullers, con menors y con os propios hombres, pero siempre en privau. Os hombres no se fan floretas entre ells, ni lo polius que son ni cosas d'ixas tant polidas que nos decimos as mullers. No somos en contra d'ixo, de revés, les animamos a que sigan más expresivos. Repito, d'o que somo en contra ye d'a floreta en publico y anonima. Ixe ye, chustament, o que consideramos atra mena d'agresión verbal que no queremos. ¿Queda platera a esferencia?
Ta rematar, anyadiré que no ye qualcosa que nomás ocurra en Espanya; pasa en tot lo mundo, y as mullers de totz os paises lo denuncian con más rasmia que no nusatras. Sé que soi cheneralizando y que a gran mayoria d'os hombres no fan floretas en publico ni de trazas anonimas a las mullers, pero muitos esfienden ixe costumbre porque piensan que ye un dreito adquiriu que no quieren que les furten. A beluns les fa espanto que, de continar asinas, acabemos estando realment iguals.

_(Earth-161)_0001.jpg)








