En Facebook, charrando sobre temas de standards y amostrar-los en la educación publica, empecipió un chiquet debat. Un d'os debatients estió Carles Terès, autor de Licantropia, libro ganador d'o Guillem Nicolau de 2011, y d'o blog L'esmolet, toda una referencia en la blogosfera aragonesa. L'articlo orichinal, titulau 'Vosotros', 'ustedes', 'sopars' y 'cenes", lo podetz leyer en lo suyo blog, y contino tos pencho la versión en aragonés.
Iste Cabo d'anyo s'han anyadiu a la colla de Torredarques los amigos Rosana y Marcelo con los suyos fillos Tigist y Mulatu. Son archentinos y fa mas de deciueito anyos que viven en Espanya, concretament en Madrit. Nos conoixiemos en Addis Abeba, quan i fuemos a buscar a los nuestros fillos respectivos. Les amostremos lo lugar, una mica Morella y mesmo lo centro de salut de Vall-de-roures - cosa important, tranquilos.
Como en la chiqueta colla de Torredarques bi ha catalans, estió inevitable que en la cena de despedida d'o 2017 surtise lo tema d'a situación. Que se le va a fer. Pero a yo lo que m'intresó estioron las conversas sobre los nuestros respectivos dialectos. L'archentino en ye un de bien rico, con fama (talment mereixida) de estar seductor por la suya mosicalidat dulza y lo suyo lexico peculiar. L'amigo Marcelo nos recontó que quan ell estudiaba en Buenos Aires le ensenyaban lo mesmo espanyol que en las escuelas d'os suyos fillos en Madrit. A pesar d'ixo, y como tot lo mundo puet comprebar, la modalidat archentina pervive cerenya y sin rastro d'iberización. "Yo estudiaba 'tú' y 'vosotros', pero siempre digo 'vos' y 'ustedes'". L'expliquemos que por ista parte beluns s'alticaman si en la escuela s'amuestra 'sopar' u 'doncs' en cuenta de 'cena' u 'pues'. "No lo entiendo" dició Marcelo. Yo tampoco.
Mostrando entradas con la etiqueta Esmolet. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Esmolet. Mostrar todas las entradas
viernes, 21 de septiembre de 2018
sábado, 27 de diciembre de 2014
Siempre s'ha feito asinas. Articlo de Carles Terès
Fa poco leyé l'articlo que traduzco contino en o blog de Carles Terès. En poquetas ringleras, i charraba de dos afers que m'intresan prou. L'un, ixe concepto tant raro que tien tanta chent d'o que ye "siempre" u "de siempre" u "de toda la vida". Ya en charré en un breu articlo en 2009. L'atro, sobre a "politica mosical" en as fiestas d'os lugars, a on que s'ha estendillau un modelo unico de verbena y/u punchadiscos con millor u pior criterio. Fa bells diyas viyeba a Los Jaques de la Sierra en concierto y me pensaba quanta diversión y que buena mosica se puede fer con nomás dos voces, un curdión y una guitarra. Igual como m'ha pasau en tantas y tantas rondaderas y actuacions de collas de mosica más "artesana" por decir-le de bella traza. Ixos que no tocarán a Bisbal (u sí), y fan mover-se a tot qui se i acerca, sin grans presupuestos ni aparatos (en os dos sentius d'a parola). Asinas que comparto la traducción d'ixe articlo, con aquell lema que fa anyos s'estilaba más de "¡garra fiesta sin gaiter!".
Siempre s'ha feito asinas (articlo orichinal "Sempre s'ha fet així" publicau en Esmolet)
Muitas cosas las acabamos fendo por inercia, porque "siempre s'ha feito asinas". D'istas trazas, s'ha manteniu as tradicions, os costumbres, as luengas. Afortunadament evolucionamos, encara que a soben ista evolución comporta prener rutinas allenas a las nuestras trazas d'estar. Y acabamos afirmando, d'istos nuevos costumbres foranos, que "isto siempre s'ha feito asinas".
Ye lo que pasa, por eixemplo, con as fiestas. Os mios convecins de Torre d'Arcas, saben que la Fiesta Mayor no ye a calendata más deseyada d'o calendario mio. No bailo guaire, lo confieso, y menos encara ixo que suena en as plazas mayors y poliesportivos, rai si tocan os zaguers exitos d'a radio u si as sinyoretas se cambean de ropa en cada canta. Me dicen siempre que en as fiestas "siempre s'ha feito asinas". Siempre? No. Cuentan que, antesmás, quan yeranos más pobres, veniban mosicos armaus con gaitas, tabals, mandurrias y guitarras. Diz la chent gran que se divertiban. Sí, y sin focos, flashes, lucetas ni altavoces chigants. Yeranos pobres y pareixe que ignorants.
O primer de noviembre d'estianyo levemos t'o lugar una colla de chovens cargaus de guitarras, violins, mandurrias, gaitas y tabals. Portaban bell microfono y altavoz (ixo sí, modestos). Y malas que prencipioron a tocar, se viyó como s'iluminaba la cara d'a chent que empliba la plaza. Y totz bailando a lo son d'ixas ixotas, mazurcas y fandangos. Mesmo los pietz mios se me rebeloron y me portioron t'o uello d'o huracán (no, no heba zorriau).
Soi charrando d'a chornada adedicada a fer revilcar o "Ball del Poll", con a imprescindible y inestimable colaboración d’Espai de So, os chirmans Lluís-Xavier y Miquel-Àngel Flores y toda la Rondalla dels Ports. A cronica ya la podietz leyer en Comarques Nord [viyer galeria fotografica] y en La Comarca. Nos divirtiemos muito: grans y chiquetz, chubilaus y chovens, mesmo los adolescents, siempre a la tisva d'os chiflius d'o suyo smartphone. Tot isto fa que me qüestione si cal tanta parafernalia, tantos decibelios ta fer fiesta. Y si mereixe la pena renunciar a tantas cosas t'aconseguir tant poco. No sé. Talment ye cosa d'a edat.
Siempre s'ha feito asinas (articlo orichinal "Sempre s'ha fet així" publicau en Esmolet)
Muitas cosas las acabamos fendo por inercia, porque "siempre s'ha feito asinas". D'istas trazas, s'ha manteniu as tradicions, os costumbres, as luengas. Afortunadament evolucionamos, encara que a soben ista evolución comporta prener rutinas allenas a las nuestras trazas d'estar. Y acabamos afirmando, d'istos nuevos costumbres foranos, que "isto siempre s'ha feito asinas".
Ye lo que pasa, por eixemplo, con as fiestas. Os mios convecins de Torre d'Arcas, saben que la Fiesta Mayor no ye a calendata más deseyada d'o calendario mio. No bailo guaire, lo confieso, y menos encara ixo que suena en as plazas mayors y poliesportivos, rai si tocan os zaguers exitos d'a radio u si as sinyoretas se cambean de ropa en cada canta. Me dicen siempre que en as fiestas "siempre s'ha feito asinas". Siempre? No. Cuentan que, antesmás, quan yeranos más pobres, veniban mosicos armaus con gaitas, tabals, mandurrias y guitarras. Diz la chent gran que se divertiban. Sí, y sin focos, flashes, lucetas ni altavoces chigants. Yeranos pobres y pareixe que ignorants.
O primer de noviembre d'estianyo levemos t'o lugar una colla de chovens cargaus de guitarras, violins, mandurrias, gaitas y tabals. Portaban bell microfono y altavoz (ixo sí, modestos). Y malas que prencipioron a tocar, se viyó como s'iluminaba la cara d'a chent que empliba la plaza. Y totz bailando a lo son d'ixas ixotas, mazurcas y fandangos. Mesmo los pietz mios se me rebeloron y me portioron t'o uello d'o huracán (no, no heba zorriau).
Soi charrando d'a chornada adedicada a fer revilcar o "Ball del Poll", con a imprescindible y inestimable colaboración d’Espai de So, os chirmans Lluís-Xavier y Miquel-Àngel Flores y toda la Rondalla dels Ports. A cronica ya la podietz leyer en Comarques Nord [viyer galeria fotografica] y en La Comarca. Nos divirtiemos muito: grans y chiquetz, chubilaus y chovens, mesmo los adolescents, siempre a la tisva d'os chiflius d'o suyo smartphone. Tot isto fa que me qüestione si cal tanta parafernalia, tantos decibelios ta fer fiesta. Y si mereixe la pena renunciar a tantas cosas t'aconseguir tant poco. No sé. Talment ye cosa d'a edat.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

