Mostrando entradas con la etiqueta futbol. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta futbol. Mostrar todas las entradas

domingo, 24 de enero de 2016

O futbol y yo

Un anuncio que siento en zagueras en a radio se fa a mofla d’esportes como o curling en estar poco emocionants, contimparaus con o futbol. Ye gracioso que en Estaus Unius, entre atros paises, consideren precisament o futbol como un esporte aburriu de tot. Personalment m’aburre a-saber-lo viyer qualsiquier esporte, pero o caso d’o futbol ye particularment angunioso por tot lo que representa y a importancia que tien en a nuestra sociedat.

De bien chiquet, como quasi totz os ninos en istas latitutz, pai prebó de que me fese goyo. Ell sí que lo tien interiorizau y ye feliz viyendo mesmo partius d’alevins. A yo, y ya dende ixas envueltas, o futbol se me feba aburriu de tot. Manimenos prebé d’adaptar-me t’a situación social. Quereba fer parte d’a tribu. Me facié a colección de cromos de Mexico 86 y nomás me faltó “Señor”. De más gran, en l’instituto, vivié con toda la pasión d’un adolescent la Recopa d’o Zaragoza. L'alcordanza de l’abrazó que me facié en l’antigo Principe Felipe con un compa de clase quan Nayim marcó ixe segundo gol lo tendré pa cutio. Quan yeranos con toda la luita contra o trasvase, fue t’a Romareda a viyer o partiu contra o Murcia portiando un d’ixos cartelotz que meteba NI COPA NI AGUA. Pero ni con ixas…

En toda ixa historia por integrar-me con a resta d’a ramada, lo he prebau tot. Bell tiempo estié baixando con uns amigos t’o bar a viyer os partius d’o Zaragoza. A parte d’o bar y o zorriar la levaba prou bien. Lo d’atender a lo partiu menos. Entendié en ixos meses que ta que te faiga goyo lo futbol no ye prou con baixar a viyer o partiu lo domingo. Cal estudiar toda la semana totz ixos programas eternos que fan en TV y radio. Entendié porque o futbol ocupaba meyo telediario, mesmo antes de que l’atro meyo l’ocupasen os videos de Youtube. Entendié por qué se puede fer un periodico ¡cada diya! sobre o futbol. Me costó muito más d’entender toda ixa ripa de sentimientos que cheneraba o futbol. Dende l’enfuelgo por os gols que me deixaba ixordo con as celebracions, dica ixe carranye u tristura quan l’equipo perdeba. Contino, de feito, sin entender-lo guaire bien.

O bar esdeveniba un ritual testosteronico, an que tot lo pior d’o heteropatriarcau se chuntaba. Con tot y con ixo, continaba baixando-ie a viyer si a la fin le pillaba o goyo. Ye como quan de chovenon prencipias a fumar y te fa fastio, pero continas dando-le a o fumarro dica que te i fas. Pero antes me facié a os Ducados que no pas a o futbol.

Tot iste deseyo d’integración tamién veniba por atra necesidat social. En haber estudiau electronica, en belun d’os mios primers treballos yera rodiau tot d’hombres. Lo que significa que os temas de conversa gosan de quedar en un 90% amugaus a “tías y futbol”. Pero no adubiba. Por muito que prebase de intresar-me-ie, dos minutos d’informativo futboler me dormiban más que un pozal de morfina. Ista necesidat no la heba tenida en l’adolescencia ni en a choventut, en estar quasi siempre acompanyau de mesachas. Mesmo os pocos amigos varons que teneba, yeran poco u brenca intresaus por “l’esporte rei”. Cuento que ixe ambient laboral influyó tamién muito en que m'he sentiu prou millor en os treballos an que compartiba faina con mullers.

Dimpués de tantos y tantos anyos, a la fin revlé. En bell momento, me facié mayor u simplament me la prencipió a bufar “a tribu”. Deixé de fer ixos poders y reconoixié que o futbol no me feba goyo y nunca no me’n fería. Vivo muito más tranquilo con yo mesmo y puedo ocupar ixe tiempo en as mias cosas que sí que m’importan y que mesmo me enreligan con atras components d’atras tribus.

No deixa de fascinar-me o debantdito flumen de sentimientos que puede dispertar o futbol. Una companyera d'un treballo que tenié, me contaba que a ella tampoco no l’intresaba guaire ,dica que prencipió a ir a viyer a “la roja” en a Plaza Sant Pedro Nolasco, l’anyo que Espanya ganó lo mundial. Literalment me dició que o sentimiento tribal que bi heba le feba firme goyo. En a primer edició de “A tot estrús” se charró sobre futbol y hinchadas y Arale preguntó que qué importaba controlar politicament as gradas d’a Romareda. Ixe sentimiento, toda ixa rasmia, en malas mans como as d’o faixismo ye un granizo periglo. Nomás cal viyer a on prencipian a militar tantismos nazis de Zaragoza y de muitas atras ciudatz.

Precisament a l’atro cabo d’ixos carnuces, m’he trobau con a saber que chent que creba con totz ixos topicos d’o futbol. Chent con cultura, con ideyas politicas d’avantguardia, aluenyada de tot de l’heteropatriarcau, etc… que manimenos comparte ixa pasión futbolera. Porque a la fin cuento que o futbol ye como qualsiquier atra pasión. Un amigo, ta fer-me-lo entender me lo contimparaba con os sentimientos que puedo tener yo con a sciencia ficción, u os libros de Canta de chelo y fuego. A sola diferencia ye a cantidat d’aficionaus y l’acceptación social.

jueves, 10 de enero de 2013

Exercendo lo pasquinismo 009: Esportes

Vinyeta de Bernal t'a revista Panenka
Una d’as cosas que más me bufa la pocha en iste mundo son os esportes. Más que más, los d’elite. Me fa goi a Formula 1, y de cabo ta quan, viyer-me bell partiu d’o Zaragoza de futbol u baloncesto, pero cuento que ye más por estar-me con as amigas que por o partiu mesmo.
 

Manimenos, remanir sin saber lo que pasa en o mundo de l’esporte, ye quasi imposible. As radios y televisions, periodicos y meyos dichitals, ocupan muitisma d’a suya programación en ixos afers. En o caso d’a radio, que ye o que más tiempo l’adedico, ye penible de tot, dende que decidioron que bi hese futbol de primera división espanyola totz os diyas y a todas horas. Y quan no bi ha partiu, te trobas con ciento de comentaristas charrando d’os zaguers alparceyos de Cristiano, Messi, Mourinho u l’ababol de turno. Pero dimpués os hombres-hombres, ixos que se trusquen todas as zaguers novedatz d’as lesions de Paquinho u Golov, critican que as mullers-mullers se veigan a Jorge Javier Vázquez. ¡Como si no estase a mesma mierda!

Porque, ta forro de bota, a qui nos bufa la pocha o futbol, y no somos de Madrid ni Barcelona, hemos d’aguantar que sisquiá existan os nuestros equipos. ¿Quantas vegadas habré visto en “o parte” como o Madrid u Barça ganaba a o Zaragoza y nian lo nombraban. “O Madrid ganó en La Romareda por tanto. Mourinho se quitó un morgallo en o minuto 35 d’a primer parti. Imos con as declaracions de Cristiano en salir d’o campo”. O Zaragoza, igual como tantos atros equipos, ni existe.

L’espanyolismo fa servir l’esporte como fuent de militancia ideyolochica. De feito, chunto con a ilesia catolica, ye a suya principial ferramienta de creyar “creyents”. O periodismo esportivo ye o más espanyolista de totz. Ye ixa parti d’o periodismo (por clamar-lo de bella traza) a on que son permitius os “trucazos en o peito”, a on que o nacionalismo sisquiá ya ye banal sino bien esclater y explicito. L’atro diya, sentiba en a radio que “Espanya heba ganau por paliza a Chile” y no deciban en garra inte lo resultau. ¿Quanto ye por paliza? ¿Qué mena de información me son dando?. Penible ye que, en as noticias esportivas haigan prencipiau a dar a NBA quan Gasol y cía i han prencipiau a chugar. Pero ye que antimás nomás dan os resultaus d’os equipos a on que chugan espanyols, mesmo encara que no chuguen en ixe partiu. ¿Nomás soi yo qui lo viye delirant?

A Formula 1 que, como he dito antis, me fa bien de goi, ye atro d’os casos penibles, con o catenazo de “totz con Alonso” y fateras parellanas. Ye o motivo por os que muitas personas que les podese fer goi iste esporte-show no les ne fa. Porque mesmo yo, que me’n fa muito, y que antimás creigo que Alonso ye un gran piloto, un d’os millors d’agora, remato farto d’os reportaches peloters afalagando-lo terne que terne, que pareix bellas vegadas que Lobato siga o suyo aimant. Se permiten antimás o luxo, a soben de criticar a la prensa britanica y alemanya por fer pasquinismo con Hamilton u Vettel y Schumacher, quan ells fan lo mesmo. Como siempre, os nacionalistas son a resta y no pas ells.


P.D.: Mirando imachens ta ilustrar o post, m'he trobau en o blog de Bernal que charra d'una revista sobre futbol clamada Panenka que preba de fuyir de tot isto que'n charro. No sé si lo habrá conseguiu pues cal pagar y paso prou. Los que sepatz d'o tema, ya me contaretz



martes, 20 de julio de 2010

Sentimientos nacionals

O debat sobre a identidat personal de cadaguna creigo que ye un d'os más intresants en iste prencipio de sieglo y milenio. En dentro d'ixa identidat bi ha muitas vesants y prou que una d'ellas, y muito important, ye a nacionalidat. Leyié fa bells meses un libro de Patricia Gabancho, El preu de ser catalans, a on que, entre atras cosas, feba una critica de parti d'a cultura feita en Catalunya decindo que yera cultura espanyola feita en Catalunya y no pas cultura catalana. Tenendo parti de razón, creigo que o suyo libro establia unas cletas masiau inamovibles. A producción cultural catalana ye chupida y esnavesada por culturas de muitos diferents orichens. Dende l'andaluza dica la cubana pasando por a occitana, l'aragonesa y que me se yo quantas más. Si en o mundo de hue ixo ye bien normal, en Catalunya que ye un país t'a on que son migradas personas de tantos diferents orichens y que, si fa u no fa, han teniu un buen proceso d'integración, ye mesmo más acusau. Creigo que a cultura que se fa en qualsiquier pais ubierto puede emplir-se d'elementos propios u tradicionals y adibir-ie elementos foranos sin perder ixa identidat nacional. Creigo que pende más en as intencions y sensibilidatz d'as creyadoras que no pas d'as características d'a cultura producida. Patricia no admitiba ixa compatibilidat y la meteba como un d'os grans periglos t'a supervivencia d'a cultura catalana.

D'atra man, y charrando, como no, d'a selección espanyola de fubol, Lolita Bosch escribiba un articlo en Publico, sobre o curioso fenomeno d'o cabo de semana en Barcelona. O sabado se fació una manifestación en esfensa de l'estatuto que implió as carreras d'a Ciudat Condat y o domingo ixas mesmas carreras diz que se plenaban d'as que celebraban o trunfo d'ixe equipe espanyol que tanto se parix a lo Barça. Muito PSOEista ella, deciba que ixa yera de verdat a representación d'a sociedat catalana, con un dople sentimiento catalán y espanyol, pero reivindicadera d'os dreitos suyos.

As dos tienen, en a mia opinión bella parti de razón. Ixe dople sentimiento nacional existe y ye muito más espardiu, en teyoría, que no pareix. O caso catalán ye menos dificil que l'aragonés, pues a más gran parti d'as catalanas son d'alcuerdo con definir Catalunya como nación. Manimenos Aragón ye más embolicau. Quan, en as encuestas sale ixe gran porcentache de "me siento aragonés y espanyol", bi ha tantas dubdas que me surten de camín... ¿Toda ixa chent se siente nacional d'Aragón? ¿Aragonés y espanyol a lo mesmo ran? ¿Aragonés como parti intrestallable d'Espanya? ¿Aragonés como anticatalán? Mesmo i puede cullir chent, como en conoixco muitas, que se siente más que más aragonesa, pero no l'importa masiau a pertenencia administrativa a l'Estau espanyol. Tot sin tener un sentimiento espanyol ni espanyolista.

O pior de tot isto ye a manipoliación espanyolista que fan de camín, como hemos puesto viyer istos diyas. En que se celebra o titol d'a selección espanyola todas as que i van son espanyolas y bien espanyolas. Manimenos, en a manifestación catalana, os meyos "moderaus" (no sé que dición en Intereconomía y cía) pretón a decir a escape que todas ixas no yeran independentistas (y prou que no'n yeran, sisquiá!).

O sentimiento nacional de cadaguna, ye de cadaguna. Puede estar muito esclatero y zarrau a influyencias de difuera, como en o caso d'as nacionalistas más zerrinas u quasi nian existir, como en o caso d'as ciudadanas d'o mundo. As de verdat, no las que lo dicen ta molar y dimpués son más espanyolas que ta qué. Y en meyo ye muitisma chent con un sentimiento nacional cruzau por as suyas experiencias vitals, por a conoixencia d'a cultura que tienga arredol, por os movimientos politicos y mesmo por modas. Un sentimiento nacional que no gosa d'estar absoluto ni en conteniu ni temporalment.

¿Quantas migrants tienen una nacionalidat "difusa"? ¿Quantas aragoneses que marchoron ta Catalunya tienen fillas meyocatalanas meyoaragonesas en bell grau? ¿Quantas latinoamericanas u africanas de orichen viyemos cada diya con a chambreta d'a selección espanyola sentindo-se de tot identificaus con Espanya? ¿Quantas han aprendiu catalán y se sienten bien identificadas con Catalunya? De seguras que en a zaguera manifestación bi'n habió buena cosa d'ellas... Mesmo en os movimientos independentistas de tot l'Estau, y cuento que de toda Europa, tenemos arrienda chent que no ye naixida d'ixe país u que remera os suyos orichens familiars con bien d'argüello y fan parti d'a suya nacionalidat u sentimiento nacional, como le queramos decir. O sentimiento nacional ye muito más embolicau que no nos quieren fer creyer y requerirá un analís y unas solucions más esmaixinativas d'as que se son prenendo o debatindo agora mesmo.

viernes, 16 de julio de 2010

Ampraus 046

Sciencia: Ixa repolida parola que agora nos cal escribir con ixa rariza "s" inicial, nos da goyosas noticias de cabo ta quan. En Xaraba, lugar t'a on que soi vinclau por qüestions familiars, i han trobau unas importants pinturas rupestres. De bellas 7000 anyadas d'antigas, diz que son. Fa 7000 anyadas bell personache surtiu d'as novelas de Lorenzo Mediano le dio por fer ixos graffiti en bell puesto amagau d'a ribera d'o Mesa. Hue encara podemos viyer-las. ¡Que'n sería d'argüellosa si lo podese saber! Un poquet más luen (u no tanto, pendendo de do viva a lectora), en Burgos, han ubierto un nuevo museu adedicau a la evolución d'a humanidat. En istos intes historicos, quan mesmo ixo ye qüestionau por as relichions, isto ye un chiquet rayo de luz. Un museu que me fería a saber de goi de visitar. Aspero fer-lo antis con antis.

D'o mundial no he charrau en iste blog. Ni lo feré. No quiero ni adedicar meya neurona a ixo, pues me carranya muito tot lo que ha pasau en istos diyas a tantos rans, que qualsiquier cosa que escribise u ya la habrían dito antis u sería fruito d'a rencor u d'o desespero. Con tot y con ixo, sí que tos meto bells vinclos a atros blogs que sí que han analizau o fenomeno. Muito millor que lo que hese puesto escribir yo mesmo. Desde Banarus, prou que en ha charrau, d'ixas trazas tan analiticas y con ixa uellada tan freda (en o buen sentiu d'a parola) que tien. Aragonando, con ixe estilo un poquet d'asunción d'a redota. Chulia Barrau escribiba tamién, bells diyas antis d'a final, a suya anvista sobre o mundial en un sobrebueno articlo publicau en o blog de Fendo Orella.

Manifestacions que han pasau sin pena ni gloria por os informativos, "aragoneses" u espanyols, mientres o mundial. La primer, contra a mina de Borobia. Doble en a convocatoria, pues i estión de maitins y de tardis. A luita contina por ixas redoladas. A la fin asperemos que se faiga chusticia. De la buena, ye de dar. L'atra, con muita más chent, en Barcelona, contra a decisión d'o Tribunal Constitucional yo-me-lo-guiso-yo-me-lo-mincho. Un flumen de chent, de senyeras y estreladas en contra d'o espanyolismo más rancio. En contra d'o canso anticatalanismo por tot l'arreu d'a "pelleta de toro". En Público, en Trinchera Digital, publicaban un articlo sobre ixa decisión y sobre nacions y estaus. Prou intresant que en diyarios espanyols i salgan articlos como iste. China chana, mesmo bi ha espanyols que entienden (encara que dimpués puedan no compartir) seguntes qué cosas.

miércoles, 30 de junio de 2010

Poco pan...

Una vada de verdat en Madrid, salvache que dicen os meyos d'a suya comunicación. Voluntat popular y dreitos colectivos retallaus en Catalunya por un inoperant organo chudicial. Treballadoras EREizadas y dreitos laborals por tierra en tot l'Estau. Espanya gana a os toballers y todas son felices. Pufff... ¿porqué habré remerau hue ista canta?