Mostrando entradas con la etiqueta antimilitarismo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta antimilitarismo. Mostrar todas las entradas

jueves, 16 de octubre de 2025

La Zaragoza furtada

Visito a sobén Chuslivol. Ye una chiqueta choya que tenemos pegada a la nuestra ciudat. Una zona con biodiversidat a embute y bonicos paisaches a on que poder caminar, correr, fer bici y descansar-te una miqueta d’o gudrón zaragozano. I voi, mas que mas, a fer esporte. Puyo t’as antenas y, dende astí, recorro lo ciento de camins que i hai. I viven, en un ciento de cados, coniellos arrienda. Lo sobrevuelan a saber qué especies de muixons. Buegan los camins pins y matas de toda mena y, seguntes la estación, flors de milenta colors. La ciudat se vei, dende astí alto, bien ampla, podendo columbrar los suyos barrios. Goso chirar-me de tornada en una roca a on que i hai un poste d’electricidat y dende a on que se vei, a tasament bel centenar de metros, lo Castiello de Miranda. Un castiello que probablement nunca no podré visitar porque ye en a Zaragoza furtada.

Malas que empecipias la puyada, deixas a la dreita una gran cleta con un cartel que avisa «Zona militar. No pasar». Fará tres metros cuasi, con uns filos d’arambre de pugas en a parte d’alto. Dimpués va cambiando y se fa mas baixa, con l’arambrau enrobinau que fa miedo mesmo rozar-te. En muitas partes lo cletau ye dople. Y terne que terne, bel cartel te recuerda «Zona militar. No pasar». En bella ocasión anyaden un «Peligro», como si no fuese inherent a la parola «militar».

D’astí, d’ixa cleta, ent’o norte, ya no podemos disfrutar d’o mont. Ni correr, ni gambadiar ni fer bici ni visitar lo nuestro patrimonio natural ni, como ye lo caso d’o Castiello de Miranda, arquitectonico y historico. Ixa construcción ye adintro d’os terrenos militars d’a ciudat a on que las zaragozanas tenemos vedada la entrada. Uns terrenos que ocupan un tercio d’o termin municipal. L’has leyiu bien: UN TERCIO. No puez entrar, ni pasar por un de cada tres metros d’a nuestra ciudat. 

Ixa ciudat furtada la fa servir l’exercito pa chugar con os suyos cataticos y prebar-los antes de ninviar-los t’o país que siga. U pa que los soldadez y soldadetas faigan las suyas chimcanas. Dende lo Campus Río Ebro (lo que antes mas se le deciba CPS), y muito mas ent’o sur, se siente de cabo ta cuan los esclatius d’ixos chuegos y, entre atras cosas, pienso en qué troz de mont serán jodendo y en si bel día calcularán mal lo marguin y rabentarán bel camín d’os que peteneyo. Tan caro no sía mientras lo corro.

No entiendo cómo podemos seguir consentindo que un tercio d’a ciudat no sía nuestra, que no podamos disfrutar d’ixa Zaragoza furtada. No entiendo que no siga un tema central pa los partius politicos municipals en todas las campanyas electorals, que pase d’amagatons en os suyos programas —si i ye—, que no i haiga sisquiá una plataforma ciudadana contra iste abuso tan esclatero. Dende que dispareixió la mili los movimientos socials antimilitaristas han cayiu muito en as suyas actividaz y los partius siempre van por dezaga d’a iniciativa vecinal, pero creigo que isto sobreixe lo tema militar. Tamién me pareixería mal que la interpresa «Paquito» se quedase con ixe tercio d’a ciudat y no permitise a las zaragozanas pasar-ie.

Quiero pensar que la carranya colectiva cuanto a iste afer no ye mayor porque la mayoría d’a chent sisquiá sabe ixe dato d’o tercio furtau y porque no conoixe Chuslivol ni la parte furtada ni ha puesto barruntar tot lo que nos han vedau a las zaragozanas. Asinas que talment lo primer paso ent’a colocación d’isto como un problema grieu d’a ciudat siga charrar-ne, que no quede garra ciudadana sin saber que nomás en ye, ciudadana, d’o 66% de Zaragoza. Y de vez, como no puez amar lo que no conoixes, visitar Chuslivol, veyer lo cletau, columbrar Miranda dende la roca ixa, chirar lo tozuel y alufrar lo Galacho y las balsas, y mas t’alla la ciudat. La nuestra ciudat. La que queremos completa sin que nos furten ni un metro cuadrau.

martes, 22 de febrero de 2022

Insubmissio, espacios colectivos y desobediencia civil

Levo tiempo, como muitas atras personas, preocupau por la radida u nula capacidat movilizadera que tenemos en la izquierda alternativa, radical u como le queramos clamar. Talment siga nomás una sensación mía y no i hai datos obchectivos que refirmen ixa ideya, pero cuento que la comparto con a-saber-la chent y que qui sepa mas de sociolochía u politica probablement pueda aportar ixos datos. Por la mía parte, y dende fa bell tiempo, busco respuestas a ista situación en lo pasau, en luitas y teorizacions que han funcionau antes y que podrían tornar a funcionar, adaptando-se, prou que sí, a lo momentoactual.

Entre ixas lecturas se troba Insubmissió!. Quan joves desarmats van derrotar a un exèrcit, escrito por Joan Canela y publicau por Sembrallibres. Lo libro repasa tot lo movimiento contra lo servicio militar obligatorio y la prestación social sustitutoria centrau mas que mas en Catalunya, d’a on que ye l’autor. Cada capitol ye presentau con un texto de beluna d’as decenas de cancions que s’escribioron contra la mili y se incluyen tamién cartels arrienda d’as movilizacions. Una obra de buen leyer y bien intresant pa qualsequier a qui le intrese lo movimiento antimilitarista. D’entre tot lo que se i cuenta, i hai cosas aproveitables a boticiegas, pero me faría goyo de centrar-me en dos que considero esencials pa los movimientos socials.

La primer ye la importancia d’os locals. D’os espacios fisicos a on que chuntar-se, organizar-se y intercambiar ideyas. La cheneralización d’internet ha posibilitau dinamicas que fa no guaire yeran bien dificils. La difusión de campanyas y la coordinación difuera d’a ciudat, lugar u redolada a on que s’orichinan, por eixemplo. Pero de vez, n’ha traito atras que considero que nos son fendo prou mal. En no aprecisar de chuntar-nos fisicament ya que la mayoría d’as circumstancias cutianas d’os movimientos socials se pueden resolver online, y ixo incluye agora mesmo las reunions, s’ha deixau de dar importancia a los centros socials.

En Insubmissió! las referencias a los espacios a on que se chuntaban los diferents colectivos que dinamizaban la oposición a la mili y la PSS son una constant. No nomás como un puesto a on que fer asembleyas sino tamién como ixa referencia que teneba qualsequier persona que querese informar-se y trobar atras personas con los mesmos problemas y intreses.

Trobar-nos fisicament ye cada vegada mas raro y me pienso que ixo nos ye perchudicando. I hai dinamicas y intercambios d’ideyas que no se pueden dar en reunions virtuals. Ya nomás l’ausencia de tot lo luengache no verbal nos deixa d’aportar una serie de datos, a sobén bien importants, que aduyan a comprender a las nuestras companyeras. Pero i hai tamién, y creigo que ye mas vital, un cambio de rechistro entre la propia reunión y l’antes y dimpués d’a mesma. No parlamos igual mientras se desarrolla l’asembleya que quan ya hemos pasau lo tramite y nos relaxamos: deixamos la formalidat, charramos d’atras cosas, aportamos atras envistas, compartimos experiencias propias, confesamos optimismos y pesimismos… En ixe ambient, de tot diferent, ye a on que s’estableixen los vinclos emocionals y personals que van dillá d’una relación de simpla militancia. Uns vinclos que posibilitan bien a ormino una serie de dinamicas que pueden fer que una organización u colectivo treballe d’una manera mas eficaz y tienga mas posibilidatz, alavez, de conseguir los suyos obchectivos. A lo menos en la mía experiencia personal, lo funcionamiento d’as organizacions y lo suyo exito, creixe extraordinariament quan ixos vinclos son fuertes.

Tener un espacio propio en forma de centro social posibilita tamién atras qüestions mas lochisticas como l’almagacenamiento, la financiación a traviés d’a venda de materials u consumo de bebida y birolla u poder fer actividatz sin haber de pender d’a cesión d’espacios publicos u privaus. Pero ye sobre tot un sanismo exercicio d’autochestión. Creigo que en la izquierda somos asumindo practicas d’o capitalismo y lo neoliberalismo, como la ultraespecialización, masa facilment. Chestionar un local obliga a conoixer y exercer una serie de fayenas que proporcionan experiencias bien valiosas a nivel personal y colectivo. Creigo, encara que talment ixo siga una sensación personal, que ye tamién un exercicio d’autoestima. En un tiempo d’ausencia d’experiencias colectivas, fer funcionar un local ye un motivo d’argüello y d’identidat de grupo, dos cosas que influyen a-saber-lo en la percepción que tenemos de nusatras mesmas.

D’os anyos d’a insumisión dica agora, lo numbro d’ixos centros socials, lo menos en Zaragoza, ha iu baixando terne que terne. Hue, en la nuestra ciudat no en queda que bells pocos y en situacions precarias. Cada espacio que perdemos nos femos mas dependients, menos colectivos y mas desorganizaus. Desfender los centros socials que quedan ubiertos ye urchent y, a meyo plazo, caldría organizar-se pa ir ubrindo-ne de nuevos. 

Ye verdat que tienen problemas asociaus, como la cantidat de treballo pa simplament mantener-los ubiertos u que esdeviengan un fin en cuentas d’un medio, pero soi seguro de que aportan muitas mas solucions que problemas.

Antimás d’ixo, en Insubmissió se parla muito, como no podría estar d’atra traza, de desobedicencia civil. Tanto dende la envista teorica como en la descripción d’a practica cutiana d’alavez, las conseqüencias que teneba y los contorniellos que creyoron a l’estau espanyol.

Nusatras, las obreras, las d’abaixo u como queratz clamar-nos, no tenemos medios de comunicación potents, ni un exercito d’advogaus, ni chueces, ni cuerpos armaus. Nomás tenemos los nuestros cuerpos, la nuestra decisión y, sobre tot, que somos muitismas mas. La nuestra fuerza ye sobre tot en lo nuestro numbro, la nuestra determinación y la capacidat pa organizar-nos. Los insumisos consiguioron vulcar la mili y la PSS a pur de fer servir ixas ferramientas.

Ixe exercicio d’a desobediencia civil metió una vegada mas contra las cuerdas a l’estau en lo referendum de Catalunya d’o 1’octubre de 2017. Coincido con l’autor en que probablement fue la falta d’un plan solido pa dimpués d’ixe referendum lo que fació que no se consguise ir mas t’alla en la declaración d’independencia catalana. D’atros eixemplos menos polemicos tamién en charra. Lo movimiento en contra d’os esfuizamientos en ye lo mas vivo en los zaguers anyos. La suya acción ha permitiu que muitas personas haigan puesto vivir en las casas suyas y meten en lo debat cutiano lo problema de vivienda que seguimos tenendo en muitos puestos. La desobediencia civil ye efectiva y un exercicio que habríanos de fer a ormino.

I hai muito a aprender en la historia d’os movimientos socials.D’os suyos exitos y d’os suyos fracasos. Creigo que los centros socials siguen estando una ferramienta esencial pa la nuestra organización. Que en ixos centros ye a on que podemos aprender y exercer l’autochestión, valiosa a nivel filosofico y d’experiencia vital. Y que dende astí s’ha de pensar en las maneras mas efectivas de levar la desobediencia civil a las luitas a on que pueda conseguir resultaus, que me pienso que son quasi todas. Libros como Insubmissió! aduyan a no ixublidar d'a on venimos y fan que veigamos claro lo filo que nos une a las luitas pasadas, presents y futuras. Caldría, en Aragón, potenciar ixa investigación, replega, publicación y difusión d'a nuestra propia historia, en obras pareixidas a ista u a aquella sobrebuena iniciativa que estió Zaragoza Rebelde. ¿Voluntarias?

miércoles, 13 de enero de 2021

Militars, faixistas y nevazos

Por diferents razons, en istos días s’ha charrau muito de l’exercito espanyol. No ha estau, afortunadament, porque haiga colaborau con la OTAN en belatra invasión ni porque haigan protagonizau heroicas chestas como la reconquista de Perejil. La primera d’ellas, ixo sí, ye probablement tant penible como istas dos. La Pasqua militar, una de tantas ceremonias absurdas que continan celebrando los cuerpos armaus, arribó con la polemica d’o grupo de WhatsApp a on que qualques oficials chubilaus clamaban a un golpe d’estau y desfendeban la necesidat de “matar a 26 millons de fillos de puta”. 

La ministra Robles, con la corrección politica que le cal a una ministra d’a guerra, desfendió l’exercito como colectivo, acumulando las orientacions faixistas y golpistas a “una minoría no representativa”. ¿Qué en va a decir? Ye normal que faiga declaracions asinas y que no les dé a ixa clica la victoria de fer-les portavoces de mils de personas armadas. Atra cosa, que me preocuparía mas, ye que se lo creiga. Porque la cantidat de personas adintro de l’exercito - y d’os cuerpos policials - que tienen ixa ideolochía no ye precisament chiquet.

Talment, muit probablement, ye una minoría en lo sentiu de que no pasa d’o cinquanta por cien. ¡Buen problema tendríanos si no fuese asinas! Numericament no sé a quánto arribará lo porcentache de faixistas y personas d’ultradreita. Mesmo puet estar que siga mas chicot que no me pienso. Lo problema ye lo respeto que se les tien, la normalización d’ixe extremismo que se da en totz los quartels y la criminalización y los problemas que han de concarar las pocas voces que s’atriven a denunciar-lo. Lo faixismo ye en lo miollo d’ixa gosaralla que ye l’exercito, los depositarios chunto con las policías, d’o monopolio d’a violencia y ye de tot normalizau. Asinas que relativizar ixe problema ye un luxo que la ministra nomás habría de permitir-se en publico si ye que de verdat ye pensando en solucionar-lo, que no nos fará lo morro clo.

S’ha encertau en lo tiempo la polemica d’os WhatsApp con lo gran nevazo que somos patindo en puestos a on que por un regular no nieva. Lo gubierno ha movilizau a l’exercito y, como siempre que lo fa, los suyos desfensors corren a dar ferrete con lo necesarios qué son. Sin parar cuenta de que precisament ixo ye un argumento en contra d’o cuerpo que preban de desfender. ¿De verdat hemos de manetener a mils de personas, con toda una infraestructura de armamento y instalacions pa que, quan bi haiga una emerchencia, faigan un treballo que no ye lo que se suposa que son prestos pa fer? ¿No sería mas lochico tener un cuerpo pa emerchencias, si ye ixo lo que aprecisan los ciudadans? Nos escusaríanos armas, instalacions, personal y toda la parafernalia asociada a l’exercito, incluida la ideolochica. Las palas son muito mas baratas que los CETMEs. Si l’exercito fuese necesario, si fese un treballo util pa la sociedat, lo podríanos veyer por cada día y no nomás las pocas vegadas que i hai una emerchencia. La realidat ye que tanto teoricament como a efectos practicos, se le paga a l’exercito pa que entrene por si bell día ye menester. Asinas que no, los nevazos u qualsiquier atra emerchencia no chustifica l‘exercito.

miércoles, 16 de marzo de 2011

Exercendo lo pasquinismo 005

Y toca más espanyolismo, más tractamiento meyatico vergüenyoso y más y más topicos…. Fa bells diyas se feba o deceno cabo d’anyo de que se sacase o Servicio Militar Obligatorio y a Obcheción de Conciencia. En o mio caso, me libré por poco, demandando prorrogas y mas prorrogas entre que prencipiaba os mios estudios. O diya que s’anunció que no bi habría más mili, alenté tranquilo, pues me libraba de lo que buena cosa de familiars y amigos me heban recentau. Un ambient horrible, un secuestro de nueu meses (quan me tocaba de fer-la a yo) y espanyolismo, militarización, obediencia ciega y asinas asinas.

Como deciba, fa diez anyadas que muitos (y muitas, que as mesachas tamién sufriban en tener a os suyos amigos y familiars secuestraus) nos libremos d’aquello. A prensa, u a lo menos as radios que ascuité yo (SER y Aragón Radio) en charroron. Y como no, lo facioron d’unas trazas fastiosas. Tot lo rato, chentucia, recentando anecdotas “divertidas” (no sé guaire bien en que pende a diversión de seguntes que chent), y, sobre tot, decindo que ixo habría de tornar porque a chent d’agora no tien valors y blablabla. Me cansa mesmo escribir-lo.

Una atra vegada o ferrete de “istos chovens no tienen valors ni saben de qué va a vida”. Una atra vegada más as valors d’o patriotismo más “chungo” y d’a obediencia debida como positivos. Una atra vegada mas a prensa acubillando y animando ixa morfuga pudenda, entre que se silenció tot lo movimiento d’insemisión que esvoldregó a mili, totz os engarcholaus que penaron y mesmo morioron en as suyas garcholas por negar-se a ir t’a mili. Caspa y mas caspa.

¡Guarda si se podaba charrar de temas sobre istas diez anyadas!. O debandito movimiento d’insemisión, a obcheción de conciencia y as suyas mafias y lo que suposaban economicament, as anyadas perdidas ta tantos, o masclismo y a homofobia d’os cuartels, as “gromas” que te feban en plegar-ie … pero encetoron o camín facil d’as dicendas, d’a nostalchia de beluns, de “yo me lo pasé bien y bi facié arrienda amigos”.

Como de cutio, en os meyos de contrainformación, sí que se puet trobar ixe espacio alternativo a on que se puden leyer atras opinions. Aquí tenetz l’articlo publicau sobre o cabo d’anyo en antimilitaristas.org y aquí un par d’eixemplos de manipulación informativa. Que faiga buen prebo!

domingo, 4 de enero de 2009

Mal dentrada d'año. MdaS 005

Mientres en o nuestro “quiesto” ocziden emos rezibiu l’año nuebo zorriando y gronxiando-nos a tamás d’a crisis que tenemos denzima, en Palestina cotinan morindo diya sin atro zientos de personas. Puestar que ista mesma semana sian milenta. En Zaragoza a rispuesta s’organizó antis de cabo d’año, o pasau martes, con muitisma chen que nos achuntemos en as escaleras d’a DPZ en solidaridat con o pueblo palestino. Ista nuei, a las 20:00 tornaremos a achuntar-nos ta chilar toz de conchunta contra o chenozidio que ye fendo l’estau israelí. Antiparti d’o chiste de Vergara en Publico d’alto, m’han pasau un articlo de Antimilitaristas sobre Gaza y pencho tamién un binclo t’articlos sobre Palestina y Orien Meyo en Rebelion que, dende agora, remanirá tamién en os binclos d’a dreita.

Dica aquí lo pior d’a semana que asperemos que no torne a aber de charrar-ne guaires semanas más, encara que me pienso que no nos ferá o morro cló. Tanimientres ban pasando atrás cosetas de millor estomacar.

- Que a $GA€ pierda chuizios siempre ye buena notizia. Más si lo fa como lo fa, quedando en ridiculo por tantas y tantas cosas. Chuizios que nian i ba, denunzias que no sabe contra qué las ha feitas. En tienen tantos de chuizios que ye normal que a la fin nian sepan que son denunziando. China chana, asperemos que a istos malampos los beigamos bel diya en l’INAEM que ye d’an que nunca no abión d’aber marchau.

- Un trango entabán s’ha feito en a luita contra o maltrato animal. Como cuento que sabrez, en Paterna (Balenzia) se fazió una consulta sobre a recuperazión d’una mena de tortura animal conoixida astí como Bous al Carrer. Una animalada –en ye de somarda fer serbir ixa parola!- como tantas atrás. O pueblo, que de cabo ta cuan ye sabio, dezidió que no le caleba torturar ta fer un buen rato. Os taurinos han apareixiu por as telebisions escañutando contra os jipis y os ecolochistas que les han pribau de biyer a sangre que les cal ta sentir-se masclos.

Ye curioso como s’estricallan os topicos en bels casos, pero no en belatros. Cuan entrebistaban a os antitaurinos –por meter-les un nombre, encara que cuento que no’n yeran toz- no se biyeba a colla de jipìs minchaflors que somos feitos a que nos faigan creyer que somos en a TB. I aparixeba chen bien normal, de todas as edaz y sin mica simbolochía antitaurina. “Chen d’a carrera”. Manimenos, d’os taurinos bi’n eba un par que parixeban clichés. Con o siñal d’a suya quiesta España con un toro en cuentas d’o escudo borbonico u de l’alica que tanto goyo estoi que les ferá. Siñal, en zagueras, de tot lo facherío. Grazias, pueblo de Paterna. Asperemos que den unatro trango declarando a ziudat antitaurina.

- Ruben Ramos ha tornau a ganar o premio Arnal Cavero. Ta qui no lo sepa ye o premio que da a D.Ch.A. t’a millor obra en aragonés. En da atros dos t’as millors en castellano y catalán. Chusto lo dio a semana que remataba de leyer l’anterior libro suyo, ganador d’o Arnal Cavero en 2006, Bidas crebazadas. Asperemos que contine con o mesmo ran, pos ixe libro, ye d’as millors cosas que uno ha leyiu en zagueras, en cualsiquier luenga. Y ixo que agora tiengo muito tiempo ta leyer, en estar esqueferau. Ta toz os que podaz trobar-lo, que ye bien difizil, tos recomiendo de leyer-lo. Antiparti de que a historia que i rezenta ye bien intresán y muito bien rezentada, fa serbir un aragonés que ye una alfaya. Bien pleno de formas y bocabulario que no se siente guaire asoben en a boca de un neofablan. Felizidaz, Ruben y contina escribindo, por fabor.

- O diya d’os inozens pasó. Ye un diya que no me fa mica goyo. No soi de fer gromas y, en tot caso, en foi cuan m’agana. Qui las fa ixe diya, por un regular ye o tipico crapazín laso y as gormas suyas son d’a calidat d’as güeñas de plastico ixas que benden en a Quiteria. Con tot y con ixo, sí ye berdat que en a prensa u en os meyos de comunicazión sí que bi’n ha de buenas. Como a que dizión en no se dó de que Aznar iba a presentar un programa en Aragón TB. Que bes-te-ne tú a saber si bel diya! Cosas veredes, amigo Sancho. En Ancestral Magic, blog sobre Magic que trobé fa poco, i fazión una grometa ixe diya bueniza. L’anunzio d’un nuebo paquet de Duel Decks de Piratas contra Ninjas. En primeras creyié dos opzions, la una que estasen mal informaus y les n’esen colau una y l’atra que Wizards estasen más barrenaus que no’n creyeba. Malas que biyé a calendata entendié tot...

miércoles, 28 de mayo de 2008

Ocupatos

Por si no ye prou con beyer toz os diyas ent'o nuestro arredol ta para cuenta d'a colonizazión y ocupazión cultural que tenemos, mientres quemisió cuantos diyas la fan bistera con isto d'os trastes de matar por Independenzia y lo Parque Gran. En pocos diyas se chunta tot lo pior: lo militar, lo españolazo, a monarquía... y ye que a la fin tot ye parti d'a mesma maquinaria. He sentiu, y me pienso que con lo fato que somos será berdat, que quieren meter un siñal d'ixos chigans d'Espanja a o canto d'o chustizia. Si ye por incultura u por endizcar-nos, ni lo sé ni lo quiero saber y no en escribiré guaire por si m'acusan de bel delito, que en istos diyas pre expo bes-te-ne tu a saber...
De lo d'o siñal encara no sé si bel coleutibo ferá cosa. Sobre l'afer d'os militars, a tamás d'estar espenchau de tot lo que pasa en ista Inmortal Ziudat (de la Paz, ta más INRI), se han montau bellas cosetas ta que sepan que no remaniremos quedos. O binclo lo tenez, por exemplo, aqui:

Dende A Enrestida han feito un bideo - manifiesto tamién prou majo y, cal dezir, que muito bien feito, que a suyas oras l'abrá costau a qui seiga. Tos lo pencho abaxo tamién:




lunes, 8 de octubre de 2007

Pilars y represión

Y como os royos no aturamos ni ta zorriar en o Pilar, en bels pocos diyas ya bi ha abiu arrienda aizions y, como no podeba estar d'atra traza en l'año Flufi, arrienda represión polizial. O mesmo diya d'o pregón, bellas personas prebón de amostrar una pancarta contra a OTAN en a Plaza d'o Pilar. Ascape a polizia i fué a espardir a democrazia y abentón a pancarta entre empentos y trucazos. Bi ha un par de bideos en YouTube y más t'abaxo en pencho uno. Atra colla de chen que feba un acto anti-Expo tamién tenión as correspondiens identificazions emplindo un poquet más a lista negra que ye fendo-se o Delegau d'o Gubierno Español. Ambute polizia en a mani antitaurina, en a carrera Alifonso l'atro diya mientres o pasabillas de Timbalao y omnipresén en a Madalena. En iste bico en tenemos agora de tot. Dende fa bels meses son ya cutianos os "rechistros aleatorios", identificazions y presenzia polizial con tozineras y tot. Como si bella begada ese estau un bico an que tenesenos problemas d'orden sozial. Bueno, talmén ta beluns, sí que somos un problema sozial....


A lo menos podiemos sentir una sobrebuena charrada en A Enrestida an que estión responsables d'o Nafarroa Oinez y d'a Federazión de Fablans charrando d'a mobilizazión sozial por as luengas y d'as borinas que han organizau y son organizando. Una charrada con muita umor pero a rebutir de ideyas y d'esperenzias compartidas a uno y atro canto d'a muga.



Y os Pilars, a tamás de tot, continan. Y continan as mobilizazions y actos de toda mena de chen. Dende o BIC (Bloque Independentista de Cuchas) m'han pasau o manifiesto y o cartel d'os actos suyos que podez leyer en o blog d'A Enrestida (como ya diziba en l'anterior articlo). En o suyo blog tamién i sale a programazión d'os Pilars Disidens igual como en o bletín suyo (Esmo). Atros que han feito un nuebo numer d'o boletín suyo (Zinquena Ringlera) ye UCA, an que charran d'os 300 años d'abolizión d'os Fueros, o zinqueno cabo d'año d'o coleutibo, l'afer d'o Puen de Piedra...



lunes, 8 de enero de 2007

Manifestazión contra a base d'a OTAN



O benien 21 de Chinero a las 12:00 d'o meyodiya en a siede d'a D.Ch.A (edifizio Pignatelli) prenzipiará unatra manifestazión contra a nueba base d'a OTAN que preban d'instalar en Zaragoza. A combocatoria ye d'a "Plataforma contra la instalación de la base de la OTAN en Zaragoza" formada por asoziazions y coleutibos de toda mena. Qui somos por a cultura d'a paz, contra a guerra y l'imperialismo (d'ozidente en cheneral y d'os yankis en particlar) no podemos dixar que os de siempre continen imposando o suyo control sobre o mundo. Esparde ista combocatoria y bes-ie!

Puez trobar más informazión en cuasi todas as webs antimilitaristas u "royas" en cheneral. Aquí en tiens bels: www.antimilitaristas.org, www.nodo50.org, www.alabarricadas.org, www.cgt.es/aragon.