jueves, 21 de septiembre de 2023

¿Qué vale lo Pilar?

¿Qué vale lo Pilar? ¿Cuánto por Ordesa? ¿La maja desnuda, cual ye lo pre? Qué me sé yo. ¿Qué faríanos pa conservar-los? No quiero nian pensar en que a La Seu u a l’Alfacharía le pasase lo mesmo que le pasó a Notre Dame. Me fació firme duelo lo fuego d’a Sierra d’Exulve, lo zancocho d’a espluca de Chaves, la enrona d’Averly… Aragón ye una maquina de destruyir patrimonio, como hemos contrimostrau tantas vegadas. La zaguera, con l’esvoldregue d’a Central Termica d’Andorra que agora tanto se pena y habe bel mes dengún no quereba conservar. Pero creigo que todas las personas podemos entender lo concepto de patrimonio ya que todas tenemos bel paisache, edificio, obra d’arte, etc que amamos y queremos que dure pa cutio.

Lo patrimonio immaterial no en ye menos. Tot lo mundo tien tradicions, relatos orals, festividaz… que quieren que no se pierdan. Los documentals de Monesma lo petan en la nuestra televisión. Las ferias d’oficios artesanos embelecan a a-saber-las personas cada anyo. La sensibilidat existe y ye (cuasi) universal.

Y en tot ixo, una d’as fayenas mas importants que hemos de fer qui amamos las luengas, mas que mas las minorizadas como l’aragonés, ye fer entender que tamién son patrimonio immaterial y que, pa conservar-lo, cal, entre atras cosas, diners.

Porque ixe, l’economico, ye lo principal argumento que s’ha feito servir en contra de que en lo Congreso espanyol d’os diputaus y diputadas se puedan emplegar luengas diferents d’o castellano sin que te clame l’atención la presidencia d’a cambra. Diz que vale perricas los famosos pinganillos y ye verdat. Que se podrían entender todas y toz en castellano. Y ye verdat. 

Criterios nomás economicos y utilitarios que, si s’aplicasen a atras formas de patrimonio, no s’entendería. ¿Cuantos diners vale conservar lo Pilar? ¿Discutimos si pa conservar-lo cal ista u atra actuación u lo deixamos en mans d’os expertos en conservación y arquitectura? ¿No sería mas util, en una plaza tant centrica y gran, un bloque d’edificios, un parking, un hotel u tot chunto? Si s’espaldase una parte, ¿lo deixaríanos enronau u lo tornaríanos a devantar? ¿Prebaríanos d’escusar-nos cuatre duros u invertiríanos tot lo que fese falta con tal de que quedase tant pincho u mas como antes?

La conservación d’o patrimonio ye una cuestión de debat publico y politico. Yo, por eixemplo, m’estimo mas de que s’inverta diners en actuacions que refirmen la conservación d’o patrimonio lingüistico - y lo d’o Congreso d’istos días en ye - que no pas en sinyals chigants d’Espanya que valen mas diners que toz los pinganillos de l’atro día y que no valen pa cosa. M’estimo mas que sobreviva una luenga que s’ha veniu parlando un milenio y que ha teniu la rasmia pa arribar en lo sieglo XXI a pesar de todas las dificultaz d’a represión, la uniformización cultural y nacional y la globalización a que s’adediquen los radius presupuestos culturals d’os lugars a la tortura de vacas. M’estimo mas que s’afirme profesorau pa que la cachimalla pueda fer servir en la escuela la suya luenga a que se faiga un desfile militar pa fer-se la bamba d’os carismos avionez que se trusquen los presupuestos estatals. ¿Vale mas lo pinganillo de Feijóo u lo sable de Leonor? ¿Aporta mas l’uno u l’atro?

Ye un problema social que tot se mida seguntes valura economica. Pero cuento que la mayoría d’as personas entendemos que i hai cosas que no tienen pre. Que la polideza y los sentimientos que provoca son incalculables. Fer veyer que las luengas son muito mas que una simple ferramienta comunicativa ye una d’as mas importants fayenas que tenemos las que las amamos y me pienso que no ye tan dificil si qui tenemos debant tien nomás una miqueta de sensibilidat. 

La siguient fayena, una vegada que qui siga entiende que las luengas son patrimonio, ye que la suya conservación, igual como la d’os edificios, paisaches, cuadros, esculturas… exiche d’actuacions y que, a sobén, ixas actuacions cuestan diners. No vale con deixar lo patrimonio a la bimbola: los edificios s’espaldan, las colors d’os cuadros se malmeten… y tot ixo nomás por lo paso d’o tiempo. Si antimás, i hai agresions continas a ixe patrimonio, lo proceso s’accelera. Si s’entiende que la luenga ye cualcosa a conservar a escape s’entiende que cal actuacions y diners pa conseguir-lo. Y, contino, que ixas actuacions las habrían de decidir personas con la formación y los conoiximientos adecuaus.

Si por lo pre de bel pinganillo se consigue fer entender a la parte d’a sociedat que no lo fa lo que son las luengas antimás de ferramientas comunicativas, bienveniu siga cada euro que se bi invierta. Cada paso fa camín. Agora, a seguir ixamplando los dreitos d’as fablants.

lunes, 18 de septiembre de 2023

Muito aragonés pa empecipiar lo curso. Tierra de barrenaus 10x01

En acabar lo vrano empecipia Tierra de barrenaus y torna con la suya decena temporada, con firme rasmia y ganas de compartir con todas vusatras las mías basemias, historias y luitas. Han estau meses d'a-saber-las noticias y polemicas. De festivals, conciertos y viaches que darían pa una temporada completa. Pero me quiero mirar ent'o nuevo curso pa prencipiar a treballar antes con antes por la nuestra luenga.

Empecipiamos con un chiquet analís d'a nueva situación comentando l'articlo que publiqué fa bel día aquí mesmo. L'escenario institucional pa l'aragonés ha cambiau prou y lo poco refirme que podebanos asperar-ne no pareixe que vaiga a existir en ista lechislatura, asinas que caldrá treballar en las atras vías.

Ixas que peteniamos muitas terne que terne, encerrinadas en fochar por que los dreitos d'as personas que parlamos aragonés sigan reconoixius. Asinas que doi treslada de cualcunas d'ixas iniciativas: la feria d'o libro aragonés de l'Almozara, la jornada lingüistica d'o Sur d'Aragón y la devantadera d'os cursos de Nogara. Todas convocatorias pa iste mesmo mes de setiembre y bien interesants. 

Torna tamién la sección d'a calaixera y ubrimos lo primer d'os cuatre nuevos calaixos tematicos. En iste caso lo d'a psicocanción, a on que ficaremos temas que charren d'a salut mental. Empecipiamos con uns grans d'o rap que en lo suyo nuevo disco se ubren a tot lo suyo fandom, reconoixendo las suyas errors y recontando-nos como lo pasoron. 

Tierra de barrenaus ya ye aquí un anyo mas pa concarar a qui quieren destruyir la nuestra luenga, ya siga dende l'odio espanyolista, ya siga dende lo blaverismo disvrazau.

Recuerda que puez ascuitar toz los programas en IvooxSpotify y la web de Radio Topo.

Programa #152

 


martes, 12 de septiembre de 2023

Valar dohaeris

La versión televisiva de Canción de chelo y fuego, Game of thrones, popularizó entre los suyos fans la frase Valar morghulis, que en alto valyrio, una d'as luengas inventadas de propio pa la obra, significa "toz los hombres han de morir". No soi seguro de si la traducción correcta en realidat sería "todas las personas han de morir" ya que, por eixemplo en la profecía de Azor Ahai se diz que se podría interpretar malament, por la diferencia de tratamiento de chenero en la luenga de Ponient y en valyrio y que, en cuentas de parlar d'o "principe que nos prometioron", se podría referir a "la princesa que nos prometioron" en referencia a Daenerys Targaryen. Ixo rai pa lo proposito d'iste post, pero lo deixo por aquí por aquello d'a inclusión, tamién en valyrio. 

La frasecica implió de camín lo repertorio d'os intensos que correban a decir-la con cenyo serio, la tuiteaban y mesmo se la tatuaban. Belún la deciba como sincusa pa chustificar asesinatos. Belatro pa interpretar-lo como una nueva versión d'o Carpe diem y fartar-se de farlopa. Yo siempre lo he visto como un clamamiento a la humildat, mas sabendo que Martin en la suya obra, lo mete en boca d'os hombres sin rostro, que no se puet decir que sigan tot lo día de borina.

La parte menos famosa, tuiteada y tatuada ye la respuesta a ixe Valar morghulis, que ye Valar dohaeris y que significa "toz los hombres han de servir". U "todas las personas" si la mía teoría ye cierta. Lo de servir, a los debantditos intensos, no les fa tanto goyo. Sí que lo he visto, bella vegada, referindo-se a la milicia. Entendendo ixe servir como lo que fan los soldaus u, en cheneral, cualsequier militar debant d'un mando superior. Confunden servir con obedeixer, cuan son conceptos bien diferents.

Levo toda la vida treballando cara a o publico. Prebando siempre de fer la vida un poquet mas facil a qui arriba a la mía fayena buscando lo servicio que dase en cada caso. Pa yo ye bien important ixe Valar dohaeris como lema de vida. Creigo que todas habríanos de pasar por treballos d'ixa mena en veyendo como tratan belunas a las personas que femos ixas fayenas, mas que mas a las cambreras, epitome d'o que parlo.

Dimpués, manimenos, pienso en la educación emocional que recibimos, en tot l'individualismo que tenemos arredol y creigo que talment ixo tampoco no funcionaría. I hai muitas personas poco feitas u disposadas a sentir empatía. Pasa con la mili, a on que los fans d'o Valar morghulis que la patioron, deseyan que la chovenalla d'agora la faiga pa que se joda como se jodioron els. Si s'obligase, por eixemplo, a que todas pasasenos por un "servicio hostelero obligatorio", soi seguro de que pocas aprenderían cosa y que se les seguiría tratando como a la mierda. Deciban que la pasa d'a covid nos faría millors personas y que aprenderíanos la valura d'a salut publica y ya veyez.

M'encantela lo de Valar morghulis / Valar dohaeris, que tanto s'asocia a ixos hombres sin rostro: silenciosos asesinos con toda una filosofía y background creyaus por un d'os millors escritors de literatura fantastica. Creigo que, como en toda buena obra de fantasía, i hai muito que pensar-ie, y ista ye una d'ixas cuestions. Pero i hai vegadas que me foi cruces de cómo entienden beluns lo que yo leigo d'una manera bien diferent. Asinas que valar dohaeris y amabilidat con lo sector servicios, por favor.

jueves, 31 de agosto de 2023

Institucions y futuro de l'aragonés debant d'o nuevo escenario. Bella nota

Lo pior escenario electoral se va fer realidat en Aragón y PP gubernará de conchunta con VOX. Sin entrar en atros temas, que atros lo farán muito millor que no yo, creigo que caldría fer bella reflexión sobre lo futuro de l’aragonés y d’os dreitos d’as suyas fabladoras y fabladors. Sobre tot pa que, si la situación ye breu – ¡tan de buen! - no repetir errors.

La magnitut d’o refús.

Me clamó l’atención, de primeras, que las nuestras luengas propias fuesen tant presents en l’alcuerdo de gubierno. Los diners adedicaus a las mesmas son bien pocos, asinas que la enchaquia economica nomás puet convencer a qui se creye toda la faloria de que i hai milenta personas vivindo de l’aragonés u qui desconoixe, por eixemplo, que las academicas d’as nuestras autoridaz lingüisticas no cobran ni un euro por estar-ne. Diz que la luenga no ye de dreitas ni d’izquierdas, y en un plano teorico, asinas ye. Pero la realidat ye que cada vegada que la dreita en Aragón toca lo poder, una d’as primeras cosas que fa ye arramplar con cualsequier paso entabant que s’haiga feito tocant a la desfensa d’as nuestras luengas. Ya pasó con la derogación d’a lei de luengas y la suya sutitución por la lei d’o LAPAO y lo LAPAPYP que los gubiernos de Lambán – con u sin Podemos y CHA – no han quiesto tocar-ne ni una coma.

Entiendo que lo capital politico plega mas por la parte d’o catalán y de tot l’anticatalanimo que i hai entre las militancias y los votants de toz dos partius, porque se me fa que l’aragonés no creya tanto refús. L’argumentario, de feito ye bien diferent. Si en lo caso d’a Francha parlan de que los catalans imposan lo suyo modelo, la mentira que fan servir pa l’aragonés ye que en Zaragoza s’ha creyau una versión «de laboratorio» que no sé quí quiere imposar en l’Alto Aragón, acotolando las modalidaz locals. Argumentos d'un espanyolismo que, bien luent de querer preservar garra variedat local, lo que fa ye trencar cualsequier ferramienta que podamos tener pa desfender-las, refirmaus en iste punto por mas d’un impresentable alleno a ixos partius, por cierto.

Lo zancocho institucional.

Una d’as cosas que mas nos temebanos las activistas ye lo futuro de l’AAL y los suyos institutos. Tasament leva un anyo d’existencia, tot y que s’hese puesto formar y nombrar a los suyos representants fa a saber qué tiempo. Encara no s’ha dau explicacions de porqué se tardó tantismo, pero lo cierto ye que se fació y a la fin tenemos una autoridat lingüistica, refirmada antimás por sectors amplos y diversos. La grafía oficial, lo primer paso que fació, ya ye una realidat a pesar d’as prebatinas d’o Director Cheneral por deixar-la sin efecto, en un d’os movimientos politicos mas vergüenyosos, egoistas y revanchistas que le haiga visto fer a un – teoricament – aragonesista, y n’he vistos muitos. Tenemos dos nuevas ferramientas, autoridat y grafía, que caldrá desfender a tot trance pa que arriben dica una lechislatura con personas decents en los cargos institucionals y no haber de tornar a bastir tot dende los alazez.

Queda tamién en l’aire qué se fará d’as plazas d’as mayestras y mayestros d’aragonés en coles y institutos. Asperemos que lo suyo odio no arribe tant luent, que les pueda mas la galvana u la incompetencia, u que la organización d’as mais y pais de l’alumnau faiga que no les compense.

Doi por perdida cualsequier opción de que programas de tot, u en parte, en aragonés, como Charrín charrán u A escampar la boira continen u reprengan las suyas emisions en Aragón TV. Faría falta prochectos autochestionaus y independients de comunicación audiovisual en aragonés pa que situacions como istas no nos deixen sin referencias d’ixa mena.

De radio, que dengún no se’n faiga, que entre que tiengamos radios libres como Radio Topo u Radio Espiritrompa, astí seremos Tierra de barrenaus, O zaguer ibierno de l’alma y qui quiera y s’anime.

L’activismo organizau

Una d’as mas grans feblezas que tien agora la nuestra luenga ye no tener un activismo organizau, uniu y con capacidat de movilización. Las causas son variadas, embolicadas y ya en he charrau antes, asinas que no entraré en ixo.

Con ixe mal escenario, la buena noticia ye que poco mas puet fer lo gubierno pa acotolar-nos. Ye un problema que tenemos dende habe mas d’una decada y que en istos anyos de DGPL ni s’ha quiesto ni probablement s’hese puesto fer guaire por solucionar-lo. De feito, lo sectarismo d’o Director Cheneral cuento que ha afundau en las nuestras divisions internas como un factor mas d’os muitismos que i hai agora mesmo.

Diz, lo nuevo gubierno, que no i habrá un euro pa las asociacions de l’aragonés y lo catalán. En lo caso de Nogara, igual como atras organizacions, la nuestra dependencia institucional ye cuasi nula. Los nuestros ingresos proceden sobre tot de socias y alumnas, asinas que poco mal nos puet fer en ixe sentiu. Peno por atras asociacions, naixidas u creixidas en istos zaguers ueito anyos que sí que recibiban una parte muit important d’o suyo presupuesto d’ixas subvencions que agora dispareixen. Sisquiá puedan sobrevivir y continar con la suya importantisma fayena.

Lo futuro de l’aragonés.

No me quiero fer canso con un argumentario que he repetiu tantas vegadas que ya m’aburro mesmo d’escribir-lo, pero la clau pa que l’aragonés sobreviva ni ye ni ha d’estar en las institucions. L’administración no va a venir a salvar l’aragonés. Lo fará si las personas que lo fablamos y lo amamos le’n obligamos. Fa falta todas y cada una d’as ferramientas que existen en las luengas, en todas, pa la suya supervivencia. Hemos de desfender las conquistadas: academia, grafía, ensenyanza y mesmo la presencia en la televisión publica. Y hemos de reteixir – no me preguntez cómo porque no lo sé, tot y que bella ideya en tienga – lo ret asociativo y organizativo que fa anyos consiguió levar procesos como Chuntos por l’aragonés u la Coordinadora Aragón Trilingüe, que arroclaba a decenas d’organizacions y millars de personas por los dreitos y las luitas comuns de todas las que queremos que se reconoixca, dignifique y difunda la nuestra realidat trilingüe y los dreitos d’as personas que parlamos las nuestras luengas propias.

Toca no malfurriar tiempos en batallas perdidas, enfortir las organizacions de base, ixamplar l'activismo y la militancia y, con ixo feito, ya arribarán tiempos millors a on que podamos fer servir las institucions pa que en veras represienten la realidat d’o nuestro Aragón, tamién en lo lingüistico.

martes, 29 de agosto de 2023

La chepa d'o puma

Arribau lo verano, vien, en chunto, las polemicas sobre lo turismo, tant masificau en zagueras. Visitadoras y visitadas se concaran en rez. Las primeras, farutes, amuestran lo suyo poder economico, decindo-les a las segundas que viven gracias a lo cauquerré que portan en istos días t’os lugars suyos. Las locals les recuerdan que ixo no da dreito a fer lo que a cada ún le pete, que las campanas suenan a la hora que suenan y que la luenga d’a tierra ye la que ye.

En Sallent, en lo Pirineos Sur, videmos una actuación. Una moceta, de Madrit, presentó una canción destacando lo suyo mesetario orichen y con un discurso, victimista de tot, sobre cuánto se odiaba a las de Madrit difuera de Madrit. Penando por que «en provincias» fuesenos asinas, que ella no se sentiba de garra cabo, que qué yera ixo de «las radices» y cosas asinas. Toda la replega de topicos cosmopaletos. Por empatizar un poquet, cosa que ella no pareixeba disposada a fer con las baturricas que l’ascuitabanos, prebé de solidarizar-me.

A lo cabo y a la fin, no lo tiengo tant difícil, en estar puma y cheposo. La primer condición ye por tener casa en Cambrils, un d’ixos lugarons d’a Costa Daurada catalana que malas que arriban las primeras calors rebuteixe de manyos que, beluns d’os cambrilenses, califican como Putos Manyos y, d’astí, Pumas. Ixe lugar a on que tampoco no he sentiu ixe refús que, de cabo ta cuan, en charran en l’Heraldo. Talment, entre atras razons, porque no soi d’os que entra en la botiga exichindo que le atiendan en castellano. La segunda, la de cheposo, me la dicen en puyar ta Uesca u t’o norte d’o país. Ista sí que la he sentida mas, tot y que bellas poquetas vegadas.

En veyendo las actituz d’os mios conciudadans en viachar, no se me fa raro. Reproducimos, punto por agulla, los comportamientos que en atras partes acumulan a los madrilenyos. Que aquí, en tener tant poco turismo d’a capital espanyola, les gosamos enguerar a vascos y catalans, que d’ixos sí que en tenemos a trompicuesco. No ye una cuestión d’orichen, en ye d’actitut. Ababols, por desgracia, n’i hai por tot. En Madrit, Euskal Herria, Catalunya y, prou que sí, en Zaragoza. De chent que creye que deixar cuatre perretas en bel puesto le da dreito a tratar a tot lo mundo como le pete. Chent que, por un regular, tamién trata a la resta igual en lo suyo puesto d’orichen.

Entiendo los problemas que causamos los turistas. Entiendo lo que i hai dezaga de que me digan puma u cheposo. Prebo, cuan viacho, d’estar un visitant mas que no un turista. De no dar guaire mal y adaptar-me a lo que i haiga, me faiga mas u menos goyo. De que lo nombre d’a mía quiesta y immortal ciudat no s’asocie con la purria que de cabo ta cuan veigo por astí. ¿Lo conseguiré? A fe que no de tot, pero faré tot lo que pueda.

Fa falta muita empatía, cal cambiar ixa ideya tant ixemenada de que si pago tiengo dreito a cualsequier loquería que se t’ocurra. Y cal tamién que s’entienda que, en la mayoría d’os casos no i hai garra motivación xenofoba sino una rebelión contra lo sentimiento – y a sobén realidat – de que mientras la temporada turistica la chent d’os lugars de destino deixa d’estar ama d’a tierra suya.

domingo, 27 de agosto de 2023

¿Qué nos pasa a los de cuaranta-y?

Sobre l’escenario de Lanuza un mozo fa beatbox entre que imos entrando en lo recinto. Ye un crack, un maquina, un titán. A lo canto suyo, Rapsusklei aguarda, mirando-se-lo entre que se preta una copa acoflau en un sillón. A l’arreu, va el. Feba sieglos que no l’ascuitaba y me deixa enarcau. ¡Ya que l’hese visto mas vegadas! Tot un espectaclo de rimas y mesmo de baile. «¿Querez ascuitar lo nino d’a selva?» nos pregunta, y lo publico responde con firme estrapalucio. Quita de bel cabo una casqueta d’a on que penchan las suyas miticas rastas, ixas que tiempo habe le furniban d’a inconfundible farcha con que dondiaba por lo barrio. Fa cancions d’antes mas, de cuan el, y yo, y muitas d’as presents yeranos empecipiando a abandonar l’adolescencia. A sobén agarrapizando-la de firme, mirando de que no’n eslampase. Sigue con lo repertorio y nos recuenta que lo pasó malament. Drogas, ansiedat, depresión. Avienta la casqueta con las rastas, remeranza d’un tiempo que ha quiesto deixar astí, en lo pasau, y mirar-se ent’o futuro con la suya nueva manera d’afrontar la vida. Un conciertazo. Tot un trobo.

Los pipas invaden l’escenario y aprestan los cataticos de Los Chikos Del Maíz. Amaneixen con las primers notas d’a canción que ubre lo suyo zaguer disco Yes, future: Ecos de un futuro pasado. I cuentan la mesma historia. Drogas, ansiedat, depresión, sentir que no vales. Sindrome de l’impostor, que le dicen agora. Abaixo me trobo con amigos d’aquí, d’astí y d’allá. Muitos compartimos historias parellanas, con diferents proporcions d’a mesma receta, con lo mesmo agradeiximiento a las terapeutas de a las que mas d’un le debe la vida mesma.

Tornando t’a furgo en charramos y me pregunto por qué tantos d’a mía cheneración imos asinas. ¿Ye por la edat? La crisi d’os 40 ye jodida y no sé si los míos cincuentenos chirmans pasoron por cualcosa pareixida fa diez anyos. ¿Ye cheneracional? ¿Teniemos una choventut y tenemos un present que nos leva ta isto? ¿I hai una component política? A la fin, toz levamos una patacada d’anyos d’antifaixismo pa acabar cremaus y veyendo a la chovenalla fendo-se la bamba de portiar la estanquera en lo maniquiello. La definición grafica de fracaso.

Arribamos en la furgo sin garra conclusión, como de cutio. A nonón, que s’ha feito tarde y manyana i hai día de borina fura. Tament soneye con los días d’a mía varrenada y borinera adolescencia. U talment con los días a venir que, d’una manera u atra, conseguiremos que brilen muito mas que no lo pasau.

jueves, 24 de agosto de 2023

Vrano galvanot

Si yes d’as personas que leye a sobén iste blog, que ascuita lo programa de radio u que me sigue en rez, ya habrás notau que en zagueras he publicau bien poco. Podría decir que he iu a saber qué aqueferau con prochectos y costodias. U que yera fendo treballo asociativo que no me deixaba tiempo pa las mías movidas personals. La realidat, manimenos, ye que m’he estau tocando la figa como nunca antes en la mía vida.

Por circunstancias laborals, iste anyo, y pareixe que toz a venir, he teniu seis semanas de vacacions. Que lo maximo que heba teniu dica agora no heba pasau d’os vinte días. Malas que lo sabié, prencipioron a fochar las mías neuronas en lo ciento de fayenas que podría aproveitar pa fer. Me veyeba rematando lo libro que empecipié a escribir fa bel mes, u fendo ixa web que siempre he quiesto fer a on que s’arroclase blog, radio, video, venda de libros y lo que vaiga fendo, u escribindo un ciento de nuevos articlos con que dar ferrete tot l’agüerro, u gravando recursos radiofonicos pa no ir esparpellau tot l’anyo. 

Miau.

Los primers días, que no feba ni pon, m’aturmentaba. Me sentiba un galván, un malfurriador de tiempo, teneba buen rau-rau por no aproveitar toda ixa patacada de tiempo que las vacacions m’ofriban. En una d’as mías frecuents uelladas por instagram me trobé con una publicación d’una dibuixant (lo siento, no la he trobada y no remero quí yera) a on que deciba «normalicemos no fer cosa en vacacions». Por bel día me resistié. No tiengo guaire claro en qué momento, ni por qué razons, pero poco dimpués lo normalicé. Decidié deixar de pensar en los mil prochectos, en lo capitol siguient d’o libro y en lo programa de radio. Me fixé la zaguer semana antes de tornar t’o treballo pa fer lo que se podese y m’adediqué a disfrutar d’o tiempo libre. Tanimientres, a folgazar.

Sisquiá puedo decir que haiga leyiu un ciento de libros, u vistas mil series ni ascuitaus no sé cuantos podcasts. La verdat ye que simplament he aproveitau lo tiempo estando-me con la mía parella, compartindo buenos ratez, en viaches no guaires aluenyaus y tamién por la rusient ciudat.

Cuento que isto tamién tos pasa a muitas d’as que leyez lo blog. Mas que mas a las activistas, que siempre somos pensando en fer «ixa fayena» que imos deixando pa cuan lo treballo nos ampre una miqueta de tiempo. Pero tamién a las que, malas que tenemos un ratico libre, aproveitan pa fer una nyapa de casa u entrenar como si tenesen las olimpiadas a l’atra semana, u emplir de contenius los suyos rez socials.

D’iste vrano me levo muitas cosas buenas: conciertos, libros, viaches y muitos buens ratos compartius con Arale. Pero cuento que no ixublidaré nunca lo vrano que aprendié a estar-me tranquilo zanganiando y sin penar.