Mostrando entradas con la etiqueta racismo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta racismo. Mostrar todas las entradas

jueves, 12 de diciembre de 2013

Latas de Coca cola y xenofobia en o Heraldo

Chiste de Mel, en o diario de Cadiz
O libel que ye conseguindo Heraldo en o suyo "periodismo" ye penible. Pero encara más penibles son qui meten comentarios en a versión dichital, u belunas d'as que fan cartas t'o director. As lectoras dicen tamién muito de un meyo de comunicación. Hue, tos proposo un chuego. Contino traduzco una carta que leyié en l'Heraldo d'o 5 d'aviento. Bi ha una parti común, y dimpués tos doi tres versions ta que'n triguetz qual d'ellas ye a verdadera. O titol d'a carta no lo meto porque da pistas:

Parti común:
Plego de tornar ta casa mía de fer a compra en un supermercau de Zaragoza y soi carranyau de tot. Una marca de bebidas tien una promoción a on que as latas d'os refrescos suyo son rotuladas con nombres propios. En ir a mercar un d'ixos refrescos bi heba bellas quantas latas que yeran difuera d'os envoltorios de plastico.

Version 1:
Os nombres que más vegadas he visto yeran Ezequiel, Benjamín, Samuel, y Abraham. Comprebo as tres latas que queda en a mia fresquera y en dos i mete Gabriel y en l'atra, Isaac. En Espanya, y más en Aragón que ta ixo a suya presencia estió prou important, somos fartos de que a comunidat chodiga nos quiera colonizar culturalment. A presunta normalización cultural y lingüistica  que en ixa comunidat se'n fa referencia no ye que una imposición que no somos dispuestos a tolerar. Soi convenciu de que en Zaragoza no voi a trobar latas con nombres musulmans u eslavos.¿Por qué nombres chodigos? Digan-me si no ye guaire facil que dende a distribuyidera se clasifiquen as latas que se ninvian difuera de Israel.

Versión 2:
Os nombres que más vegadas he visto yeran Mohammed, Yasmina, Fátima y Nadia. Comprebo as tres latas que queda en a mia fresquera y en dos i mete Mohammed y en l'atra, Zaira. En Espanya, y más en Aragón que ta ixo a suya presencia estió prou important, somos fartos de que a comunidat musulmana nos quiera colonizar culturalment. A presunta normalización cultural y lingüistica  que en ixa comunidat se'n fa referencia no ye que una imposición que no somos dispuestos a tolerar. Soi convenciu de que en Zaragoza no voi a trobar latas con nombres angleses u chodigos.¿Por qué nombres arabes? Digan-me si no ye guaire facil que dende a distribuyidera se clasifiquen as latas que se ninvian difuera d'o Magreb.

Versión 3:
Os nombres que más vegadas he visto yeran François, Jean-Paul, Yvette y Marie. Comprebo as tres latas que queda en a mia fresquera y en dos i mete Pierre y en l'atra, Claudine. En Espanya, y más en Aragón que ta ixo somos vecins y los hemos de soportar de contino, somos fartos de que dende Francia se nos quiera colonizar culturalment. A presunta normalización cultural y lingüistica  que en ixa comunidat se'n fa referencia no ye que una imposición que no somos dispuestos a tolerar. Soi convenciu de que en Zaragoza no voi a trobar latas con nombres angleses u polacos.¿Por qué nombres en francés? Digan-me si no ye guaire facil que dende a distribuyidera se clasifiquen as latas que se ninvian difuera de Francia

Qué nazi suena tot, no? Un poquico de xenofobia y ixas cosas. Pareixe que qui escribe tien alerchia a los chodigos, os musulmans u os franceses en cada caso. No quiero pensar qué pasaría si una carta asinas plegase en l'Heraldo. Cuento que no la publicarían, ¿no?. Pero si a comunidat que se refusa ye atra.... cambean as cosas. Tos he mentiu y as tres cartas yeran falsas. A verdadera ye contino:

A carta orichinal: Rotular en castellano.

Plego de tornar ta casa mía de fer a compra en un supermercau de Zaragoza y soi carranyau de tot. Una marca de bebidas tien una promoción a on que as latas d'os refrescos suyo son rotuladas con nombres propios. En ir a mercar un d'ixos refrescos bi heba bellas quantas latas que yeran difuera d'os envoltorios de plastico. Os nombres que más vegadas he visto yeran Laia, Marc, Mireia y Joan. Comprebo as tres latas que queda en a mia fresquera y en dos i mete Jordi y en l'atra, Joan. En a resta d'Espanya, y más en Aragón que ta ixo somos vecins y los hemos de soportar de contino, somos fartos de que dende Catalunya se nos quiera colonizar culturalment. A presunta normalización cultural y lingüistica  que en ixa comunidat se'n fa referencia no ye que una imposición que no somos dispuestos a tolerar. Soi convenciu de que en Zaragoza no voi a trobar latas con nombres vascos u gallegos.¿Por qué nombres catalans? Digan-me si no ye guaire facil que dende a distribuyidera se clasifiquen as latas que se ninvian difuera de Catalunya.

Agora a muitas ya no les pareixe tan xenofoba, ¿no? Contra os catalans vale tot y en Heraldo te publican tot. Y si ye contra ciclistas que charren catalán, ni te digo! :-)


No se quí me dició quan yera en a escuela u l'instituto, fa muitos anyos, que, ta saber si bella cosa yera racista u xenofoba, quan charrase de bell colectivo humano, lo sustituyise por os chodigos, y si sonaba nazi, yera racista. Fetz a preba con as vuestras amigas microracistas (u racistas) y viyeretz que buen ratico pasatz.

Qui ha escrito isto, que firma como Fernando de Lorenzo Cuenca, tien una malotía que se diz xenofobia, y que en ista expresión en concreto, se diz catalanofobia. Cuento que tamién será racista con atros colectivos de humanos, pero ixo ya ye nomás una suposición.

Quantas cosas a preguntar-le a Fernando. ¿Que t'importa que una interpresa privada meta os nombres que l'agane en as latas suyas? ¿Tanto te molesta a pluralidat lingüistica que mesmo te fa mal a os uellos viyer nombres en catalán? ¿Tan fundo ye o tuyo racismo que has de escribir a un periodico ta queixar-te de que en as latas de Coca Cola mete Jordi? ¿Creyes que bi ha un complot catalán, menau por CiU, ERC y os vampiros diurnos ta fer dentrar latas de Coca Cola con nombres catalans en Aragón? ¿Creyes que os ninos, en viyer ixos nombres en as latas, se convertirán en catalans independentistas homosexuals ciclistas feministas ecolochistas u bella cosa mesmo pior? ¿Sabes que difuera de Catalunya tamién bi ha chent que mete a los suyos fillos Laia, Marc, Mireia, Joan y Jordi? Yo en conoixco un Jordi, un Marc y una Mireia aragoneses, ¿no tienen "dreito a lata"?

Ixa posición, me pienso que ye más cutiana que no nos pensamos y cal combatir-la. Fa bells anyos, en Andorra (Teruel), una conoixida se queixaba porque en una botiga una mai le charraba a lo suyo nino en catalán. Una charrada que, encara que en voz alta, yera privada. Y a zagala se'n queixaba porque charraban catalán en publico. ¿De verdat yes tan alparcera como ta que totz haigamos de charrar a tuya luenga ta que t'enteres d'o que decimos? ¿De verdat ye o catalán tan indescifrable? ¿Dirías lo mesmo y te carranyarías si charrasen en anglés u francés?

Entre que no tiengamos claro que tot ixo ye xenofobia igual como odiar a qualsiquier atra comunidat humana por razón d'a suya identidat nacional, relichiosa, rasgos cheneticos, identidat sexual, etc... , mal lo levaremos.

De rematadera, pencho aquell mitico "Me digo Josep Lluis aquí y en a China Popular"...




sábado, 24 de diciembre de 2011

...pero yo lo digo

Belen Esteban, tot un eixemplo de "peroyolodigo"
En iste proceso de "odio tot" nadalenco, remero una d'ixas frases que tanta pampurria me fa. Ye mas que una frase, ye toda una actitut y una d'as fateras mas estendilladas y que mas niervudo me meten en zagueras. Charro de quan una frase remata con "... pero a lo menos yo lo digo". En existen de versions como "... pero yo lo reconoixco" u "yo voi de cara".

Va sustituyindo china chana a "yo soi racista pero", cambiando-se por "yo soi racista pero a lo menos lo digo". Ai, si Hitler hese avisau de lo de l'Holocausto. Agora toda la dreita podría chustificar-se "siente!, a lo menos lo heba dito!".

Me importa igual si lo reconoixes u no, yes igual de racista. Antimás puet estar que sigas más u menos hipocrita, pero racista en yes, que ye lo que me importa... Iste nadal soi seguro que lo voi a sentir. Más d'una vegada, me pienso. De feito voi a twittear (chiflar???) cada vegada que lo sienta. Estatz-tos a la tisba...

miércoles, 11 de mayo de 2011

Ampraus 056

China chana he iu replegando material ta bell par d'ampraus. Talment por as eleccions, a primavera u ves-te-ne tu a saber qué, pero Aragón ye bullindo de noticias, convocatorias, actividatz...



Puyalon fació fa poco un comunicau sobre a Franja y a suya anviesta sobre ixas redoladas. Alto u baixo a postura que ha levau l'independentismo aragonés dende que yo lo conoixco, pero por escrito y muito bien esplanicau tot. Lo texto lo tenetz aquí. ¡Y que siga tan dificil d'esplicar isto a tanta chent....!

Sobre academias y grafías, escribió Lluis Xavier Flores Abat fa poco en o blog de Fablans. Como quasi tot lo que se charra sobre o tema soi d'alcuerdo en bellas cosas y no pas tanto en belatras, pero ye un d'os millors textos publicaus en zaguerías. Sin alticamar-se ni una parola más fura que no a d'antis.Un clamamiento a entender-nos entre todas as fablans, a la nuestra unidat y a empentar entre todas ixe esdevenider que s'ha ubierto con a proclamación (encara no oficial) de l'academia d'a luenga aragonesa. Ta reflexionar y pensar-ne.

19 de mayo. Apuntatz-tos ista calendata en as vuestras achendas. De tardis Xavi Sarriá presentará a versión en castellano d'o suyo libro “Bienvenidos al paraíso” en la librería La Pantera Rossa de Zaragoza. Tamién ixa mesma tardi ye o primer cabo d'anyo d'A Flama. A crepería tabierna que en ixos 365 diyas si fa u no fa, s'ha convertiu en un puesto de trobada ta muitas personas d'os movimientos socials de Zaragoza y un poquet tamién de tot Aragón. Lo celebrarán con una borineta bien plena de sospresas. Tamién podetz aprofeitar ta viyer a exposición que ye organizando Lurte mientres tot lo mes, con unas fotos bien pinchas d'a colla vestidas d'almugavars en a placha, en plan conquerindo Neopatria. Asinas que astí nos viyeremos. O diya 20 caldrá descansar-se un poquet porque remeratz que o 21 ye o mundialet anti racista. Tenetz o cartel y más info en o canto dreito d'iste mesmo blog, baixo o titol de “A convocatoria”. Dimpués de toda a participación que bi habió en as dos primers edición cal que ista rebuta d'anti racistas. Encara no ha feito as tres anyadas y ya ye un clasico. Norabuena a las mais d'a ideya!

A porra electoral que publiqué fa diyas en iste mesmo blog ya ha teniu bells participants. Un par de cosas cal adhibir. La una, que si no publicatz con o vuestro nombre / nick y queretz participar-ie, me invietz un correu dicindo qui sotz, u no tos podré convidat a la biera. A segunda, que ye de dar, ye que o plazo remata o diya 20 a meyanueit. Si queretz informar-tos más sobre as elecciones dende atra anviesta, La Enredadera en ferá un debat iste domingo. Bi son convidaus chent d'os verdes, CHA, IU, Puyalon, y chent que esfiende l'abstención u atras opcions. A fe a fe que será intresant.

Continando con ixe domingo, o rete de colectivos socials d'Aragón convoca una manifestación baixo o lema: “Aragón: esfender o territorio, cambiar o modelo”. O manifiesto ye, tamién en aragonés, en o blog suyo. Astí podetz leyer as reivindicacions que fan. Nos i viyeremos!

Como de cutio, remato con un video. Una colla que conoixié de casualidat en o quiosco d'o Parque Bruil: Gogol Bordello. Muito gran!


martes, 11 de enero de 2011

En leyendo... Identidades asesinas (II)

Asoben me trobo con o discurso xenofobo de "Vienen t'aqui y han de fer-se a os nuestros costumbres, no pas de revés". Fa poco me lo trobé en una persona que no m'asperaba que estase asinas. La consideraba más intelichent y comprensivo, más que más estando que ye un forano (catalán, en concreto) vivindo en Zaragoza. Lo primer que goso de preguntar en istas ocasions ye si quan charra d'os costumbres nuestros, charra d'os suyos u d'os mios, que no gosan estar nian parellanos. Tamién le recomendaría iste libro y iste troz que pencho contino.


Amprau de Identidades asesinas. Amin Maalouf. Edición en castellano de Alianza editorial, mayo de 2004. Pachinas 56 a 58.

Una vez más, la palabra clave es "reciprocidad": si acepto a mi país de adopción, si lo considero como mío, si estimo que en adelante forma parte de mí y yo formo parte de él, y si actúo en consecuencia, entonces tengo derecho a criticar todos sus aspectos: paralelamente, si ese país me respeta, si reconoce lo que yo le aporto, si a partir de ahora me considera, con mis singularidades, com parte de él, entonces tiene derecho a rechazar algunos aspectos de mi cultura que podrían ser incompatibles con su modo de vida o con el espíritu de sus instituciones.

El derecho a criticar al otro se gana, se merece. Si tratamos a alguien con hostilidad o desprecio, la menor observación que formulemos, esté justificada o no, le parecerá una agresión que lo empujará a resistir, a encerrarse en sí mismo, dificilmente a corregirse; y a la inversa, si le demostramos amistad, simpatía y consideración, no solamente en las apariencias sino con una actitud sincera y sentida como tal, entonces es lícito criticar en lo que estimamos criticable, y tenemos alguna posibilidad de que nos escuche.

¿Pienso acaso, al escribir estas palabras, en controversias como la que se ha producido en varios países sobre el "velo islámico"? No es lo esencial, aunque sí que estoy convencido de que los problemas de este tipo serían más fáciles de resolver si las relaciones con los emigrados se abordaran con un espíritu distinto. Cuando sienten que su lengua es despreciada, que su religión es objeto de mofa, que se minusvalora su cultura, reaccionan exhibiendo con ostentación los signos de su diferencia; cuando por el contrario se sienten respetados, cuando perciben que tienen un sitio en el país que han elegido para vivir, entonces reacciónan de otra manera.

Para ir con decisión en busca del otro, hay que tener los brazos abiertos y la cabeza alta, y la única forma de tener los brazos abiertos es llevar la cabeza alta. Si a cada paso que da una persona siente que está traicionando a los a los suyos, está renegando de sí misma, el acercamiento al otro estará viciado; si aquel cuya lengua estoy estudiando no respeta la mía, hablar su lengua deja de ser un gesto de apertura y se convierte en un acto de vasallaje y sumisión.

Volviendo brevemente a la cuestión del "velo", estoy seguro de que se trata de un comportamiento nostálgico y retrógrado. Podría extenderme mucho para explicar por qué pienso así, a la luz de mis convicciones y recordando diversos episodios de la historia del mundo árabe musulmán y de la larga lucha de sus mujeres por la emancipación. Pero sería inútil, pues no está ahí el meollo de la cuestión. No está en saber si nos enfrentamos a un conflicto entre arcaísmo y modernidad, sino en pensar por qué, en la historia de los pueblos, la modernidad se ve a veces rechazada, por qué no se percibe siempre como un avance, como una evolución positiva.

martes, 9 de febrero de 2010

4F y o mundialet antirracista

Nomás penchar dos videos que he visto en istos diyas. O primer, o d'a manifestación por a libertat d'os engarcholaus por o 4F y o segundo un resumen d'o mundialet antirracista, plen de totz ixos buenos momentos que bi habió. Muitas gracias a LosingArt por fer istas alfayetas, que fa muito goi de tener istos videos ta remerar y espardir as luitas.


Manifestación por la libertad del 4F from losingART on Vimeo.





I Mundialito Antirracista de Zaragoza from losingART on Vimeo.

martes, 30 de octubre de 2007

Y si no ese saliu en a TB?

Enrestidas faxistas bi ha arrienda toz os cabos de semana por tot lo mundo. Fa poco a chen se miraba enluzernada enta Israel por ixos nazis que i eban aparexiu que foteban lapos a chodigos, musulmans, pobres y, a la fin, a tot qui se trobaban. Agora, fa pocos diyas a chen enluzerna tamién con o matután ixe que agredió a la mozeta sudamericana.

En iste mundo de imachens a informazión no ye cosa sino leba de compañía unas sucosas imachens que toda a chen en charre a o diya benién. Os rufierters, ixas personas tan saputazes, carrañan a o mozet que se quedó chelau sin fer cosa ta esfender a la pobre zagala. Me fería asabelo goyo beyer a toz ixos en ixa situazión a beyer que feban tan baliens que se troban en os platós de TB.


Pero lo pior ye que, como siempre, si no bi ese abiu una camara que lo grabase, toz tan tranquilos. Ixa mesacha ese marchau ta casa suya, o tontolaire tan tranquilo y no bi abría garra “alarma sozial”, que le dizen. Como deziba no se qui, lo que no aparixe en a TB no ye notizia.


Mesmo pior ye como charran d’o problema en as telebisions de tot l’Estau. En os programas d’analis politico parix que isto ye cosa de cuatro barrenaus sin mica organizazión u en tot caso d’una “tribu urbana”. En os programas sensazionalistas puros (os d’analís pulitico tamién en son, encara que un poqeut menos) as trazas que fan serbir ta charrar d’iste caso son ta plorar... u ta cremar-les o estudiet. Remero ixos diyas que se feba lo de “Curso de Etica Periodistica” en Caiga quien caiga. Agora bi ha unatro programa que, de bella traza y de cabo ta cuan, tamién fa ixa funzión. Abaxo podez beyer o bideo de o programa Se lo que hicisteis an que charrón d’isto (prenzipia allá t'o minuto 2:00 y contina en unatro bideo).
Agora nomás cal asperar t’as manifestazions (faxistas y antifas) d’o 20-N y beyer como las fan por a TB. Será curioso, más que más, porque ye bien probable que ta ixas calendatas dengún no remere ya a o boque iste d’o metro.