Mostrando entradas con la etiqueta Izquierda. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Izquierda. Mostrar todas las entradas

martes, 20 de junio de 2023

Cluixiuesos, morals d'izquierdas y atras cosas. Tierra de barrenaus 9x20

Zaguer programa "normal" d'a temporada a on que trayemos un capitol clasico pleno de contenius. Antes d'empecipiar, tos doi las gracias a toda la chent que nos ascuitaz por fer posibles istos (cuasi) 150 programas y a todas las personas que tos pasez por la Feria d'o Libro de Zaragoza en istos días y me faciez arribar tot lo carinyo d'as lectoras. Sin los vuestros animos, no sería posible Tierra de barrenaus.

Tamara traye, en la suya sección medioambiental, un d'os temas polemicos d'istos días: la suspensión d'o programa de reintroducción d'o cluixiuesos en lo Mayestrato. Aproveitamos pa explicar un poquet cómo se ye recuperando ista especie menazada y cuals son los problemas derivaus d'a proliferación d'aerocheneradors por tot y, en concreto, por ixa parte. 

En istos días de pactos d'a izquierda a on que se charra muito de nombres y menos d'ideyas - d'atra man lochico por los tiempos que s'han imposau - traigo un articlo de Alfredo González-Ruibal publicau en abril en Público y que he considerau bien intresant y atemporal.

En iste mes tant literario no podeba deixar de meter un relato locutau. En iste caso, ye Caparra, un d'os que fan parte d'o reto Inktober de 2021 y que replegué en lo fanzine "L'aragonMés" que podez conseguir en Nogara. 

La parte mosical s'imple con cuantos grupos que sonarán en lo PIR, l'Aplec dels ports u lo Poborina Folk. Ubrimos lo calaixo d'a canción marxista por tercer vegada pa ficar-ie tot un temazo d'Aviador DRO de 1983 y, con ixa canción deixamos toz los calaixos con tres temas. Lo cuarto de cada un - canción pifola, movilizadera, buenrollera u marxista - los ubriremos en lo siguient programa, lo que fa lo numero 150 y pa lo qual tos convidamos a fer-nos arribar las vuestras propuestas mosicals.

Recuerda que puez ascuitar toz los programas en IvooxSpotify y la web de Radio Topo.

Programa #149

jueves, 26 de enero de 2023

Vivir la carrera

A monico y sin masa estrapalucio, los colectivos y organizacions socials y d'izquierda imos perdendo la carrera. No lo digo en lo sentiu de que se pierda refirme popular. Creigo que si fa u no fa somos tant bien, u tant mal, como fa bella decada. Pero sí hemos dispareixiu en buena mida d'a carrera. L'autochestión d'espacios culturals y d'ocio y la ocupación de l'espacio publico yera antes mas una prioridat. Talment tamién una necesidat, en no existir la patacada de formas de comunicación que tenemos agora. Substituir los retz socials fisicos por los virtuals ye, en la mía opinión una grieu error que nos ye pasando factura. La comunicación ye de tot diferent, perdendo las posibilidatz de debat, empatía y interpretación d'o luengache no verbal que sí que i hai en lo mundo fisico. Trobar-nos en las carreras, prener-las, tener un ocio no mercantilizau, intercambiar opinions, circumstancias vitals, vivencias... ye tot menester si queremos construyir barrios vivos y sociedatz sanas.

Las fiestas d'a Madalena son buen eixemplo d'ixo. China-chana, dende lo concello s'ha iu enrestindo contra un modelo autochestionau y participativo que yera sinyalero en la nuestra ciudat y que contaba con un gran exito adintro y difuera d'o barrio. Manimenos no reblamos y iste anyo empecipiamos dende ya a organizar la nuestra Semana cultural que, como siempre, se fará pa lo solsticio de verano. Lo 4 de febrer empecipiamos con un vermutico pa veyer-nos las caras, fer partache de todas ixas vivencias y prencipiar a organizar-nos. Fará honra, tamién, pa replegar bella perra que pague las pinyoras con que lo concello preba d'acotolar los nuestros actos. Y antimás d'a minchanga y los traguetz tendremos la mosica que nos proposarán las Sororitrap. De tot isto, y muito mas, charraremos en l'onceno programa de Tierra de barrenaus radio. Tanimientres, comparto lo manifiesto que s'ha feito pa ista primer convocatoria. ¡Nos veyemos en las carreras!  

MANIFIESTO: ¿Nos deixará lo concello vivir la carrera?

En lo barrio d’a Madalena somos de vivir la carrera, de compartir con vecins y vecinas arte, cultura, mosica, folclore u reivindicación.

Pero en zagueras qualsequier prebatina d’actividat en las carreras, beluna arradigada dende habe decadas como la chera de solsticio de verano, se traduce en pinyoras, se prohibe dreitament u se mete toda mena d’entrepuces burocraticos que las fa inviables.

Qualsequier actividat que no siga institucional, ye claro. En ixa cerra que las personas vivimos en libertat y en la que demandamos lo nuestro dreito a expresar-nos.

Una d’as zagueras tongadas de pinyoras arribó en la pasada Semana Cultural d’a Madalena con tres que en metioron a los tres actos mayoritarios que se facioron en diferents puntos d’o barrio. Tres pinyoras quasi a l’arreu que, tot y que buena emprenyadura economica, nos nos empachará de seguir con lo desarrollo d’unas chornadas como son la nuestra Semana Cultural, que suposa 34 edicions d’historia viva d’iste barrio.

Nos dan notorio tamién de que mientres lo Pilar i habió pinyoras pa las barras populars y dificultatz arrienda pa fer actos en la carrera. Un empandullo de papelamento que leva meses pa organizar un simple concierto en la carrera u bella punchada de baldes.

La zaguer prohibición estió la d’a chera de Sant Antón en Torrero.

L’agravio comparativo ye considerable.

Pa Fiestas d’o Pilar qualsequier acto organizau por lo concello se puet sentir dende meya ciudat con un estrapalucio que supera prou lo limite permitiu.

Se puet tallar lo trafico pa celebracions relichiosas, afectando a catolicos y no pas. Se pueden fer petar toneladas de polvora u montar un recinto ferial que prene Val d’Espartera dos semanas.

Pero para cuenta con montar una verbena u vermú respetando con ficancia los horario, que siempre lo femos, u prebar de recuperar fiestetas populars perdidas como la Chera de Sant Antón u la de Solsticio de Verano. Las cheras populars, d’atra man, tampoco no podioron fer-se en lo barrio de Torrero, a on que levan decada arroclando a milenta personas.

Tot ye entrepuces burocraticos y emboliques de man d’o mesmo concello que, por eixemplo, montó una chera en lo preto d’a Plaza Sant Francho.

Queremos recuperar la carrera, vivir-la, fer-la nuestra y convidar a que tot lo mundo lo faiga.

Estar una bufada d’aire fresco dillá de pinyoras y prohibicions de toda mena. Pero tamién queremos convivir y respetar lo decanso d’as nuestras vecinas. Que si existe bell problema podamos charrar-ne en cuenta de ninviar a lo guardia con la charrasca. Siempre lo dialogo antes d’o castigo.

Vivir la carrera, estar carrera y convivir. ¿Te i apuntas?


 

 

sábado, 12 de diciembre de 2020

Luitar solenco

Fa poco leyeba a un conoixiu fer-se a bamba de “estar un francotirador” y de “no casar-se con dengún”, prebando de fer veyer una suposada independencia u neutralidat en un conflicto. Ixa ye una actitut bien común y que cada día cuento que s’ixemena mas. L’individualismo, potenciau por lo trunfant neoliberalismo, ye ganando espacios por cada día y la organización y lo colectivo resiste de mala manera. Me sorprende, manimenos, las personas d’izquierdas que prenen ista actitut como buena u mesmo rebelde, proclamando-se lupos solitarios, ronins, James Deans d’a nuestra era.

Mesmo la metafora ye mala. Un francotirador, por un regular, ye una parte mas d’un exercito u un cuerpo armau y, como tal, fa parte d’un equipo y cumple las ordens d’os superiors u d’a persona que los organice. No s’adedica a foter tiros concieterament a qui le rote. Los lupos solitarios pateixen a-saber-lo ya que, igual como los humans, son sers socials que aprecisan d’atros companyers pa poder vivir. La prioridat d’un lupo solitario, precisament, ye trobar companyers pa formar una nueva familia. Mesmo los ronins, samurais sin amo, no ye que no en tenesen porque no queresen servir a dengún. La mayoría yeran por herencio u por haber estau refusaus por lo suyo sinyor.

Los sers humans somos sers socials. Aprecisamos d’atros d’a nuestra especie pa sobrevivir y relacionar-nos. La soledat ye causa de muitismas malotías. Ye toda una pasa d’o nuestro tiempo que prebamos, conscientement u no pas, de combatir por cada día. Prou que aprecisamos momentos pa nusatras mesmas y que i hai chent mas solitaria que no atras. Pero ixa necesidat ye present y incontestable.

La izquierda radical ye una opción minoritaria. D’ixa circumstancia, indeseyable por definición, pareixe que se'n haiga feito virtut. Femos, a sobén, un exercicio de superioridat moral a on que somos las que “nos salimos d’o rabanyo”, las que hemos “ubierto los uellos”, como si toda la chent que fa parte d’as opcions mayoritarias no tenese criterio propio. Que en muitos casos ye asinas y no pas en muitos atros. Ixe sentimiento d’estar mas agudo que no dengún se leva ta l’entorno cercano y, qui no milita en garra cabo se veye a ormino a si mesmo como un ser de luz, immaculau, que puet y quasi ye en la obligación de sinyalar tot lo que fan mal los colectivos y los "sers alienaus" que en fan parte.

Fer parte d’un colectivo u d’una organización sí que ye una virtut. Significa estar capable de chuntar-te con atras personas con los mesmos intreses, de debatir, de construyir chuntas y de conseguir cambiar la realidat. Nomás en colectivo se pueden cambiar las cosas. Lo mito de “la persona que lo cambea tot” ye por un regular ixo: un mito. Acatar decisions colectivas no significa renunciar a los prencipios d’un. No ye casualidat que los neoliberals y lo cunyadismo de toda mena se califiquen tant a sobén como “librepensadors”, acumulando-se una pretendida independencia ideyolochica que les aparta d'a resta, corderetz que repetimos lo que diz l'asembleya, comité u lo que tiengamos. L’individualismo ye precisament lo que define a uns y atros.

Las organizacions d’izquierda no son, u no habrían d’estar, que medios pa conseguir los nuestros obchectivos. No son, u no habrían d’estar, capilletas dogmaticas a on que respuliar un amén a lo que digan los liders - electos u “naturals” - si no espacios de debat. Fer parte d’una no ye un voto relichioso que te i vincle pa cutio, sino entender a on se puet fer mas honra en cada momento d’a vida y d’a luita. Garra organización no ye perfecta, igual como garra human no’n ye. Pero la fuerza d’a clase treballadora ye precisament en lo suyo numbro y en la suya capacidat organizativa. Cadaún no puet guaire, chuntas lo podemos tot.

Treballar en colectivo ye dificil, prou que sí. Implica renunciar a cosas, aguantar a chent que talment no estomagues, haber d’explicar un ciento de vegadas cosas que veyes caboliosas, tricolotiar-te, perder tiempo, niervols y mesmo diners. Ye en muitas ocasions una fuent de stress emocional. Pero lo capitalismo ye un enemigo bien poderoso y dengún no dició que fuese facil redotar-lo. No ye casualidat que dende lo neoliberalismo, a traviés de toda la suya producción ideyolochica y cultural, se fomente terne que terne ixas actitutz en contra d’a organización colectiva. Lo raro ye que tanto royo comparta ixa envista.

lunes, 2 de septiembre de 2019

Semper victi (Cantando Vete a Cuba, de Sons of Aguirre)

"La izquierda es como el Córdoba, derrota tras derrota". Vete a Cuba. Sons of Aguirre

Igual como la banca siempre gana, la izquierda siempre pierde. La redota ye un concepto que todas las militants d'a izquierda hemos aprendiu a asimilar como qualcosa cutiana. Estioron bien aplaudidas las parolas de Gabriel Rufián quan deciba "Yo soi d'izquierdas y levo en lo mio ADN la redota". Pareixe una condena biblica, una maldición chitana, cosas de fuerzas que no controlamos. Pero como antimás lo "redotismo" ye antirevolucionario, quasi nian podemos charrar-ne. ¿U sí?

Bella vegadas pareixe que sí, que ganamos, pero alavez las nuestras pantasmas nos fan cayer y perdemos, como siempre. Entramos en ixe estau mental que tant bien describiba A. Córdoba en lo suyo articlo pa El Salto “No pudimos”. En Aragón mesmo prenió forma de partiu, la Izquierda Depresiva Aragonesa. Y acabamos con las nuestras purgas, la chent salindo d’os partius a boticiegas y las consultas d’as psicologas a rebutir de ex-militants demandando las suyas recetas d’antidrepresivos.

Una d’as virtutz acumuladas tradicionalment a la izquierda ye la exichencia con los suyos quadros y con los cumplimientos programaticos. Ixo, que como he dito ye virtut, puet esdevenir un gran problema quan, angluciosas pa cambiar-lo tot, empecipiamos a criticar publicament y de manera bien fura a los nuestros representants, en lo minuto zero de gubierno. Muitas vegadas mesmo con mas rasmia d’a que tenemos contra lo faixismo u lo PSOE. Saber moderar las nuestras criticar y levar-las por los camins adequaus ye qualcosa que habríanos de treballar-nos prou.

Las activistas d’a cucha pareixemos a sobén dichitals. Entendemos la victoria y la redota como 1 y 0. No bi ha garra valor entre ixos dos. U ganamos de tot u perdemos de tot. Y como ganar de tot, por un regular, ye imposible, consideramos toda la resta d’estaus como un zero. Definimos como redota qualsiquier cumplimiento programatico por debaixo d’o 100 %, tot y sabendo que los programas son en muitos aspectos ambiguos precisament pa replegar lo ciento de sensibilidatz diferents que tenemos adintro.

Pa forro de bota, ixe “1”, ixa victoria total, la queremos YA. No concebimos que calga asperar. Nos sentimos tant cargadas de razón que creyemos que toda la resta d’a población veyerá con los nuestros uellos la Verdat de manera tant caboliosa como la veyemos nusatras. No cal aprestar ni dar pasos intermeyos pa arribar a fer que los nuestros cambios no sigan tant efimeros como gosan d’estar.

Ya sé que no tenemos costumbre. Diz que a la izquierda, quan ye izquierda de verdat, le deixan gubernar poco tiempo. L’enemigo ye gran y poderoso. Tien lo cauquerré y los medios de comunicación. La ilesia pa fer-le mitins totz los domingos y lo discurso hechemonico en los zaguers 80 anyos. Asinas que ganamos poco y por poco tiempo. Pero creigo que un d’os retos que habríanos de plantear-nos mas a sobén ye qué fer con las victorias. Cómo chestionar-las mediaticament, pero sobre tot, como chestionar-las internament. Pa no matar-nos, pa no escindir-nos cada diez días, pa no haber de renaixer y fer absurdos procesos de compleganza cada decada.