Mostrando entradas con la etiqueta Sons of Aguirre. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Sons of Aguirre. Mostrar todas las entradas

martes, 3 de enero de 2023

Empecipiamos 2023. Tierra de barrenaus 9x08

S'acaba 2022 y he resistiu la tentación de fer un resumen de l'anyo. Por contra, traigo un programa con a-saber-los contenius, d'actualidat, u no pas tanto. Empecipio con una editorial centrada en lo 20 d'aviento y las radidas celebracions que bi ha habiu, afundando mas en la crisi de l'aragonesismo politico que patimos dende fa anyos.

Lo nuclio d'o programa ye pleno con dos articlos bien diferents, pero que a fe que nos dan qué pensar. Lo primer va firmau por Daniel Salamero Herrera lo suyo titol ye Las fllors que no se ruixan, se mueren. Ye publicau en lo boletín Colectividad de Apoyo Mutuo y ha circulau prou por retz. Me pareixe un texto sobrebueno que mete una mica de talento en iste mundet tant varrenau de fablilandia. Si no te l'has leyiu, no te lo pierdas. Lo segundo articlo plega de man de Pablo Batalla, se titula La izquierda inquisitorial y se va publicar en La Marea lo pasau octubre. Fa una reflexión que se me fa important en un movimiento que siempre nos femos la bamba d'estar-nos debatindo terne que terne y, en zagueras, d'os cudiaus, quan no siempre ye asinas. 

En la parte literaria, locuto un d'os relatos publicaus en lo inktober de 2021, que replegué en lo fanzine L'aragoMés. Tamién tos traigo la resenya de Marea del despertar, novela que firmó, habe anyos, Roberto Malo, un d'os escritors mas alicates d'Aragón.

Tamién i hai mosica, prou que sí. Empecipiamos y rematamos con Pupil·les, una d'as bandas que mas ascuito en zagueras y que aspero te faiga sacar-te muitos prechuicios. La canción d'o programa la firma Sons of Aguirre & Scila con un d'os temas incluyius en las sesions Vamos a dormir morir todos. Lo calaixo d'a canción buenrollera lo imple en ista ocasión un tema de Suu que aproveito pa presentar un poquet lo suyo nuevo disco.

Tant de buen que haigatz pasau un sobrebuen anyo y que 2023 tos traiga cosas rebonicas. Fueras de que pase bell desastre (mas), me tendretz dando ferrete en la radio, lo blog y en bell prochecto mas que ya tos presentaré. Iste anyo trayerá novedatz, ya tos lo puedo anunciar. Y no pocas.

Recuerda que puetz ascuitar totz los programas en Ivoox, Spotify y la web de Radio Topo.

Programa #137

lunes, 2 de septiembre de 2019

Semper victi (Cantando Vete a Cuba, de Sons of Aguirre)

"La izquierda es como el Córdoba, derrota tras derrota". Vete a Cuba. Sons of Aguirre

Igual como la banca siempre gana, la izquierda siempre pierde. La redota ye un concepto que todas las militants d'a izquierda hemos aprendiu a asimilar como qualcosa cutiana. Estioron bien aplaudidas las parolas de Gabriel Rufián quan deciba "Yo soi d'izquierdas y levo en lo mio ADN la redota". Pareixe una condena biblica, una maldición chitana, cosas de fuerzas que no controlamos. Pero como antimás lo "redotismo" ye antirevolucionario, quasi nian podemos charrar-ne. ¿U sí?

Bella vegadas pareixe que sí, que ganamos, pero alavez las nuestras pantasmas nos fan cayer y perdemos, como siempre. Entramos en ixe estau mental que tant bien describiba A. Córdoba en lo suyo articlo pa El Salto “No pudimos”. En Aragón mesmo prenió forma de partiu, la Izquierda Depresiva Aragonesa. Y acabamos con las nuestras purgas, la chent salindo d’os partius a boticiegas y las consultas d’as psicologas a rebutir de ex-militants demandando las suyas recetas d’antidrepresivos.

Una d’as virtutz acumuladas tradicionalment a la izquierda ye la exichencia con los suyos quadros y con los cumplimientos programaticos. Ixo, que como he dito ye virtut, puet esdevenir un gran problema quan, angluciosas pa cambiar-lo tot, empecipiamos a criticar publicament y de manera bien fura a los nuestros representants, en lo minuto zero de gubierno. Muitas vegadas mesmo con mas rasmia d’a que tenemos contra lo faixismo u lo PSOE. Saber moderar las nuestras criticar y levar-las por los camins adequaus ye qualcosa que habríanos de treballar-nos prou.

Las activistas d’a cucha pareixemos a sobén dichitals. Entendemos la victoria y la redota como 1 y 0. No bi ha garra valor entre ixos dos. U ganamos de tot u perdemos de tot. Y como ganar de tot, por un regular, ye imposible, consideramos toda la resta d’estaus como un zero. Definimos como redota qualsiquier cumplimiento programatico por debaixo d’o 100 %, tot y sabendo que los programas son en muitos aspectos ambiguos precisament pa replegar lo ciento de sensibilidatz diferents que tenemos adintro.

Pa forro de bota, ixe “1”, ixa victoria total, la queremos YA. No concebimos que calga asperar. Nos sentimos tant cargadas de razón que creyemos que toda la resta d’a población veyerá con los nuestros uellos la Verdat de manera tant caboliosa como la veyemos nusatras. No cal aprestar ni dar pasos intermeyos pa arribar a fer que los nuestros cambios no sigan tant efimeros como gosan d’estar.

Ya sé que no tenemos costumbre. Diz que a la izquierda, quan ye izquierda de verdat, le deixan gubernar poco tiempo. L’enemigo ye gran y poderoso. Tien lo cauquerré y los medios de comunicación. La ilesia pa fer-le mitins totz los domingos y lo discurso hechemonico en los zaguers 80 anyos. Asinas que ganamos poco y por poco tiempo. Pero creigo que un d’os retos que habríanos de plantear-nos mas a sobén ye qué fer con las victorias. Cómo chestionar-las mediaticament, pero sobre tot, como chestionar-las internament. Pa no matar-nos, pa no escindir-nos cada diez días, pa no haber de renaixer y fer absurdos procesos de compleganza cada decada.