Mostrando entradas con la etiqueta Wert. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Wert. Mostrar todas las entradas

lunes, 23 de septiembre de 2013

Devantaderas, lifaras y a universidat

Ista semana, as treballadoras y estudiants d'a Universidat de Zaragoza consiguioron cabidar-nos a todas las ciudadanas buena cosa de diners, antimás d'a visita de un ministro espanyol encerrinau en externalizar a educación ta dar-le-ne a l'Opus y atras sectas cristianas, y a lo hereu d'a corona que nos sacó los nuestros dreitos nacionals dimpués d'una guerra, por dreito de conquista. Dos personas que no pintaban mica en a nuestra universidat ni en o nuestro país, y que no yeran bienvenius, como s'ha puesto viyer.

L'acto que yeran convidaus yera a devantadera oficial d'o curso universitario. Ye un d'ixos intes penibles d'a universidat que tanto fastio me han feito siempre. Como cuento que no todas las mias lectoras (las tres) habrán estau en una movida d'istas tos reconto bell poquet: A devantadera d'o curso ye un acto a on que bells quantos profes se meten os traches ridiculos istos con chaperos de colors que les fan portiar de cabo ta quan. A fe a fe sé que a la más gran parti d'ellas tampoco no les fa guaire goi fer ixa farcha, pero rai. Ixo ye nomás ta fer-se- a riseta. Dimpués, atra profesora leye o discurso de devantadera que gosa d'estar un chiquet estudio sobre bell tema d'actualidat, u no pas tanto. Mesmo bellas vegadas tien bell intrés... Y ya dimpués de bell charrazo prou institucional, plega la medolla y por lo que realment se fan ista cosas: a lifara.

Ixa ye chusto a parti que tanto criticaba, muito antis d'a crisi, y que tanto continaré criticando muito dimpués d'a crisi. Estié exercendo diferents cargos de representación d'estudiants en as mias anyadas de universidat, que'n estioron muitas. Bi heba diyas que as reunions se prolargaban mientres horas y horas. Dende lo maitin bien luego dica la nueit. En ixos casos veigo normal y lochico que a universidat pague a chenta d'as representants que, a lo menos en o caso d'as estudiants, i somos por amor a l'arte. A lo menos las que no somos liberadas, que'n son as más. Pero a chenta puet estar perfectament un entropan u un primer, segundo y postre normalet.

Manimenos, lo cutiano en ixas chentas yeran lifaras pantagruelicas, servidas por un coro de cambreras de trache, ruixiadas con vin d'o bueno y ¡vienga virolla sin talento!. Remero de viyer chent que quasi se meteba mala de tanto minchar. O pernil no gosaba de faltar-ie y o "violiner" que lo tallaba no adubiba por un regular. Tot ixo me pareixeba obsceno. No sé si agora con a crisi isto habrá cambiau u se continarán pretando ixos homenaches. Aspero que sí. Pero muito me temo que, si ye que ha cambiau, en que isto pase, si pasa, tornarán as lifaras.

Prou que ixo no tien a culpa d'a crisi, ni de l'estau d'a universidat. Pero sí ye un sintoma de ixa ideyolochía de "pilla tot lo que puedas que ye de baldes", d'ixa "picaresca espanyola" que tanto argüello fa a belun. Con tot lo que s'hese puesto cabidar de todas as lifaras mientres todas las anyadas que se han feito, bellas quantas alumnas hesen puesto tener beca, u bellas quantas becarias hesen puesto tener chornal, u bellas quantas estudiants hesen puesto tener unas practicas de clase con equipos d'iste sieglo. Ye simplament tener claras as prioridatz. 

martes, 3 de septiembre de 2013

Teleoperadoras, LOMCE y Educación

En 2009 nomás teneba un treballo de meya chornada, con un chornal baixo y pseudocomercial, ye decir, que cobraba un fixo más un variable seguntes vendeba. Como en vendeba poco, por un regular cobraba nomás o fixo. Levaba bells meses en ixa situación y me clamoron ta un d'os mayors negocios y zancochos organizau en os zaguers anyos y que creigo que ye un sinyal d'a nuestra cheneración: as teleoperadoras.  Ta conseguir-ie un puesto de treballo heba de fer antis un curso de 12 diyas, seis horas a lo diya, que dimpués nos achustarían a un 80% u asinas. No concretaban ta qué fainas, porque nian ellas lo sabeban.

Mientres os diyas que bi estié (a metat curso trobé lo treballo que tiengo agora), nos cambioron de destino final como cinco vegadas. Lo poco que nos amostraban yera ta fer servir un programa d'ordinador que feba honra nomás ta un puesto de treballo. Ye decir, que ixa formación, ya no en qualsiquier atra interpresa, sino mesmo en qualsiquier atro puesto de treballo, sería de tot inaplicable. Pero lo pior de tot estió quan m'enteré que ixe curso yera subvencionau por o Ministerio de Treballo.

O negocio ye brutal. Privatizas a telefonía, consigues un oligopolio mafioso que pacta precios, empioras o servicio dica que esdevien en un laberinto que pasa por dencima de totz os dreitos d'as consumidoras, consigues que as suyas treballaderas sigan o paradigma d'a treballadera con baixa formación y precariedat maxima y, ta forro de bota, les subvencionas cursos ta una formación de tot inutil ta qualsiquier treballadera.

As trazas de treballar son tamién o cenit d'ixas trazas de producción. En cubillars, fendo caso nomás a lo que l'ordinador mete y deixando d'un costau qualsiquier posibilidat d'empatizar con a client, de poder solucionar os suyos problemas. 

Iste ye o modelo social que esfiende o neoliberalismo. Obreras ultraespecializadas, que dependan  de traza absoluta d'a voluntat d'o patrón de tornar a achustar-las u no pas, en no tener garra conoiximiento especializau dillá d'o puesto de treballo que le i han feito a formación privada subvencionada con os diners de todas.

O ideyal renacentista de saber una mica de tot, u de a lo menos, no meter mugas a lo conoiximiento, ye hue cosa de bohemios u frikis. Leonardo da Vinci sería hue un becario de 35 anyadas que practicament no ha cotizau.

Reflexo d'isto en son as leis educativas. As peperas y as que no tamién, pero Wert lo ha feito sinyal. Con as declaracions aquellas de que caleba estudiar pensando en as salidas y en o mercau y no pas en lo que cadagún quiera, se mercantiliza o conoiximiento y s'enanta en ixa ultraespecialización absurda que ye l'alienación finitiva d'o treballo ta otri.

Cal trigar l'alumnalla antis con antis, no vaiga a estar que los de sciencias aprendan qualcosa de letras u de revés. U d'artes, que ixo ye de hippis y no leva ta garra cabo, encara que bi ha millars y millars de personas que viven u malviven d'a pintura u a mosica, igual de malament que os millars y millars d'economistas y advogaus que vomecan todas las anyadas as facultatz.

Bi ha un consenso social alto u baixo mayoritario en que ye bueno que a zaragalla faya totz os anyos que pueda en l'instituto y que tienga bella formación especializada, siga FP, universidat u qualsiquier cosa que le de conoiximientos en bella disciplina u en bella branca d'o conoiximiento. ¿Porque ixe consenso social tamién asume que ye inevitable que bi haiga zagalas "que no quieren fer cosa"? ¿Y que a ixas zagalas cal levar-las enta treballos de mega baixa qualificación? Bi ha casos inevitables, pero creigo que masiau a soben se rebla a escape. 

O sindrome d'o mayestro deprimiu por a falta d'autoridat en clase, por a falta d'autoridat debant d'as mais y pais ye una pasa que cal curar, ye de dar, pero ixo pasa por una concienciación social y por unas campanyas masivas de valuración d'o treballo que fan diya par d'atro. Ixo ye una qüestion de, probablement, decadas. Dar-le mayor u menor capacidat punitiva legal ye, como gosa de fer siempre o neoliberalismo, una prebatina de parche, que talment dé bell resultau en bell contexto por bell tiempo, pero que no va a solucionar mica. O problema d'a educación ye más en Gandía Shore, Cristiano Ronaldo, Amancio Ortega  u Luis Bárcenas que no pas en que un profesor pueda u no sacar de clase a una alumna d'a suya cada vegada más rebutient clase.

Fa poco, en una charrada, explicaban unos okupas como se autoformaban uns a atros en bells aspectos basicos de fontanería, electricidat u como compartiban os conoiximientos que cadagún teneba en cada aria de conoiximiento. En istos diyas tamién me he habiu de formar un poquet en piquería y en apanyos casers, y terne que terne he d'explicar conceptos muito basicos (masiau, de feito) de matematicas, fisica, electronica u quimica a muita chent.

Ye imposible que todas nos formemos en tot. No tiengo ni ideya de economía, por eixemplo, y tampoco no m'intresa guaire. Pero creigo que, dende totz os puestos, administración, familias, colectivos socials, roldes d'afinidat, etc, ... d'ha d'enfortir a ideya d'a curiosidat por tot como motor de conoiximiento y d'a co-formación como traza de compartir os conoiximientos adquirius en a formación formal y no formal. Tot siempre conscients d'as nuestras propias mugas, de que no qualsiquier puede amostrar u pretender tener conoiximiento prou de qualsiquier disciplina, y de que o treballo academico "de toda la vida" ye basico.



viernes, 19 de abril de 2013

L'asignatura de relichión en Fendo Orella

A ilesia catolica s’encerrina en deixar-me as cosas facils. Encara que yo no quereba que a sección de Tierra de barrenaus en Fendo Orella esdevenise un Aragón Ateu, a verdat ye que m’encanta charrar d’istos afers, y me dan o treballo feito. Fa poco, a Conferencia Episcopal (CE entabant) fació un video mirando de que l’alumnalla esleixise relichión como asignatura. Bi ha muitismas cosas que comentar d’un video de tasament 5 minutos, pero no en charraré que de bellas quantas. Prou que tos recomiendo de viyer o video, que ye una alfaya, antis de continar leyendo y que ascuitetz, quan quieratz a sección que facié en Fendo Orella. La podetz ascuitar punchando en o play d'abaixo.





O video prencipia con una anvista de toda la clase. Ye una clase moderna y multietnica, asinas que lo primer que truca lo ficacio ye que ye de dar que ye una escuela publica. En una clase de qualsiquier colechio privau, sosteniu u no pas con os nuestros diners, no bi habría tantisma policromía. ¡De qué! Ya s’ocupan bien de trigar a l’alumnalla ta que no i dentren pobres. Y, como sabemos, a más gran parti d’os migrants que viven aqui, son de clase baixa u meya-baixa como muito.


Cal remerar que ixos entrepuces son, como poco, “poco legals” en lo que agora la dreita clama “escuelas sostenidas con fundos publicos”, eufemismo a on que son as escuelas publicas y as escuelas privadas (relichiosas en más d’un 90%) que pagamos todas y totz. En ixas escuelas no pueden viedar a dentrada ta dengún en teoría, y han d’estar de baldes. A solución ta trigar por o ran economico a l’alumnalla la han trobada en carismos uniformes, condutas obligatorias ta asociacions de mais y pais u atras cosas parellanas, que fan que ta muita chent, t’a más pobra, siga imposible dentrar en una escuela privada concertada. Ye de dar que por muito que Wert y Serrat preben de vender-nos a moto, en as “escuelas sostenidas con fundos publicos” no bi ha la mesma mena d’alumnalla y no son lo mesmo. D’atra man, ye una clase mixta. Cal remerar que contina habendo-ie colechios que no deixan dentrar-ie a la metat d’a población pendendo d’os chenitals que tienga y que ixos centros, con a reforma educativa que quieren fer podrán pasar a estar parti d’as “escuelas sostenidas con fundos publicos”.

"Apunta a os fillos tuyos ta
l'adoctrinamiento"
Contina o video y diz: “Un companyer m’ha preguntau extranyau si de verdat continaba adedicando-me a isto”. Ye normal que le’n pregunte. As profesoras y mayestras d’as escuelas publicas (isto no va t’as privadas concertadas, a tamás d’estar “sostenidas con fundos publicos”) han de pasar unas dificils prebas d’oposición. Ixo sí, dimpués consiguen un treballo con un chornal digno y una estabilidat prou gran. No son inforachitables, pero quasi. Isto ta totz os profesors y profesoras y mayestros y mayestras. Totz? No.

As profesoras de relichión, encara que las paguemos d’entre todas, las esleixe a propia ilesia catolica (u la que pertoque). Lo suyo achuste no tien mica que viyer con lo d’a resta. Y antimás, igual como con l’alumnalla, tamién i fan triga. No bi ha un procedimiento ubierto, con resultaus transparents. Esleixen por motivos ideyolochicos, basicament. Y, por eixemplo, deixan difuera a divorciadas.

¿En qué atro treballo se podría forachitar a dengún por divorciar-se? Si yo estase interpresario y no achustase que marxistas u forachitase a belún por haber-se casau u votar a o PAR, ¿no cayería tot lo peso d’a lei dencima mio?

Talment Lucas s’haiga divorciau y por ixo le preguntaba l’amigo si continaba en isto.

Charra o sinyor Lucas d’os motivos ta esleixir relichión que pueda tener a zaragalla:

“Uns por os vuestros pais”. En a practica totz. Nunca no he conoixiu garra filla de ateus que s’haiga convertiu a garra relichión. Manimenos conoixco cientos de personas que son cristianas y que, oh casualidat, sus pais tamién. Muitos pais cristianos fan que as suyas fillas estudien relichión. Ye asinas y creigo que dengún no me lo discutirá.

Pero ye que a resta, todas ixas chovens que os suyos pais no les obligan (u "animan") a estudiar relichión, lo fan en estar en un redol relichioso de tot, a on que ye normal adorar a un dios que se’n fue t’a Tierra ta que le matasen y asinas perdonar-nos por os pecaus que ell mesmo redactó y nos fació cometer en creyar-nos sabendo que lo feríanos. Si ixa mesma chent hese naixiu en un estau con mayoría mulsulmana, serían estudiando l’Islam, asinas que totz, d’una traza u atra lo fan por los pais.

De feito quanto más creixe l’alumnalla y más libertat tienen ta esleixir as clases que quieren fer, menos chent triga relichión. Os datos son que en o curso 2011-2012 “un 72,4% de l’alumnalla d’Educación Infantil (de tres a cinco anyadas) trigó Relichión [Nota: a chent de tres a cinco anyadas no triga cosa, lo trigan sus pais], en Primaria estió o 77,2% (80 % o curso anterior)... 65,4% en ESO (puyó dende o 58,9 % d’o curso anterior) y 43,4% en Bachillerato” Fuent: El País.

“Ye una asignatura facil”. Tan facil ye que no punctua. Ye decir, puetz estar apuntau en relichión y dormir mientres as clases, contestar os examens (si bi’n ha) escribindo charradas entre pokemons y enreligar-te canutos con fuellas d’o libro de relichión, que a tuya nota d’a selectividat será la mesma. No cuenta ta repetir y, de feito, no cuenta ta cosa. Isto ye una avantalla ta toda l’alumnalla que ye estada obligada por os pais suyos a matricular-se-ie, ya que, a lo menos, no le perchudicará masiau ista perda de tiempo.


Isto ye una d’as cosas que prebó de fer o gubierno d’Aznar con Pilar del Castillo como ministra: fer que a relichión punctuase. Preixinatz qui conseguiría millors notas t’a selectividat, no? Wert lo ha tornau a planteyar tamién agora.


Me molesa muito que a relichión faiga servir a sciencia t’as suyas movidas quan quiere y la encorra quan la deixa en evidencia, que ye muito a soben. Diz, Sinyor Lucas: “Gracias a una mazana Newton descubrió a lei d’a gravedat”

En realidat estió gracias a que yera un fisico brillant y bien alparzero que fació servir o metodo scientifico (observación, experimentación, replicabilidat, ixas cosas....) ta plegar a conoixer a realidat. Que ye chusto lo opuesto a lo que fa o “metodo relichioso”. Dende as conclusions preba d’explicar o mundo. Newton, por cierto, estió un gran fisico, pero tamién yera arrianista y, alavez, s’oposaba a la Santa Trinidat. Isto no ye que una curiosidat, pues no ye argumento ta cosa, pero bueno... ye curioso.

Igual como ye curioso que haigan esleixiu a Newton qui, yera prou relichioso encara que no estase cristiano. No han trigau a Galileo Galilei, ni a Miguel Servet, ni a Charles Darwin, ni a dengún d’os tantos y tantos scientificos que a ilesia ha perseguiu y mesmo muerto mientres os zaguers 20 sieglos. Y que contina fendo, por cierto.

Contina, fendo servir l’argumento d’a polideza. Leonardo, El Greco, Rubens y Miguel Angel pintaban cuadros con cosas cristianas... Prou que sí. Y? Ixo s’estudia en Historia de l’arte. Warhol pintaba potes de sopa. ¿Femos una asignatura de sopa? ¿Bi habrá una asginatura de Superheroes d’aqui a 100 anyos porque a cultura d’a segunda metat d’o sieglo XX y de primers d’o XXI los ha pintau por tot y feito cintas, libros, etc... ¿Que argumento ye ixe? ¿Son decindo que en relichión s’estudea arte?

Lo mesmo argumento lo fa servir t’a mosica. Primer de tot, que dubdo muito que o mozo de l’anuncio estase ascuitando a Bach. Segundo, que un buen mayestro l’hese feito sacar-se os cascos antis de prencipiar a clase. Tercer, que a mosica actual ye muito más alazetada en os ritmos negros, por eixemplo, venius Africa, que en o neoclasicismo europeu, por decir bella cosa. Quarto y finitivo: y qué, si s’inspiran en un libro? Igual como os pintors, a mas gran parti d’as obras yeran por encargo de qui teneba perras d’antismas (y agora): a ilesia y a nobleza. Alavez quasi tot charraba de cosas cristianas u de reis, duques y condes. Tamién se va a estudiar historia d’a mosica en relichión? Todas sabemos que no...

Una d'as campanyas más penibles que
he visto en muito tiempo
Arquitectura: No voi a repetir argumentos. Os edificios los pagaba a ilesia y con tot y con ixo, tampoco no se va a dar arquitectura en a clase de relichión.

Politicos, economistas, interpresarios que evitarán a crisi d’agora. Torno a repetir: ¿Van a amostrar politica, economía u interpresarials? No. Ye más: totz os politicos, economistas y interpresarios de más de trenta y tantas anyadas han dau obligatoriament relichión. A más gran parti d’os más chovens tamién. ¿Ha conseguiu ixo aturar a crisi? No. De feito la han provocada.

Continan as fateras: “Será aquí a on aprenderetz a on fer a millor inversión que podretz fer”. Sí. A conduta de l’Opus, que tos guaranciará una vida prou más facil que a la resta.

“Ista asignatura tos aduyará a vivir”... con miedo a l’infierno, creyendo que toda la resta d’a humanidat ye entivocada y irá ta l’infierno, condenando a qui quiera esleixir sobre a suya sexualidat u maternidat y asinas asinas....

Os contenius que en realidat se dan en relichión pues ya los sabemos. Homofobia, misochinia, condena de l’aborto, chustificación de dictaduras de dreitas, minusvaloración d’a sciencia como fuent de conoiximiento y, lo que ye pior, a creyer-te as cosas sin qüestionar-las.

Ye de dar que ta aprender moral, no cal ni l’asignatura de relichión ni a relichión en sí mesma. T’aprender a suya doctrina sí. T’aprender historia de l’arte tampoco no cal l’asignatura de relichión. De feito, si a relichión no hese copau as manifestacions artisticas mientres muitos sieglos, probablement tendríanos un arte muito más rico y variau agora mesmo.

Bi ha qui diz que s’aprenda “historia d’as relichions”. No entiendo porqué, estando a historia d’as relichions aintro d’a propia historia en haber teniu as diferents relichions un papel central en totz os gubiernos, guerras, chenocidios d’os zaguers sieglos. Pero en qualsiquier caso, imos a deixar que den clase de “historia d’as relichions” os catolicos (u musulmans u chodigos, .... rai) esleixus por a propia ilesia?

Podría continar mientres horas, pero creigo que a ideya ye esclatera y quedo a disposición de qui quiera debatir. A relichión, t’as ilesias. A sciencia y a cultura, t’as escuelas