Mostrando entradas con la etiqueta Heroes del Silencio. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Heroes del Silencio. Mostrar todas las entradas

miércoles, 21 de abril de 2021

Herois de casa

Ringlera pa las entradas (2007)
De Zaragoza, difuera d'a ciudat, me pienso que no se conoixen guaires cosetas: lo Pilar, la Seu, l'Ebro, lo cierzo y la Expo, suposo. Ni l'Alchafaría cuento que siga guaire famosa difuera d'Aragón. Afortunadament, las nuestras mosicas sí que han traviesau firme las nuestras mugas. Doble V, Amaral u Manolo Kabezabolo en son buen eixemplo. Pero sin dubda estioron los Héroes del Silencio la colla mas conoixida y por la que siempre me preguntaban quan saliba por astí. En zagueras, la emision d'un documental sobre lo grupo u la edición d'un libro que preba de deixar a lo suyo cantaire como un simple copista, han traito ta l'actualidat una banda que levaba anyos arrienda sin que se'n charrase guaire. Como me pienso que todas las zaragozanas, yo tamién tiengo las mías anecdotas y historietas con Héroes del Silencio.

En la nuestra ciudat HdS dispertaba amor y odio con pocos matices intermeyos. N'i heba qui yeran fans de tot y qui lo refusabanos dende lo que me pienso que a sobén yera lo que hue le decimos postureo. Yo yera d'os segundos. Alex, lo mío millor amigo de preescolar y buena parte d'a EGB, manimenos, yera d'os primers. En casa mía, los míos chirmans tamién compartiban con ell ixa pasión. Asinas que creixié ronyando cada vegada que sonaba Héroes de vez que conoixendo punto por agulla toda la suya discografía. Lo mío chirmán heba compartiu colechio con totz los miembros d'a banda y mesmo mili con un. Cardiel saliba por lo parque que teneba a lo canto de casa mía a pasiar un can que teneba, un bicho immenso, mas gran que la mayoría d'os críos que i chugaban y Bunbury yera socio d'un videoclub d'o barrio, asinas que gosaba de veyer-los a ormino, sin fer-les nunca guaire caso. Pero yera imposible ignorar la suya existencia. Talment estió por ixo de que el roce hace el cariño. Talment, como dicen las Ginebras en La típica canción, a la fin sintié placer por cosas que odiaba pero reconoixié que yeran bien. U talment se me pasó la edat d'o postureo y empecipié a deixar-me levar por mosicas que simplament me feban goyo, fuesen u no populars u acordes con la identidat mosical que heba preso como propia. 

Asinas que, ya en l'instituto, acarracé las cancions de Héroes y lo que empecipió como un reconoiximiento d'o buenos que me pareixeban aquellos temas, acabó esdevenindo una pasión. Antes de que se disolvesen podié veyer dos d'os suyos conciertos, en lo Uego y en la Plaza de toros. Yera lo tiempo de Avalancha y Parasiempre. En la fuga d'a suya carrera empliban ixos puestos de chent que mesmo veniba de bien luent. Asinas, fendo ringlera pa conseguir estar-nos bien debant, estiemos charrando con uns mozos que heban veniu de Cadiz de propio ta ixe concierto porque quereban aproveitar pa conoixer la ciudat que les heba visto naixer. La clica nuestra les estiemos recontando anecdotas, fendo-nos la bamba de escunzar-nos con los miembros d'a banda terne que terne. Nos preguntoron, prou que sí, por La estación del silencio, a on que pensaban ir malas que rematase lo show. Tamién por Linacero, a on que heban sentiu que se vendeban discos piratas d'a colla, con grabacions de conciertos y bella rareza. Aquello m'aduyaba a valurar lo que pa yo dica alavez heba estau mas parte d'o paisache mosical de casa que lo que en realidat yeran: una banda con prochección mundial y un fenomeno fan bien furo.

En ixos dos conciertos me lo pasé de pistón. Teneban un directo brutal que no te deixaba descansar-te ni un segundo. Me sabeba de corazón quasi totz los suyos temas y, como en ixos anyos me foteba tot lo concierto escacilando-los, rematé con la voz en las tres pedretas. Yo, que no la perdeba quasi ni pa Pilars. Teneban bella cosa de gran. De fer-te sentir como si fueses veyendo a beluna d'ixas bandas anglesas u estadounidenses que trunfaban t'a part d'alavez. Porque de feito yeras veyendo, sentindo y vivindo qualcosa bien parellana. 

En 2007 una decada dimpués, tornoron, organizando-se buena loquería arredol d'a chira suya. M'estié firme rato fendo ringlera en la puerta d'a botiga Tipo, quan fer ringlera consistiba en aguardar en la carrera Rufas y no pas debant d'una pantalla d'ordinador. Pillemos lo maximo d'entradas que se podeba. Ya nos encargaríanos de revender las que nos sobrasen. Yera una parrafiquera d'euros pa ixos anyos y sobre tot pa lo nivel economico que teneba alavez. Pero muit probablement yera la zaguer oportunidat que tendría en la mía vida pa poder disfrutar de Héroes en directo. La mía parella, pa forro de bota, sisquiá heba viviu garra d'os suyos conciertos. Asinas que no ir-ie, no yera una opción.

Lo día arribó y entremos en la Romareda. Lo primer y, dica hue, lo solo concierto que he asistiu en ixe scenario. Chent a trompicuesco. La biera a pre de caviar y, dencima d'o scenario, los mosicos que nos prometeban bella hora de viellas sensacions, de buena mosica y de Bunbury movendo-se por toda la resta d'a banda. No nos fació burro falso. En salié bien contento, conscient d'haber viviu un momento historico y de que heba valiu la pena cada euro d'a entrada. De Joaquín, Pedro y Juan, poco sé. Cuento que son d'a mena de chent que les fa mas goyo que lo suyo treballo parle por ells que parlar-ne. A Bunbury lo goso meter como eixemplo de que una persona puet tener un talento como un mallo y estar un carnuz. Y por muito que ampre d'otri sin referenciar, por farute que siga u por las suyas idas de flama con la pasa, Enrique sabe fer mosica y saber fer-la bien.

Héroes del silencio ye pa yo una colla de choventut. D'ixas que, de cabo ta quan, recupero pa las mías playlist por bell mes. Que las disfruto tanto por la mosica como por las remeranzas que portan en cada acorde. Y que dimpués dispareixen dica que bell día los torno a sentir en bell puesto y remero lo buenos que estioron. Talment m'entivoque, pero barrunto que HdS ye una d'ixas bandas que pasarán decadas, modas y estilos y seguirán sonando tant potents y con tanta personalidat como tenioron en lo suyo día. Probablement una d'as cosas mas dificils en lo mundo d'a mosica.

lunes, 18 de julio de 2016

Mosicas infravaluradas. Tierra de barrenaus radio 2x10

En o primer programa sin compas,
estié con istos dos aconsellando-me
Diz o refran que "O gaiter d'o lugar, u toca lo mesmo u toca mal". En ixa curiosidat que me mueve siempre, combinada con a convicción de que ta valurar lo alleno cal conoixer primero lo propio, he prebau de conoixer toda la mosica que se fa en o pais. Somos en una tierra con grans mosicas y mosicos, pero de vez muito dura y exichent. Lo que tampoco no ye malo de tot, pero sí una mica inchusto. No ye ixa una particularidat aragonesa, de todas trazas. En muitos atros paises pasa pareixiu.

Prebo d'ascuitar toda la mosica que adubo. Siempre levo mosica en l'auto, correndo, fendo gambadas, en o treballo, ... Asinas que, ta no aburrir-me, he d'ascuitar-ne muita. Terne que terne me trobo con collas y cantas que, por diferents razons, no plegan a trunfar. U que, encara que lo faigan, me pareixe que no se fa chusticia con a suya calidat. Me canso, tamién, de sentir siempre o mesmo radiu repertorio en bars, radios, televisions, sesions, ... Mesmo d'as collas que comparto con a resta d'o mundo, u d'o mio entorno, siempre suenan as mesmas quatre cantas. Sota, caballo, rei.

En iste programa no meto collas desconoixidas de tot. Tampoco no meto as millors collas d'o mundo (en realidat sí, porque i sale una canta d'Obrint Pas). Se tracta d'un programa an que prebo de fer-les una miqueta de chusticia a prochectos mosicals que pasoron u pasan sin toda la gloria que creigo que mereixeban. Y tamién de dos cantas de collas tant famosas como Heroes del Silencio u Obrint Pas, que son de mal ascuitar tanto en os conciertos como quan se punchan en radios u bars.

Sirvan, sisquiá, istas dos horas, ta fer conoixer ixas collas y cantas. Pero sobre tot ta endizcar-tos a qui me leyetz a que ubratz pataleras as orellas a toda la mosica que tiengatz arredol. Porque nunca no se sabe a on se puet trobar ixe temazo que tanto goyo nos ferá la resta d'a vida. Aspero que en iste programa en trobetz qualcuns.




martes, 16 de octubre de 2007

Cronica de Pilars (u no)

Ya pasón os Pilars. Ya nos cale asperar atros 300 y pico diyas dica os beniens. Y cal fer una cronica a lo menos de lo millor y de lo que remero...
En o punto d’actos d’a programazión ofizial, no estié que en bels conziertos, pero me quedaría más que más con tres que i fue. A tornada de Heroes que me parixió un buenismo conzierto. Que lo aigan feito por perras, a yo rai! Yo iba a sentir buena mosica y ixo estió lo que i fazié. Ta qui ebanos teniu a suerte de aber-los bisto bella begada antismas, nos remerón ixos conziertos que rematabas cuasi sin poder alentar en sentir una canta buena dezaga de unatra que no te bagaba nian de ir a por biera. Aspero que tornen de berdat y faigan chiras y nuebos discos más a soben encara que conto que ixo ye bien difizil. Con tot y con ixo diz que l’asperanza ye a zaguer cosa que se caziega. Atros dos conziertazos que merixión asabelo la pena estión Lurte y Comando Cucaracha. Os dos fazión un sobrebueno espeutaclo y bien dibertiu an que nos achuntemos buena cosa de conoxius y se beyón tamién arrienda siñals d’Aragón. O tarabidau ixe que metión en a Plaza d’o Chustizia estoi que le fa más onra a ista mena de conziertos que no o de San Felipe.

En o que pertoca a la parti “popular – sozial” d’as fiestas estiaño ye estau simplamen enluzernan. Prenzipió con una charrada, organizada por A Enrestida an que representans d'a organizazión de Nafarroa Oinez y d'a Federazión de Ligallos nos charrón d'as suyas autibidaz. Muito intresán y antimás amena. D’una man a “Ronda Fierra” que enduró dica quemisió que ora, se tornó ascape en una borinaza como pocas en eba bistas. Bailes, gaitas y donzainas mientres oras y oras, dentrando en bars de tot o bico d’a Madalena y dillá y rematando en a mesma Plaza Espagna an que se bailó o Tin-Tan y atras cosetas (a ixo d’as tres d’o maitín si no remero mal). China chana se fue amanando-ie chen dica que rematemos un buen camatón. Muitos d’els con traches tradizionals (mesmo uno d’els, un siziliano que l’embolicón).
Atra Ronda que, en iste caso, salió d’A Enrestida fazió a debantadera d’a barra d’o BIC (Bloque Independentista de Cuchas) que mientres as nueis de o Chuebes, o Biernes y o Sabado, fazión que nos i achuntasemos ambute chen de l’aragonesismo y mesmo de mobimientos nazionalistas, soberanistas u independentistas d’atros paises. Buena mosica, buena compaña, buena borina.... se puede pedir más? Y tot isto que se fazió con a rasmia de bels poquez que creyón que caleba fer-lo y que le fería buena onra a o pais y creigo que asinas ye estau. De seguras que, como en todas as nueis de zorreras, d’ixas tres en salieron un pueyo de ideyas y de proyeutos y sino ye asinas (que lo dudo) a lo menos balió ta que nos achuntasenos en un puesto an que toz nos entendebanos y que se fese bistero que bi ha muitismos chobens (y no tan chobens) que creyemos en atra traza de entender Aragón, o mundo, a borina, os Pilars.... Aspero que qui organiza / organizamos actos en iste mundet que ye l’aragonesismo prenga nota de qué cosas funzionan y pare cuenta en porqué. Yo ya lo he feito.Y bueno, en o trestallo personal, muitos buenos Pilars a tamás d’aber teniu que achuntar como podeba treballo y borina y a tamás tamién d’a edat mía y d’o mio figau que no ye qui gosaba estar y prenzipia a abisar-me que tantos diyas de contino no los puedo endurar. Esprisions ta tos os que m’he dixau de nombrar que puestar que nian los remere....